Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

Нема одмор за ракометот во овој период на годината, барем не за оние играчи кои играа на последното ЕП, или било кое континентално натпреварување. Нема пауза и за љубителите на ракометот. Европа, односно лигите низ Стариот континент, се веќе назад на терен, а таков е случајот со Македонија. Викендов, официјално заврши регуларниот дел од македонската суперлига, нашите претставници во европските купови одиграа по некој натпревар, а распоредот кој истите го имаат пред себе е сериозно густ.

МАКЕДОНСКИТЕ ЕКИПИ, ПАДНИ-СТАНИ ВО ЕВРОПА

Пелистер, со „стариот“ како нов тренер, во бледа игра, против силен противник, стартуваше со пораз, во пролетниот дел од ЛШ. Зависност од еден играч во поле, и неколку просечни странци, недоволно за нешто повеќе во елитното натпреварување, особено кога во Битола гостува, забревтан противник како Висла од Плоцк, екипа која годинава ќе „пука“ високо. Видовме изјави од типот „да имаше баба м….а, ќе беше дедо“, но реалноста на терен беше различна. Барем јас ја видов таква.  Вардар се „удави“ во Лисабон, иако стартот на натпреварот ветуваше друг епилог. Стручниот штаб, наметна ракомет кој треба да го условиме како модерен, трчаше во два правци, и… помина како што помина. Со 15 одбрани од голман, но и 22 технички грешки, прими 40 погодоци, и си ја искомплицира работата за пласман во следната рунда. Спортот е таков. Една ластовица не носи пролет, и во однос на пораз, а и во однос на триумф. Најважно е фактот дека Вардар има шанса за поправен, уште утре во „Јане Сандански“.  И на крај, Охрид, во купот, кој лани го освои Алкалоид, во два натпревари демонстрираше моќ и се пласираше во ¼ финалето. За жал, иако и не е неочекувано, оваа фаза Охрид ја помина без ТВ или било каков друг пренос. Зборувајте ми за промоција на ракометот. За ЕХФ и нивната зачмаеност и закоравеност.

📸 РК Алкалоид

ДЕРБИТО ОДАМНА ГО НАДМИНА ГАБАРИТОТ НА САЛАТА ВО АВТОКОМАНДА

Домашната лига е друга приказна. Приказна сама за себе. Квалитетна и, се надеваме, до крај неизвесна. Барем посакуваме да е така, иако резултатот од саботата, во скопска Автокоманда, не вика така. А таму, во една мала сала, недоволна, неадекватна и недостојна (според капацитет) дерби натпревар одиграа два конкуренти за највисок пласман. Претесна да ги прими сите љубители на ракометот. Претесна да биде подлога за (по)голема приказна за тимот кој ги има сите предуслови да ги освои неутралните љубители на ракометот во Скопје, па и пошироко. Претесна да создаде модел за нешто повеќе од спорт, да создаде настан, содржина за публика од 7 до 77. Штета.

А сега за тоа што го видовме на терен. Два екстреми во однос на политика на клубот. Екипа, која, во одбраната стартуваше без ниту еден Македонец во тимот, насочен кон победи и трофеи. Овде и сега. И тоа е нормално за голем спортски бренд, од кој се бара, повторно да ја покорува Европа и да биде апсолутен владар во домашната лига.

И на другата страна, една развојна екипа, со многу домашни играчи, која, сеуште пркоси на трендот, во однос на бројот на странски играчи во тимот и задоволување на апетитите на луѓето кои го водат и финансираат клубот. Прашање е до кога ќе издржат, ќе опстојат, на својот став, да бидат инкубатор на новите македонски репрезентативци, а на сметка на тоа, да „голтаат кнедли“ и им се заканува оваа година да бидат позиционирани на четвртата позиција или читај последни. Не е ништо ново ако кажеме дека Алкалоид е на раскрсница во однос на прашањето, повеќе квалитетни странски ракометари во ростерот.

📸 РК Вардар 1961

ВАРДАР НА ИНДИВИДУАЛЕН КВАЛИТЕТ ДО МНОГУ ВАЖНИ БОДОВИ

Накратко, видовме пресликана, од ЕП, 5-1 зона со Стојковиќ на преден кај домаќинот. Зона, која, во први 15 минути немаше поддршка од голман, но и немаше цврста и подвижна компонента на централната позиција, за разлика од оној натпревар со Португалија на ЕП, каде (не)среќно, во рана фаза, го загубивме најискусниот ракометар во тимот. Овој пат не беше така, Аларов не доби шанса, барем принудно, да одигра на таа позиција и резултатот беше, извлекување на предниот играч во зоната на една и друга страна и игра еден на еден на Маркоски во добар залет. Епилогот го знаеме. Влегувањето на Кизиќ и надреалниот учинок, на краток период, и паралелно со тоа, две корисни измени во нападот преку Велковски и Ѓорѓиев како и „симултанката“ на Борзаш, го врати Алкалоид во игра.

Вардар на другата страна, во одбраната со Јанковски и Хорига како централни бранители, и Милан Мечка Лазаревски, како повратник во тимот после повредата,  како тотален напаѓач, покажа дека е исклучително цврст, барем за „наши услови“, но и доминантен во дуел играта, на двата дел од теренот. На индивидуален квалитет, во игра еден на еден и два на два, лесно доаѓаше до погодок, против кревката и на одредени позиции, инертна зона на противникот. На моменти и прелесно. Алкалоид, благодарение на Кизиќ, побрзата игра на поставена зона со Ѓорѓиев, Иваноски и Митев и брзата транзиција после (не)примен гол одржуваше рамнотежа против, квалитативно подобрата „легија на странци“ и се одржуваше во живот буквално до последната минута од натпреварот.

📸 РК Вардар 1961

СТРАНЦИТЕ (ТРЕБА ДА) СЕ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ, НО МАКЕДОНЕЦОТ Е ЛИДЕР НА ТЕРЕН И ВО СОБЛЕКУВАЛНА

Вардар не одигра на очекувано ниво, што покажува и фактот дека, Чупиќ, можеби и непланирано, во вториот дел, го активираше Лазаревски во два правци, што беше еден од клучните моменти. Популарниот Мечка, без разлика на моменталната натпреварувачка форма, која се очекува да оди во нагорна линија, и одредени грешки во зоната, покажа и докажа дека е „врховен командант“ на екипата, во секој сегмент и во секоја смисла на зборот, подигајќи ја борбената готовност на тимот. Во тој сегмент, можеби не како статистички, видлив податок или бројка која „боде очи“, но секако, како поддршка и стабилност за тимот, важна улога одигра и капитенот, Гоце Георгиевски.

Со должна почит и восхит кон високото ниво на квалитет, кој го демонстрираа Јака Малус и Дмитро Хорига, како играчи се доведени од надвор токму затоа, да го подигнат квалитетот на тимот. И така треба да биде, играчите од надвор да бидат додадена вредност, а не „навивачи“ од трибини.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

И не постои ништо лошо во битието на таа карма, едноставно, тие играчи се Македонци, Мејд ин Мацедониа, што дава нова верба, нова надеж и уште поголема љубов кон Вардар, како национален бренд, но и кон македонскиот ракомет, воопшто.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Мечка „сервираше“ ладна одмазда, Вардар на сиров квалитет до триумф во Автокоманда appeared first on Само Ракомет.

Заврши втората фаза од, можеме слободно да кажеме, досега најквалитетното Европско првенство во ракомет, барем од аспект на тоа што сме го гледале, слушале и коментирале. Иако пред стартот на шампионатот сите погледи, во однос на квалитет, беа насочени кон супер квалитетната Група 1, мораме да признаеме дека и Група 2 понуди врвен ракомет, надреална неизвесност и вистинско уживање за љубителите на оваа игра.

Буквално, ама буквално секоја селекција што се пласираше во втората фаза, во двете групи, беше во најмала рака конкурентна и до самиот крај, со свои математики, се бореше за секој одбранет напад, секој постигнат погодок, секој бод.

Епилогот е јасен: големиот фаворит Данска, две големи ракометни селекции: Германија и Хрватска и пријатното изненадување Исланд. Ако воопшто селекција со еден куп врвни ракометари може да се нарече изненадување. Но мора да се признае, Исланд одамна нема играно за медал на големите континентални смотри.

За тоа кој е кој во полуфиналето – малку подолу во оваа колумна.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на втората фаза и полуфиналните натпревари од  ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Напоменав неколку работи во мојата последна колумна, некаде на половина од втората фаза, околу неизвесноста и големиот број селекции што се во игра за полуфинале. Не ми излезе баш есапот, морам да признаам.

СЛОВЕНИЈА „ПРОДАВА“ РАКОМЕТ НА ГОЛЕМАТА СЦЕНА, ШВАЈЦАРИЈА ДОПРВА ЌЕ ЈА ГЛЕДАМЕ ВО ЗАВРШНИТЕ БОРБИ

Да почнам со, според мене, најголемото разочарување на турнирот, еден од домаќините, Шведска. Иако до последно беа во игра, „трите круни“, како најтрофејна селекција во ова натпреварување, пропуштија премногу зицери за пласман.

По поразот од Исланд и мини-дебаклот, Унгарија беше селекцијата што дефакто ги елиминираше (сите знаеме што се случи со Сита во последниот напад!). Го „баравме“ Феликс Клар во препознатлива форма и со вистинска поддршка од Џим Готфридсон, но по сè изгледа дека оваа Шведска или не е кадарна, што е тешко веројатно или, пак, дел од играчите не можат да се носат со притисокот што го носи улогата на фаворит.

„Боде очи“ фактот дека селектор на национална репрезентација од „голем ков“ како што е Шведска е и воедно тренер на клуб во Лигата на шампионите, како не вообичаена пракса и многу веројатно е дека Швеѓаните ќе мора да ја напуштат таа формула. Некој ќе замине, само уште не знаеме кој.

Разочарување на теренот, разочарување и на трибините каде што Шведска, дома, во Малме, не успева да наполни сала. Јас ги „гледав“ во полуфинале, со сè што поседуваат и со ждрепка од соништата… но тоа не се случи.

Словенија. Морален победник на овој турнир.

„Издишаа“ Јанц, Макуц и останатите, но го задржаа епитетот „најголема фабрика за средни бекови“ во светот на ракометот. Школа што ужива сериозна почит, особено во делот на техничката подготвеност на играчите.

Капа доле за Зорман. Капа доле и за сите тренери во младинските категории кои секојдневно, трпеливо и систематски работат со словенечките деца.

Два или три автобуси и цел македонски ракомет, од тренери, преку ракометни работници, па сè до луѓе од националната федерација и ресорните министерства, во „дежелата“, на скратен курс или малку подолго студирање и скенирање на состојбата.

Па препиши, мајка му стара!

Унгарија. Потребна ни е силна Унгарија, горе, во европскиот ракомет.

Над 500 милиони евра за 10 години, вложени во инфраструктура, тренери, академии, едукации, елитни екипи. Тоа не е случајност. Унгарија е важна, за регионот, но и за ракометот воопшто.

Имаат младост, имаат потенцијал, но имаат и добар дел играчи од „застарен модел“, профил кој тешко ги следи модерните текови на играта. Сепак, не им треба многу за да ја преминат линијата. Тоа го видовме и на ова Европско првенство.

Само нека ги држи ентузијазмот и континуитетот во инвестирањето во нашиот спорт.

Тие се Германија на југоистокот. Според вложувања, систем и по популарност на ракометот. Но, не и според нивниот статус во ЕХФ. И тоа го видовме на натпревраот со Шведска.

Швајцарија. Најмладата селекција на турнирот и Д-р Анди Шмит.

Човекот кој, слично како „нашиот“, од патики веднаш се фати за таблата. И тоа не било каква, туку таблата на националната селекција.

Добро ја паметам таа 2009-та, мислам дека беше, кога заедно со Франк Локе со својата Амицитија играа мајтап со нашата зона. Тогаш мислев дека е „нешто лично“, но подоцна, преку неговите настапи во Рајн-Некар Левен, сите се уверивме дека станува збор за доктор по ракомет и дека многу поголеми играчи, долги години немаа решение за најголемиот играч кој го дала земајата на чоколадите или часовниците.

Е сега, гледаме како му „везе“ и екипата.

Рака на срце, оваа Швајцарија е составена од еден куп Бундеслига-играчи, кои имаат конкретна улога во своите клубови. Толку млади, а веќе калени на највисоко ниво.

