Тешко е да се следи сè. Но, од друга страна, тоа е и убавината на оваа наша ракометна приказна. За разлика од некои други спортови, македонскиот ракомет е присутен во Европа каде тој има свои претставници, свои амбиции и свои битки на сериозна сцена. А и дома има што да се види. Од локалните натпревари и личните фаворити, преку дербијата на „големата четворка“.

Охрид – Алкалоид, двомечот на Вардар со Висла Плоск, Пелистер во Лига на Европа итн..

Навистина тешко да се испрати, а камоли да се продуцира и прикаже на ТВ.

Добредојдовте на мојата најнова колумна посветена на МакедонЦкиот ракомет.

Стратуваше 6-тата сезона од проектот „Ракомет За Секое Дете“ – придружини се!

ОХРИД ЗАВИСЕН ОД ИНСПИРАЦИЈАТА НА СТРМЉАН, АЛКАЛОИД ЗАРОБЕН ВО СОПСТВЕНАТА НЕРВОЗА

Минатиот пат, пишував тука, на „Читај ракомет“ за предизвикот кој (ќе) го има еден од претендентите за (нај)висок пласман, после убедливиот пораз од Вардар во „Јане“. Малку време да се „врати“ екипата, да се подигне моралот, накратко, да се подготви тимот за уште еден дерби дуел. Овој пат, на домашен терен, против Алкалоид. Напоменав и во таа пригода дека, натпреварот е исклучително важен за двете екипи, од аспект на бодови, но и во однос на тоа, во каква форма се и двете екипи и најважно за подигање на атмосферата. Важно, затоа што и двете екипи не се за машала, барем во овој регуларниот дел.

Нејсе. Охрид се издигна над проблемите, и го совлада Алкалоид, во „Биљанини“, во натпревар кој не оправда предзнак дерби, во однос на квалитет, во однос на тоа колку се перчиме ние со лигата наша и квалитетот на истата, притоа, сфаќајќи дека товарот кој го носат овие дуели не е за потценување, а знаат тие кои играле вакви дуели дека сето тоа носи „рацете да се фатат, нозете да се тешки, а главата да не биде чиста“.

Што се однесува за самиот натпревар, Охрид го доби натпреварот на голманска позиција, каде Славиќ беше за нијанса поуспешен од младиот голмански пар на гостинската екипа, доволно за минимален триумф. Тука, сакам да го забележам деби настапот (на дерби дуел од висок калибар) на 18-годишниот Ѓорѓи Николовски, кадетски и младински репрезентативец на Македонија, кој заедно со малку по искусниот Галевски се сериозен капитал на Алкалоид. „Малиот“ има се што треба за да биде врвен голман, и иако мислев дека ќе му треба барем уште една сезона, за да биде конкурентен, младиот Кумановчанец веќе се наметнува како сериозна опција, користејќи ја ситуацијата во која клубот не успеа да ангажира голман од „страна“, но и  анемичноста на Кизиќ и благата стагнација на Галевски.

Во поле, Охрид, очекувано беше поцврст во делот на одбраната, против неинвентивно поставениот напад на Кралот, сегмент каде гостите имаат проблем со организација и недоволна уиграност на новите играчи и оние староседелците. Од друга страна, нападот на Охрид, како никогаш последните две години е сериозно зависен од Стрмљан како организатор, реализатор и асистент. Во ситуација кога Мартин Иваноски е повреден, а Карапалески, барем засега, не ги оправдува очекувањата на Ројевиќ, Охрид се соочува со ситуација да чека на еден играч да создава ситуација, прави разлика и го диктира темпото. Кај Алкалоид моментално, гледано од надвор, нема добра атмосфера, премалку тимски дух и насмевки, а кај одредени играчи очигледно недостига и самодоверба. Кога на сето тоа ќе се додаде и скромниот придонес на овогодинешните засилувања, станува јасно дека проблемот е многу подлабок од еден загубен дерби натпревар.

ЧУПИЌ Е СПРЕМЕН НА СЕ И ТОА СЕ ПРЕСЛИКУВА ВО КАРАКТЕРОТ НА ВАРДАР

Вардар во изминатите неколку дена имаше сериозна задача, против силен (и скап!) противник да ги врати шансите за пласман понатаму во Лигата на шампионите.

Бремето дека мора да ја победи Висла во „Јане“ веројатно си го направи своето. На двата натпревари Вардар одигра бледо прво полувреме, но истовремено покажа и неверојатен карактер, враќајќи се од негатива и одржувајќи ги натпреварите „живи“ до самиот крај.

Можеби не во Скопје, но во Полска Вардар достојно го промовираше македонскиот ракомет. И тоа во сегментот што во спортот често значи повеќе од се друго, а тоа е тимскиот дух, карактерот и борбата до последниот атом на силите. За мене, гледајќи што е подготвен да направи Чупиќ, само да победи, не ме изненадува ваквиот профил на тимот. Чупиќ е спремен да се истепа и со сопствениот брат, на клупата на шампионот, само да го извлече најдоброто од своите играчи. Во претходната колумна пишував и за неговиот однос кон „принцот од Јане“, како показна вежба за тоа кој е кој во клубот, како треба да изгледа хиеархиската поставеност и што значи дресот со „црвено-црна“ боја.

Ако за дуелот во Плоцк, можеме да кажеме дека одбраната и голманите не овозможија подлога за „брејк“, а нападот, транзицијата и упорноста беа на највисоко ниво, за што Чупиќ, секако има огромен удел, за поразот во Скопје, на „шефот“ можеме да му забележиме неколку сегменти, кои, можеби ќе донесеа подобро да изгледа тимот. По лошиот страт и проблемите во срцето на зоната, Чупиќ мораше да има алтернативна зона (5-1 на пример!), кој ќе ги ограничи Фазекаш и особено Косоротов, да го препознае навреме добриот ден на „нашиот“ Фадиљ, но и да го „седне на клупа“ Љевар, кој има неограничен кредит за трошење на Чупиќ. Со што го заслужи, не е јасно.

