Од Битола до Скопје, низ дерби возбудувања, млади ѕвезди и историски национални триумфи на Алкалоид во Европа – ракометната 2024/25 во две продолженија што го обликуваат идниот лик на македонскиот ракомет

Се спушти завесата на една од најнеизвесните и нај израмнети сезони во историјата на македонскиот ракомет. Не дека не беше најавено, или не беше очекувано. Но, самиот финиш, од секој аспект, донесе филмска завршница, режирана само за ракометни сладокусци.

Прашањето е кој, после се што се случи последниот месец два е нај (не)задоволен?

Добредојдовте на мојата последна или завршна, колумна за натпреварувачка сезона 2024/25. Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија, од кои првото беше објавено вчера, а ова е второто продолжение.

Пелистер во негатива од -5 во „Јане“, изгубено финале во Купот, нервоза во тимот, недоверба кон „шефот“. И неизвесност,  како ќе влијае оваа „посна“ сезона во сениорскиот ракомет, на иднината на битолскиот спортски бренд.

И тогаш пресврт. Ја зема „палката“ во свои раце капитенот на битолчани, сериозно поддржан од искусниот Манасков, не уништливиот Хосни, кој „бушеше“ кај што е најтенко, на петка во зоната 6-0, Тајник кој конечно презема одговорност и покажа знаење карактеристично за најдобрата школа за средни бекови во светот на ракометот и секако „Св. Никола“ на голот на Пелистер, човекот кој целата негативна енергија и антагонизам спрема одредени структури покрај аут линијата, ја канализираше во дузина одбрани, клучни за конечниот триумф.

Епилог, Пелистер, пред празна сала, го подигна пехарот и најави кандидатура за вајлд-карта за учество во најквалитетно ракометно натпреварување, следната сезона. Епилог, кој го остави Мистер Алонсо на клупата, како „мечкина услуга“ од страна на играчите за тимот следната есен, кога, според мојата теза, балонот ќе биде поголем и бељата од пукање многу поголема. Да бидеме живи и здрави, јас сум тука, ако погрешам ќе бидам прв кој ќе го признае грешката.

Вардар на другата страна. Подготвувајќи се за ЛШ, со триумфот во Битола и „набилдан“ со самодоверба по освојувањето на Куп трофејот во Охрид, на последниот меч, што би рекле некои фб администратори (на сериозни клубови), не успеа да победи, а всушност загуби. А убаво почна со „набавка“ на сериозни засилувања за следната сезона и притоа, (не)очекувано остана без човекот од Буенос Аирес (добра клима или добар воздух) кој треба(ше) да донесе „позитивна клима“ во клубот. Живот. Којзнае за што е сето ова добро, што му се случи на „двократниот“.

Чупко се најавува како човек кој ќе донесе атмосфера во тимот, сериозно ракометно поткован, со многу одличја на градите, во „братска“ врска со Војводата, минимум искуство во водење еден голем клуб и шанса за етаблирање во светот на тренерите. Така е тоа, кога на нашите тренери не им даваме да возат „ферари“, затоа што се млади или немаат авторитет, а истите тие покажале дека можат и знаат, и тоа на туѓ терен, во земји каде домашните се приоритет.

📸 RK Alkaloid

Многу зборувавме периодов за Алкалоид и достигнувањата во Европа, за концептот кој носи многу „наши деца“ на големата сцена, за одредени ликови, кои не се достојни за најголемиот деловен бренд во државата. Без Митев и делумно Ѓоргиев, во вториот дел, Алкалоид, промовираше нови играч за „големи дела“, загуби здив во трката за титулата и релативно лесно „се откажа“ од онаа во Купот. Треба да бидат задоволни, од напредокот на Галец, кој се „бруси“ за продажба од лето 2027-ма, развојот на Тино, Аце Петко и малиот Митев, но и враќањето на мапа на Марко Кизиќ. Алкалоид „испазари“ доста мудро, барем засега. Го прекомандува 16-годишниот кадет од Мулти Есенс, роден кумановчанец, Ѓорѓи Николовски (кој треба до 2027-ма да биде „новиот“ Галец), го врати Михаил Иваноски како дел од триото десни бекови, ги „позајми“ Аларов, Костески и некогашниот ракометен бисер Ѓорговски, од најлутите ривали и го задржа во Македонија, барем уште една сезона, српскиот репрезентативец од редовите на Пелистер, Урош Борзаш. Доби во перспективност на голот и лево крило (Давид Трајкоски од Прилеп), засили во одбрана, додаде опција на десно крило и му даде последна шанса на Ѓорговски да покаже што знае. И тука уште една моја теза, за која ќе „одговарам“ следната сезона, а тоа е дека Урош Борзаш ќе биде најдоброто засилување на „сините“ од Автокоманда, играч кој му е „насушна потреба“ на Лазаров, кој мислам дека ќе знае да го стави во систем и комплетно да го „исцеди“ неговиот капацитет. Ќе видиме.

А сега за делот кој го промовираше Пелистер во најуспешен (покрај титулата) оваа сезона. Три завршни турнири и учество на ново промовираниот финален турнир во рамките на ЛШ, за момци родени 2006-та и помали. И тоа во Келн.

Пионерите (на Пелистер де) играа финале, на домашен терен, и загубија од ГРК Охрид, кој со Наум Бабакот знае каде тера, промовирајќи нов ракометен бисер во генерација 2010-та и помали. Секоја чест. Останува по тешката работа, да се пренесат низ систем, да се даде шанса, да се овозможат меѓународни турнири за тие деца (и од Охрид и од останатите клубови) и да се „изделкаат“ во сениорски играчи. Титулите во младински категории се слатки, но и ништо не мора да значат.

Кадетите на Пелистер, убедливо најдобри, со неколку момци од оние кои ќе играат викендов во Келн, совладувајќи го домаќинот Мулти Есенс во полуфиналето и „вечната“ Струга во борба за трофејот. Пролет ја комплетираше „големата четворка“ во генерација 2008-ма, како генерација на момци со сериозно голема перспектива. Колку клубот од Пролеќе ќе ги „испрати“ или изгуби истите, зависи од него самиот. Струка имаат во клуб, потребни се инвестиции и надградба.

Младинците, исто како и пионерите, во населбата Бутел играа финале, влегоа како екипа која претходно е пласира во Келн (додуша без Хаџиќ во тимот, но со „Цар Самоил“). Финале или дуел кој ги расчисти сомнежите за тоа, кој и зошто (не) е викнат во националната селекција. Очигледно Дарко од „Јави се јужна“ бил во право кога ме убедуваше во исправноста во изборот на неговиот сограѓанин, за првенството во Црна Гора, минатото лето. Пелистер убедливо го загуби финалето, од „такмичарски“ по подготвена екипа (Мулти Есенс), што игра(ше) во прва лига (сениори), како клучна разлика во однос на останатите. Како патоказ, кој е патот за развој на млади играчи. Но, битолчани, а богами и Македонија, на одреден период го загуби и ракометниот џин, „Цар Самоил“ Ристевски, поради банално „мерење“ кој е кој, здобивајќи се со скршеница на ногата.

📸 gol.mk

И за крај, ако сеуште ги читаш овие редови, ти си вистински ракометен фанатик и ти благодарам за вниманието, за поддршката, но и за изнесената критика. Сето тоа е дел од спортот, но и дел од она што јас, волонтерски, го создавам со пишување на овие редови.

Се радувам на враќањето на „принцот од Автокоманда“, на фундаментална позиција во ракометот, на Филип Талески во домашната лига, на подигање на свеста кај „двократниот“ за повеќе вложување во свој производ, за децата од Охрид, но и инвестициите во тој град. Фасциниран сум од љубовта и пасијата кои ги имаат Чкембарите кон брендот Пелистер, но и системот кој го постави Алкалоид.

Го сакам Вардар, го обожавам Пелистер како ракометна реликвија, го почитувам Алкалоид и македонскиот ракомет.

Се читаме од септември, тука на Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски на „Само Ракомет“ и во најстариот дневен весник „Нова Македонија“.

Ракометот – локомотива на спортот и позитивните промени во нашата Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Трофеи што „тежат“, порази што болат и надеж што не згаснува – епилогот на една од најдраматичните ракометни сезони (втор дел) appeared first on Само Ракомет.

Без Фитиљ и екс титуларот од Келн во дресот на „двократниот“, Пелистер, успешно ја помина генералната проба, пред „саботната треска” за титула во „Јане”, каде што само триумф е опција, за продолжување на “зелената ера”.

Со оскуден избор во одбранбената линија, и Борзаш и Цехте (во одредени периоди) на централни позиции, “крпејќи” ја зоната, Мистер Раул со рецептот на Бранче, од минатата сезона, во стилот baby come down, го “заузда” растрчаниот домаќин, го спушти на под 25 погодоци и неочекувано високо го порази среде Скопје. Премалку располжени играчи имаше Лазаров во составот, на двата дела од теренот.

Но, кого го интересира тактика, кога има таков театар во сала.
Веројатно поттикнат од отсуството на првите виолини (во два правци) во редовите на противничката екипа, домашниот тренер, гледајќи голема шанса за триумф што носи надеж за освојување на втората позиција на табелата (во конечниот пласман), ги зголеми и апетитите и притисокот врз своите играчи. Но, тие не беа агресивни на теренот како што сме навикнати да ги гледаме. Домаќинот не беше на нивото на кое не’ има навикнато. Крајниот резултат: нервоза, обвинувања кон судиите, навреди кон делегатот и поттикнување на публиката да го следи во агресивни и недолични испади.

Многу веројатно, осмислено сценарио за конфликт, кој би донесол пресврт во играта со “будење” на играчите, притисок кон судиите и конечно, вртење на резултатот во своја корист. Легитимно оружје, користено и претходно и видено во многу арени и спортски сали.
Но и неуспешно во случајов, иако за момент се доби впечаток дека рецептотот е погоден.

Го заслужи црвениот картон, прв како тренер.

Впечаток е дека судиската двојка „одигра“ машки. Судиска двојка, која, патем, не е „најдена на улица“ и оваа сезона “свиреше” 5-6 натпревари во елитната ЛШ. Без да го правдаме некого, и таа има на своја душа, две или три одлуки, но во никој случај до таа мера да испровоцира агресија на најголемиот спортист што го имала Македонија.

📸: РК Еурофарм Пелистер

Брестовац 2.0 – новата ера започна!
Во целиот овој дерби-вртлог, свое светло место си најде Давид Брестовац – млад, подобрен и зрел за своите дваесет години. Смирен, самоуверен и фокусиран, тој ја имаше својата прва посериозна улога и минутажа во вистинско супер дерби. Не само што не потфрли – напротив, покажа дека иднината е тука и дека има што да понуди на (нај)големата сцена.

Честитки, Давид! Продолжи по овој пат.

🎥 ДЕЦАТА ИГРААТ, СРЦАТА ДОНИРААТ – ЗА ДНК!