Тоа е трендот во Швајцарија: играчите релативно рано ја напуштаат домашната лига, а на нивно место доаѓаат нови клинци, кои добиваат минути, искуство и простор за развој.

Систем кој создава континуитет.

И нешто што очајно ѝ е потребно и на Македонија.

БЕЗ ЛИДЕР И ЦВРСТА ЗОНА, НЕМА ПОЛУФИНАЛЕ ЗА ГОЛЕМАТА ФРАНЦИЈА

Франција. Франција. Франција.

Страв и трепет во европскиот, па и во светскиот ракомет. Импонираше со физичка подготвеност, желба за контакт-игра (Бертран Жил и Дидие Динар ми доаѓаат пред очи), тимска хемија и лидерство (некој го спомна Никоа Карабатиќ!).

Голманите по ерата на Тити Омејер секогаш биле тема, но и со „спорни“ решенија Франција освојуваше титули. Сега, оваа Франција нема широка ротација и голем фонд на екстра играчи, нема препознатлива цврстина во одбраната, го немаше Ремили, а одамна „големиот Никола“ не „кине“ патики и не паѓа на глава по Герфлорот, како показна вежба за неговите соиграчи.

Оваа Франција ги има Мем, два екстра пивоти, Мим, Брие како проект за иднината, но нема ниту еден играч што во кризен момент ќе „крене рачна“ или ќе „удри на маса“ кога колата оди надолу. Хуго Деска е супер „луд“ тип, но не игра на фундаментална позиција за да има подлабоко влијание врз атмосферата.

Затоа Франција не игра во полуфинале.

Португалија е селекцијата која е пред Франција на табелата во групата 1. Зборувавме за браќата Кошта и тимот кој се создава околу нив. Играа падни – стани на ова ЕП, пред се поради невозможниот ритам, кој го наметнува системот, но и квалитетот на групата. На крај, за своја душа, го нокаутираа „големиот брат“ од Иберискиот полуостров. Ќе играат за петто место, како потврда дека се во самиот врв на европксиот и светскиот ракомет. Пред нив се уште вакви турнири.

На „опашката“ во  „групата на смртта“, Норвешка и Шпанија, како груба реалност во моментов. Имаат кавалитет, на одредени позиции, но за вмешување во борбата за медалите е потребно компетен состав. Лев бек и пивотмен, и еден супер „специјалец“ во одбраната и треба на „црвената фурија“. Норвежаните имаат структура, но ќе им треба време и квалитетни натпревари за Андерсон, Ховде и останатите.

ГЕРМАНИЈА ПРОТИВ ХРВАТСКА: ИСТИ СЕ, АМА НЕ СЕ ИСТИ

А сега накратко за полуфиналните борби.

Две селекции кои поминаа сличен пат и кои, од многу аспекти, силно наликуваат една на друга.

Селектори странци, „увезени“ од географски минијатурниот Исланд. Многу бекови во ротација, одлични шутери на сите позиции во задната линија. Одличен голмански пар на двете страни, со мала предност за Германија, поради присуството на Андреас Волф, голман со сериозен идентитет во ракометот.

Разликата се гледа во формациите што ги практикуваат.

Гисласон, барем засега, „не мрдна“ од 6-0. Сигурдсон, ладниот островјанин од северот, кој создаде врела атмосфера во тимот, екипа што гине за секоја топка и игра со самодоверба на највисоко можно ниво, не се откажува од 5-1 зоната со Мамиќ и Шушња како логична варијанта против селекции кои многу често (да не речеме постојано) напаѓаат класична 6-0 зона.

Дали ќе биде така и во полуфиналето – ќе видиме.

Се разликуваат и во делот на играта на „црта“. Германија и тука има предност во Гола и Фишер, како и во ширината на ростерот, односно повеќе играчи во ротација што можат да издржат висок ритам. Не менуваат премногу во однос напад-одбрана, и тука „панцирите“ повторно имаат мала предност, во однос на „коцкастите“ кои секако имаат две измени.

Исто така, го нема Срна, а тоа значи дека Циндриќ и Мартиновиќ ќе мора да бидат на врвно ниво, затоа што е премногу ризично Хрватите да очекуваат Мараш и Кларица да го решат натпреварот „од дистанца“.

Да го нотираме и Давид Мандиќ, крило кое игра феноменална одбрана на петка и, според мене е најкорисен (севкупно) на своја позиција на турнирот.

Кузмановиќ и Мандиќ ќе мора сериозно да го подигнат нивото ако сакаат ново финале.

ГИСЛИ, ОМАР И КОМПАНИЈА ВО НЕВОЗМОЖНА МИСИЈА?

Второто полуфинале е натпревар на две скандинавски селекции,од различен калибар.

Данска е домаќин, фаворит, земја која од секој аспект е поголема, помоќна и поетаблирана. Но Исланѓаните, оние што седат на клупите на три од четири полуфиналисти, одамна се мејнстрим. Ростерот на Снори Гудјонсон заслужува голем респект.

„Исланд е здрав. Исланд е здрав, како никогаш претходно на големите смотри.“
Го повторувам тоа до здодевност, и на ТВ, и во неформални разговори, и во кафе-муабети со луѓе што делат иста дијагноза.

Исланд има бекови од најмодерен ков. Играчи што владеат со клупскиот ракомет последните четири-пет години. Да, мислам на Гисли Кристијансон (кандидат за МВП!) и Омар Инги Магнусон, но и на Смарасон и Трастарсон. Два пивота создадени за модерен ракомет, голман од големата Барселона и традиционално опасни крила.

Од другата страна, прашањето не е кој игра во Данска. Тоа го знаат и врапчињата.

Данска ја темпираше формата како по книга, игра сè подобро и би било вистинско чудо ако не игра за златниот медал и ако на крајот не го освои истиот.

Вистинското прашање е: може ли Исланд да го издржи ритамот и ќотекот од централните дефанзифци Салсттруб и Халд?

А играта на „рибарите“ е токму таква. Досадни се во игра еден на еден, технички перфектни, трчаат многу. Селекција што може да парира во „трчај и шутирај“ на концептот на Данска, но и да понуди различен пристап во нападот на поставена зона, со подолги, потрпеливи напади.

Тешка задача за „малиот“ Исланд.
Но не и невозможна.

Ќе уживаме во завршните борби за одличјата, „како и досега!“, што би рекол еден наш истакнат лик на политичката сцена 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Исланд е „здрав“, Данска е моќна, Германија и Хрватска се исти, ама не се исти appeared first on Само Ракомет.

Данска е неприкосновена, Шведска како ко домаќин и поволна ждрепка е веќе во полуфиналето. Кои се останатите 7-8 селекции, конкуренти за пресостанатите две места во полуфиналето?

Јануари. Месец на празниците, на храната, на семејството. Но и месец на пост празнична депресија и она најважното, барем за мене и слични на мене, месец на ракометот. Оној од национален интерес.

Среќна и успешна 2026 година, многу здравје и успех на сите што сонуваат и работат на исполнување на своите соништа. На сите Македонци, каде и да се!

5️⃣-то издание на Handball Camp 40×20 Macedonia

Ракометна Македонија по 9-ти пат ќе партиципира на едно европско првенство. Машкиот национален тим, во друштво на 24 селекции, на крилјата на (не)реално високите амбиции на јавноста од една страна, и убава доза резервираност од страна на стручниот штаб на селекцијата на друга, ќе се обиде да ја исполни целта. А која нашата цел на претстојното ЕП?

Официјално, не знаеме. Македонија има воигран состав, играчи кои веќе неколку години со ред се на големите натпреварувања, дузина супер искусни играчи, „најдобра лига“ во регионот, буџет за исполнување на се што е планирано во однос на подготовки на националниот тим, супер победнички „воспитан“ стручен штаб . . . Од обезбедување место во повластен барабан, до поминување на групата, каде се наоѓаат Данска, Португалија, па и Романија. Тоа се нашите амбиции, скриени, јавно искажани или наметнати.

Македонија мора да размислува на чекор напред, но мора и да биде реална за силината на противниците во групата, но и системот на ЕП.

Добредојдовте на најавната колумна на „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ за претстојното ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 Јануари до 01 Февруари, по којзнае кој пат, ќе се одржи во Скандинавија. Негови домаќини ќе бидат Данска, Шведска и Норвешка. Ветуваме објективност, издржаност и интегритет. Посакуваме, читање до последен пасус, коментари, критики, полемики и пристојност.

ДАНСКА И ШВЕДСКА ВО ПОЗИЦИЈА ДА ГИ ОЧЕКУВААТ СВОИТЕ ПРОТИВНИЦИ ВО ПОЛУФИНАЛЕТО?

Кој е кој на Стариот континент?

Од претходните два европски собири можеме да заклучиме дека двете скандинавски селекции, Данска и Шведска, се постојано во самиот врв, и заедно со Франција се повторно фаворити за поделба на медалите. Да бидеме реални, Данска, како актуелен Светски и Олимписки шампион, во моментов е едно ниво над сите останати, а за да бидам докрај конкретен, ќе поставам една прогноза, можеби малку неблагодарно и тешко предвидливо, но во насока да го направиме ова ЕП уште поинтересно.

Мојата прогноза за завршниот викенд на претстојното ЕП е следниот:  Данска и Шведска ги чекаат своите противници во полуфиналето, а за останатите две места ќе конкурираат 7-8 горе-долу изедначени селекции. Во прв ред, актуелниот европски првак Франција е малку пред останатите, минатогодишните финалисти на СП, Португалија и Хрватска, „новата“ суперсонична Германија, како и ко домаќинот Норвешка, па и уште еден „северњак“ Исланд, Шпанија… и толку. Изненадувања?  Не очекувам.

Не очекувам од повеќе причини. Првенствено поради системот, кој е немилосрден спрема селекциите од „третиот свет“. Како потсетување, на ЕП играат 24 селекции, поделени во 6 групи од „А“ до „Ф“. Во следната рунда патуваат првите две селекции од шесте групи или вкупно 12 селекции, кои во следната фаза ќе бидат поделени во две групи. Она што „паѓа во очи“ е големата разлика во квалитет помеѓу првите три и вторите три групи. Имено, како фаворити од првите две групи се јавуваат Данска, Германија, Португалија, Шпанија, Франција и Норвешка. Селекции од втор план се Србија и Австрија и Македонија. На другата страна, во групите од „Д“ до „Ф“, фаворити за полуфинале се Шведска и Хрватска И евентуално Исланд, а селекции од втор план се Унгарија, Швајцарија, Холандија и Фарските Острови. Ќе се согласиме дека патот на „трите круни“ и „коцкастите“ до полуфиналето е далеку полесен, од на пример оној на Франција, Германија, Шпанија и Португалија. Толку за оваа несекојдневна ситуација, овој дебаланс, кој и тоа како може да влијае на конечниот расплет за тоа кој ќе биде дел од полуфиналните борби.

Гидсел и Нилсен, Мем и Фабрегас, Клар и Бергендал, Магнусен и Кристијансон, Кнор и Куштер, Дујшебаев и Тарафета, браќата Кошта. Најдобрите светски ракометари, во зависност од поддршката на останатиот дел од тимот, ќе може да се надеваат на нај сјајното одличје во европскиот ракомет. А таму, Данска, пред домашна публика и дополнителен мотив да ги обедини сите титули (по ОИ и СП) е фаворит, голем фаворит, но, на завршниот турнир (каде секако ќе се пласира) се игра еден натпревар и оставаме простор, Франција и особено Шведска, да и го „скинат скалпот“.

Од другата страна, бившата ни ЈУ држава, уште еднаш го потврди статусот на ракометен регион и со 5 (пет) селекции ќе биде претставувана на претстојниот континентален собир. Покрај Македонија, како резиденти на големи смотри, со сериозни улоги и овој Јануари, ќе ги гледаме Хрватска и Словенија, потоа Србија и Црна Гора. Со различни амбиции, од различни стартни позиции, секоја од нив има свој есап за тоа каде сака да се види на големата европска ракометна мапа. Ќе се обидеме за секоја од нив и нивните противници во групите во кои се сместени, да го најавиме претстојното ЕП.