Се на се, да бидеме реални. Овој Вардар, барем според она што го прикажува во моментов, нема доволно квалитет за форматот и нивото на натпреварување какво што бара Лигата на шампионите. Недостига сериозна поддршка на голманската позиција, има и очигледни слабости на одредени играчки позиции и проблеми со недоволен фонд на играчи во ротација.

Со таков ростер, против вакви противници, тешко се фаќа чекор со европскиот крем. Борбеноста може да те врати во натпреварот, карактерот може да те одржи во игра до последната минута, но за да победуваш на ова ниво, потребен е и квалитет.

Вардар покажа дека има тимски дух. Следниот чекор е да покаже дека има и тим за Европа.

ПЕЛИСТЕР НЕ ИЗГЛЕДА ДОБРО, ЧЕРВАР (НЕ) ГО КАЖАЛ ПОСЛЕДНИОТ ЗБОР

На другата страна, Еурофарм Пелистер, во падни стани ситуација, што се однесува до играта во Европа, со „крпен“ тим од доминантно македонски играчи, кои секои три дена „крварат“ на терен, неколку играчи од странство кои се трудат да бидат нивна поддршка и дузина играчи, на заминување, за кои е платено фино обештетување и кои се „сериозна“ поддршка, ама од трибини.

Читам и слушам, дека Маго ди Умаго е на отстрел на битолска публика, која очекува(ше) повеќе, без некоја релна основа за нивните очекувања. Не ставајќи се во улога на адвокат на „стариот“, само ставам факти на маса, дека Лино во мај месец е назначен за тренер на вицешампионот, период од годината кога само супер половични играчи се достапни на пазарот. Но, тоа не ја оправдува одлуката да се донесат играчи од надвор, па макар биле и непроверени, а и недостојни на амбициите на клубот, амбиции кои истиот тој клуб, ги постави нереално високо.

Пелистер, сигурен сум ќе се обиде во декември да испазари уште некој играч (паралелно тимот ќе попрати уште неколку „засилувања“ од летниот преоден рок), со прашалник, кој е тој играч, кој е слободен во декември, а може да донесе екстра квалитет во пролетниот дел од првенството, кога „се бројат овците“ во домашното првенство. Затоа што, за Европа е веќе доцна.

Лино Червар не е човек на кој патот до успехот му бил поплочен со рози и секако дека не е првпат во ваква ситуација, да биде напаѓан и неразбран од пошироката јавност, но многу често излегувал како победник, што и да подразбираме под тој поим.

Да крене раце од борбата е нешто што неговиот ментален склоп не го препознава како опција.

П.С. Наскоро следува нов собир на националната гордост. Во рамките на квалификациите за ЕП, Македонија во оваа ЕХФ-недела ја очекуваат дуелите со Луксембург, на домашен терен, и Грција, на гостински.

РФМ и селекторот го промовираа Украинецот Горига како нов член на националниот тим, квалитет плус во момент кога добар дел од репрезентативците не ги играат најдобрите денови од своите кариери.

Дали Горига ќе донесе поголема ротација на бековските позиции и дополнителен квалитет во одбраната? Дали неговото доаѓање ќе значи и враќање на Фитиљ на средната бековска позиција? И, најважно, како ќе изгледа националниот тим со дузина играчи кои, барем според актуелната форма, се далеку од нивото на кое сме навикнати да ги гледаме?

За ова и за уште неколку дилеми околу националниот тим, во следната колумна на „Читај ракомет“.

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Чупко, Маго и „несреќниот“ тим на Кралот – ова е чудесен, чудесен спорт appeared first on Само Ракомет.

Македонската ракометна Суперлига фати залет. Петтото коло вчера се затвори, а ние, во досегашниот тек од првенството, видовме два дерби дуели. И, како куриозитет, во двата учесник беше тимот на Охрид.

Имаше уште дузина дерби дуели од вториот и третиот ешалон, кои за мене се особено важни за следење и анализирање. Таму играат младите македонски играчи, таму добиваат шанса да се развиваат и да созреваат.

Сè на сè, првенство на контрасти. Од врвни екипи, развојни проекти, (не)употребливи странци и преплатени домашни играчи. Дополнително, во последните две кола видовме и екипи кои каскаат со организацијата, меѓу кои ги издвоивме дуелите во Куманово и Прилеп. За тоа, подолу во текстот.

А сега за супер амбициозниот проект од Охрид, тимот кој во првото коло беше тој што одигра подобро (за око) и беше, оправдано, незадоволен од освоениот бод против Битолчани, но и тимот кој синоќа во Скопје удри во ѕид.

Ракометен ѕид.

И ќе му треба време и памет да си дојде при себе. За разлика од ова второто, за првото тимот, стручниот штаб и управата немаат доволно простор, затоа што многу брзо во Охрид доаѓа уште еден клуб кој сезонава ја игра „така-така“, иако сè уште не се судрил со (нај)големите ривали.

Алкалоид немаше ривал по мерка во првите пет кола, но, од она што го видовме во регионалната лига, а особено од она вчера против Тиквеш, прашање е како ќе функционира тимот на Лазаров оваа сезона.

Мојата намера не е да ги омаловажувам Кавадарчани, особено што на клупата имаат тренер кој знае да создаде атмосфера и да направи почва играчите да „гинат“ за себе и за тој што ги предводи од клупата. Тиквеш има добри резултати сезонава, ако го изземеме сегментот Европа, каде нашите екипи и немаат некој особен мотив да продолжат понатаму, имајќи предвид дека европската куќа нема навика или практика финансиски да наградува успех и висок пласман.