Да резимираме.

Клубот кој галопира кон врвот на македонскиот ракомет – и сè поуверено чекори кон европскиот крем – не смеe да дозволи неколку поединци од трибините да бидат „гласот“ на атмосферата. Особено не кога тие урлаат и се изживуваат покрај аут линијата, давајќи (лош) пример за тоа како не треба.

Клубот што сме го пофалиле безброј пати за организацијата, пристапот и професионалноста, треба да биде светол пример. А тоа значи и културна трибина – особено за децата, кои допрва ќе градат вредности преку вакви настани. Тие не треба да учат од урлачи, туку од принципи. Не смеат тие ликови да станат лице на клубот. А уште помалку на брендот кој стои зад сето ова – бренд што вложува пари, визија и доверба во еден поинаков, покултурен спортски проект.

Во духот на ексцентричната интерпретација на паролата „целта ги оправдува средствата“, добивме уште една „масажа на умот“ од дечкото задолжен за атмосфера во салата. Со музика која треба да го крене адреналинот, а завршува како гњаважа, се трудеше по секоја цена да ни го направи „филмот“ поубав. Но, наместо тоа, како и неколку пати претходно, сведочевме на изживување – покажување мускули пред публиката, според логиката „кој е поверен на клубот и брендот“.

Тотално непотребно шоу – особено за клуб кој, барем на хартија, е организиран и финансиран како по книга. Клуб со сите предуслови да стане фамилијарен спортски бренд, препознатлив по својот инклузивен дух и културен пристап. Алкалоид има шанса да се естрахира од клишеата на спортската сцена, каде што често доминираат фудбалски фан-шаблони, со поделби, знамиња и антагонизам по секоја цена. Овој клуб можеше – и сè уште може – да ги привлече неутралните: оние што не водат битки за тоа дали баклавата е турска или грчка, туку сакаат мирно да гледаат квалитетен спорт. Да мислат со своја глава. И, за разлика од многу други – да платат карта за да бидат дел од настанот.

Натаму треба да „вози“ македонски Алкалоид, кој убеден сум дека нема да го толерира девијантното однесување на одредени ликови во средата.

Фотографија на годината, на која и „должев“ објава

А каде, спортски се движи Алкалоид, се потврди со вчерашната, очекувана и правилна, одлука на ЕХФ, титулата да „слета“ во Автокоманада. Титула со евроспски шмек, која требаше да добие многу поголем публикум, но јужните соседи, не дозвлувајќи да бидат декор на триумфалната забава на Македонците, малку латентно, не излегоа на терен. И тие се сигурно задоволни со ваков расплет, после тешкиот (спортски и секаков друг) пораз среде Атина.

Како и да е, ракометот, преку Алкалоид, го донесе европскиот трофеј дома. Победа што оди подалеку од теренот – во меѓусебните дуели меѓу Македонија и Грција, каде историјата ретко била на наша страна, овојпат видовме триумф и јасна доминација.

Тоа не беше само спортски успех, туку редок момент на превласт што ретко го гледаме во кој било друг сегмент од нашето битисување. Ракометот покажа дека кога се работи темелно, професионално и со јасна визија – резултатите не изостануваат.

Алал вера!

п.с. Утре, во „Јане“ како ретко кога претходно, во еден натпревар е собрана цела сезона, во 60 минути ќе се одлучува кој е „поковник, а кој покојник“ во мак ракометот. Така ти е тоа на овој наш Балкан, можеби успех не се простува, ама и второто место е за осуда и за ќотек. Особено, кога се работи за „вечните“ ривали или „душмани“. Тогаш, среќата, но и тагата се множи со 100.

Се гледаме во распроаден „Јане“, утре во 19.30 часот.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Театар“на терен, шоу без вкус на трибините appeared first on Само Ракомет.

Почитувана моја нацијо, јас гордо ќе кажам дека, овој национален тим, како атипичен пример во сивилото во кое битисува нашата држава во многу сегменти, благодарение во голема мера на најдобриот македонски спортист на сите времиња и вложувањата што ракометот константно ги има преку клубовите во Битола, Скопје, Кавадарци, Охрид…не смееме да го ставаме во иста реченица со флоскулите наведени погоре. За овој наш спорт и оваа национална гордост да биде локомотива за останатите спортови, да биде мотив и поттик дека оваа држава може и мора да ја биде.

Се е добро кога добро ќе заврши – ќе кажеше супер популарниот Бата во култната „Викенд на мртовци“.  Земјата на ракометот, Македонија, по 15-ти пат во низа е на големите собири, од континентален и глобален карактер. Во решавачкиот натпревар, дома пред преполн „Јане“, најуспешната македонска селекција, на крајот и убедливо го совлада директниот ривал за втората позиција, Литванија, за нов пласман на европските првенства, и нов Јануари во кој пост празнично, повторно, главна тема ќе биде ракометот.

ТАЛИЧНИОТ МЕСЕЦ МАЈ И ЈУНАЦИТЕ НА МАКЕДОНСКИОТ СПОРТ

Месец Мај, од пред некоја година клучен, во однос на тоа дека се решава нашиот, но и пласманот на многу други селекции на големите натпреварувања. Месец, во кој е роден селекторот, месец во кој минатата година, наоѓајќи се во супер непријатна позиција, Македонија херојски избори пласман на СП во Хрватска. Паметите, после, онаа бледа игра и убедлив пораз во Торшаван, селекцијата се издигна над „темните облаци“ кои надвиснале и успешно го возврати ударот. Јуначки!

Таличен е месец Мај за нашиот, македонски, ракомет.

А сега назад на штотуку завршените квалификации. Турбулентни. Специфични. (Не)извесни. Победнички.

Група по мерка за нашиот тим. Со еден фаворит од топ 10 и две селекции кои, во однос на сите параметри се благи или апсолутни аутсајдери. Така барем изгледаше на прв поглед. Словенија, во кој состав и да излезе, е фаворит, но не и непобедлива, а Естонија и Литванија, кои не виделе голем настан, во вкупен биланс, би биле совладливи.

НАЦИОНАЛНАТА СЕЛЕКЦИЈА КАКО ЛОКОМОТИВА НА СПОРТОТ, НА СИСТЕМОТ, НА ДРЖАВАТА МАКЕДОНИЈА

Но, ги стартувавме овие квалификации неубедливо и јас би рекол, калкулантски, со убеденост, дури и на секогаш многу внимателниот Лазаров, дека оваа Македонија ќе игра во Скандинавија на стартот на 2026та година. Пишував после првите два настапи тука , а и како гостин на националниот сервис, дека, цитирам: „Македонија, оваа Македонија, без Лазаров (на терен во опрема) и компанија, не е фаворит против никого и никаде, доколку не е тимски силна, а може да „добие“ секого од втор, трет ешалон во светот доколку има дисциплина, доколку е комплетна и има прецизна навигација.“ Се случи Словенија, се случи Кочани, се случи Марко Митев да треба да оди под нож, па и Игор Ѓоргиев, а националниот тим беше пред финалето на квалификациите и двата клучни натпревари во Естонија и дома против Литванија.

Епилогот го знаеме. Прво во Естонија, благодарение, пред се на пристапот (за квалитетот на составот не дискутираме) на нашиот тим, го декласиравме противникот, а вчера, на финалето (за нас и за нив), повторно, покажавме карактер, одлучност, сплотеност, тимски дух, храброст и убедливо заверивме виза за ЕП.

Кога човек ќе направи ретроспектива која би се однесувала на еден краткорочен период, македонската ракометна селекција покажа две различни лица: имено, амбивалентноста на ракометната селекција се  протегаше од една страна, со демонстрирана „релативна комотност и последователно на тоа, се изоставија некои клучни играчи“… до сосема друга страна, кога селекцијата заради фактот што беше „доведена до ќош“ , покажа карактер на бескомпромисност. Ова е наратив како за лекција од книга, за она „што треба и за она што не треба да се прави“, што е настава за во иднина, за сите нас.

Токму во овој контекст, малку сум изненаден од изјавата на селекторот, после натпреварот во „Јане“. Тој наместо да ги урива стереотипите, да го урива деминутивот „Македонче“ заради ваквата стравотна борба, непоколебливост и ефикасен финиш на селекцијата, тој дури и ја подгрева малодушноста изјавувајќи дека „момците, подоцна, покажале карактер што за него е малку чудно за наш менталитет“.  (!?)

Почитувана моја нацијо, јас гордо ќе кажам дека, овој национален тим, како атипичен пример во сивилото во кое битисува нашата држава во многу сегменти, благодарение во голема мера на најдобриот македонски спортист на сите времиња и вложувањата што ракометот константно ги има преку клубовите во Битола, Скопје, Кавадарци, Охрид…не смееме да го ставаме во иста реченица со флоскулите наведени погоре. За овој наш спорт и оваа национална гордост да биде локомотива за останатите спортови, да биде мотив и поттик дека оваа држава може и мора да ја биде. И дека ако имаме вистински лидери (на сите позиции, од РФМ, до селектори, до капитени) во многу други сегменти, можеме и мораме, оваа Македонија да ја направиме попристојно место за живеење.

СТАРТОТ ВО ЗНАКОТ НА БРЕМЕТО И ЗГРЧЕНОСТА ВО ИГРАТА ОД ИСТОТО

А сега накратко за она што го видовме на самиот натпревар против Литванците.

Без некое изненадување во насока на тактичка поставеност и актерите на теренот и во однос на почетната постава, Македонија, под притисок дека мора да „добие“ со минимум два разлика, влезе во натпреварот во комплетен грч. На двете страни на теренот. Спојувајќи ги Мечка и Аларов во одбраната, но и давајќи му задача на Фитиљ на „петка“, зоната не беше доволно длабока и конкретна, или пак, можеби „Свети Никола“ не беше на свое ниво. Во секој случај, Литванците со две три вкрстувања, ја „отапуваа“ нашата острица во зоната, во името на Мечка и Аларов, и „бомбардираа“ од надвор за почетно 0:4. Во таква ситуација, кога нашиот тим не може да се одбрани, немавме ни транзиција, а со тоа ни „лесни“ погодоци.

Од друга страна, на другата страна на теренот, со големо бреме на плеќи, во отсуство на Митев и Ѓоргиев, Филип Кузмановски делуваше нервозно и конфузно, што во одредена мера не врати на оној Фитиљ кога беше доминантно среден бек, а некој друг беше на левата бековска позиција. Јагуриновски иако без технички грешки и испади, не беше доволно конкретен, а Иваноски, иако дебитант (на домашен терен за националниот тим) одигра солиден прв дел, но недоволно за да се подобри впечатокот. Да не се разбереме погрешно, Иваноски одигра над моменталното ниво и искуство и сигурно ќе ја збогати конкуренцијата на таа позиција во иднина.