СРБИЈА СО „ЕЛ-КОМАНДАНТЕ“ ПОВТОРНО СОНУВА „ВЕЛИКЕ СТВАРИ“

Поминаа 14 години, откако, на домашен терен, Србија имаше супер успешен настап и дури освои медал на големо натпреварување. Наместо подигање на свеста, присуство во медиуми, зголемување на базата, финансирање на лигата (или клубовите), следуваше беспарица, маргинализиран статус во однос на фудбалот и кошарката, селектори кои се менуваат на лента, не визионерство  итн… Секој Јануари, со нов селектор, странец или домашен е нова надеж. Овој пат, можеби и нај издржано, кога на кормилото на националната селекција застана, за нас добро познато име, Раул Гонзалез – „ел команданте“. Оправдано или не, Србите очекуваат многу, но и постојано потсетуваат за силината на групата во која се наоѓаат, заедно со Германија, Шпанија и Австрија. Супер покриеност на голот со Милосављев, одлични пивоти и солидна зона, крила за респект, но и супер неискусни (за големи настани) играчи на бековските позиции, со мал исклучок на лидерот, Лазар Кукиќ. Дали е доволно за изненадување против, не така убедливата „црвена фурија“ на Ривера? Зошто да не, веќе двапати ги добија последните две-три години.

Главен фаворит во групата е Германија, која има одличен пар голмани, ја има главната оска во ракометот, голман(и), среден бек и пивот(и). Волф, Кнор и Гола, надополнети со два нетипични десни бекови, Куштер, Гргиќ, Колбахер се екипа за респект. Австрија од друга страна се базира на поединци, но одамна, паралелно со тоа го негува ракометот кој „царува“ со светот.

ЧЕТИРИ СЕЛЕКЦИИ СОНУВААТ СЛЕДНА РУНДА ВО НАЈ НЕКВАЛИТЕТНАТА ГРУПА НА ПРВЕНСТВОТО

Според многумина ова е нај неквалитетната група на ЕП. Ослабената Словенија, „растечките“ Фарани, Црна Гора и инертната Швајцарија. Словенците, со проблеми со повредени играчи како никој друг, повторно е фаворит во групата, во која очекуваме секој на секого да му прави проблем. Со огромна база „зналци“, „дежелата“ очекуваме повторно да „извади“ некој нов ракометен бисер, а од друга страна крајно време е одговорност во тимот да земе Домен Макуц, големиот талент (веќе етаблиран играч) кој веќе неколку сезони игра во Барселона, а од јуни ќе игра за германски Кил. За Словенците, имајќи предвид начинот на игра, ќе биде проблематичен мечот со Фарски Острови, кои имаат историска шанса да играат во втората фаза од ЕП. Но, истото го посакуваат и Швајцарија со еден куп бундес играчи и Портнер на голот, а и „далекуметната“ артилерија на Црногорците, со Вујовиќ и Борозан, но за жал без Симиќ на голот. Кој и да помине во следна рунда, ќе биде аутсајдер за пласман во полуфиналето.

„ЛАЛИЊАТА“ ПРОТИВ ДВЕ „ГОЛЕМИ“ СЕЛЕКЦИИ ВО БОРБА ЗА СЛЕДНАТА РУНДА

Тие се сребрени од минатото СП, каде беа ко домаќини. Имаат селектор од голем калибар, за нив несвојствено, странец. Имаат супер потентна селекција млади играчи, но и играчи кои играат во (нај)големите клубови. Во група се со домаќинот Шведска и, последните години, незгодната Холандија. „Коцкастите“ предводени од Дагур Сигуртсон, двајца супер голмани Кузмановиќ и Мандиќ, десна страна како ретко кој во светот, со капитенот Мартиновиќ, Кларица, Мараш, Шоштариќ и Главаш и „малиот генерал“ Лука Циндриќ. Време е Циндра да даде нешто за „репка“, потврдувајќи го статусот на врвен играч. Недостаток на оваа селекција е нетрпеливоста и одредена недисциплина на бековите, кои сакаат да „решат“ набрзина. Тоа со „големи“ селекции може да биде решавачко. Шведска, нешто погоре во оваа колумна ја најавивме како учесник во полуфиналето, а тука, поради фондот на играчи и улогата на домаќин е главен фаворит во групата. Феликс Клар, сега во улога на главен и одговорен на терен, треба да покаже дека е достојна замена за полу-пензионираниот Готфирсон, играч кој пред четири години им го донесе на „трите круни“ петтото злато на европските првенства, а тој истиот беше МВП. Сега е друга ситуацијата и Клар треба да покаже дека е достоен да „носи“ голема селекција на ЕП. Сепак, Шведска е тимски силна со многу искусни ракометари, кои играат во големи клубови.

Холандија, од друга страна, селекција која без приговор и во целост го прифати скандинавскиот ракомет, и каде селектор е легендата на светскиот ракомет, Штафан Олсон, покажа во минатото (меѓу другото и Македонија тоа го почувствува), дека без разлика кој е на терен, играта останува непроменета, трчај и шутирај, игра на гол повеќе од противникот, технички солидно потковани со минимум технички грешки. Секако, има и кај „лалињата“ играчи кои го „возат тракторот“ како Каи Смит и Лук Стеинс. Овој првиот е аут, и ќе биде предизвик за Олсон, на турнирски систем достојно да го замени.  Не се без шанси, но Хрватска и пред се Шведска се благи фаворити за втората фаза.

И за крај на првиот дел од оваа, најавна колумна, да не останеме недоречени, да ги спомнеме Унгарија и особено Исланд, како селекции кои се непредвидливи, особено Унгарците, кои секогаш „пукаат“ високо, но знаат и од високо да „треснат“ на земја, како што беше пред 4 години, кога беа домаќини. Исланд, одамна нема медал на голем настан, а има супер ѕвезди во тимот, кои се главни играчи на европскиот првак Магдебург, Барселона итн. Тие се мој фаворит, секаде и секогаш.

Во вториот дел од колумната, утре ќе читате.

Групата „Б“ на скенер, со тежиште на најважниот натпревар на тимот на Лазаров, против фаворитот Португалија. Каде е Македонија, конкурент за следна фаза или аутсајдер кој ќе се бори со Романија за подобра позиција во следниот бараж дуел?

Се читаме утре!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Меѓу рациото и желбите: каде е ракометна Македонија и кој може да ја сопре „големата“ Данска? (прв дел) appeared first on Само Ракомет.

Каква недела!

Ракометот е мејнстрим. Македонскиот ракомет го достигнува својот зенит оваа есен. Нашите екипи и повеќе од солидно го презентираат најуспешниот спорт во државата, а од друга страна, дерби средбите во домашното првенство носат сериозна доза на возбуда, неизвесност, па и ако сакате квалитет. Иако за истиот, квалитетот де, можеме да правиме компарации само во ситуација кога си го „мериме“ во Европа. Така било, така и ќе остане.

Да почнеме со ред!

Минатата недела ја завршивме со дерби дуел помеѓу Вардар и Алкалоид, за кој пишувавме и анализиравме тука. Но, она што е интересно, и  можеби или сигурно, несвојствено, „двократниот“ после неполни 48 часа веќе беше на мегдан во Европската лига на ЕХФ, против најголемиот конкурент за освојување на првото место во групата, екипа која доаѓа од земја или регион, или полуостров кој е „мајка “ на ракометот, Шведска. И тоа, на гостински терен. Сериозно, несериозно во однос на напорот на играчите и последиците кои можат да произлезат, но за среќа се заврши како што треба, барем во однос на здравствениот билтен. Така е тоа кога има важен концерт во „Јане“ во терминот кој е планиран или предвиден за дербито со Алкалоид.

ВАРДАР КАКО НИКОГАШ ПОСЛЕДНИТЕ ГОДИНИ ИМА ПОТРЕБА ОД ПОЛНА САЛА „КОМИТИ“

Но, и покрај се Вардар покажа карактер, покажа дека е, пред се „тврд орев“ и дека во ваква констелација, тешко е да го „нокаутираш“. Да го победиш, да, но не и да го растуриш и совладаш со двоцифрена разлика. Многу често, фелата во еден спорт, сака да дискутира после натпревар, и да бара виновници или оправдување, но факт е дека, доколку Вардар имаше адекватен простор (временски) за одмор, и беше малку по присебен во Шведска, пласманот во следна фаза ќе беше веќе завршена работа. Вака, веќе утре, со сите сили, против Кристијанштад дома, уверен сум, ќе го покаже кој е кој. Вардар е поквалитетен, има поширок ростер, едноставно, Вардар е екипа која оди на резултат, екипа со формирани играчи, искусни и докажани, за разлика од тимот од Шведска, кој како развоен проект, постојано „вади“ нови и нови играчи кои или преку Данска, или по директен пат заминуваат на печалба во најсилната лига во светот. Тој е концептот на екипи, држави, кои немаат „сила“ да си го „мерат“ со најскапите тимови од Германија, Франција, Унгарија, па и Данска.  

Голема предност, против такви екипи знае да биде домашниот терен во региони како нашиот, каде „крвта врие“, публиката е бучна, а противникот ненавикнат на тие услови. Затоа, полн „Јане“ со френетични поддржувачи, кои ќе прават притисок и ќе му помогнат на својот тим, до нова победа и сериозно зголемување на шансите за прво место во група и максимална екстензија на евро сезоната. НЕ е неважно!

„БАНДАТА“ ИГРАЧИ И „НОВАТА“ ПУБЛИКА СЕ ТЕШКО СОВЛАДЛИВА „ЕКИПА“

Веќе следниот ден, Битола, Македонија беше домаќин на „натпреварот на неделата“. Признание за клубо, градо, за спорто, за државата. Гостуваше непредвидлив противник, со буџет од 8 цифри во евро валута. Но и противник кој има многу осцилации во играта, и знае да добие „кај што не треба“, а да „се сопне“ каде против противник кој има 4 или 5 пати помал буџет. Во Битола се случи она второто, за наша среќа (ако воопшто среќата има врска со она што се случуваше минатата среда). Две работи ме импресионираа. Тимскиот дух или „бандата“ играчи, каде се знае кој „коси, кој вода носи“ и публиката. Веќе зборувавме дека Битола, со неколку потези (носење искусни македонски ракометари) на бившиот спортски директор, но и созревање на ситуацијата и носење на адекватни засилувања, создаде тим кој минатите две години научи да добива „тешки“ натпревари, и својствено да освојува титули. Таа хемија и хиерархија носат една цврстина и борба до последен атом на силите, без разлика на квалитетот на тимот во споредба со противникот. Особено ме радува фактот дека овој македонски Пелистер, после 10:5, падот до  -2 за гостите, се надмина себеси и успеа да го добие натпреварот, и да остане во игра за позициите кои носат 1/8 во Битола. Еден мој пријател, на привремена работа во Битола, мисли дека претерувам со ова „1/8 финале во Битола“, но јас верувам дека оваа екипа има нешто во себе, што во минатото не беше случај. Времето ќе покаже. Втората работа е публиката. Ја знаеме, многупати е посочена како фанатична, но сведок сум кога многупати паѓала на испит, кога на тимот не му одело, па дури знаела да носи контраефект. Во средата, но и претходно со Барса, не беше така. Тоа е знак на еволутивен развој, во насока на тоа дека тимот се „турка напред“ и кога победува, а особено кога не му оди. Секоја чест!