Дали е оправдано тим од Луксембург да те елиминира, е тема за дискусија. Но, ако Тиквеш, а претходно и некои други екипи, „излетале“ од европските купови несакајќи, тогаш ние сме во заблуда кога зборуваме за некаков квалитет во „најдобрата лига на овие простори“.

Да се вратиме на Охрид и дуелот синоќа во „Јане“.

Дерби пред полупразни трибини, како аларм дека работата, во однос на интересот и фанатизмот кон тимот со црвено-црна боја, е сериозно дискутабилна. Никој не може да го оспори тоа што се случуваше во ЛШ против Нант, во однос на преполната сала, френетичните поддржувачи и играта за секоја пофалба.

И толку.

Но, што е со љубовта кон тимот кога доаѓа конкурент (барем на хартија) на шампионот во домашното првенство, ќе оставиме да процени публиката.

Вардар, со сè што прави изминатите две сезони, заслужува повеќе од скопската публика, но прашање е дали, настрана од спортскиот дел, прави нешто повеќе за да анимира публика која ќе го следи постојано.

Да се вратиме на синоќешниот дуел, кој личеше како игра на мачка и глушец, иако прогнозите кажуваа дека треба да очекуваме многу понеизвесен дуел.

Тимот на Иван Чупиќ, со супер гранитна одбранбена зона и хируршки поставен напад, не му даде шанса на Охрид ни да помисли дека може да „чепне“ бод во Скопје.

Во речиси комплетен состав, со Мечка и ракометниот Сократес во тимот, Чупиќ имаше многу поширока ротација, имаше сериозно мотивирана екипа, играчи кои постојано се трудат да ја оправдаат минутажата, имаше фокус, дисциплина…

Иван Чупиќ покажува и докажува дека изборот на играчи му е комплетно оправдан, покажа дека знае да ја држи „уздата“ и покажа дека нема комплекс на ниска вредност и не дава попуст за кој било играч, па макар се викал Јака Малус и имал статус на ѕвезда на тимот. Го видовме тоа, ние кои бевме во „Јане“, на два-три пати, кога Чупко, оправдано, „бришеше патос“ со „принцот од Јане“, како показна вежба за оние другите, кои треба да се свесни кој е тука шефот.

Ќе каже некој, што е тоа важно за она што го видовме на терен?

Но, таквиот однос и пристап ја држи екипата „будна“, обезбедува тактичка дисциплина, одржува тензија и извлекува максимална продуктивност од секој поединец.

Вардар, од една страна, стартуваше „модерно“ во напад, со четворица играчи на бековските позиции, форсирајќи игра каде фокусот беше да се нападне Зечевиќ, кој беше дел од централниот бедем на Охрид. Оваа варијанта, со четири надворешни играчи, дава можност во еден напад, преку дуел-игра и промена на повеќе играчи од различен профил, да се напаѓа одреден играч кој е „скениран“ како недоволно квалитетен од повеќе аспекти.

Ако Сократес и Принцот од Јане се одлични во дуел-играта и технички се перфектни, Љевар и Фараонот имаат други квалитети, да „разбијат“ надвор од девет метри.

И токму таа комбинација знае да биде незгодна, носејќи го противникот во недоумица во однос на поставувањето на одбраната, длабочината на зоната и профилот на играчите кои треба да ја „носат“ истата. Фараонот, кој дојде од Кил, ги надмина нашите очекувања, особено во делот на техничката подготвеност, па и дисциплината во играта. Неговите антрополошки карактеристики не беа спорни, имајќи ја предвид земјата од која доаѓа. Мојата констатација дека „нема да донесе многу памет на таа десна бековска позиција“, засега паѓа во вода и фер е да се призане дека, засега Мохаб е погодок. Како и голем дел од играчите кои Чупиќ ги донесе изминатава година.

Во ситуација кога Малус веќе не е тема на анализа, Да Силва, како ракометен Сократес, покажа дека, покрај неговите технички карактеристики и високото ниво на спортска интелигенција, има и одлична дуел-игра.

Толку за нападот на Вардар.

Што да каже човек за зоната на Вардарци?

Јанковски и Љевар, со Лазаревски и Мохаб, делуваат застрашувачки компактно, цврсто и уиграно. На таква зона, Валах и Гогов само треба да собираат „отпадоци“ и полушутеви, што и го видовме синоќа.

Вардар играше, речиси, перфектно. Висла нека му ја мисли на 8 Октомври, пред, тогаш, сигурни сме преполн „Јане“.

ВРЕМЕ Е ЗА РАКОМЕТ – РАКОМЕТ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ

На другата страна, Борис Ројевиќ стартуваше без скапо платениот Унгарец Мате, без веќе докажаниот, а синоќа индиспониран Анте Иванковиќ и без супер профилираниот Јошида (во напад). Стартуваше „наопаку“, а противникот се набилда со самодоверба, што многу често знае да биде клучно во вакви дуели.

На сметка на тоа, видовме колку, на двата дел од теренот, барем засега не може Зечевиќ и колку беше немоќен „ѕверот од Љубаништа“, на линијата од шест метри. Не дека другите блистаа.

Едноставно, комплетна безидејност, несигурност, анемичност, статичност. Нешто незабележано кога игра Охрид, тим кој лани, на сите полиња, одигра супер конкурентно, без разлика кој е од другата страна на теренот. Долга припрема, немоќ во дуел-играта, „лош“ пренос на топка, недоволно развлекување на гранитната зона, без излоација и без јунак кој може да направи разлика во однос на создавање шанса за себе или за соиграчите.