ОДБРАНБЕНАТА ЗОНА И „ЦРНИОТ ПАНТЕР“ НА ГОЛОТ ГО РАЗБИЈА ПРОТИВНИКОТ

Клучен период од натпреварот. Стартот на втората и цела трета четвртина.

Од клупата влегува „играчот на натпреварот“ од Естонија, Мартин Томовски, притоа бранејќи неколку тешки удари и на тој начин го крева духот на својот состав. Маркоски и Карасманакис влегуваат во ротација во зоната, и даваат свој белег во спречување на бековите на противникот за брзо израмнување и преземање на водството. Серафимов го замени Јагуриновски, а „близнакот“ и Џонов ја коригираат левата страна во нападот. Маркоски со цело свое искуство (но и милион повреди) на себе) одигра одлична, интелигентна, тактички корисна одбрана. Македонија полека се издигнува од „пепелта“. Зенитот на одличната партија на нашиот национален тим, за целосен резултатски пресврт, се случува кога, во зоната 6-0 се составуваат столбот на одбраната Лазаревски и супер искусниот Маркоски, помогнати од Аларов, во комбинација со несовладливиот Томовски, а како резултат на сето она погоре напишано, Литванија е оставена на само 17 погодоци, од кои само 6 во вториот дел.  Комплетно тимска победа, со апострофирање на Серафимов, кој, слично како лани ова време со „фараните“, презеде одговорност, учинокот на Лазаревски, па и Пешевски на „линијата“ и повеќе од потребната помош од Атанасиевиќ и Иваноски како играчи кои никогаш до сега не носеле натпревар во националниот тим. Тоа во напаѓачка смисла, за одбраната кажавме.

Само како потврда на се она што го напишавме во претходниот пасус, во насока дека оваа национална селекција или подобро кажано македонскиот репрезентативен ракомет, не заслужува да се условува со „мала буква“ и во деминутивен контекст. Особено не од некој кој долги години, во најголема мера придонел за тој статус на најуспешната селекција во Македонија.

п.с.

„Црниот Пантер“ се врати!

Овој пат уште подобар и по доходовен. Тежок период е зад Мартин Томовски. Трансфер во Бундеслигата, промена на средина и губење на статусот кој му носеше апсолутна минутажа на голот. После Естонија дома, „избришан“ од списокот патници за Хрватска, човекот или момчето со златна душа, прекрасно воспитан, работеше, чекаше шанса во својот Подстам, го градеше својот идентитет во најсилната лига во светот и веруваше во себе. Се врати да и помогне на државата, без негативна дума, без его и суета. Ги заслужи сите аплаузи и пофалби. Дојде се на свое место!

п.п.с. Македонија ја очекува ждрепката, на 15ти Мај во хернинг, и истата би сакал да ни овозможи реванш над Унгарија и „ферка“ против „фараните“ на неутрален терен.

За уште еден Јануари во кој мак ракометот ќе биде најпребаруван термин на пребарувачот!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Националната спортска гордост како локомотива на државата appeared first on Само Ракомет.

Уморни од супер високиот ритам на натпревари кој го наметнува плејофот во македонското првенство, соочени со повреди на клучни играчи и со непријатна традиција на нашите екипи во Скандинавија, Алкалоид синоќа одиграа натпревар за респект, потврдувајќи уште еднаш дека без разлика кој е на терен во однос на квалитет, искуство и знаење, системот не дозволува да биде поразен.

Да, можеби некогаш победен, но многу тешко поразен.

Низ супер содржаен ракометен период поминува македонскиот клупски ракомет, како на домашна, така и на меѓународна сцена. Вечните спортски ривали, на тема ракомет ги вкрстија копјата во рамките на последното коло од првиот круг на плејофот, додека Алкалоид, иако дополнително „осакатен“, со неиграњето на капитенот Симба Ѓоргиев, на реваншот во Скандинавија успеа да ги одбрани оние +5 од Автокоманда и на пенали да го елиминира Рунар, за супер интересно финале против претставникот на нашиот јужен сосед, АЕК Атина.

ВАРДАР ОСВОИ ВАЖНИ БОДОВИ ВО БИТОЛА ЗА ПРЕКИНУВАЊЕ НА „ЗЕЛЕНАТА ЕРА“?

Полна сала, квалитет, тензија, неизвесност и секако мал инцидент како потврда за ривалитетот на двете екипи. Едноставно, одлична промоција на ракометот на супер дербито, помеѓу Пелистер и Вардар, натпревар кој заврши со минимален триумф на „двократниот“. Ретко кога Вардар победувал во Битола, па и кога бил во подобра кондиција од моменталната. Од друга страна, после оние +13 над Алкалоид и првата позиција за Битолчани пред плејофот, некако бевме сигурни дека оваа екипа, која игра(ше) ЛШ, нема да дозволи „зелената ера“ да биде прекината, „само“ после две титули во низа. Од друга страна, позицијата на благ фаворит, кој има бод предност, и на домашен терен го пречекува големиот ривал, но и големиот притисок што го прави битолската јавност, веројатно „им ги фати рацете“ на дел од скапите странски засилувања на Пелистер, и на тој начин успевајќи да остане без важни бодови во трката за највредниот трофеј. Сега математиката е друга, и не дозволува понатамошен кикс на Битолчани во вториот дел од плејофот. А, следуваат две гостувања во Скопје…

Да одиме со ред.

Вардар имаше супер коректно судење во Битола, одигра квалитетно и заслужено ги освои бодовите. Стартуваше зона со еден играч кој може и сака да игра во дефанзива, во името на Мечка Лазаревски, и неколку „тотални“ напаѓачи, кои секако дека можат, антрополошки да одиграат зона, но едноставно фокусот им е насочен накај противничкиот гол. Сето тоа со цел да не менува напад одбрана. Од друга страна, поучени од тоа дека Фитиљ е локомотива на Битолчани во нападот, посветија достојно внимание на истиот и оставија доста простор за останатите играчи на Пелистер во нападот. Таа ситуација, во одредена мера ја искористи Тајник, но и Хосни, но не и Радивојевиќ, кој беше „смрзнат“ и не одговори на предизвикот наречен дерби натпревар. Далеку од тоа дека Богдан не е квалитет, сепак е титулар од Фленсбург и Пик Сегед, но во четвртокот, не беше на висина на задачата. Неговата замена, кој издржува казна со „заковување“ на клупа поради предавство, очекувано беше неспремен за еден натпревар од високо ниво. Зошто го кажувам сето ова? Затоа што сум убеден дека, доколку Вардарци беа поприсебни, и наместо на средина и на пивот, свесно дозволуваа направениот „вишок“ играч да завршува на десно крило, многу порано ќе го решеа натпреварот. Во оваа насока, на еден од тајмаутите, советуваше и “големиот“ Стоилов, посочувајќи го делот од зоната каде Вардар е „тенок“ (позиција 4 и 5) и дека „доколку паѓаме, тоа да биде на крило, не од средината или од позиција на десен бек“.

Вардар имаше солидна поддршка од голмани, играа трпеливо во напад, реализираа во голема мера, не дозволуваа „лесни“ погодоци и ја имаа партијата „во џеб“. Кога сме на овој дел од теренот, во зоната на „црвено-црните“ мора да напоменеме дека Пелистер играше „зихерашки“, оставајќи го Фитиљ да напаѓа 1 на 1 на средина или да поминува покрај блокот на пивотот, ситуација која доведе капитенот да биде заслужен за над 85% од погодоците, директно или индиректно, што е преголема зависност од еден играч.

МЕЧКА ГИ НАЧНА, БОРОЗАН ПРОДОЛЖИ, А ХОРИГА ГИ ДОКРАЈЧИ

📸: 24 Ракомет

На другата страна, нападот на Вардарци, со сериозна далекуметна артилерија во Хорига и особено Борозан, но и сериозно доходовниот Лазаревски на „црта“ играше, во голема мера, доста трпеливо. Во овој сегмент, иако во втор план и не забележлив за широка јавност, голема улога во „вработување“ на Мечка, но и задржување на топката во одредени моменти, имаше Томи Јагуриновски, кој беше „сидрото“ кое носеше мир и стабилност. Зоната на Пелистер, малку повозрасна и инертна на круцијалните позиции 3  и 4, а на моменти и неискусна со храбриот потег на Мистер Раул да го уфрли „Цар Самуил“, имаше проблем со брзите нозе на Марио Танкоски, кој го одигра, можеби најдобриот натпревар во последните година или две, момент кој треба да радува, во ситуација кога Митев и Ѓоргиев се повредени. И Марио и Томи одиграа за Борозан и Хорига, но и за Лазаревски, а овој последниов уште еднаш покажа дека покрај неговиот играчки квалитет и доминација во зоната, се профилира во сериозен лидер и човек кој ја „држи соблекувалната“ на Вардарци. Со тоа станува играч чие присуство е бесценето. Во овој дел на теренот треба да потенцираме дека домаќинот ја немаше вообичаената поддршка на голот, и дури во моменти кога „Свети Никола“ влезе во серија, играчите во поле не го валоризира тоа.

📸: 24 Ракомет

Се на се, можеме да кажеме дека Пелистер не беше подготвен да освои бодови, Вардар имаше контрола на се што се случуваше на терен, но и му дозволи на противникот да се доближи и да израмни во самиот финиш, и тоа не како резултат на квалитетна игра на Битолчани, туку повеќе како пад на концентрација и недисциплина во одредени моменти од страна на одредени бекови кај „двократниот“.
И самиот фотофиниш го покажа тоа, во ситуација на нерешен резултат, Хорига ја прелетува, без никаков контакт, зоната, и вторпат (после оној погодок од „деветерец“ во 12 минута) погодува за преземање на врвот на табелата.

За  крај ќе потенцирам уште еднаш дека дербито ги оправда очекувањата на јавноста, беше одлична промоција на ракометот и во полн сјај го презентираше истиот. Мистер Раул и Сињор Милано покажаа дека не се нешто страшно подобри од оние кои ги има(в)ме во мак ракометот минатата година, или ние кои го печалат „лебот“ надвор. Не променија ништо во играта, особено во зоната (тука Раул мораше да преземе нешто) како би ја дестабилизирале играта на противникот или ограничиле некои играчи кои се сериозни носители. Нејсе!

„Нивата“ има уште за „орање“, а Вардар оди во Автокоманда, пред и Пелистер да гостува во истата сала. Ако и двата тима освојат бодови, на 8 Јуни ќе се решава титулата во „Јане“. Пелистер може да посакува слично судење како во Битола, како би ја барал шансата за третата титула во низа и продолжување на „зелената“ ера.

АЛКАЛОИД ПОКАЖА ДОСЛЕДНОСТ, ДРСКОСТ И КАРАКТЕР

Алкалоид е финалист на ЕХФ Европскиот куп, и против грчки АЕК ќе го брка првиот европски трофеј во својата кратка историја, а само трет за машкиот клупски ракомет.