„РАНЕТИОТ ЛАВ“ ВО ОХРИД: БЕЗ ХОМОГЕНИЗАЦИЈА И МЕЃУСЕБНА ПОДДРШКА НЕМА ЗОНА, НЕМА ГОЛМАНСКИ ЕФЕКТ И НЕМА РЕЗУЛТАТ

Во сенка (за широката публика) на „европска“ Битола, можеме да кажеме, нај амбициозниот ракометен проект во државата, Охрид, после добриот настап во првото коло во Автокоманда, на домашен терен, пред полна сала, го пречека „ранетиот лав“ Алкалоид. Не знам колку епитетот лав е адекватен за оваа млада екипа, особено што пред себе како противници има екипи со 9, 10,11 искусни странски ракометари, но клубот кој лани освои европска титула и е предводен од селекторот, веќе не навикна на егал однос и паралелно промовирање нови мак репрезентативци. Сепак, имајќи предвид проблемите, и оние со атмосферата во тимот, по не преболните квалификации за Европската лига на ЕХФ, но и во однос на здравствениот билтен, каде и Митев, и Симба, не се на 100%, Батак сениор не е уште во погон, а Борзаш е со сериозна повреда, кога човек ќе погледне со што екипа истрча Лазаров во Охрид, резултатот е очекуван и реален. Колку и да се талентирани, перспективни и квалитетни, Ѓорговски, Дамјан Митев, Галевски, Иваноски, па и Карасманакис, сеуште не се играчи од кои можеме да очекуваме да „добијат“ натпревар против екипа која има 9-10 искусни странци, која има три-четири македонски актуелни или екс репрезентативци. Особено не, кога противникот не дозволува Алкалоид да ја игра „својата игра“, кога натпреварот го носи на своја „воденица“ и кога тимот нема сериозна поддршка од голмани. Разликата во играта, а со тоа и во резултатот, го увидовме во делот од натпреварот кога Митев доби минутажа (инаку многу внимателно нашиот најдобар среден бек се внесува во игра, без ризик, по цена на неуспех и пораз, што е за респект) и кога заедно со Ѓоргиев беа лидери на тимот, барем во напад. Тврдам дека Алкалоид нема никаква шанса со екипа од големата четворка, во ситуација кога поголем дел од натпреварот го игра на половина на противникот. Така беше во Охрид, каде и покрај, напаѓачки феноменалните Стрмљан и Иванковиќ, сепак одбраната е таа која што осигура позитивен резултат. Од другата страна, дефанзивната поставеност на Алкалоид повторно изгледа порозно, со слаба комуникација и недостиг од меѓусебна поддршка. Ова доведува до „пукање“ токму во средината на зоната, местото што мора да биде нај цврсто за да му даде сигурност на голманот. Во спротивно, доаѓа фрустрација кај истиот, нервоза кај тренерот и постепена де-хомогенизација на тимот.

Нејсе. Овој Алкалоид, верувам дека, со Митев во стара форма (за што ќе треба време), па и без Борзаш, но со подобрена зона, со адаптиран Аларов и без Маркоски, можеби со алтернативна формација, како изненадување, повторно ќе биде конкурентен за врвот. Следниот натпревар во Битола, можеби не е баш адекватен за некој поголем исчекор, но од друга страна пак на „маката се познаваат јунаците“. Овие јунаци од Алкалоид, се истите за кои, за два месеци ќе навиваме и во кои „ќе се крстиме“. Затоа, се надевам дека што поскоро ќе излезат од „дупката“.

За крај, повторно Охрид. Веќе на првиот натпревар обезбеди пласман во следната рунда од поранешниот Челинџ куп, а начинот на кој тоа го направи дава надеж дека Македонија повторно ќе има свој претставник во полуфинале или финале на едно европско натпреварување. Може некој друг колективен спорт да се пофали со таков успех???

п.с

За крај цитирам еден голем фан на Вардар, Виктор Настески, во пресрет на утрешниот натпревар со Кристијанштад:

Во вторник НЕМА изговори!

Ги земате децата, го облекувате црвено-црниот дрес и ПРАВЕЦ ВО ЈАНЕ!

“Јане Сандански” мора да ГОРИ!

Полна сала отсекогаш било нашето најсилно оружје, силата што ги тресе противниците и адреналинот што ги крева нашите момци

Тука паднале гиганти, тука многумина дознале што значи да играш против црвено-црниот ѕид од навивачи

Овие момци што гинаат со срце на терен, ја заслужуваат нашата поддршка од првата до последната секунда

После поразот во Шведска, време е за црвено-црна одмазда и нова победа за Вардар

Да им покажеме на Швеѓаните како се бодри двократниот Европски шампион

Ајде да го наполнеме Јане до последно место

ЕДЕН ЖИВОТ-ЕДНА ЉУБОВ

Затворен цитат.

Оти за За МакедонЦкиот ракомет се работи!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Никој како Неговото Величество – РАКОМЕТОТ! appeared first on Само Ракомет.

Актуелната ракометна сезона полека го достигнува својот зенит. Првенството е во полн ек, а и сите македонски екипи во машка конкуренција веќе настапија во Европа. За (не)успехот покажуваат резултатите, а за причините ќе пишуваме во некоја друга прилика. За Алкалоид и „несеќата“ од ждрепка која го снајде веќе пишувавме, а и за последиците по самиот клуб, напоменавме во претходните колумни. Охрид „налета“ на Азербеџански Баки и го „преплива“ во два завеслаи. Очекувано. Бутел минатиот месец, после „брејкот“ и стекнатата предност во Луксембург, против Диделнаж, на домашен терен беше елиминиран од истиот противник. Ако е сето тоа несвесно, боли, а ако е свсно многу пече. Тиквеш, слично како Алкалоид, во нај неквалитетното натпреварување, „го доби“ турски Бешикташ и највероајтно, уште викендов ќе се „одјави“ од европските натпревари. Три погодоци во едно полувреме се за забележување, како евентуален репер за тоа до каде сме како спорт. Или можеби грешам, се работи за инцидент. Ќе видиме. „Лигата е многу силна, но и многу спора и така не можеме во ракометна Европа“, изјави селекторот на поткастот кај Жика од Балкан Хандбал. Во земја со многу новинари (школовани) и двајца не едуцирани, не виодв некој медиум да ја „покрие“ оваа теза на најголемиот спортист кој го имала државата, а од истото тоа да се развие и дискусија за вистинитоста на истата. Да изјавеше нешто тренерот на Кристал Палас во Премиер е друга работа, оваа изјава не е вредна за дискусија и ќе чекаме праксата (односно (не)успехот на нашите тимови во Европа) да ни покаже дали Лазаров бара изговори или ја зборува вистината.

Пелистер и Вардар се преостаните два тима, кои, засега, заедно со Охрид и понатаму ќе не претставуваат во лигите организирани од европската куќа на ракометот. Додуша, Вардар денес стартува во ЕХФ Лига Европа, благодарение на вицешампионската титула од минатата сезона, а Пелистер веќе одигра неколку кола во ЛШ.

СТАРТОТ ВО ЛИГА ЕВРОПА – ВАРДАР ГО ТЕСТИРА СВОЈОТ ПОТЕНЦИЈАЛ

Да почнеме со скопјани, кои денес, во „Јане“, на стартот од групната фаза од Лига Европа, го пречекуваат хрватски Сесвете, екипа која е трета/четврта по ранг во Хрватска, веднаш позади Загреб и Нексе. Екипа, која, имајќи предвид од каде доаѓа, има ростер на играчи кои треба допрва да го достигнат зенитот и да одат да печалат пари во странство (нормално, преку Загреб како трансфер лост на хрватските ракометари во странство), условно кажано деца родени 2006/07/08 и играчи кои своето во „сериозниот“ ракомет го завршиле и сега се некаде на нивото на просечноста во хрватскиот ракомет. Иако релативна непознаница, очекуваме Сесвете, кој од клупата, до неодамна беше предводен од „плачкото од Татаран“,  а од пред неполн месец на таа иста клупа се врати „големиот“ Игор Вори, да игра „модерно“, да трча и надигрува со фаворитот во групата, нашиот Вардар. Убава можност, „комитите“ и оние што се помалку „комити“ да покажат лојалност, припандост, следбеништво кон брендот со најголема тежина во македонскиот спорт. А не само кога „душманите“ од Битола ќе гостуваат во Скопје. Чекаме демант и убаво пополнет „Јане“ како најава за успешна сезона на „двократниот“ во Европа. Сите услови се исполнети, времето работи за Вардар, во однос на уигрување и имплементација на тоа што го замислил стручниот штаб. Толку. Се гледаме во „Јане“.

ИСТИТЕ ЈУНАЦИ, НОВИ ПРИКАЗНИ – ПЕЛИСТЕР ГО ПРЕДИЗВИКУВА ЕВРОПСКИОТ СПОРТСКИ ГИГАНТ

На другата страна, во, небаре, дијаметрално спротивна ситуација, во однос на противни(ците)кот, во нај квалитетното европско натпреварување е големиот битолски бренд, Еурофарм Пелистер. Утре, во Битола доаѓа најголемиот спортски колектив на планетата, тимот со најмногу трофеи во ЛШ, големата Барса. Со изменет состав, малку подмалдена, но со исти амбиции како и секогаш, да се победи на секој натпревар и да се освои трофејот. Се друго за нив е неуспех и е подлежно на анализа, критика и промена.

Не е првпат, Барселона да доаѓа во Македонија како голем фаворит. Со најкомплетниот пивот на денешницата (заедно со Салструб од Магдебург), Фабрегас, најдобриот голман во светот на ракометот, Емил Нилсен и вонвременскиот Дика Мем, Барса делува непобедливо. Но таа иста Барса, доаѓала во такво својство и претходно, па таа 2013/14 двапати се „сопна“ во Скопје. За оние помладите читатели вредно е да се спомене нерешениот исход на Вардар, а особено големата победа на Металург, пред преполн „Борис“. Оној „Черваров Металург“, кој изминатите неколку колумни го компарираме со денешниот Пелистер, на Гарабаја. Оној Металург, кој со тројца здрави играчи на надворешните позиции (Циндриќ – Миркуловски – Вугринец) и „демоде“ ракомет успеа да го совлада тимот на Никола Карабатиќ и Кирил Лазаров, во тој момент, најдобрите светски играчи на левата и десната бековска позиција.

Значи дека е возможно. Колкави се шансите, тоа е друга работа.

Многу паралели има во утрешниот натпревар, многу приказни испреплетени во еден дуел. Секако, највпечатливи,  кога зборуваме за овој денешен „Черваров Металург“  се две. Онаа на Богдан Радивојевиќ, од полуфиналето во Келн, кога Србинот беше дел од бундеслигашот Флензбург, кој се врати од -6 и ја совлада Барса,  во еден од најтешките порази на Каталонците во поновата историја.

И, секако, своевидниот подвиг на популарниот Никола Митревски, во легендарниот дуел во Скопје, кога „Свети Никола“, во дресот на Металург, влезе од клупата како замена за Дарко Станиќ и со своите одбрани ја „откажа“ Барса, најавувајќи го „земјотресот“ во „Борис“.

И двајцата, денес, се дел од тимот од Битола, кој утре ќе му се спротивстави на шпанскиот спортски гигант.

„Боро Чурлевски“ е веќе распродадена, покажувајќи уште еднаш недоволен капацитет за интересот кој владее во Битола и регионот, за натпреварите на Пелистер во ЛШ. Битола, пред се од економски аспект (5000 сезонци) мора да размислува за поголема сала.

Веднаш!

ИКО И ПАНЧО – ЛУЃЕТО СО ГОЛЕМО „Л“

И за крај, ама овој пат е дефинитивно.

Македонскиот ракомет, од вчера остана „посиромашен“ за една маркантна фигура, Илија Темелковски. Човек кој од како знам за себе е во ракометот. Човек кој е вклучен во најголемите успеси на македонскиот машки ракомет, од 2009-та, кога Македонија, ракометно, повторно се роди, преку 2012-та кога беше супер-изненадување, па се до 2017-та, најавувајќи го новиот бран ракометни ѕвезди од генерација ’96. Популарниот Ико, иако можеби „piccolo“ во однос на европскиот и светски ракомет, но со „big одраз“, во името на човечноста и разбирањето, го најде своето место на пиедесталот на македонскиот ракомет. Пред се, Ико беше добар човек, со многу пријатели и познаници. Тоа е и повеќе од доволно и многу поважно од се останато.

Почивај во мир селекторе!

п.с. Утрово, со огромно жалење ја примив веста дека нашиот Панчо не успеа во борбата со повредите, настанати во пожарот во Кочани. Планирав, вториот хуманитарен турнир во мини-ракомет „Со Срце за ДНК“, да биде обележан со негово присуство. Но, за жал, не требало да биде така.

Почивај во мир другар Панчо!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Македонскиот ракомет меѓу минатото и реалноста – европски тест за Вардар и Пелистер appeared first on Само Ракомет.

Големото македонско и балканско ракометно дерби донесе неизвесност, квалитет и ривалитет на теренот… но и инциденти надвор од него. Вардар го доби натпреварот, но клубовите и публиката имаат важна порака: спортот е за навивачите, за атмосферата, за полни сали, а не само за трофеи.

Поминаа десетина дена од моето последно „излегување во јавност“ и нешто помалку од 48 часа по завршувањето на големото македонско, балканско ракометно дерби во дуелот меѓу минатогодишниот шампион и освојувачот на Купот на Македонија.