Охрид беше до таа мера исфрустриран и немоќен што, и во ситуација 7-6 формација, не можеше да создаде позиција за реализација.

Како ретко кога во минатото, во дуел на две екипи кои се конкуренти за највисок пласман, видовме дузина напади на гостите во кои тие самите се донесоа во ситуација, буквално, да ја префрлаат топката преку зоната, со цел навремено да се вратат на својата половина.

Сè на сè, иако Охрид оваа сезона донесе многу звучни имиња во ликот на Мате, Славиќ и Јошида, а впечатокот е дека очајно недостига Јасухира, да направи ракометна минијатура и кога не оди, да го одржи тимот во игра или да го докрајчи противникот. Недостига енергијата на „Пипо, мајсторе“ да ја крене екипата и кога не оди, иако синоќа Славиќ бранеше коректно и не беше главниот виновник за поразот. Фали, на централната позиција, Реј Моралес, тивкиот „убиец“ кој ги вршеше „вакантните работи“ во зоната.

Охрид плаќа многу играчи кои влегуваат од клупа и, условно кажано, се замени на оние кои ја носат играта. Играчи кои синоќа беа додавачи и покажаа дека многу тешко можат да му помогнат на тимот, односно на Стрмљан, Иванковиќ, Јагуриновски и Мате, кога „колата ќе тргне низ брдо“.

Тоа треба да „им отвори очи“, ако до сега и самите не го заклучиле истото, но што да се прави кога македонскиот пасош во домашниот ракомет е на цена и диктира услови.

Останува надежта, како и кај Плеистерци од пред некој ден во првото коло од европските купови, дека се работи за лош ден и инцидент, кој не соодвестува со реланоста и дека истиот нема да остави подлабоки лузни врз атмосферата во тимот, довербата во шефот и најважно, врз самодовербата на секој поединец.

п.с. Дуелот во Битола е свесно избегнат од анализа, во оваа колумна. Странци на трибини, скратен ростер и јавашлук, како најава за тешката задача која (ќе) ја има Маго ди Умаго, на клупата на Пелистер. Н’танзи, со темна боја на кожата ќе треба да го организира нападот на Битолчани, да му даде на Фитиљ да игра на својата природна позиција и да ја држи тактичката поставеност на Червар под контрола?

Да го видиме и тоа чудо од играч кој од ПСЖ, преку Татабања, преку Ал Араби „слета“ на Широк сокак. Надолната линија и логиката не му оди во прилог, ама времето ќе покаже.

п.п.с. Во најдобрата лига на Балканот, публика масовно влета во терен и само една „искра“, помеѓу разочараните гостински, млади играли и истата таа публика, можеше да предизвика серизозен инцидент, за после да „лечиме наместо да спречиме“, а на друг натпревар синоќа, домаќинот реши да не ни ги прикаже последните, клучни седум секунди од натпреварот, и не остави да фантазираме во однос на регуларноста на (не)досудениот седмерец во корист на гостите.

Јбг. Ние чекавме Кочани да ни се случи за да се освестиме.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Вардар перфектен на теренот, потфрли на трибините appeared first on Само Ракомет.

Она што не видовме, а е од круцијално значење за популаризација на ракометот како спорт, е ТВ пренос кој ќе доликива на вложувањата и квалитетот на екипите во лигата. Не ни се случува првпат, веројатно не е ни последен.

Е сега, кој е крив?

За тоа подолу во оваа колумна.

Првенствено, честит да ни е јубилејот 35 години независнсот, со надеж дека ќе дојдат генерации кои ќе имаат повеќе чувство и грижа за оваа наша Македонија. Тоа би биле вистински патриоти.

ЛИНО ГО ОДНЕСЕ НАТПРЕВАРОТ НА „СВОЈ ТЕРЕН“ И ОСВОИ БОД КАЈ ФАВОРИТОТ ОХРИД

Во преполна „Биљанини“, каде што визуелно доминираше сино-белата боја, а според гласноста која доаѓаше преку скромниот Јутуб пренос, „чкембарите“ го водеа орото, Охрид и Пелистер одиграа „меч за гурмани“ (знаеше да напише Витомир Долински, како дописник за Нова Македонија од Струга). Одиграа меч кој беше многу значаен, повеќе од психолошка страна, иако, со префрлање на бодовите во следната фаза, и резултатски не беше небитен. Меч во кој, после се што се случи последната година во двата клуба, Охрид, како домаќин и клуб со сериозно широк ростер на играчи кои можат да одржат и надградат ритам на игра, сепак беше благ фаворит. Во Битола последните 12 месеци се сменија тројца тренери и дузина важни играчи заминаа. Дојде Лино Червар, Мартин Серафимов и една група релативно млади и непознати (за пошироката јавност) играчи. Но, и се задржа главната оска Кузмановски-Митревски-Пешевски. Во таква ситуација, каде едните веќе заминаа, а вторите сеуште не „го положиле приемниот испит“ кај Лино, Пелистер, свесен за капацитетот на дел од екипата, (не)можноста од широки ротации и играчи на една рака кои можат да изнесат ваков натпревар, се одлучи да игра доста трпеливо, споро и до болка дисциплинирано. Формацијата 7-6 во нападот беше очекувана опција, со цел да се заштити Фитиљот од дуел игра, кој би ја форсирал доколку треба да создава разлика во нападот, во кој многу работи зависат токму од него. Не многу, премногу работи зависат од Фитиљ. Зона 6-0, кој ќе се трансформира во 5-1 (или обратно) исто така, имајќи предвид ростерот, беше очекувана опција. Но, најважно од се беше да се оневозможи игра во која ќе има многу трчање и висок ритам. Тоа, ќе беше погубно за битолчани.И успеа стариот лисец. Го однесе натпреварот на терен каде, големиот број играчи на противникот, младоста, желбата за трчање и постигнување погодок повеќе, беше сведена на минимум или беше опструирана. Во таква ситуација, кога се ова погоре ќе се собере, и додаде нервозата кај домаќинот од неможноста да ја игра својата игра, да ја валоризира, на терен, разликата во квалитет која ја поседува на хартија, крајниот резултат е реален и позитивен за Битолчани. Голема енигма е колку оваа екипа, со (не)доволно играчи (според Лино), кои можат да играат за дресот на Пелистер, ќе го издржи ритамот на три фронта?