Уморни од супер високиот ритам на натпревари кој го наметнува плејофот во македонското првенство, соочени со повреди на клучни играчи и со непријатна традиција на нашите екипи во Скандинавија, Алкалоид синоќа одиграа натпревар за респект, потврдувајќи уште еднаш дека без разлика кој е на терен во однос на квалитет, искуство и знаење, системот не дозволува да биде поразен. Да, можеби некогаш победен, но многу тешко поразен.

Марко Митев, моторот во нападот на тимот на Лазаров го нема од тој кобен 17 Март, Костески и Симоноски (иако беше денес во состав) исто така, Дамјан Митев опериран и повторно со ситна повреда, го немаше одреден период. И секако, најтазе повредата на новиот предводник и капитен на тимот, Игор Ѓоргиев, кој на дуелот со Бутел се здоби со повреда на бутниот мускул. (Пре)многу играчи надвор од строј, за така значаен натпревар и така сериозен ривал, како што е Рунар. И тоа во Скандинавија, каде „латентните“ спортисти од северот на Европа, секогаш „добиваат крилја“ и знаат да (пре)газат противник.

Таков расплет на настаните најавуваше и стартот на вчерашниот реванш дуел на македонскиот претставник во Сандрерфјор, Норвешка. Тешко стекнатата позитива од +5, од Скопје, се „стопи“ како лед за осум минути, најавувајќи уште еден дебакл на мак екипа во северна Европа. Импресионирани стрелци кои не можеа да го промашат противничкиот голман и брза казна на другата страна, како ситуација која ги дестабилизира Кизиќ и Галевски. Резултатот на -6 и големи проблеми за Лазаров, во преостанатите педесет и кусур минути ракомет, на Фејсбук пренос со режисер кој одвреме-навреме „заспиваше“ и не ни дозволуваше „во живо“ да ги следиме настаните на терен. Нереално, за еден европски куп, па макар бил и поранешен Челинџ куп.

СЕРАФИМОВ ЛИДЕР, МИТЕВ И ИВАНОСКИ ХРАБРИ ВО КЛУЧНИ МОМЕНТИ

📸: РК Алкалоид

Дамјан Митев, Мартин Иваноски и двајцата десни бекови, Мартин и Мартин, во ситуација на индиспониран Франциско, беа носители на играта во напад. Ако Серафимов, кој беше главен носител во нападот и играше во два правци, заедно со Велковски, имаат солидно искуство на свои 24 и 27 години, што да кажеме за Дамјан и младиот Охриѓанец, кои првпат се соочуваат со ситуација како таа синоќа. Дрски, без респект, со многу храброст и убава „навигација“, токму Митев и Иваноски, во моменти на криза на Серафимов, беа „моторот“ на тимот и го одржуваа Алкалоид на позитивни (во вкупен збир) -3 или -4. Алкалоид беше за нијанса потрпелив во нападот, што е и разбирливо, имајќи предвид дополнително намалениот ростер на играчи, но не отстапувајќи од својата игра, во голема мера. Одигра доста дисциплинирано, играјќи ја својата игра, со доста изолации и игра 1 на 1, и на тој начин нервирајќи го противникот кој сакаше што побрзо да обезбеди разлика која го носи во финале. Серафимов одигра лидерски, беше тој кој единствен „стрелаше“ од полу дистанца, над потценувачки поставената 6-0. Од друга страна, покрај „отсутниот“ Фереира, Митев и Ивановски беа играчите кои ја „бушеа“ зоната на Рунар, потрошија многу енергија во дуел игра, реализираа пенали и асистираа до пивотите.

ГАЛЕЦ И МИТЕВ КАКО ПЕРСОНИФИКАЦИЈА НА ТИМСКИТЕ АТРИБУТИ

На другата страна, брзото комотно водство на домаќинот, веројатно беше причина Мирхол, не сакајќи или не чувствувајќи потреба да ризикува со празен гол, да не форсира формација 7-6, против која во првиот дуел долго немавме решение. Рунар душмански ја казнуваше секоја грешка или недисциплина на Алкалоид, делуваше самоуверено и доминантно. НО, македонскиот претставник покажа доследност, дрскост и карактер. Во таа ситуација особено ме радува односот на осумнаесет годишниот Дамјан Митев и две години повозрасниот Иван Галевски, кои беа персонификација на погоре наведените атрибути кои го красеа тимот.

Време е ракометно Скопје да им оддаде почит на „децата“ од тимот од Автокоманда, без разлика на бојата на дресот кој секој од нас го има во плакарот, без разлика на тоа од која страна на Вардар твориме и живееме. Време е за „Борис“, затоа што во Македонија доаѓа респектабилна екипа, претставник на Јужниот сосед!

Се гледаме во сала!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Македонскиот клупски ракомет во полн сјај appeared first on Само Ракомет.

Во чест на Пасха и именденот на мојот татко, а силно мотивиран од празничната претстава на нашиот Алкалоид во полуфиналето од ЕХФ купот, против силниот Рунар Сандрерфјор, предводен од живата легенда на светскиот ракомет, Бјарте Мирхол, како против тежа на нашиот Кирил Лазаров, на другата страна и пласманот на младите ракометари на Пелистер на фајналфор турнирот во Келн,  по долга пауза се „фатив“ за тастатура. (Пре)многу настани, натпревари, ситуации, за период од неполн месец од како ја напишав последната колумна „после Романците“, а имам чувство како да поминала цела година.

Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија.

Стартува второто продолжение…

СИМБА, МАРТИН И СИЛВА УСПЕШНО ГО ЗАМЕНИЈА РАКОМЕТНИОТ БРУС ЛИ

И конечно, она што е најтазе. Рунар Сандрерфјор е последната препрека на Алкалоид за настап во едно европско ракометно финале. Норвешка екипа која, очекувано демонстрираше сериозно брз ракомет, со минимум технички грешки, но неочекувано беше надтрчана од македонски тим.

Непознаница беше норвешки Рунар, барем за пошироката јавност. Со референца на елиминација на главниот фаворит Олимпијакос, на убедлив начин, со +10 на домашен терен во ¼ финалето и со тренер во сериозен ракометен лик како Бјарте Мирхол, Норвежаните влегоа како благи фаворити, не за првиот дуел, но секако за конечниот резултат во двобојот.

И натаму одеше натпреварот во неделата. Рунар со класична 6-0, тимска зона релативно плитка спрема „шутерите“ на Алкалоид, не премногу висока, но густа и цврста, која бараше многу вложен труд за секој погодок, иако како олеснителна околност, првиот голман на гостите „не се состави со топка“ во првиот дел од натпреварот. Можеби и очекувано беше Алкалоид да има проблем на поставен напад против скандинавски поставена 6-0 зона, но се снаоѓа(ше) тимот и без Марко Митев, особено што треба да се има во предвид зависноста која изминатиот период се создаде од ракометниот Брус Ли. Симба, Силва и Охриѓанецот Иваноски се тие кои го носат товарот, иако во таква ситуација и “леваците” Мартин х 2 имаат право и можност да трошат топки повеќе од вообичаено. Ако за Симба кажавме тоа што имавме, импресионирани од неговите настапи, во оваа ситуација, како фактор Х во победата на Алкалоид го потенцираме зимското засилување на тимот, Мартин Иваноски, момчето кое од прва лига, „скокна“ директно во огнот каде „се печат“ шампионите. „Силни нозе има малиот, но не знае да тренира“ – ќе речеа на заминување на Мартин од Битола. Лазаров иако врши сериозна тортура на малиот, со забелешки и потврда дека „мора да научи да тренира“, ставајќи го на работ на провалија, за притоа да открие дали дечкото има карактер за големи нешта, сепак е свесен дека Иваноски ги оправда очекувањата и во ситуација кога Митев е вон строј, Алкалоид, добива добар тимски Македонски ракометар, кој може да испрати, да претрча и да реализира. Го покажа тоа Мартин и против Рунар, користејќи ја минутажата квалитетно и во функција на тактичката поставеност.

📸: РК Алкалоид

УПОРНОСТ, ТРПЕНИЕ, БОРБА И ФИЗИЧКА ПОДГОТВЕНОСТ ЗА +5 ПРЕД РЕВАНШОТ

Од друга страна Мирхол имаше проблем со зоната на домаќинот, која флуктуираше од 5-1 со Стојковиќ и Џонов како предни, до 6-0 и назад, но во одредена мера немаше проблем со голманите на Алкалоид, кои долго време не „пипнаа“ топка. Сакајќи да ја спушти зоната на Лазаров, и да му даде можност на Рамбо да решава од девет метри или да решаваат одличните пивоти, на асистенција на бековите, Мирхол посегна по формација 7-6, за која Лазаров долго време немаше решение.

Долго во натпреварот Алкалоид беше во егал или блага негатива, во подредена позиција и немаше решение за нападот на гостите, но беше неверојатно трпелив и упорен, барајќи решение, чекајќи ги  Галец и Кизо да “пипнат” топка, да и помогнат на зоната, која беше постојано во -1 играч ситуација, благодариме на формацијата 7-6 на Мирхол. Паралелно со тоа, трчаше рамноправно со скандинавски ривал, чекајќи го моментот кога на  3 и 4  се составија Марко и Тино и кога Галец, конечно спои неколку одбрани во серија, создавајќи солидна разлика, која може многу да значи, а може и буквално ништо да не значи. Видовме од претходно, а знаеме и сме искусиле во минатото, кога гостувале скандинавци и кога сме им гостувале на истите. Во секој случај, уште еднаш се потврди дека Алкалоид е високо тренирана екипа, одлично физички подготвена, тактички трпелива и сериозно уиграна.

АЛКАЛОИД ВО НОРВЕШКА ДА ПРОДОЛЖИ ДА ТРЧА ИЛИ „ТОПКА ПОД ДРЕС“?

Прашањето сега е, дали да се трча во Норвешка или да се „стави топка под дрес“?

Алкалоид има играчи кои можат да „стапнат на топка“, но прашање е дали тоа ќе го дозволат судиите, како на моменти во Автокоманда и дали може тимот, сега, после долго време форсирање брз ракомет со многу погодоци, да „крене рачна“ и да одигра како Металург во времето на Лино.

Едно е сигурно, Лазаров ќе мора да најде решение за формацијата 7-6 на противникот и да се надева на подобар учинок на голманите.

За финалето да го игра во „Борис“, кога веќе полуфиналето се погоди на продолжен викенд. А и Автокоманда, во ситуација кога целта ги оправдува средствата, ја оправда улогата на „добар“ домаќин на Норвежаните. А во финале не чекаа, најверојатно Грците. Се се штима за полн „Борис“ и промоција на нашиот прекрасен спорт.

Честитки за тимот и навиваме за ново финале на Мак ракометот.