Дерби кое, очекувано, траеше подолго од вообичаените 80–90 минути. Натпревар кој во себе собра сè што оваа држава знае да произведе како екстрем, во секој сегмент од нашето живеење.

Од една страна, за наша среќа, имаме екипи и лига што (треба да) привлекуваат внимание. Имаме квалитет, ривалитет и неизвесност. Тука се и општините, бизнисмените и државните функционери кои вложуваат во спортот и како сублимат на се погоре напишано, имаме производ што предизвикува интерес кај јавноста, иако сè уште не доволно голем во однос на значењето на македонскиот ракомет, како најуспешен колективен спорт во Македонија.

Исто така имаме и публика, барем на овие дерби-натпревари. Имаме медиумска поддршка, насочена кон враќање на гледачите во салите, од 7 до 77. Но, истовремено, одново и одново ни се случуваат инциденти или ситуации во кои други личности стануваат „главни“ во салата, а погледите, наместо кон теренот, се насочени кон нив.

Така се исполнува нечива цел и намера, но се создава несигурност кај една многу важна категорија на спортски фанови, а тоа се оние кои сакаат да платат влезница, да донесат дете на ракомет и едноставно да поминат квалитетно време.

Зошто?

Одговорот лежи во една сложена формула составена од општествените прилики во државата: условите на живот, образованието, (не)испорачаната правда, политизацијата на спортот и многу други фактори. Не е ова моја тема, ниту мој фах, но едно е јасно: овие групи имаат директна поддршка од клубовите. Токму клубовите треба сериозно да размислат и да стават на вага, дали и кому му се потребни вакви инциденти? Зашто, очигледно е дека ништо не сме научиле од минатото.

Виктор Христоски за „Само ракомет“ напиша текст веднаш по натпреварот, кој вреди да се прочита и да се земе како референтна точка за оваа проблематика.

„ЧЕРВАРОВИОТ МЕТАЛУРГ“ НЕ СЕ СПОИ НА ТЕРЕН, ДОМАЌИНОТ ОДМОРЕН И ФОКУСИРАН ГО ИСКРИСТИ МОМЕНТОТ

Што можевме да видиме на терен?

Најавивме во претходната колумна дека „двократниот“ е во подем, а во онаа најавната колумна за оваа сезона и дека Вардар, оној кој го обожаваат Скопјани, ќе го гледаме некаде на почетокот на декември, и дека е многу важно за Вардарци, до тогаш, да не изгубат планирани бодови, кои подоцна тешко ќе можат да ги надополнат. Тоа и се случува, Вардар, од натпревар во натпревар игра се подобро и засега ги „доби“ двата дерби дуели, прво против Охрид, а во средата и против најголемиот конкурент во лигата, Еурофарм Пелистер. Макар било тоа и на домашен терен.

Домаќинот, одморен, фокусиран, со поширок ростер на играчи кои можат да дадат свој удел во играта и резултатот, со висока зона во која Талески и Јанкоски беа централни бранители, со само една замена напад/одбрана и со Малус како лидер во нападот, беше за нијанса поквалитетен тим. На другата страна, „Черваровиот Металург“, од, за нас, непознати причини, во поголем дел од натпреварот, во напад одигра со постава во која недостасуваа играчи со кои, на стартот на сезоната делуваше компактно и сигурно, а таквата поставеност (постава) даваше резултат во играта на шампионот. Како дополнение на сето тоа, гостите го имаа капитенот, кој со огромна доза на нервоза и нетрпеливост, создаваше атмосфера која не одеше во прилог на екипата. Интересно беше да се гледа дуелот на двајцата поранешни колеги и лидери на таа ‘96 генерација, играчи кои од како знаат за себе се во постојан натпревар – кој е „главен“, ривалитет кој од една здрава конкуренција, многу често одеше во крајност, на лична нетрпеливост. Беше интересно, како дел од нашата култура и начин на сфаќање на спортот, да се види и дуелот и постојаните провокации помеѓу Фитиљ и Хорига, играчи кои антрополошки се многу слични, играчи од кои зависи играта на целиот тим. Се на се, нетрпеливост, провокации, ривалство и малку квалитетен ракомет, но и шоу за „сите пари“.

Што се однесува до нападот на Битолчани, истиот понуди премалку за да може да очекува да дојде до бодови во „Јане“. Кузмановски, потврди дека е човек кој прави разлика, но и дека на дербито пристигна неподготвен, за тоа што го чека во „скопскиот котел“. Фитиљ, заедно со Деки, беа единствените кои, статистички, го оправда својот статус, но во клучни моменти и промашија шутеви кои тимот го чинеа пораз. Тајник, не го видовме многу на терен, а и од тоа што го видовме, повеќе потсетуваше на оној „липицанер“ од минатите сезони, Хосни исто така играше на „лажичка“, веројатно поради ритамот и заморот кој го носат годините и неговиот начин на игра во два правци, а Пешевски немаше доволно употребливи топки. Кога на тоа ќе се додаде, порозната зона, таму каде што треба да биде најцврста, предводена од тактички, но и технички просечниот Хенингман, а „поддржана“ од еден од „близнаците“, резултатот е реален и очекуван. Шампионот не беше на свое ниво, спортски кажано, „ја нудеше“ на тацна победата и бодовите од натпреварот.

Вардар, во некои други времиња, оваа великодушна понуда на големиот ривал, ќе ја прифатеше уште во ран период на мечот и истиот ќе го завршеше со победа со солидна разлика. НО, и вака не е лошо за Вардарци, во ситуација, кога напомнувам, „двократниот“ очекуваме во текот на сезоната да „расте“ и овие бодови, во ситуација кога тимот сеуште не е доволно воигран, ни и многу поважно, не е комплетен, се од исклучително значење.

МАЛУС Е ЛИДЕР ВО НАПАДОТ НА „НОВИОТ ВАРДАР“, ТАЛЕСКИ Е „ДЕВОЈКА ЗА СЕ“ КАЈ ЧУПКО

Да не заборавиме да ги потенцираме добрите страни кај победникот. Малус, кој како што најавивме ќе биде лидер на овој тим во нападот, одигра „докторски“, заедно со Хорига, кој има супер квалитет во два правци, но и доза на не дисциплина (спортска) во одредени делови на натпреварот. Јанковски и Митровиќ како играчи кои исто така играат во два правци, иако се притаени и во сенка на Малус и Хорига, сепак одиграа солидни партии и на крајот „новиот“ Француз на лево крило, одигра одлична, агресивна зона, донесе енергија во тимот и ќе биде корисен, без разлика на неговиот ограничен технички потенцијал. За нотирање е и играта на Филип Талески, кој кај Чупко, очигледно е „девојка за се“, се користи на доста позиции во одбраната, но и во нападот, одигра корисно, а во иднина можеме да очекуваме, доколку успее да сфати дека во овој тим не е тој ликот што треба да „вози трактор“ да си го најде своето место и да придонесува во успесите на Вардар. Времето кога, тој „возеше трактор“, а некој друг „отвораше врата“ е завршено, и што побрзо сфати, толку поскоро може да го видиме и назад во дресот со националните обележја. Би сакале да биде така.

За крај, да ги споменеме и голманите, кои како и вообичаено, го решија, во еден домен, победникот. Валах, како засилување кое не покажа многу на подготвителните натпревари, но и имаше повреда на стартот на првенството, конечно го оправда трансферот. На другата страна, Пелистер без Хеидарирад во составот и бледото прво полувреме на Митревски, на голот доби поддршка во младиот Давид Брестовац, кој за жал се здоби со тешка повреда, без можност да му помогне на тимот. Во вториот дел популарниот Никуч, беше на висина на задачата, но неговите соиграчи немаа решение за одличниот Полјак на другата страна, па така неговата, севкупно, солидна партија, резултатски остана не испратена.

Дерби како дерби, натпревар како натпревар, во кој едните освоија бодови на домашен терен, бодови кои ќе немаат голема вредност доколку не се одржи и надгради нивото, не се освојат бод или два во Автокоманда и Охрид, местата или салите каде ќе се решава победникот на „најквалитетната  лига на Балканот“.

И за крај, клубовите мора да сфатат дека тие постојат за публиката, и дека полни сали се репер за исполнување на зацртаното, а не само фактографска состојба во однос на местото на табелата. Кој подобро или побрзо го сфати тоа, и кој повеќе ќе работи на истото ќе има повеќе публика (со платени влезници) во сала. Публика која ќе плати билет, ќе купи реквизит на клубот, ќе се напие пиво и со тоа ќе придонесе во буџетот на својот миленик.

Се друго е гола борба за трофеи, кои општествено ништо не значат!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Дерби на екстреми – спорт и сенки во македонскиот ракомет appeared first on Само Ракомет.

Во таква ситуација, повторно, домашниот тренер, требаше да најде начин да го принуди противникот да игра побрзо, особено кога истиот тој е во напад, а не да остави Фитиљ, Тајник, Пеше, па и Хосни, на искуство, да „се влечат“ и да доаѓаат до посакувана позиција за погодок. Со агресивна зона, за која можеби нема доволно играчи со добра спецификација, но има многу широк ростер, да наметне висок ритам. На тој начин, и „големите“ Галец и Кизиќ ќе имаа повеќе работа од позиции кои нив им лежат. Вака, Гарабаја го одмори Фитиљ, а со тоа и Деки (како зависен од играта на овој првиот на позиција пет), во поголем дел од вториот дел, оставајќи ги колку што е можно по одморени за она што следува утре, во Битола, кога доаѓа данскиот гигант, најдобрата фабрика за играчи во светот на ракометот, ГОГ Гудме.

Зад нас е викенд, или подобро кажано супер викенд од македонската ракометна суперлига. Четирите кандидати за (нај)висок пласман меѓу себе ги вкрстија копјата и, според резултатите уште еднаш го потврдија општото мнение дека оваа сезона ќе биде и сериозно квалитетна, но и максимално израмнета. Викенд, од кој Вардар излезе како победник, по многу основи.

📸 RK Vardar 1961

ОХРИД ИМА ЗА ШТО ДА ЖАЛИ, ВАРДАР СЕ „ПРОВЛЕЧЕ“ ДО НОВ ТРИУМФ ВО СУПЕРЛИГАТА

Да почнеме од натпреварот во саботата во „Борис“.

Поради зафатеност на својот дом во Аеродром, „двократниот“ првото дерби оваа сезона го играше, условно кажано, на терен, во сала што е не „нивна“ (иако и „Јане“ не е сала под контрола на Вардар) и тоа се почувствува на самиот натпревар. Под просечна посетеност и атмосфера која не му дава предност на скопскиот тим, во однос на конкурентите. Прашањето е, дали Вардар полека губи идентитетот или Охрид, сеуште, не е предизвик за поддржувачите на Вардар?

Што се однесува до самиот натпревар, очекувано, видовме две класични 6-0 зони, без изненадувања на двете страни во однос на формациите, но со одредени варијабли во однос на играчите кои (требаше) да го понесат товарот на натпреварот, на двете страни. Вардар, од неодамна со проширен список на повредени играчи, во кои влегува и левото крило Кеита, како прва опција во нападот, но и позицијата пет во зоната на тимот. Сериозен проблем, имајќи предвид (не)довербата на „шефот“ во резервата на таа позиција во името на Марио Стојановски. Како што се шпекулира, на пат за Скопје (иако е веќе тука) е нова аквизиција од Франција, играч кој треба убаво да си помине во Скопје, следните неколку месеци, до крајот на сезоната.

Од она што можеме да издвоиме е дека Вардар, со супер висока зона 6-0, каде ротираат Хорига, Јанковски, Талески и Митровиќ има голем потенцијал, и ќе биде предизвик за секој противник. Во моментов, на голманска позиција имаат проблем со повредени играчи, односно двајцата странци не се во строј, ситуација, која за мое лично задоволство, одлично ја искористи нашиот Гогов, кој како и лани, така и оваа година, покажува стабилност и предиспозиции за високи дострели. Знам, не е сеуште калибар на кој Вардар може и треба да се наслони, но па и да му се донесат двајца странци, не е реална ситуација. Вардар покажа напредок, пред се со аклиматизацијата на Малус, кој ќе биде лидер на овој тим во нападот, но и со враќањето на Борозан, кој иако релативно неспремен, сепак физички доминира и знае парцијално да биде корисен за тимот. Чупко, очигледно доста посмирен на клупата, свесен е дека ќе треба време оваа екипа да се „дотера“, во што и не се сомневаме. Времето не е нивен сојузник, имајќи предвид дека секој изгубен бод, тешко ќе се надополнува до јуни. Вардар има потенцијал на бековските позиции, има голем број средни бекови кои играат за екипа, но имајќи предвид (пре)многу нови играчи, не е доволно уигран. Со враќањето на Еспиња, и особено на Лазаревски, во два правци, „двократниот“ ќе има што да каже при поделба на трофеите.