ЖЕЛЕЗНА ДИСЦИПЛИНА И ИНДИВИДУАЛНИ ПОДВИЗИ, КЛУЧНО ЗА ОСВОЈУВАЊЕ БОД ВО ОХРИД

Клуч на натпреварот:Колективно. Клучно на натпреварот беше високата мотивираност на гостите, физичката подготвеност на дел од тимот да го „истера“ цел натпревар и секако, железна дисциплината во играта и добро познатата фраза на Червар – „лопта је злато, чувајмо је“. Индивидуално, голманите, на двете страни, не беа фактор на решавање и со идентичен придонес може да ги елиминираме. Филип Кузмановски игра како по ноти од стартот на сезоната, а и во Охрид беше вистински лидер. „Вработува“, поентира, влече полуконтра и помага во зоната на два и пет, кога ќе дојде зорт. Самоил одигра многу зрело, имаше многу тешка улога, иако промаши два зицери. Минутажата и довербата која ја добива, но и неговиот однос (како да има 32 години) може само да ја радува пошироката јавност. Како што ја радува и играта на Петар Атанасиевиќ, кој беше непогрешлив. Не видовме многу од Серафимов, Видомски со односот кон играта, но и прифаќање на улога на играч кој ќе чека некој друг да создаде ситуација, одигра солидно. Сепак, за мене пријатно изненадување беше играта на Хенингман, особено трпеливоста во нападот, на поставеност која не му е по воља. Со главна задача во зоната да игра преден, на 5-1, која ќе се „спушти“ во 6-0 во даден момент, и неколку реализации, словенецот, како никогаш до сега одигра корисно за екипа. Кај домаќинот, унгарецот Мате, статистички одигра добар натпревар, а неговата техничка подготвеност е изненадување за мене лично. Нов е во екипа и ќе му треба време. Колку сака да биде тимски играч, или ќе брка статистика, ќе видиме. Ројевиќ се обиде, со промена и внесување во игра на повеќе играчи да подигне ритам, но Пелистер не дозволуваше игра „трчај и шутирај“. Стрмљан доби голема минутажа, на сметка на Иваноски, а Љапис на моменти, како воспоставена практика, во дел од натпреварот играше на лево крило, повторно со цел, што помалку измени, брз центар, транзиција и слично.За обележување е стабилноста во реализација на ветеранот Гоце Ојлески, кој реализираше погодоци во серија, во клучни моменти.Севкупно гледано, вистински првенствен дуел за бодови, со многу борба и мотивираност, поддршка од трибините, со неколку тактички варијанти на двете страни и судиски пар кој има „грб“ да го издржи притисокот, од публиката, но и од клупите, и најважно не оштетувајќи драстично никого.

ХИТНА РЕГУЛАЦИЈА НА ТВ ПРАВАТА ОД МАКЕДОНСКАТА СУПЕРЛИГА

Натпреварот се одигра, но пошироката јавност не го виде. И повторно се фрла со „дрва и камења“ по потенцијалниот бродкастер, во минатото националниот сервис, сега во новоформираната Арена Спорт Македонија. Револтот, опрвдан, но адресата можеби не е таа.Зошто?Колку што јас сум сфатил и научил, работејќи во Металург, е дека организатор на лигата е националната федерација. Истата таа е (или треба да биде, ако до сега не е уредено) сопстевник на ТВ правата од преносите во машката супер лига. Во таа ситуација РФМ треба да најде партнер, кој ќе има интерес да врши пренос, но РФМ мора да гарантира дека за тремините на одигрување на натпреварите (оние кои ќе одат директно на ТВ) ќе се прашува бродкастерот. Така е секаде во светот. Гледаме првенстава каде се адаптираат термини во однос на други континенти, финале на ЛШ фудбал кое се играло порано од вообичаебно. Ништо чудно и несекојндевно. Нормална раабота. Големите пари во светот, во моментов се добиваат од ТВ права. Ние сме далеку, но од некаде мора да се почне.Но, за да гарантира термини по желба на ТВ куќата која први пренос, МОРА да има колективен договор со сите екипи во супер лигата (како услов за партиципирање), дека тие истите ги предаваат правата за пренос, дека за секој дерби натпревар, кој ќе „оди“ во живо на ТВ, ќе се прашува тој што го врши преносот.А за да се согласат на колективен договор, екипитее кои сериозно вложуваат, мора да имаат некаков „фидбек“ во финанасика смисла. Знам, звучи далечно, но кога ќе се пресметаат преносите и минутите за реклама, цената на чинење на истите… За почеток, симболичен надоместок за секој натпревар во кој учествувала екипата, а се емитувал во живо на ТВ.Во секој случај треба да се почне да се регулира овој сегмент. Недозволиво е екипа, или поединец, како дел од истата, да не дозволува поместување на термин, со цел „светот“ да ги гледа дерби натпреварите од најдобрата лига во регионот.Затоа што едно врапче ми кажа дека преносот од Охрид бил возможен, доколку натпреварот се одиграл некој час порано. Тоа не е во инетерс на ракометот!