📸: РК Еурофарм Пелистер

БИТОЛА ПОКАЖА ТАЛЕНТ, НА ПОТЕГ Е СИСТЕМОТ КОЈ ТРЕБА ДА „ПРОИЗВЕДЕ“ СЕНИОРСКИ ИГРАЧ

Додека го чекаме пласманот во финалето на Алкалоид во ЕХФ Европскиот куп, кадетите или младинците на Пелистер, со пласман на завршниот турнир во Келн за играчи до 18 години, направија одличен резултат и уште поголема промоција на Битола во ракометна Европа. Секоја чест за Мемиќ и Митревски, за начинот на кој се постигна резултатот, со многу играчи вклучени во ротација, каде секој даде свој придонес и се чувствуваше корисен, а со тоа и преку пренос можеше да се види кохезијата која ја има тимот, нешто што го немаат многу екипи во супер лигата. Ако пред турнирот мислевме дека Пелистер е Алем Хоџиќ и останатите (иако бројките зад Босанецот се импресивни), сега може да констатираме дека Пелистер има два, габаритни, солидно технички потковани голмани, за во перспектива, неколку модерни „зналци“ со средна висина на среден и лев бек, кои знаат да бидат досадни 1 на 1 и играат со пивот, десно крило кое утре може да замени на десна позиција со пола супер лига екипи, пивоти кои можат во два правци, кога би биле физички подобро подготвени, лево крило кое треба да се форсира на петка во одбрана итн…

Им посакуваме да бидат квалитетно спроведени низ системот од младинци, преку двојка до прв тим, но по малку плашејќи се од фактот дека од кога знам за себе и за спортот, Македонија ги губи „децата“ на возраст од 17-20 години.

Со надеж дека во меѓувреме нешто се променило.

Честитки уште еднаш за пласманот во Келн, каде фаворитите не поминуваат според планот 😊

п.с. читам деновиве дека ниту еден играч од тие во Романија, не бил земен во националниот тим, генерација 2006-та. Нека не се потресуваат многу, работа, тренинг, посветеност, фокус, амбиција и ќе си дојде се на свое место. (Не)учеството во младинските селекции, во однос на сениорскиот национален тим и ракомет не значи апсолутно ништо!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Алкалоид ќе „трча“ до финале, Битола демонстрираше ракометен талент appeared first on Само Ракомет.

ПАСХА или Велигден, најголемиот христијански празник, кој означува Христово Воскресение. Симбол на верата, и како што самиот збор Пасха или еврејски Pesach, значи „преминување“ од смрт во живот, односно воскресение. За мене лично, некогаш, нај веселиот период од годината, именденот (или визита по струшки) на мојот покоен татко Паско, како своевидна свадба, во домашни услови, на која и претходеше едномесечна „вонредна состојба“ на средување на куќата и подготовка на се што треба да излезе на трпезата.

Честит Велигден на сите оние кои го слават, посакувам здравје, љубов и благосостојба!

📸: РК Алкалоид

Во чест на Пасха и именденот на мојот татко, а силно мотивиран од прексиноќешната претстава на нашиот Алкалоид во полуфиналето од ЕХФ купот, против силниот Рунар Сандрерфјор, предводен од живата легенда на светскиот ракомет, Бјарте Мирхол, како против тежа на нашиот Кирил Лазаров, на другата страна и пласманот на младите ракометари на Пелистер на фајналфор турнирот во Келн, по долга пауза се „фатив“ за тастатура. (Пре)многу настани, натпревари, ситуации, за период од неполн месец од како ја напишав последната колумна „после Романците“, а имам чувство како да поминала цела година.

Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија, од кои првото продолжение ќе оди денес. Првата колумна ќе го опфати „патувањето“ и патешествијата на Алкалоид во домашниот плејоф, како екипа која ги одигра сите (или скоро сите со исклучок на гостувањето на Пелистер во Охрид) значајни (од аспект на распределба на трофеите) натпревари периодов, а во втората за настапот на „тимот од Автокоманда“ во ракометна Европа, после +5 од првиот дуел со надеж ќе остане „жива“ во Европа и по крајот на април. Исто така, пишувам и за состојбата во мак ракометот и за подвигот на младите Битолчани и пласманот во Келн.

Стартува првото продолжение…

Од последното мое „јавување“ со колумна, стартуваше плејофот, со гостување на Алкалоид во „Јане“, но и во Битола и Охрид, како убава најава за европскиот супер-предизвик против норвешкиот Рунар. Респектабилно густ распоред на квалитетни и важни натпревари дури и за екипа со фудбалски ростер на играчи, во однос на бројност, особено ако се имаат во предвид проблемите со повредите кои тимот од Автокоманда ги има(ше) периодов.

А како се справи овој релативно млад состав на играчи со горенаведениот предизвик?

МАКЕДОНЕЦОТ МОРА ДА ГИ ПОЧИТУВА ОНИЕ КОИ НАПРАВИЛЕ НЕШТО ЗА ДРЖАВАТА

На стартот, во „Јане“ без поддршка од голмани, „испукувајќи“ се што има од својот арсенал, во однос на расположливи зони, Лазаров долго беше во игра, благодарение на двоецот Ѓоргиев – Стојковиќ, но на „нападoт од надвор“, со тешка артилерија, предводена од Борозан и Хорига, не успеа да одговори адекватно и загуби (пре)убедливо. Во игра беше и поради фактот, дека Сињор Милано експериментираше со зоната во која го немаше Аларов, како партнер на Мечка Лазаревски. Кога тие двајца се „споија“, „промајата“ во зоната на „двократниот“ исчезна и се беше полесно или потешко, зависи од која страна на реката Вардар функционираш и твориш.

Нејсе, мојот впечаток е дека Алкалоид играше многу посодржајно во напад, многу повеќе „работеше“ за секој погодок, наспроти индивидуалните решенија на Вардар, игра на сиров квалитет кој го имаат Борозан, Лазаревски, Хорига, Џомба Георгиевски и останатите.

За разлика од „Јане“, во „Боро Чурлевски“ беше друга приказна. На лице место, уште еднаш се уверив во љубовта на Чкембарите кон битолскиот спортски бренд, омразата кон скопјани и „нивната држава“, но искрено (не) ме изненади непочитувањето кон најголемиот спортист кој го имала Македонија последните сто години. Разбирам и ривалство и борба за титула и револт и алергија (или осип на кожата) кон доскорешната ракометна влада, која е инкорпорирана во клубот од Автокоманда, но мораме да имаме мера и граница, особено кон оние што нешто направиле за оваа држава. Па имал тој некој и „лимон“ карактер и амбиција да ги контролира работите во стилот на „узорот“ од Умаг.

📸: РК Еурофарм Пелистер

КОЛКУ КОШТА ДА СЕ ПЛАТИ, ФИТИЉ ДА КЛАВА ГОЛОЈ ОД НАША СТРАНА?

Што се однесува до самиот натпревар, во кој уште пред стартот на истиот судиите што „свирнаа“ или „не свирнаа“, беа главна тема, во ситуација на „лоши“ одбранбени зони на двете страни, слаби бројки на голманите, техниките грешки беа тие кои го носеа Пелистер до сигурна победа. Натпревар на кој Мистер Раул почна „да вади рогови“ и покажува фалинки, да презентира дилетантизам, во ситуација кога со „рацете во џеб“ и директ од кафеана сакаше да му се спротивстави на Кирил Лазаров. Покрај добрата атмосфера во тимот, која Мистер Раул очигледно знае да ја направи, и која не е неважна, не е на одмет овој Пелистер да почне да игра ракомет, надвор од индивидуалниот квалитет на поединци и тактика „ко му иде“. Алкалоид повторно подобро играше на поставен напад, тактички подобро подготвен, одлично користи транзиција и „трча во грб“ на противникот, но нема(ше) играч како Фитиљ на своја страна, за да може „да се прошета“ низ Битола. Убеден сум во тоа.

Прашање за Борзаш, Тајник, Хосни и останатите: Колку кошта да се плати, Фитиљ да клава голој од наша страна?

п.с Битолчани се пред промоција во однос на титулата, иако има уште „за орање нивата“. Но, ова што го видовме во Кавадарци, Охрид и дома со Алкалоид треба да го вклучи алармот, пред да биде касно, во случај на пораз во Автокоманда и победа на лутиот ривал во истата таа сала. Зависноста на тимот ВО ПОЛЕ од еден играч, и незаинтересираноста или не дај Боже, неквалитетот на останатите играчи ВО ПОЛЕ, не е состојба која е посакувана за (нај)големиот ракометен бренд во државата. Толку.

КОГА ТИМОТ НЕМА ВИСТИНСКА ЅВЕЗДА И ИСТИОТ ТОЈ Е НАЈДОБАР ИГРАЧ

„Биљанини извори“, како следна станица на „децата на Лазаров“, пак покажа или потврди уште еден факт. Тимска игра на супер високо ниво, при која „обичен“ (па и оние со изострен вид) гледач на ракомет, многу тешко ќе глорифицира одреден играч, како супер квалитет на тимот од Автокоманда, демонстрирајќи притоа како изгледа тим без ниту една голема ѕвезда, а токму тој, тимот, е најдобар играч. Се разбира Симба, во отсуство на ракометниот Брус Ли, покажа дека зрее во најдобар организатор во мак ракометот, отфрлајќи ги сите сомнежи околу моменталниот квалитет и  споредби со одредени играчи, на негова позиција, кои или играат во неконкурентни екипи или не добиваат минутажа во оние кои се борат за титулата.  Симба континуирано „расте“ и се подобро слуша и извршува тактички замисли на „шефот“. Подготвен е да носи екипа, и ако е нешто добро во лошата повреда на Марко Митев, тоа е принудната ситуација на Ѓоргиев да носи екипа и созрева во сериозен ракометен репрезентативец.

Што се однесува до самиот натпревар, ми се потврди тезата дека Охрид игра најлош ракомет во државата, од засега непознати причини, со многу странски (не)квалитетни ракометари во тимот. Навистина е неверојатно, како тренер како „стариот“, за кој имам супер високо мислење во однос на струка, ја донесе работата, „екипата да не му гине“, да се шетаат по терен и да чекаат да дојде јуни, да соберат арачот и да фатат магла. Немам информација, искрено, но овој тим заслужува минимум -30% од плата. Вакво однесување на странски играчи (па и македонски, да не останеме покуси) може да се толерира само во Македонија, која стана „крава музалка“ за скапи второ и треторазредни странски играчи.

📸: ГРК Охрид

МАКЕДОНСКИОТ РАКОМЕТ ВО ПАТ ПОЗИЦИЈА

Македонскиот ракомет се наоѓа во чудна ситуација. Четири клуба трошат сериозни (за македонски услови) средства на купување играчи, од кои три клуба купуваат едно чудо странци, а четвртиот пазари Македонци кои играат во останатите три клуба. Правилата викаат дека максималниот број на странски играчи во домашно првенство е осум, и од тоа најголем ќар ќе имаат добар дел просечни или млади македонски играчи и супер ветерани, кои ќе наплатат солидно, но и ќе бидат статистичка бројка. Тешко дека голем дел од нив ќе добијат шанса да играат и напреднат, но ќе бидат и тоа како задоволни со примањата, влегувајќи во комфорна зона, каде одговорноста е мала, а примањата солидни. Тоа ќе доведе до намален број квалитетни македонски играчи, кои знаат да понесат одговорност, да добијат и загубат натпревар. Позната дијагноза од македонската кошаркарска сцена!