Под слоганот „Дали е некој за ракомет?“ стартуваше новата сезона на „Ракомет За Секое Дете“

Прочитај повеќе тука https://tinyurl.com/ydvw5dfe

Од друга страна, Охрид „забревтан“ после одличната најава на сезоната, и особено бодот во Автокоманда, со голема самодоверба влезе во натпреварот. За изненадување, Ројевиќ, од старт не го користеше Иванковиќ во два правци, а Стрмљан воопшто и не влезе во игра. Можеби и разбирливо до некаде за овој вториот, ако се има предвид дека Јотиќ игра најдобар ракомет, откако е дојден во Охрид, одигрувајќи за себе и за екипата на високо ниво. Изненадувачки за мене, Охрид игра многу добро во напад, имајќи предвид стилот на игра на Ројевиќ, чиј што фокус е на одбраната. Особено, во саботата, одличен во два правци беше Веин, кој иако делува споро и неуверливо, покажа дека има кликер, одлична техника, но и огромно искуство. Охрид нема за што да жали по натпреварот, во ситуација кога имаше егал натпревар, имајќи предвид дека за бодови против Вардар, ќе мора да имаат поголема поддршка од голман. Тоа е општо позната теорема во ракометот.

Она што може да му го забележиме на Ројевиќ е недовербата која ја има кон дел од играчите, во ситуација кога работите не се движат во посакувана насока, гестикулирајќи на начин кој внесува несигурност на тимот и прави играчите да не веруваат во себе. Исто така, на душа на шефтот на стручниот штаб оди начинот на кој Охрид ги заврши последните три напади од натпреварот, без да одигра ништо конкретно, оставајќи ги Јотиќ и Иванковиќ да шутираат од неизградени позиции. Доколку не се работи за полесна повреда, неучеството на Стрмљан, но и на Савревски, е исто така ситуација која останува нејасна. Можеби ќе звучи како „генерал после војна“, но Охрид, на овој Вардар, кој има многу потентни бекови, кои самостојно, тешко создаваат ситуација за гол, требаше да подготви зона која ќе го ограничи Малус и ќе оневозможи „добра топка“ и залет на бековите. Барем парцијално, на одреден период, како фактор на изненадување, од која што ситуација, тимот ќе можеше да ефектуира уште 3-4 „лесни“ погодоци. Доволно за комплетен успех.

Вака Вардар освои важни бодови и е единствен од четирите екипи, без загубен бод.

📸 RK Alkaloid

АЛКАЛОИД СИЛНО МОТИВИРАН, НО И НЕКОНКРЕТЕН, ПЕЛИСТЕР СТАБИЛЕН И УИГРАН

На второто дерби во Автокоманда, домаќинот, без право на грешка (иако е многу рано) и силно мотивиран, го дочека шампионот Пелистер, кој само пред неполни 70-часа, во името на мак ракометот, биеше битка во центарот на Европа, кај супер богатиот ПСЖ. Ситуација, која заедно со онаа која следува (натпреварот од големо значење за битолчани, против дански ГОГ) налагаше, максимално штедење на ресурсите и игра која не му одговара на тимот на Лазаров. Пелистер, уште еднаш покажа сериозна хомогеност, уиграност, и квалитет на одредени позиции, иако бројот на играчите кои можат да го следат системот на Гарабаја, во моментов не е доволен за настап на два фронта. Кажавме и пред сезоната, Пелистер веќе има база и „банда“ од 7-8 играчи, кои се надополнети со убави засилувања на голман, пивот и десно крило. Пелистер го има играчот број еден во лигата, кој прави разлика во секоја смисла. Пелистер го има Манасков, оној Манасков кој го знаеме, со фокус и амбиција да покаже кој е кој во моментов на таа позиција во мак ракометот. Но, Пелистер го има и Тајник, кој технички и моторички може да ги исползува квалитетите на Пешевски и особено Кузмановски. Ваков Пелистер, воден супер прибраниот Гарабаја од клупата, тешко може да „изгуби глава“ и да влезе во „лош филм“.

На другата страна, и дефинитивно, Алкалоид, без разлiка на желбата која беше неспорна, делува многу не самоуверено, во отсуство на „Брус Ли“, без лидер на тимот, на самиот терен, без играч кој може „да удри на маса“ и да смени терк на натпревар. Системот постои и носи резултат, во одредена мера, но очигледно, недовербата на „шефот“ кон некои, веќе профилирани македонски репрезентативци, влијае негативно на тие истите, во моменти кога треба да се скрши противникот. Хановер и сезоната без Европа, барем засега остава траги на играта, веројатно поради нервозата во тимот, која доаѓа од луѓето кои го водат спортскиот дел, не помирени со фактот дека, после првиот трофеј минатата година, Алкалоид нема да игра Европа. За подвлекување е солидната партија на Мартин Иваноски, кој беше заборавен во вториот дел, на напредокот на Даме Митев, кој покрај седмерците, каде беше непогрешлив, имајќи предвид возраста и искуството, одигра солидно. Факт е дека, познавајќи ја играта на Лазаров и ростерот со кој располага, противниците не дозволуваат натпреварот да оди во насока на „брканица“ по теренот и игра на гол повеќе. Особено беше тоа очигледно на натпреварот со Пелистер, каде мирниот и сталожен гостински тренер, поттикнат од фактот дека со Фитиљ, Тајник и Пеше има добитна комбинација на поставен напад, постави игра без натрчување со противникот.

Во таква ситуација, повторно, домашниот тренер, требаше да најде начин да го принуди противникот да игра побрзо, особено кога истиот тој е во напад, а не да остави Фитиљ, Тајник, Пеше, па и Хосни, на искуство, да „се влечат“ и да доаѓаат до посакувана позиција за погодок. Со агресивна зона, за која можеби нема доволно играчи со добра спецификација, но има многу широк ростер, да наметне висок ритам. На тој начин, и „големите“ Галец и Кизиќ ќе имаа повеќе работа од позиции кои нив им лежат. Вака, Гарабаја го одмори Фитиљ, а со тоа и Деки (како зависен од играта на овој првиот на позиција пет, кога треба да менува на т.н долга страна), во поголем дел од вториот дел, оставајќи ги колку што е можно по одморени за она што следува утре, во Битола, кога доаѓа данскиот гигант, најдобрата фабрика за играчи во светот на ракометот, ГОГ Гудме.

Пелистер е пред уште еден натпревар, на кој може да се надева на бодови, кои уште повеќе ќе го доближат до долго посакуваното 1/8 финале во ЛШ. Натпревар, кој според мене ќе го одлучи нападот (не одбраната!!) на битолчани. Доколку биде успешен нападот, Данците нема да можат да постигнат доволен број погодоци од транзиција, и уште ако голманите имаат двоцифрен број одбрани, Пелистер ќе игра егал натпревар, во кој се може да се случи.

Гарабаја го има рецептот, играчите, пред преполн „Боро Чурлевски“ ја имаат мотивацијата. Топката „под дрес“ и со Господ напред.

Среќно ракометна Битола!!!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Двократниот“ најавува подем, Автокоманда бара излез, Битола во поход до нов европски подвиг appeared first on Само Ракомет.

Ако по утрото денот се познава, тогаш најавата, во две насоки (квалитетна и неизвесна супер лига и силни македонски екипи во Европа), за оваа сезона  била на место и оправдана. Средата донесе многу неизвесност и поделба на бодовите во Автокоманда и голема радост по премиерната победа на Пелистер оваа сезона, над директен конкурент за пласман во 1/8 финалето на ЛШ.

Да почнеме со нерешениот резултат од Автокоманда.

📸 ГРК Охрид

ОХРИД ПОТВРДИ КАНДИДАТУРА, АЛКАЛОИД СЕУШТЕ ТАГУВА ПО ЕВРОПА

Охрид, очекувано одигра солидна одбрана, многу ротираше и испушти победа среде Скопје, против еден од конкурентите за титула. Зоната на Охриѓани, со Иванковиќ и „Шпанецот“ беше цврста и релативно плитка, по мерка за дуел играта која ја наметнува противникот. Гостите, свесни за тоа каде противникот е најсилен, не дозволија да има брканица и ја однесоа „водата на своја воденица“. Алкалоид одамна не бил „спуштен“ под 30 погодоци, и на толку мал број „лесни“ погодоци, за што заслуга, покрај зоната има и голманот на Охрид, Блажевски, кој иако статистички не го заврши мечот импресивно, сепак имаше одбрани во многу важни моменти. Иванковиќ го потврди статусот на најкорисен играч на тимот, без кој Ројевиќ тешко ќе се надмудрува против било кој тим од големата четворка. Тоа се виде и во Автокоманда, во период, кога поради замор од игра во два правци, Анте Иванковиќ беше на клупа, тимот „фати удолница“ и му се закануваше пораз. За нотирање е и солидната партија на Савревски, во првиот дел, во два правци, но и моментот дека во вториот дел не доби шанса, на сметка на реконвалесцентот Веин, кој, веројатно, поради искуството, ја доби довербата на „шефот“ до крајот на натпреварот. Оставаме простор Веин да се подготви физички и да покаже зошто е донесен како странско засилување. Дотогаш, Давид, како интерес на македонскиот ракомет ќе биде мој фаворит.

Од друга страна, Алкалоид (или одредени структури внатре) сеуште се во депресија, после раната елиминација од Европа. Не дека не беше очекувана, после таква ждрепка, но едноставно, селекторот, водејќи се од својот карактер, негуваше надеж дека тимот може до спортско чудо против Бундеслигашот. Се чини, таа лоша енергија сеуште е меѓу екипата, и истата не делува полетно. Или можеби противникот не дозволи Алкалоид да се растрча. Ќе видиме веќе на следните дуели. Како и да е, Лазаров, без изненадување и посебна тактичка подготовка за Охрид, со 6-0 зона и агресивно спрема лев бек (кој и да игра таму), се обиде и донекаде успеа да го ограничи Стрмљан, како главен креатор на играта на Охрид. Зоната на домаќинот, во добра мера не успеваше да го одржи фокусот на високо ниво, и тешко се справи со нападот на Охрид, кој беше дисциплиниран, со развлекување и доста вкрстувања. Покрај Иванковиќ и Савревски, кои користеа се што креираше Стрмљан, Јотиќ, како играч на инспирација, прикажа одлична индивидуална партија и го држеше тимот во игра. Кај Алкалоид, двајцата странци беа први стрелци на тимот, во ситуација кога Боразш троши (пре)многу топки, а „рибарчето“ игра тотален ракомет и само во тој сегмент (на дадени голови и нереализирани шутеви) може да го оценуваме.

Да резимираме. Ројевиќ многу ротираше, но и предолго ги остави Иванковиќ, па и Стрмљан на клупа, што можеше да го чини пораз. Охрид освои бод, кој ќе подигне самодоверба на тимот, но и уште повеќе ќе ја подобри атмосферата, нешто што недостасуваше во минатото, кога Охриѓани важеа за губитничка екипа, која многупати одигра одлично со екипи од големата тројка, но на крај евидентираше порази. Сега веќе не е така и тоа може да ги радува. Лазаров има сериозна задача, да ја подигне екипата, да и даде фокус на домашното првенство, чекајќи го „брус ли“ да внесе малку карактер во тимот, а големиот „батак“ да реализира седмерци, како хроничен проблем на тимот.

Првенството само што стартуваше!

Дали има некој за ракомет?

ПЕЛИСТЕР НАЛИК ЧЕРВАРОВ МЕТАЛУРГ, ВО БИТОЛА МИРИСА НА ЧЕТВРТФИНАЛЕ

Вечерниот термин беше резервиран за нашиот претставник во ЛШ, битолски Пелистер. „Големиот“ Загреб беше „на менито“. Тим кој не сме го добиле во Битола, во поново време. Преполн „Боро Чурлевски“ како потврда на исправноста на одлуката на ЕХФ во однос на доделување вајлд карта на Битолчани. Многупати сум рекол, тие се уникатни, а нивната љубов кон брендот Пелистер е до граница на болка. Факт кој треба менаџментот на клубот да го искористи, но не и злоупотреби.