п.п.с Танески и Прилеп покажаа „мускули“, а Диме Димитриевски „глобтротерски“ инстикт, против Куманово. Кики Грчески, закрпи екипа и веќе освојува бодови, и тоа на гости. Во Струга, сепак ќе треба да помине ште малку вода низ Дримон, за да се врати таму каде што и е местото. Имаше свои минути, но немаше човек кој ќе ја дозаврши работата.

п.п.с. Садоу Н’танзи, големата надеж на француслкиот ракомет, освојувач на одличја со младинските селекции на „екпсертите“ е веќе на Широк сокак. Ако е здрав (во секоја смисла) очекуваме брзо да го положи „приемниот изпит“ кај Маго ди Умаго.

Горан Ѓоргоноски

Поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Лино го “задуши” Охрид – „меч за гурмани“ на црн екран appeared first on Само Ракомет.

Стартува најквалитетната ракометна лига во регионот. Червар, Лазаров, Ројевиќ или Чупиќ? Големи имиња, скапи ростери и сезона во која никој нема право на грешка.

Нешто помалку од 48 часа до првиот натпревар сезонава. Официјален. На кој ќе се додели првиот трофеј за сезоната 26/27. Дуел на кој ќе се сретнат најголемите фаворити за поделба на трофеите. Знам, на пола Битола сега им се превртува стомакот. И нормално. И мене би ме болело. Но, сето тоа е на хартија. Во пракса, епилогот во јуни никогаш претходно не бил понепредвидлив. Охрид како финалист во Купот од лани, и освојувачот на двојната круна, Вардар 1961, во Гевгелија ќе го играат Суперкупот. Натпревар создаден за популаризација на ракометот, промоција на истиот, натпревар – атракција. Ама и натпревар, кој веќе втора година по ред се организира „in the middle of nowhere“, за ракометни услови.

Ама за тоа, во некоја друга прилика.

Македонија, од година во година е се поактуелна во ракометниот свет. Особено за ракометните „крвопијци“, кои секоја година ги гледаме во ложите во Охрид, Скопје или Битола. Луѓе кои знаат кој е играчот од странство, како создаден за нашите врвни екипи. Но, и луѓе од крв и месо, кои како и многу други кои напорно работат, знаат и да погрешат. Нормално, на сметка (банковна) на нашите клубови, кои трошат добар дел буџетски пари. Вака или онака.

Македонија е вистинско ракометно ел дорадо. Барем според опаковката, во која е завиткан мак ракометот така изгледа. Внатре, во „кутијата“ ќе најдете се и сешто. Од најдобрите македонски ракометари, супер квалитетни странци, до ловци на уцени со македонски пасош и на крај, половична роба од надвор, која планира тука да го направи последниот крик и да собере уште некој динар.  

СТАРТУВА 6-тата СЕЗОНА НА ПРОЕКТОТ РАКОМЕТ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ

Епа, другари и другарки, со дијагноза на ракометна треска, стартува најинтересното првенство во регионот, македонската ракометна суперлига.

Лига составена од екипи на неколку нивоа. Да, знам дека сите знаете. Водечката четворка е позната надалеку. Покрај двете екипи кои во среда ќе се борат за првиот трофеј, тука се и Пелистер и Алкалоид. За широката јавност, нај интересни. Екипи кои ќе дрмаат во Европа, ќе играат во ЛШ и Лига Европа, можеби и ќе играат меѓусебно финале во оној третиот, по квалитет, европски куп. После back to back, за мак ракометот, тоа чудо е следно.

За нас кои малку повеќе следиме ракомет, вториот ешалон е подеднакво интересен. Прилеп, Тиквеш, а особено „двојката“, Бутел и Мулти Есенс, ќе бидат во нашиот фокус. Многу млади играчи од 16 до 20 и кусур години ќе добијат шанса, да играат за плејоф, но и да се судрат со супер скапи и силни екипи. Николоски и Костов од Бутел, Дамчевски, Георгиевски, Џигероски, Матески од Мулти Есенс, Лазов од Тиквеш, Крстевски и Шулески од Пелистер 2 и малку повозрасните Цветаноски и Маркоски од Прилеп.

Никола Матлиески, Кристијан Грчевски, Бранко Ангеловски, Наум Танески и војводата Столе Стоилов. Каква група тренери, на екипи од т.н втор ешалон. Со тешка задача, да имаат успех, ама и да создаваат нови ракометни ѕвезди, за оние од првиот ешалон.

А Струга? Која направи екипа за плејоф, со Танкоски и Петров и новата аквизиција, кадетот Стефан Ѓоргиески. Каде ќе ја вметнеме ракометна Струга, која како феникс, за месец дена, од клуб во кој немаше „кој да го згасне светлото“, дојде во ситуација да ги полни ракометните таблоиди со трансфери. Катадневно. На арно нека е. И нека продолжи да ги враќа своите деца.

А сега малку за оние (нај)големите.

Накратко. Затоа што ќе имаме многу натпревари, за подетално да се занимаваме со истите.