И се додека на некој „добронамерник“ не му текне да ја тргне „високо“ поставената летвичка од 8 странци во домашната лига.

Тогаш го обравме бостанот!

. . . утре следува второто продолжение со наслов: АЛКАЛОИД ЌЕ „ТРЧА“ ДО ФИНАЛЕ, БИТОЛА ДЕМОСТРИРАШЕ РАКОМЕТЕН ТАЛЕНТ

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Патувањето“ на Алкалоид и македонскиот ракометен плејоф appeared first on Само Ракомет.

Веќе задутре, в среда, Алкалоид гостува во „Јане“ кај „двократниот“, во рамките на првото коло од плејофот. Тешка задача, во тежок период за освојувачот на Купот. Многу повредени играчи, неколку навредени играчи, замор и де фокус од домашниот ракомет, на сметка на успехот во Европа. Како благ аутсајдер, Лазаров, оди секогаш на победа, па така ќе биде и овој пат против еден одморен Вардар. Вардар, кој од декември нема одиграно саглам натпревар, како тест на можностите и одржување на тензија во тренажниот процес. Дали тоа може да биде предност или хендикеп за црвено-црните, ќе видиме во среда.

Алкалоид е во полуфинале на Европскиот куп на ЕХФ. Некаде на почетокот на сезоната, како гостин на поткастот кај Виктор од „Само ракомет“, заедно го поздравивме потегот на клубот од Автокоманда, да се повлече пред можноста да игра во Лигата на Европа и да се обиде да стигне далеку во Европскиот куп, и со самото тоа да им овозможи повеќе европски натпревари на младите македонски играчи. Остварениот резултат, со пласман во полуфиналето, но и можноста за освојување трофеј понатаму, ја потврди тезата и одлуката на клубот дека е повлечен вистински потег.

Првпат после 6 години една наша екипа ќе се бори за трофеј во Европа, а поминаа дури 24 години откако една мак екипа, со доминантно македонски репрезентативци ќе игра најмалку полуфинале од еден европски Куп. Последен пат, битолски Пелистер, во сезоната 2001/02 во финалниот двобој од тогашниот Челенџ куп (сегашен Европски куп на ЕХФ) против дански Скjерн, со Наумче, Јоновски, Митков, Темелков, Дивиот, Поповски, Николовски, Димитровски, Калајџиески и останатите, после „домашните“ +7, беше „збришан“ со -17 на реваншот. Само како мала дигресија.

РОМАНЦИТЕ ГО ПОТВРДИЈА СТАТУСОТ НА „ДОМАШНА“ ЕКИПА

Соочен со доста проблеми со повредени играчи, без ударната игла Марко Митев во нападот, Тино Карасманакис во одбраната, без „малиот“ Митев, сеуште недоволно залечените Костески  и Маркоски, малку повеќе заморен и видно нервозен, но и со поволен резултат од првиот меч во Романија, Алкалоид, внимателно го најави реваншот. Критикувајќи ја ЕХФ, начинот на функционирање на овој Куп во однос на ТВ правата и можноста за пренос, жалејќи се на жестокоста на противникот во дуел играта  и санкционирањето од страна на мешовитата судиска двојка, на првиот дуел; македонскиот претставник, повторно избра мудро, во однос на салата во која го одигра реваншот, пред се од спортски аспект. Полната „Автокоманда“ иако не понуди пријатни услови за следење на натпреварот од ваков ранг, ја оправда целта и се покажа како предност за домаќинот, во првите 15-20 минути од дуелот, период кој, реално одлучи која екипа ќе патува во полуфиналето. Романските екипи, слично како и во дуелот на ГРК Охрид со Турда, се покажаа како доминантно „домашни“, и релативно изгубени кога се во улога на гости. Од друга страна не не изненади „не гостопримството“ на Романците, затоа што убаво го паметиме оној натпревар на македонскиот национален тим против Романија, кога легендата Пепи Манасков беше погоден со паричка во глава, а противникот, буквално не претепа на терен.

Затоа се таму каде што се во машкиот ракомет!

Нејсе!

ТАКТИЧКИ ДОБРА ЗОНА, ГАЛЕЦ, МНОГУ ПРОМАШУВАЊА И ГОЛОВИ ОД ТРАНЗИЦИЈА

Алкалоид тактички доминантен, со висока но и фино поставена 6-0 зона, расположен Галец, потпомогнат од над 15 шутеви на гостинските играчи кои не успеаја ниту да ја погодат рамката на голот, со одлична транзиција и доминантно, повеќе „лесни“ погодоци од противникот, убедливо го доби натпреварот. Доста проблеми имаше Лазаров на централните позиции во зоната. Никола Марковски настапи со хронична повреда на половината, без Тино, па Лазаров одлучи да стартува со Савревски и Стојковиќ на 3 и 4. Не се снајде Баја Маре на стартот на мечот и после 4:0, и тајмаутот на гостинскиот тренер, гостите се решија за формација 7-6, на која Лазаров одговори со атипична 5-1 одбранбена формација со Стојковиќ и подоцна Џонов како „индијанци“. Супер изненадување, кое донесе уште повисока разлика на контото на македонскиот претставник. Дополнително, гостите, во првиот дел од натпреварот, доста наивно, сакаа да играат брзо против Алкалоид, екипа која е доминантна во таквиот тип на игра. Грешеа и повеќе од потребно, и му ја олеснија задачата на домаќинот. Останатите 35-40  минути беа само формалност, и можност за уживање на сите кои имаа привилегија да го следат натпреварот во живо. Да не останеме недоречени, нападот (оној поставениот) на Алкалоид беше предводен од Симба Ѓоргиев, играше многу стрпливо, но и покажа многу слабости, кои Баја Маре не беше на ниво за да ги искористи. Сепак, популарниот Симба беше играчот кој командуваше и од кој тргнуваше се во нападот, поддржан од одличниот Александар Петковски.

ПОЛУФИНАЛЕТО ВО „БОРИС“ ИЛИ „ЈАНЕ“, НА ПОТЕГ Е МАКЕДОНСКАТА РАКОМЕТНА ПУБЛИКА

Толку за пласманот на Алкалоид во полуфиналето. Честитки за клубот и сите инволвирани, со надеж дека во следната рунда ќе ги гледаме во „Борис“ или „Јане“. Но, исто така се надевам дека ракометно Скопје (па и цела Македонија), ќе се одважи и ќе покаже почит и поддршка на проектот кој, сакале или не да признаеме, е додадена вредност на мак ракометот.

Веќе задутре, в среда, Алкалоид гостува во „Јане“ кај „двократниот“, рамките на првото коло од плејофот. Тешка задача, во тежок период за освојувачот на Купот. Многу повредени играчи, неколку навредени играчи, замор и де фокус од домашниот ракомет, на сметка на успехот во Европа. Како благ аутсајдер, Лазаров, оди секогаш на победа, па така ќе биде и овој пат против еден одморен Вардар. Вардар, кој од декември нема одиграно саглам натпревар, како тест на можностите и одржување на тензија во тренажниот процес. Дали тоа може да биде предност или хендикеп за црвено-црните, ќе видиме во среда.

Што се однесува до плејофот, супер квалитетен и донекаде интересен, каде што Еурофарм Пелистер, со победата дома над Алкалоид и обезбедувањето на првото место е фаворит за титулата, имајќи предвид дека, покрај тоа што има најдобро пополнет состав, ја има предноста или луксузот, да загуби во „Јане “ и „Автокоманда“. Алкалоид и Вардар пак, мора да добијат натпревар во Битола, како би се надевале на трофеј во првенството.

КУПОТ ТРЕБА ИЛИ МОРА ДА СЕ РЕФОРМИРА. ИЛИ НЕКА СЕ УКИНЕ

Заврши првата фаза од Куп натпреварувањето. Со години предвидливо, во првите фази неинтересно и нелогично, непотребно, покрај регуларното првенство, кое одлучува кој е најдобар во државата. Смислено како натпреварување кое треба да донесе изненадувањ(е)а, да допринесе за популаризација на ракометот во „малите“ места и таму каде што нема „суперлига“, да „однесе“ екипа од втор или, не дај Боже, трет шешир на завршен турнир, истото треба да претрпи реформа. Да претрпи реформа, за да може уште во оваа втора фаза шампионот да гостува во Гевгелија, како празник на ракометот на југот на Македонија, да може Аеродром да направи уште едно изненадување, совладувајќи го Радовиш или да може Прилеп да се надева на завршен турнир и да продолжи, засилено да инвестира во нашиот спорт.

п.с. скратен преоден рок во домашниот ракомет, без можност за носење странци во секој момент. За да не ги „бркаме“ оние кои цела година инвестираат во играчи (па макар и од странство) и да не стимулираме „сезонски работници“ во ракометот.

Се гледаме во среда во „Јане“!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Алкалоид „ги спакува“ Романците и посакува полн „Борис“ во полуфиналето appeared first on Само Ракомет.

Поради семејни причини, пред извесен период донесов одлука да се повлечам од трката. Земајќи ја во предвид темелноста на мојот приод кон било која обврска, приватна или деловна, се одлучив дека приоритет мора да дадам на едно тежишно поле, доколку сакам успех во полн капацитет. Им благодарам на сите кои изразија поддршка, а јас останувам на располагање и на идното раководство на ракометната федерација на Македонија, со целото мое знаење и искуство, да допринесам македонскиот ракомет да го задржи својот статус и да го издигнеме истиот на уште повисоко ниво.

Со одржување на денешното изборно собрание за претседател и ново раководство на ракометната федерација на Македонија, и официјално завршува една ера од раководењето со најуспешната спортска федерација во државата, од страна на голем стопанственик и вљубеник во ракометот. Влегувајќи во националната федерација, во едно друго време, кога државата, преку тогашната Агенција за млади и спорт, даваше минорна поддршка на нашиот спорт, цитирам: „со голем ентузијазам, како огромен љубител на спортот, темелен стратег и се надевам, добар визионер“, имаше задача, пред се финансиски и организациски да ја зајакне истата, да воведе дисциплина во функционирањето, настојувајќи цитирам: „ракометот повторно да заживее и во помалите градови“.

Навраќајќи се на годините пред Мукаетов, мораме да бидеме реални и да посочиме неколку ситуации. Условите на националните тимови, како еден сегмент за кој федерацијата треба да води грижа, се значително подобрени, како кај сениорите, така и кај младинските категории, што особено е важно за нашата држава. Вклучување во систем на квалификации, на дел од машките и женските јуниорски национални селекции, по подолг период на апстиненција, е нешто по што ќе остане запаметена оваа гарнитура. Лобирање и организација на голем број првенства во сите категории, машки и женски, како можност нашите селекции да бидат дел од истите, стекнувајќи искуство, е исто така важен дел од работата на досегашната гарнитура.