Што се видовме во Битола?

Можеби на некој ќе му звучи многу субјективно, или носталгично, но овој Пелистер, со играта во средата, неодоливо потсетува на Металург, во времето на Червар. И според структура на играчи, и според начинот на кој игра(ше). Фитиљ алијас Наумче, со главна роља и идентичен број на дресот, Пешевски како Димовски, пивот кој е тука не само да реализира, туку и да „зема внимание“ на зоната, да создаде простор, Тајник како Жути или Циндра, можеби малку повнимателен, во однос на „паѓање“ на глава, да разигра пивот и да помине низ “големи уши”, Иранецот како Диви, кога треба да се „залепи“ рампа на пивотот или крилото, како шок за противникот, Хенингман како Јоно, а Павле како Велко – бедем пред голот и конечно Деки и Никуч како Деки и Никуч, само 12-13 сезони подоцна.

И не само ростерот, туку и играта на Пелистер, неодоливо потсетува на таа на Металург, што можеби е некој предвесник за успешна евро сезона и можеби ¼ финале во ЛШ. Дај Боже!. Тајник, Фитиљ, Пеше, со поддршка на Хосни, во филмскиот трилер, „топката не ја даваме“, досадни, трпеливи, чекаат „линијата“ да обезбеди простор, Тајник или Павле да направи „играч повеќе“, и од време на време Фитиљ да „експлодира“ од дистанца. Рецепт кој, во ситуација кога немаш ниту играчи, ниту подготовка да „трчаш“ со некого, се покажал како успешен. Модерно или заостанато, тимот победува и бодови освојува. За Фитиљ нема што да се каже, освен дека, воден од сериозна физика, зема голема одговорност и е вистински лидер, на и надвор од терен. Созреа до балчак.

Тајник, не дека некој се сомневаше во неговата ракометна поткованост, има пристап како никогаш до сега. Деки, очигледно позитивно му влијае промената на статусот од „сингл“, во „во врска“, затоа што квалитетот и карактерот не бил никогаш спорен.

И не само нападот, туку и одбраната игра, очекувано, доста цврсто, но и хомогено, со Хенингман како маж и пол, може и два, кој одработува доста „валкана“ работа во зоната, за што е и доминантно ангажиран.

Накратко екипа за која најавивме дека, конечно, создаде база од домицилни и асимилирани Битолчани, и кај која многу добро се знае, барем засега, „кој го вози тракторот, а кој ја отвора капија“. Рубен, кој дојде со голем играчки багаж, но скромно тренерско искуство, делуваше многу смирено и самоуверено, дури и кога Пелистер „фулаше“ два зицери на еден разлика, на минута до крај. Добар знак за дополнителен квалитет на еден тренер, кој треба да го држи тимот мирен и самоуверен. Иако е рано, неговата „рака“ врз самата игра, во однос на детали кои ја прават разликата е евидентна. Игра во која пивотот, кој е тотален напаѓач и работи супер напорно е клучен во обезбедување простор, игра два на два после изолација итн. Тимот делува како да знае каде оди, без големи падови. Уште да се најде лек од „зависноста“ на тимот од Фитиљ и ќе гледаме нокаут фаза во Битола. Рубен сонува големи нешта, а во Битола мириса на четврт-финале.

И повторно, првенството или лигата на шампионите само што стартуваше!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ако по утрото денот се познава – оваа сезона ќе биде спектакл appeared first on Само Ракомет.

Предводени се од, за нас многу познато ракометно име, тренер кој долги години беше на клупата на Вардар, но и селектор на Македонија. Имаат „интересно“ минато со нашиот сегашен селектор, во периодот кога Вујо беше селектор на Македонија, на бараж дуелот со Словенија, после кој, некогаш „најголемиот светски играч“ ги споредуваше играчите на нашата земја со некои свои пулени од родната му земја. Ова го зборувам затоа што очекувам дуелот помеѓу Македонија и Катар, токму поради човекот или луѓето кои што седат на клупите, да биде со дополнителна тензија од онаа која е присутна за освојување на бодови и (по)висок пласман.

Handball camp 40×20 Macedonia

Продолжува ракометната војна на Македонија на СП во Хрватска!

Така некако гласеше насловот на мојата претходна колумна, после првиот круг на СП, а пред дуелот со Австрија. Македонскиот национален тим продолжи да игра во висок ритам, на едно завидно ниво, стабилно и без големи падови во играта, но исто така не престанува со „режирање“ трилер завршници, крајно непријатни за здравјето на македонската фаланга.

На почеток, мало потсетување дека најавив и на „хартија“ и во студиото на МРТВ, пред самиот натпревар, дека дуелот со Австрија е дуел на два, по многу параметри израмнети, тимови. Така и беше, по еден резултатски ролеркостер, каде нашиот тим доминираше во поголемиот дел од првото полувреме, а беше постојано „зад петици“ во однос на противникот, во текот на вториот дел, на крајот, ни се допаѓало или не, општиот впечаток е дека нерешениот исход е и нај реален.

Добредојдовте на мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ после уште една „инфаркт“ завршница на натпревар на нашиот национален тим на СП во Хрватска, а пред дуелот против селекцијата на Катар, предводена од, за нас добро познат и контроверзен, Веселин Вујовиќ.

НАПАДОТ ВО КОНТИНУИТЕТ „ИСПОРАЧУВА“ ТОА ШТО СЕ БАРА НЕГО

Јасно беше, барем за мене, уште пред самиот дуел, дека Македонија на „наша половина“ ќе мора да одигра на супер високо ниво, со соодветна поддршка од голман, како би можела да смета на позитивен резултат, а тоа е триумф над Австрија. Противник кој, не е ниту во подредена, ниту во надредена позиција во однос на нашиот тим. Одбраната ќе мора да биде на висина на задачата, затоа што нашиот напад (вклучувајќи ја и транзицијата и директните контранапади), на ова СП покажа дека има капацитет, на било која селекција да им „сервира“ 27,28 па и над 30 погодоци. Сосема доволно, доколку имате добра зона, а при тоа имајќи предвид дека Македонија игра трпеливо и не дозволува противникот да има повеќе од вкупно 50 напади, да сметате на добар резултат. Така и го стартуваше мечот Македонија. Без големи потреси и изненадувања, со стандардна 6-0 зона, „дигната“ кај нашата двојка со Велковски или Серфимов и Лазаревски и Маркоски како централни дефанзивци. Знаејќи го тоа, селекторот на Австрија, во отсуство на Билик, знаејќи дека тој е тој кој е прв шутер на тимот, се одлучи Хутечек да одигра на својата природна позиција, на среден бек, како би ја амортизирал поставената антиципација спрема лев бек од страна на Лазаров. Генерално не успеваше, барем во голем дел од првиот дел, нашиот противник во тоа што го имаше зацртано, или подобро кажано, добро функционираше нашата зона, особено во делот каде Хутечек, требаше да ја „пробие“ зоната кај Лазаревски и да соработува со Вагнер, како главен проблем со кој, (би) се соочила зоната на Македонија. Тоа го покажува и предноста во резултатска смисла, која на два наврати „одеше“ на +3 и која само благодарение на нашите технички грешки, за релативно кратко време се „топеше“, за конечно, на полувреме да заминеме и со -1. Од друга страна, нападот, носен на крилјата на нашите пивоти и реконвалесцентот Митев, во првиот дел одигра трпеливо и во голема мера паметно. Проблеми се јавуваа, во првото, а и во второто полувреме, кога нашите играчи, во напад, играа без добар „пас“, без добар залет, кога се одлучуваа индивидуално да решаваат. Но, како спомнавме и погоре, нападот, на крајот од денот, „испорачува“ тоа што се бара од него.

📸 РФМ / Facebook

АВСТРИСКОТО „СЕДУМ НА ШЕСТ“

Клучната промена или потег на натпреварот, под пресија на не креативниот и стерилен напад, кој како што спомнавме погоре, беше спречен од нашата зона, го направи селекторот на Австрија, Алеш Пајовиќ, со поставување формација 7 на 6, за која нашиот стручен штаб, а и момците на терен, до самиот крај на натпреварот, во одредена мера, не најдоа решение. Формација која не е непозната за Австријците,  напротив, откако е на клупата Пајовиќ, на секвенци ја користи како „оружје“, а сега во ситуација кога ги нема Божовиќ и особено Билик, беше приморан и во континуитет да ја експлоатира. Доколку може нешто да се забележи, тоа се две работи поврзани за нашата зона. Првата е користењето на Петар Атанасиевиќ, како исклучително брз, подвижен играч, како партнер на Лазаревски, а втората забелешка во тој сегмент од играта е што по малку нелогично, во добар дел од првото, па и во второто полувреме, Лазаров го „седна на клупа“ Лазаревски, како единствен играч кој прави разлика во зоната на тие централни позиции, во ситуација кога Маркоски е доста инертен, а Стојковиќ, сеуште, неискусен и не габаритен за вакво ниво на натпревари. Како и да е, од таа 24-25 минута, па се до крајот на натпреварот, без разлика на движењето на резултатот, двете селекции, со долги напади, многу работеа и се „потеа“ за секој погодок. Без голема помош од голови од транзиција, на двете страни, натпреварот „мирисаше“ на дуел без голем број погодоци. Ситуација, наметната од Пајовиќ, која многу повеќе му одговараше на противникот, ситуација без „брканица“ по терен, имајќи предвид „скратената клупа“ на Австрија и успешноста на поставен напад од страна на истата.

ФИЛИП II ОД МАКЕДОНИЈА – ОД БИТОЛА ДО БУДЕСЛИГАТА И НАЗАД

Македонија дефинитивно доби сериозен лидер во играта, од секој аспект и тоа треба да се потенцира и нотира. „Филип II од Македонија“ и со последниот потег на натпреварот, покажа дека враќањето во Битола, „носење“ на екипата во супер квалитетна конкуренција, допринесе играчки созрее, и дека враќањето дома, од најсилната Бундеслига, е во насока на „нов почеток, а не почеток на крајот“, како теза која ја поставивме пред неговиот камбек во Пелистер. Македонија загуби бод (или го освои, кој како милува), но го доби Марко Кизиќ на голот во одредена мерка, како поддршка на Митревски, а и Иван Џонов, кој како лев бек по вокација, имајќи предвид неговата спортска интелегенција и антропологија, очекувам во иднина, како играч кој може да „покрие“ неколку позиции во одбранбената зона, да биде стандарден член на националниот тим на таа левокрилна позиција. Колку тоа на некој да му изгледа (не)логично и наметнато.  

📸 РФМ / Facebook

„ИНТЕРЕСНО“ МИНАТО СО ВУЈОВИЌ – КАКО ДОПОЛНИТЕЛНА ТЕНЗИЈА НА ТЕРЕН

Веселин Вујовиќ и Катар се следниот противник на македонскиот национален тим. Во игра за тоа четврто место, кое ќе го сметаме за одличен успех, влегуваме во дуел со исклучително искусна, но и „стара“ екипа. Барем одреден број на играчи се во години, за кои не можеме да кажеме дека се најдобри за ракомет. Исклучително квалитетни поединци, огромен број натурализирани играчи во името на Капоте (Куба), Марковиќ (Црна Гора), двоецот голмани Лепеница – Суљаковиќ, Мемишевиќ (БИХ) и секако првото име на оваа селекција на СП во Хрватска, Франкис (Куба). Предводени се од, за нас многу познато ракометно име, тренер кој долги години беше на клупата на Вардар, но и селектор на Македонија. Имаат „интересно“ минато со нашиот сегашен селектор, во периодот кога Вујо беше селектор на Македонија, на бараж дуелот со Словенија, после кој, некогаш „најголемиот светски играч“ се обидуваше да ги спореди играчите на Македонија со некои свои пулени од родната му земја. Ова го зборувам затоа што очекувам дуелот помеѓу Македонија и Катар, токму поради човекот или луѓето кои што седат на клупите, да биде со дополнителна тензија од онаа која е присутна за освојување на бодови и (по)висок пласман. Нашата шанса е транзицијата, а за тоа ни требаат „јунаци“ во зоната и солидна поддршка на голманската позиција. Имаат шутери, им треба време, а ние со агресивна зона ќе „им го скратиме“ истото. Имаат искусен пивот во Бенали, но не е габарит од кој треба да се плашиме. Франкис е нешто помлад и е најголема закана во дуел игра, но особено во шут од „надвор“. Марковиќ и Капоте беа класа играчи, ама беа. Сега имаат години и се доста „пресметливи“ во однос на чување на здравјето. Затоа, многу контакт од наша страна, агресија и брза игра во транзиција на (не)постигнат гол на противникот. Нападот, преку нашите пивоти, Митев во дуел игра и Кузмановски во улога на „разбијач“, верувам дека ќе биде на висина на задачата, иако не очекувам (ако сакаме успех) играта да биде на половина на противникот, туку повеќе кај нашата одбранбена зона. Барем како желба. Многу трпение на нашите играчи, без разлика на резултатот, психолошка стабилност и верба дека противникот ќе „падне“ во последната четвртина од натпреварот. Период која една полетна Македонија треба да направи чекор напред, да го добие натпреварот и да го обезбеди тоа четврто место во групата.