Периодов, најмалку го гледав Пелистер. Скриен во Словенија, стариот лисец свесно крие асови во ракав пред првиот мега дуел против Охриѓани. Триумф во Битола против силниот Охрид ќе биде супер отворање. Очекувано, краток ростер на играчи му учествува на „маго“ во натпревари кои мора да се добијат. Кој не знае, Лино е тактички (пре)многу „захтевен“, за да може секој да игра кај него. Од овие што дојдоа, уште 2-3 ќе испратат до декември. И ќе донесат нешто по мерка на Лино. Лева рака сечам за тоа. Очекувам уште во сабота изненадување, на двете страни на теренот. Особено во одбраната. Дали ќе биде доволно, тешко е да се каже, но Партизан е добра насока. Мене лично ме интересираат Самуил, Калајџиески, браќата и Белистојаноски. Ако се наметнат кај Лино, ќе можат да играат кај кого сакаат во иднина. За Фитиљ и Никуч не му се секирам. Битола мора да биде трпелива, иако управата несмасно се расфрла со супер високи амбиции. Да се прашува Лино, и Бутел и Тиквеш би ги ставил во улога на фаворити, во споредба со неговиот Пелистер. За да може да ја мотивира екипата и да ја подготви „да гине“. Не се без шанси, но би им дал 12 месеци да се преструктуираат. До година, здрави и живи, ќе бидат многу непријатни. Дотогаш, треба да го истрпат шефот и да го подрасчистат дворот.

Алкалоид го гледав двапати. Во два различни натпревари. Тешка сезона за тимот на Кралот, кој, можеби очекувано, смени правец и донесе некој странец повеќе во тимот. Непосакуван исход, за мене, но егото е големо и некогаш знае и „главата да ти ја скрши“. Според мене, добар дел странци се потрошени како ќорци. Сухолезник со бајаги килограми плус не може(ше) да го следи ритамот, го чекаме Борозан да го следи. Вуко Борозан потпиша за Алкалоид. За таа развојна екипа!! Да беше први април и некако. Ама, како вика кај Жика на Балкан Кралот, некои созреваат на 30, некои на 40. Живи да сме па да видиме. Голман не се донесе, а се бараше под дрво и под камен. Но и вака Алкалоид е скапа играчка, и оправдание за потенцијалниот неуспех (што и да значи тоа), ќе нема. Загрижува атмосферата во клубот, барем од надвор. Загрижува втората операција на Тино Карасманакис и развојот на помалиот Митев.  Па и комплетното враќање, како лидер на тимот на Брус Ли. Радува Симба со својот континуиран напредок и Стојковиќ со веќе етаблирана улога во тимот. Макар и во ситуација кога нема кој друг да влезе на црта. Господ да му е напомош на тој што треба да наметне дисциплина во игра кога во напад ги имате Вуко, Борзаш, Цехте и компанија.

Охрид го гледав во Струга, и малку на „Крсте Андоновски“. Многу широк ростер. Да ме прашавте пред месец дена, ќе бев загрижен од фактот, како Борис ќе ги надополни Јашихира и Реј, заедно со Пипо мајсторе. Сега е малку подруго. Јапонецот од Нант е човек и пол, може и два. Иваноски и Карапалески, како два различни профили, заедно со Стрмљан се сериозен капитал. Талески, за инат од сите е корисен како којзнае кога претходно. Во два правци. Само да не се „расипе“. Мате е непознаница, чуден лик со голем потенцијал. Анте, Томи, Савревски и Славиќ, како клуч на сезоната. Екипа која ќе има и глава и опаш. Сигурно. Скапа екипа со многу играчи, што знае да биде тешко за менаџирање. Би го издвоил нашиот Саврески, кој беше на излезна врата, а секој ден е се покорисен. Знам, не е играч кој прави разлика, ама игра два правци и како ќе созрева ќе биде се подобар. Ќосески ја користи шансата, а Мартин Иваноски веќе знае каде „удара“. Екипа која може со големиот Вардар.

А тој, големиот Вардар, како секој нормален клуб, во февруари го затвори ростерот. Чупиќ, слично како Лино, повеќе криеше, отколку што покажуваше. И во Струга и во Охрид. Фадуиљ е репрезентативен калибар, ама и проблематичен, викаат овие што го знаат од Франција. Прегледност, дуел игра, кохонес, има се да биде поддршка на „принцот од Јане“, Јака Малус, најдобриот играч во лигата. Леон Љевар е ЛШ потенцијал, но не веднаш. За година-две. Малиот од Кил изгледа добро физички, но нема да донесе повеќе памет на таа десна позиција. Гогов уште во август покажа дека не смее да биде третиран како трет голман. Дека тимот нема потреба од два странци на голманска позиција. Гогов, е веќе на списокот за СП во Германија, ако вака продолжи. Се друго е не етично. И на крај. Двајцата кадети, во името на Поповски и Ѓорчевски. Добија шанса, и ја искористија. Немаме илузија дека ќе играат „големи“ натпревари, но во домашното првенство и регионалната лига ќе ги гледаме. Хендикеп е што ќе помине уште многу вода низ Вардар, за двајцата да носат екипа. А без тоа нема голем играч.

Арена Спорт Македонија ќе пренесува ЛШ, Лига Европа, можеби и Европска лига. НО и по еден натпревар од домашното првенство. Така се збори низ град. Ако е висина, ќе има ракомет на македонски, на претек.

За квалитет и неизвесност веќе е доста кажано.

Аирлија нова сезона.

Се читаме 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post За македонЦкото ракометно Ел Дорадо: Кој ќе се најаде, а кој ќе остане гладен? appeared first on Само Ракомет.

Имено, Градскиот ракометен клуб Охрид е освојувач на трофејот во ЕХФ Европскиот куп, со што на најубав начин ја заокружи и повеќе од успешната сезона на сите фронтови. Македонија го одбрани трофејот и покажа дека има “коњи за трка” во Европа, па макар било тоа и во третото по квалитет натпреварување, во кое, како што кажавме и пред некое време, оваа сезона партиципираа, како никогаш претходно, дузина квалитетни колективи.

Тоа, впрочем го покажаа и последните две препреки кои македонскиот претставник ги имаше на патот до конечниот триумф. Охрид, како третопласиран тим во суперлигата, ги елиминира шампионите на Словенија и Грција и третата екипа во Унгарија.