Постојано присуство на сениорската национална селекција на големите смотри е исто така белег на времето во кое владееше оваа гарнитура на чело со Живко Мукаетов.

Спомнав во едно мое поткаст излагање, по повод претстојните промени во националната федерација, дека би биле неискрени, некоректни па и нереални, ако кажеме дека се беше идеално во долгогодишното владеење на оваа гарнитура. Тоа е практично невозможно. Затоа, треба да се биде реален и да се потенцира дека, во одредени период, забелешките на клубовите и јавноста, можеби оправдано, беа насочени кон постојано менување на системот на натпреварување, без јасна цел или визија за тоа што треба како бенефит да донесат промените на истиот, потоа снижување на  границата на години за вклучување на децата во систем на натпреварување, развој на ракометот во малите средини, (не)доволно развивање на ПР и маркетинг секторот и како резултат од истото, недоволна присутност на дигиталните мрежи, како сурова реалност и потреба, се сегментите кои бараа поголемо внимание и посветеност.

Нејсе.

Македонскиот ракомет мора да продолжи да се развива и понатаму да го потврдува статусот на спорт број 1 во државата. На тоа треба да работиме заедно, без его и суета, без разлика на тоа кој каква „титула“ има во ракометот. Долги години слушаме како ни треба обединување, во многу сегменти, па и во ракометот, но истото не го гледаме во секојдневното битисување. Македонија има кадар, има традиција, има луѓе кои константно, во текот на целиот период од независноста, вложуваат во ракометот, како во никој друг спорт во нашата држава.

Поттикнат од мојата љубов пред се кон државата Македонија, потоа кон спортот кој ми даде многу во мојот живот, а на основа на целото мое искуство и знаење, кои се акумулирале, работејќи на различни проекти, во различни сегменти, од базата и ракометните школи, турнири и кампови, преку координирање на младите категории, логистика и организација на натпревари во домашно првенство и европски купови, до делот со маркетинг и промоција во делот на спортот, а за доброто на овој прекрасен спорт, почнав да размислувам за начинот како да го ставам во функција на општото добро. Прифаќајќи го фактот дека доколку сакаме да ги менуваме некои работи, да ги подобриме или унапредиме, мораме да бидеме вклучени во системот, а не само од надвор да детектираме аномалии и да нудиме решенија.

За време на целиот мој досегашен работен век во ракометот, успеав да забележам повеќе сегменти кои можат да бидат подобри, на кои треба да се даде посебен акцент и да се поддржат, но и сегменти кои до сега функционирале на високо ниво и истите треба да продолжат да функционираат на исто ниво, и ако има простор да се надградат.

Имајќи предвид просторот кој го имам и вниманието на секој кој ќе ги чита овие редови, ќе нафрлам дел од нив, кои според мене се важни да се „стават на маса“ и за истите, заедно да дебатираме и да го најдеме најдоброто решение.

Систем на натпреварување, вклучувајќи ја темата за намалување на бројот на екипи во Супер-лигата, строги критериуми за учество во истата, силна Прва лига и воведување Втора лига за развој на млади ракометари. Млади категории и помлади пионери во систем на натпреварување. Активирање, но и сериозно реформирање на сегментите позајмица и двојна регистрација, како клучни за унапредување на делот на префрлање на еден ракометар од младинска во сениорска конкуренција. Едукација на тренерски кадар, како главна задача на националната федерација. Промоција и поддршка на ракометот кај децата од најрана возраст и канализирање на истите во школите низ Македонија. Формирање маркетинг сектор во склоп на самата федерација, со задача истиот да биде сервис на постојаните и барање нови партнери на најуспешниот спорт во државата, промоција на ракометот. Поддршка за формирање синдикат за тренери и играчи, како идни преговарачи за условите во кои работат спортистите и тренерите, поставување рамка и подобрување на условите, како истите би имале интерес да инвестираат во своја надградба. Предлог реформа на Куп натпреварувањето, за подигање на интересот и постигнување на целта на постоење на истото. Државната академија во функција на развој и надградба на најталентираните млади ракометари во државата. . .

Поради семејни причини, пред извесен период донесов одлука да се повлечам од трката. Земајќи ја во предвид темелноста на мојот приод кон било која обврска, приватна или деловна, се одлучив дека приоритет мора да дадам на едно тежишно поле, доколку сакам успех во полн капацитет.

Им благодарам на сите кои изразија поддршка, а јас останувам на располагање и на идното раководство на ракометната федерација на Македонија, со целото мое знаење и искуство, да допринесам македонскиот ракомет да го задржи својот статус и да го издигнеме истиот на уште повисоко ниво.

За МакедонЦкиот ракомет!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ракометот да го задржи и унапреди својот статус на спорт број 1 во Македонија appeared first on Само Ракомет.

Богат ракометен ден беше понеделникот во Македонија. Со Виктор од „Само ракомет“ утрото ја стартувавме приказната на панел дискусии, од кои првата имаше работен наслов „Ракометот е спорт број 1?“. Ми беше драго да се вклучам со се што можам да помогнам, со главна цел, како и секогаш, да се зборува за ракометот, за убавите работи, за помалку убавите и проблемите, за популарноста на истиот, за базата и каде е таа како квантитет и застапеност, во однос на другите спортови. Од бројноста на присутните, нивниот статус во мак ракометот, од „висината“ на специјалните гости и нивното учество во панел дискусиите можеме да кажеме дека „нема зима“ за ракометот, само да не дозволиме да „заспиеме“ на тоа уво.

Голема обврска за идните изданија!

РАКОМЕТНА БИТОЛА СО ГОЛЕМ РЕСПЕКТ СПРЕМА АЛКАЛОИД, КАКО КЛУЧЕН ФАКТОР ЗА ТРИУМФОТ

Денот заврши со натпревар од супер-лигата, помеѓу два претенденти за највисок пласман во македонската ракометна лига, домаќинот и актуелен шампион, Еурофарм Пелистер и освојувачот на Купот, Алкалоид. SOLD OUT или распродадено, „викаше“ една објава на официјалните друштвени мрежи на Битолчани, неколку дена пред самиот натпревар. Она што го видовме во „Боро Чурлевски“ пред и за време на натпреварот, го потврди истото и потврди уште многу други работи, пред се дека само и само ракометот во оваа држава, моментално може да наполни сала и да приреди шоу за секој Македонец. И точка. За другите сегменти од ракометот што ги спомнав погоре, ќе се бориме и ќе се избориме да бидат подобри, затоа што тоа е процес што не престанува да се движи.

„Забревтан“ и полетен, опиен од успехот во Европа, полн со самодоверба и супер позитивен резултат од првиот дуел во Автокоманда, до синоќа, суперсоничниот Алкалоид, „слета“ во битолскиот вулкан. Вистински навивачки вулкан. Пречекан како супер спортски „душман“ од рангот на Скопски Вардар, Алкалоид, синоќа го доби најголемиот комплимент за една, според временската рамка на постоење, млада екипа, која постои само три години, а веќе е „трн во око“ на (нај)големите. Респектот кој го покажаа Чкембарите со полнење на салата, а на терен го потврди и Мистер Раул Алонсо и неговата „набријана“ дружина играчи, презентирајќи сериозност и пристап кон играта кој, според мене, го одлучи натпреварот, имајќи предвид дека Пелистер е објективно поквалитетен.

МИСТЕР РАУЛ Е РАКОМЕТЕН МАНГУП

Напоменав, во една моја колумна, веднаш после пристигнувањето во Битола, дека Мистер Раул е голем мангуп кој од старт знае како да ја купи битолската публика. Сепак, како одминува времето, особено после зимската пауза, и оние натпревари во Лисабон и дома со Динамо Букурешт, се повеќе се наметнува констатацијата дека Мистер Раул е многу повеќе од мангуп, тој е ракометен стручњак, кој знае да анализира противник, постави игра и да мотивира екипа и најважно да направи истата таа да гине за него, или за клубот или за градот и Чкембарите. Сеедно. Резултатот е ист.

Густа 6-0 зона во средината, со супер брзиот, цврст и агресивен Атанасиевиќ и искусниот Абутовиќ на 3 и 4, релативно плитка, тактички поставена да удвојува кај Брус Ли, и да брани топки од „пас“ игра, горе спрема високите пивоти, зона која има задача да му брани дијагонала на голман и да „покаже мускули“ при секој дуел со противникот. Зона, која го анулира главното оружје на Алкалоид, на поставен напад, дуел играта на Митев и соработката негова со останатите бекови и пивотите. Во таква ситуација, принудени да шутираат од надвор, без голем капацитет за истото, со претходно, добро направен договор на зоната и голманите, Велковски, Серафимов, Митев и останатите бекови беа лесна мета за „Свети Никола“ на голот на актуелниот шампион. Како никогаш до сега, Алкалоид беше спуштен на едвај двоцифрен број погодоци во првиот дел, и едноцифрени 9 погодоци во вториот дел.

ФИТИЉ – ДОВЕРБАТА ОД КЛУБОТ И СТАБИЛНОСТА ОД НОВОФОРМИРАНОТО СЕМЕЈСТВО

Секако, за вака мал број на погодоци, не беше „виновна“ само одбранбената зона на битолчани, туку и нивниот напад, предводен од феноменалниот Кузмановски, кој дефинитивно го подигна нивото на игра , во споредба со пред година дена, кога се врати од Бундеслигата. Веќе е јасно, Фитиљ е новиот војсководец на битолската армада, двигател на екипата, голем мотиватор и квалитетен ракометар, кој синоќа беше нерешлив проблем за зоната на Алкалоид. Фасцинантно е колку Фитиљ созреа, „носејќи“ го тимот, решавајќи натпревари. Морам да забележам, дека веројатно, голема, да не речам огромна улога во созревањето на Фитиљ имаат два сегменти: големата доверба од страна на фамилијата и структурите на клубот и факторот на смирување и созревање преку оформување семејство и добивање своја челад.

Кузмановски ниту може, ниту пак беше единствениот играч во нападот на битолчани. Комплетниот ростер одигра на ниво. Богдан погоди и од игра и од седмерци, Цветан исто така, кој после одреден период стартуваше важен натпревар и покажа квалитет, Тајник влечеше и напаѓаше, пивотите си бркаа работа,  па дури и Борзаш, кој на моменти влезе, даде знаци на живот и потегна по голот на Галец и Кизиќ. Буквално се функционираше и беше на ниво. Но, мене еден играч ми запна за око. Осуама (веројатно го погодив името) Хосни. Странец бил, старец бил, абре овој гине на терен во два правци, 60 минути. Достојно за добивање битолски пасош и негово нотирање во овие редови.