Како обејктивно, одличен резултат за „новата“ Македонија.  

Напред Македонија!

Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Филип II од Македонија и „интересното“ минато со Вујо appeared first on Само Ракомет.

⏩ Откриј го својот афинитет, надгради го талентот!

Македонија успешно ја помина првата рунда на СП во Хрватска, со победа над Гвинеја, пренесен бод од првиот натпревар против Унгарија, и со голем оптимизам влегува во втората фаза, каде ја очекуваат натпревари со Австрија, Катар и големиот фаворит Франција. Противници, барем оние првите два, посакувани за нас.

Но да бидеме реални и да не „летаме“ многу и ние сме посакуван противник за секоја од нив. За тоа што следува во втората фаза, која стартува утре против Австрија, нешто подолу во оваа колумна.

Сега збор-два за тоа што се случуваше на натпреварот со Холандија, па и Гвинеја.

Добредојдовте на мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ после триумфот над аутсајдерот Гвинеја и оној контраверзен пораз од „лалињата“, а пред првиот натпревар, од втората фаза, против Австрија.

ПО НАТПРЕВАРОТ СО „ЛАЛИЊАТА“ НЕМАШЕ „ПОЧВА“ ЗА РАКОМЕТНА АНАЛИЗА

Свесен дека доколку „извадам“ колумна после оној, во најмала рака, контаверзен, во однос на тоа каква лавина од реакции предизвика тој (не)спортски дел, пораз од Холандија, никој нема да го интересираше како и на кој начин Македонија беше поразена, и затоа не чувствував потреба да седнам и да „искуцам“ традиционални 1400-1500 зборови. Имав впечаток, а и уште ме држи иститот, дека коментарите под истиот ќе беа насочени на друга страна, кон „луѓето во црно“, во правец кој не го покриваат овие мои колумни и за кои ама баш ретко, да не кажам, никогаш немам дума и коментар.

Сега можеби е поадекватно време да се напишат неколку реда за тој меч!

Ако пред стартот на СП, јас, а и повеќето луѓе од ракометот, со кои комуницирам, имавме двојба која селекција од првата фаза, помеѓу Унгарија и Холандија, повеќе „ни лежи“, сега некако сето тоа се искристализира. Холандија, покрај тоа што е подобро рангирана селекција, има играчи кои играат во (по)големи клубови или (по)кавлитетни лиги, истите се во позрела фаза на своите кариери, сега и дефинитивно, истите играат ракомет со кој нашиот национален тим потешко се снаоѓа. Велам потешко се снаоѓа, затоа што и после поразот, со чиста совест можеме да ја истакнеме мојата главна парола на ова СП „Никому нема да му биде лесно против Македонија“. Не и беше ниту на Холандија, која иако го контролираше водството во текот на целиот натпревар, дури во самиот финиш резултатски „избега“ и го реши истиот. Македонскиот национален тим одигра уште еден солиден натпревар и достојно го презентираше македонскиот спорт . Тешко може да се најде забелешка на пристапот на нашите момци, на стручниот штаб и на начинот на кој, се обидовме, да се спротиставиме, на хартија, фаворитот на овој натпревар.

📸 РФМ / Facebook

ЛАЗАРОВ СО РАРИТЕТНА 5 + 1 ЗОНА СЕ ОБИДЕ ДА ГО ИЗНЕНАДИ ПРОТИВНИКОТ

Накратко. Македонија, после бодот против првиот фаворит во групата, со раширени крилја и самодоверба до плафон, но и (пре)голема желба, имајќи предвид новите математики и перпсективи кои се отвараа со евентуална победа против „лалињата“, влезе во самиот натпревар. Во големо тактичко надмудрување на две живи легенди на светскиот ракомет, кои играа на идентична позиција во ракометот, Лазаров со големо тактичко изненадување, поставен т.н фластер на најдобриот противнички играч Лук Стејнс, го стартуваше натпреварот во одбранбената зона. Формација која многу ретко се користи во модерниот ракомет, со цел крајно да се ограничи еден играч кој е фундаментален за противничката екипа. Но и формација која остава сериозен проблем во играта 5 на 5 на поширок простор, а истата изускува подвижни дуел играчи на централните позиции. Лазаров го постави Милан Мечка Лазаревски на нај чувствителната позиција, во средината на одбраната, и Кузмановски и Велковски од неговата лева и десна страна. Противникот од друга страна, можеби за нијанса потценувачки, стартуваше со поплитка 6-0 и Шоенекер и Коиј во средината. Нашите момци, иако стравуваме пред СП, повторно, вака или онака, во нападот наоѓаа простор во зоната на противникот, така што покрај Кузмановски, кој „пукаше“ од надвор и пивотите комбинираа пет погодоци, уште осум други ракометари постигнаа барем еден погодок. Логично, Лазааров се одлучи на стратот да не менува играч во однос напад-одбрана, во ситуација кога противникот има феноменална транзиција и игра брзо, без разлика на исходот во фазата на одбраната (брз центар или полуконтра), и на „крилјата“ на таквата поставеност, Македонија, до средината на првиот дел, имаше супер активен резултат. Да бидеме реални, играта во голем дел се одвиваше на половината на Холандија, и на секој наш погодок, без разлика што Стејнс „јадеше“ фластер уште од прва фаза, сепак Холандија враќаше со иста мера во најкраток рок. Доста фрустрирачки, особено што нашите момци, многу понапорно работеа за секој погодок.

ПРЕМНОГУ „ЛЕСНИ“ ПОГОДОЦИ НА ХОЛАНДИЈА ВОВЛЕКОА НЕРВОЗА ВО НАШИОТ ТИМ

Имајќи предвид ритамот на самиот натпревар, во втората половина од првиот дел, нашата клупа стартуваше со ротација, од која, како клучна можеме да ја наведеме онаа на Лазаревски со Пешевски, по која противникот многу полесно, на „подалечна страна“ содаваше играч повеќе во простор, ситуација која ја користеше десниот бек и десното крило на Холандија. И не само што Холандија брзо возвраќаше со погодок, туку тоа го правеше од изградени позиции и на лесен начин, факт кој вовлече нервоза кај дел од нашите играчи, а меѓу нив и нај искусниот Митревски на голот. Таа нервоза во вториот дел беше уште повидлива и можеби клучна за двоцифрената бројка технички грешки, кои имаа големо влијание на конечниот исход. Да потенцираме дека во цел тој период, без разлика на случувањата на терен, тимот „гинеше“ за секоја топка и од тој аспект никој не може да најде забелешка.

📸 РФМ / Facebook

СТЕЈНС БЕШЕ НЕРШЛИВА ЗАГАТКА, ВО СИТУАЦИЈА КОГА ОЛСОН ГО ТРГАШЕ „ФЛАСТЕРОТ“ СО ФОРМАЦИЈА 7 НА 6

Да завршуваме полека. Во вториот дел, Лазаров „го испука“ сиот расположлив арсенал, обидувајќи се и со Велковски на „висока двојка“, па повторно „фластер“ на Стејнс, ситуација која Штафан Олсон ја решаваше со формација 7 на 6, спуштајќи го Џонов (кој претходно играше фласер на Стејнс) во, за него, неприродна позиција број четири во 6-0 зона. Стејнс, многу искусно и паметно, гледајќи против кого игра на позиции 3 или 4 во нашата зона, мудро го избегнуваше Лазаревски и лесно поминуваше покрај Маркоски, Стојковиќ и во дадени ситуации Џонов. Не дека и Лазаревски беше безгрешен, но, според наравот на Мечка, противникот и кога „поминуваше“, тоа го правеше со „одредени последици“ по негово тело. Тоа ме потести на мојата прва колумна или излагање на националниот сервис, во насока дека Лазаров и со Хрватска, упорно му бараше партнер на Лазаревски. Како решение, тогаш го изнесов Михаил Аларов, соиграчот на Мечка од „двократниот“. Стејнс беше „нерешлива загатка“ од каде почнуваше се, Каи Смитс и Коиј само го искоритија „малиот генерал“ за поентерски да се издвојат.

Во коректниот напад на Македонија, како аномалија повторно се појави решавање на ситуација 6 на 5, и не само што не поентиравме, туку многу често и негативно го завршувавме периодот со играч повеќе во поле. Важен сегмент, кој создаде дополнителна нервоза и кој можеше дополнително да го драматизира натпреварот и истиот да го однесе во егал до полседната минута.

Нејсе, Македонија достоинствено беше поразена и по којзнае кој пат, ракометот ја обедини нациата. Овој пат од други причини, кои за жал го земаа местото на „насловните страни“ на интегралниот ракомет, феноменалниот Фитиљ, пристапот на момците, тактичката поставеност и фантастичната поддршка на македонските фанови од трибините.

Гвинеја е ставена „ад акта“ за потврда на впечатокот, дека оваа Македонија нема легимитет никого да потценува. Па макар играла со селекција која е дебитант на СП, без ракометна традиција, со одлична антропологија, огромна неодговорност во играта и скромна ракометна техника. Честитики за победата момци!

📸 РФМ / Facebook

АВСТРИЈА СТРУКТУРНО Е СЛИЧНА НА НАС И ИМАМЕ РЕШЕНИЕ ЗА НИВНИОТ НАПАД

Австрија е нашиот следен противник. Селекција многу слична на онаа Швајцарија која ја „добивме“ лани на ЕП, но и селекција која, според структура на играчи,  многу потсетува на нашиот национален тим. Одличен голман (кој после ланското ЕП си обезеди трансфер во Бундеслигата) со релативно низок раст, единствен бек шутер на бековската позиција, неколку играчи кои имаат дуел игра и можат „да испратат“ играч повеќе создаден од Хутечек или дуплирање на пивотот, два пивоти од кој еден игра „тотален ракомет“, многу е корпулентен и е многу незгоден на линијата од 6 метри и уште еден, кој игра во Бундеслигата, и истиот игра во два правци,итн… Селекција со вонсериско лево крило во Фримел од Пик Сегед, но која на ова СП е сериозно ослабена со неиграње на убедливо најдобриот играч на тимот на Пајовиќ, левиот бек Билик од Кил, но и Божовиќ а после првиот натпревар и Живковиќ како единствени десни бекови. Македонија го има рецептот во одбрана, на левиот бек Хутечек, кој има карактеристики на тенк кој има одлична координација и прегледност, одлична дуел игра, но и свои слабости. Му треба „добра топка“ и време да се размавне. Нашата „двојка“ во зоната 6-0, во името на Велковски ќе игра подлабоко на Хутечек, нема да дозволи добар проток, ќе го „држи блиску до себе“ и доколку го ограничимее истиот, и затвориме „линија“ (слично како против Унгарија и Банхиди) можеме да очекуваме добар натпревар, па зошто да не е и триумф. Нападот ќе ги даде своите 30+ погодоци, во ситуација кога Филип Кузмановски „решети“ мрежи, а Македонија има широк список на стрелци на секој натпревар. Само рамото на ракометниот „Брус Ли“ да биде подготвено за максимум напор, иако тоа нема да го спречи да „паѓа на глава“ и дава 120% од себе.

За Македонија допрва почнува првенството и кулминацијата на истото е пред нас.

Да ги тргнеме сега сите неракометни теми, за фокусот на нашите момци да биде на играта.

Затоа што е за наше добро! 

Напред Македонија!

Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Продолжува ракометната војна на Македонија appeared first on Само Ракомет.