НАПАДОТ НА БИТОЛЧАНИ ГО ОГРАНИЧИ АЛКАЛОИД НА МАЛКУ ПОГОДОЦИ

Привршуваме.

Нападот доби многу дуели, и постигна и повеќе од пристојни 33 погодоци. Нападот направи нервоза во зоната на противникот, но и меѓу голманите, кои немаа свој ден. НО, најважно, нападот на Пелистер не дозволи транзиција на противникот, не дозволи лесни погодоци, како уште еден важен фактор во конечниот триумф. Немаше можност за полуконтра и директна контра, барем не во доволна мера Алкалоид да биде конкурентен во Битола. Мистер Раул не дозволи брз центар блокирајќи го Бинго.

Овој пат нема да „масирам“ за Свети Никола од Битола, затоа што веќе на сите ни е јасно што претставува тој за Пелистер и македонскиот ракомет.

Што се однесува до гостите, „не игра“ Марко, не игра тимот во напад, особено во ситуација кога негова поддршка на левата бековска позиција е странец, кој барем досега, не покажа дека е додадена вредност на тимот, и можеме да очекуваме во јуни да го „спакуваат“ за сончевата Португалија. За нотирање е настапот на Симба Ѓоргиев, кој беше единствен од задната линија, кој одигра и храбро и достојно на едно дерби, без разлика на неговите грешки и промашувања. Плитката и на моменти груба зона, ги остави на дистанца од голот на Никуч, бековите на Алкалоид, а дел од нив „поттикнати“ од се што се случуваше во сала, на моменти „се додаваа“ со противничкиот голман.

АЛКАЛОИД ЌЕ НАУЧИ НЕШТО ОД ДЕБАКЛОТ ВО БИТОЛА – ПОТПИШУВАМ!

Завршувам.

Приближно лани ова време „двократниот“ на основа на трите столба триумфираше во Автокоманда, а нешто подоцна во текот на сезоната, и Пелистер одиграа сличен натпревар, во кој, предводен од Бранко Ангеловски, не дозволи брканица и убедливо „се прошета“ до триумф над неговиот довчерашен клупски колега. Периодот е ист, рана пролет, после голем настан на нашиот национален тим. Тежок период за тимот на Лазаров, исполнет со критики, скепса и недоверба за патот кој го оди тимот, и начинот на кој се оди истиот. Дојдоа подготвителните натпревари со Романија, бараж натпреварот со Фарски Острови на гостински терен, како своевидна кулминација…

Знаеме како заврши таа приказна за Македонија со „фараните“, кој го освои Купот, па и супер-купот малку подоцна. Ќе научи нешто Алкалоид (читај Лазаров) од дебаклот што му се случи во понеделникот во Битола, за почеток на дел од играчите да им ја „истресе“ водата од ушите, и ќе се врати уште посилен и поопасен. Сигурен сум.

А и праксата го покажува тоа.

П.С. Кој е крив за Батакот, зарем е важно кој е крив?

Се гледаме во сала!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Кога Алкалоид е Вардар – пристапот го вади максимумот од Битолчани appeared first on Само Ракомет.

„Данска тргнува по четвртата титула во низа, вечниот Дувњак со последен танц за „каубоите““ – како наслов на мојата воведна колумна за актуелното СП, тогаш во Хрватска, сега во Норвешка. Обожувам или обожавам, да вадам цитати од текстови каде во стилот на баба Ванѓа, случајно, сум ги предвидел настаните кои ќе се случат. Утре, во Осло Дуле од клупата за последен пат, во улога на играч ќе го носи дресот со „шаховницата“, а Данска ќе ита кон четвртата титула.

Добредојдовте во мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ за падот и подемот на Хрватска, за (не)победливата Данска и грешките и предвидувањата на еден обичен човек.

Супер силната Данска, дека е апсолутен фаворит за златото и не беше некое измислување „топла вода“, но и дека е очекувано Шведска и Шпанија, едната „осакатена“ без неколку играчи, другата подмладена во чест на новиот циклус за ОИ Лос Анџелес 2028, да не ги гледаме во натпреварите каде се делат одличја.  Најавено – реализирано, Данска и Франција се најдоа во полуфиналето, Хрватска исто така, а Португалија, иако беше во групата потенцијални селекции, е одлично освежување.

ГИ СМЕСТИВ ВО ПОЛУФИНАЛЕТО И КАКО ЈУДА СЕ ОДРЕКОВ ОД НИВ ПОСЛЕ ЕГИПЕТ

Е сега, некој ќе рече, или мојата совест е тоа, што му предвидуваше ти Ѓоргон на еден од домаќините на ова СП, Хрватска?

Пред првенството, ги најавив како едни од сериозните кандидати за влез во полуфиналето, со голема помош од публиката (и одредени личности од истата, кои седат во ВИП ложата 😊), „јавајќи“ на бранот на силниот национализам (како последица на филм режиран од се што се случуваше на почетокот на “90тите), кој му доаѓа како сериозен „допинг“, „заклетвата“ на секој репрезентативец пред „кубурот и камата“ дека ќе се игра во чест на „последниот танц“ на Дуле, но и фактот дека голем дел од играчите  во тимот го немаат достигнато својот играчки и пред се финансиски зенит. Но, треба или мора и да се биде искрен, веднаш по поразот од Египет, многуте проблеми со повреди, „лошите“ лажни вести за заминување на Дагур, и фактот дека селекторот, како Скандинавец, не може да го сфати значењето на оваа селекција, и потреба за успех, како храна за нацијата, го изнесов мојот став на националниот сервис, дека оваа Хрватска, многу тешко ќе излезе од овие го.на, дека нема „машта“ во овој тим и им нема спас, имајќи ги во предвид недоволното искуство и магијата која ја немаа(т) играчите во составот. Иако и тогаш и сега сум свесен за перспективата на овој тим со, цитирам од воведната колумна: „солидни голмани (штета за Мандиќ) на ова СП, одличен играч на десната бековска позиција, кој игра во два правци, многу талент на левата бековска позиција и мал проблем со организација на играта.“

Но, кој работи и греши, па така и јас, со надеж дека пола ќе ми се прости.

Фото: Hrvatski rukometni savez / Facebook

РАНЕТИОТ ЛАВ И ИНТЕЛИГЕНТНИОТ ХРВАТСОН (МОМИНСКО СИГУРТСОН)

После тој пораз, Хрватска, како ранет лав, имаше пред себе три нокаут натпревари, во кои немаше поправен. Судбината го донесе Кара во Загреб, Дуле го седна на клупа (воведната колумна опфаќа еден дел, каде поставувам теза во насока: ДУВЊАК КАКО ТОВАР ИЛИ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ НА ТИМОТ?) и ги стави играчите потиснати до ѕид, да немаат повеќе каде. Во таква ситуација, екстремно интелигентниот Дагур (моминско Сигуртсон) Хрватсон, повлече потег, кој во многу го промени целиот тек на играта на „коцкестите“, потег кој буквално ги намести коцките. Висока 5-1 зона, „набријана“ до максимум за делење „ќотек“, со Мамиќ како двометраш на преден играч, густа во средина, кога противникот ќе се обиде да ја „разбие“ со влез на „втор пивот“, зона која веќе е во генот на секој хрватски ракометар, тече во крвта на секој репрезентативец на „липа наша“, оставена во наследство од Маго ди Умаго.  Е таа зона, со Доминик на гол, и дузина „разбеснети пушки“ во нападот и останатото е историја…Историја, за ова СП, што се однесува до борба за златото е и победата во полуфиналето над една „голема“ Франција.

Фото: IHF Facebook

ПОРТУГАЛИЈА „ТРЧАШЕ“ ПРОТИВ СЕЛЕКЦИЈА КОЈА ГО ИЗМИСЛИ „ТРЧАЊЕТО“

Вечерва Хрватска игра финале, натпревар за злато, искрено не знам по кој пат е во оваа ситуација, но во моментов е тоа значајно, како ланскиот снег. Многу поважно во „кој филм“ ќе излезат на терен Хрватите, а и кој стои на другата страна? Одговорот на вториот дел од прашањето нема да му е по ќеиф на ниту еден фан на „коцкестите“.

Данска, која во полуфиналето, против Португалија, повторно беше „двоцифрена“, иако во добар дел од натпреварот, бандата на браќата Кошта играше одлично, одлично „трчаше“ против Данците, кои го измислија „трчањето“ во ракометот, оние кои во таков (нај)висок ритам имаат само 7 технички грешки, оние кои им се може да играат компактно во зоната и релативно плитко, во ситуација кога Були е на голот, оние кои го имаат „ракометниот принц“ во составот, па макар и повреден. Ќе беше (по)лесно за противникот доколку оваа Данска беше само Нилсен, Гитсел и Питлик, но не е така. Каде се двата столба на, во моментов, најдобрата 6-0 во светот, Јоргенсен и Салструб, каде е Расмус Лауге Шмит, кој како и на минатото СП, така и сега, како наближува крајот, така е се подобар. Колку е силна и сериозна оваа Данска кога во полуфинале, на +10, шанса на „лажичка“ добиваат Арнолдсен, Халд, Емил Мадсен  или Ласе Андерсен? Данска е едноставно „девојка без мана“, НО и „експертите“ беа комплетни фаворити пред некој ден, ама на 18:9 не можеа да ја најдат вратата од салата.

ДОМИНИК, „ЌОТЕК“, ТОПКАТА ПОД ДРЕС И ВУДУ КУКЛА ЗА РАКОМЕТНИОТ БУЛИ

И така се враќаме на почетокот.

На прашањето, што треба да направи Хрватска, денес во Осло, да одигра егал натпревар против големиот фаворит за златниот медал?

Да има „двоцифрен“ голман во Доминик, да одигра цврста и компактна 5-1 зона, со многу „ќотек“, кој треба да го „аминуваат“ судиите (а Осло е, не е Загреб), да се обиде да дојде до бројката од 8-9 „лесни“ голови, но и притоа, кога ќе нема можност за „лесен“ гол да „ја скрие топката под дрес“ (ако истото повторно го дозволат судиите), да не „трча“ против селекција за која објаснивме погоре дека истата го измисли тоа „трчање“, да нема двоцифрен број изнудени технички грешки, убаво да ја избодат со игли вуду куклата со ликот на Емил Нилсен, а истовремено да ја „спуштат“ Данска под 30 погодоци . . .Многу е, нели?

За крај ќе се послужам со уште еден мој цитат, напишан во колумната пред натпреварот на нашата селекција против Унгарија: „Звучи како да треба многу работи да се поклопат. И така е“, ако сакаме селекција од втор или трет ешалон да ја добие (не)победливата“ Данска.

Сешто видовме на ова СП. Од мали чуда, преку големи изненадувања и разочарувања.

Време е за јаготката на шлагот!

Да уживаме 😊

Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Доминик, ќотек, вуду кукла и топка под дрес е доволно за (не)победливата Данска? appeared first on Само Ракомет.