Со краток коментар, пред два дена, го најавив тоа што може или би сакале да се случува во, како никогаш претходно, преполната “Биљанини”. Иако, со непријатно чувство околу конечниот исход, поттикнат од притисокот на „градот“ кој веќе слави титула, без многу чувство и претходно искуство од вакви натпревари, се плашев дека, истиот тој (притисокот де!) ќе ја згрчи екипата. За жал, не бев далеку од вистината.

Исто така, на ден пред натпреварот, гласно размислував за тоа што ни е потребно за конечен триумф. Бравура на волшебникот од земјата на изгрејсонцето, Пипо мајсторе во полн ефект, семоќниот Шпанец на свое ниво, храбро-лудиот Нишлија во елемент, Тилен – baby face како бургија на тимот, или Анте, неуморен во два правци…. или пак сите заедно во најдобро светло. Потребно за да се совлада супер скапиот државен проект на Татабања, да се совлада притисокот од локалната армија поддржувачи, кои, реално, иако сериозно неискусни од ваков калибар натпревари, па и од воопшто присуство во сала, во вистинска смисла беа „осмиот играч“ на домаќинот. Беспрекорна поддршка за своите, а не против оние другите. Како бонус на се погоре кажано, иако сум 30 години во овој спорт, не сум видел толку многу публика без намус (турска збор за срам!) да го бодри тимот пред сала, без разлика што кај нас секој заслужува да биде внатре и тој истиот „многу придонел за клубот“. Честитки за охридската публика, продолжете да го поддржувате клубот, со глас, но и со купена сезонска влезница следната година, дрес, шал, било што. Клубот ќе возврати со врвни претстави и врвна спортска содржина.

А сега за она што го видовме на терен.

ПИПО МАЈСТОРЕ, ДВАЈЦА РАКОМЕТНИ ГЛОБТРОТЕРИ, РЕЈ И НАЈДОБРАТА 6-0 НА БАЛКАНОТ

Дефинитивно. Пипо мајсторе или Кристијан Пилиповиќ, кој како џокер влета на веќе почната сезона е сериозен калибар. Во континуитет брани „двоцифрено“ и со својот изграден карактер и сигурност, на неверојатен начин пренесува самодоверба над остатокот на тимот. Замина од тимот во голем стил и остави отворена врата во градот под Самоиловата тврдина.

Дефинитивно. Охрид и Ројевиќ „патентираа“ 6-0 зона за големи работи – без разлика кој е „внатре“ и со какви предиспозиции или квалитети располага. Веќе кажано до сега, потенцирано неколку пати. Уиграност, меѓусебна поддршка, хомогеност и меѓусебна комуникација. Овој спорт е тимски, а зоната е силна, онолку колку е добра најслабата алка во истата. Играва е тимска, ама чувствувам потреба да посочам главен „виновник“ за статусот што го има – најдобра зона на Балканот. Со име и презиме. Ориол Реј Моралес. Како тивок „убиец“ на другарот Борис, силен како Блек Стена, поткован тактички до детаљ, во однос на шпанскиот систем за длабока 6-0 зона, срамежливиот Шпанец веќе е миленик на Охриѓани. Секако, тука се и останатите играчи, и тука нема ништо спорно, тука се и голманите, за тоа зборувавме пред два дена, но во ситуација кога, екипата останува без Анте и Ројевиќ е принуден да му бара партнер на Шпанецот во синоќа индиспонираниот Прибетиќ или недоволно корпулентниот Лијапис, на површина излегува квалитетот и значајот на О.Реј. Одамна не сум видел толку квалитетна одбранбена партија во нашиот ракомет.

Дефинитивно. „Детското лице“ на Тилен е само мамка за противникот, висината или габаритот на „самурајот“ не е ништо подруго. Двајцата ракометни глобтротери, во отсуство на Анте, а подржани од нашите Томи и Давид, си играа мајтап со високата зона на Унгарците. Стрмљан, во отсуство на Јотиќ, оваа сезона го одржа тимот во игра за трофеи, а Јасихура, како ракометен магионичар, го лансираше тимот кон најголемите успеси во историјата. Како ли ќе поминеше Татабања во Охрид, ако пола екипа не беше под грч и на неверојатен начин не реализираше дури 11 чисти зицер топки. Како „боса по трње“, во најмала рака.

ВИЗИЈАТА НА РОЈЕВИЌ + КАРАКТЕРОТ НА ТИМОТ + „ТАТКОТО НА ГРАДОТ“ = ЕВРОПСКИ ПЕХАР

Лесно е денес да се раскажуваат бајки. Но, во неделата во Охрид, работите не беа ни оддалеку толку розови.

Во моментите кога Борис се обидуваше да ротира, да освежи и да држи што повеќе играчи под натпреварувачка тензија, стигна црвениот картон за Анте и ротацијата практично се сведе на минимум. Во „Биљанини“ кислородот беше луксуз, температурата потсетуваше на скопски асфалт во јули, а кај дел од играчите се чувствуваа и импресијата од моментот и зрно недисциплина. Тогаш на површина исплива карактерот и заедништвото на тимот. Помеѓу тактичката минијатура на шефот, вонсериските квалитети на индивидуалци и огромната желба на тимот, Охрид најде начин да победи.

Без вистинска ротација, со грч во играта во добар дел од првото полувреме, ГРК Охрид испиша историја и се впиша во аналите како четвртиот македонски клуб што освоил европски трофеј, а во витрините на македонскиот ракомет го донесе петтиот европски пехар.

Поддржан од „таткото на градот“ и неговата верна дружина. Одамна тие не се сами. Од вчера е веќе јасно, зад нив стои армија Охриѓани, која од натпревар во натпревар станува сѐ поголема и погласна.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ноќта кога кислородот беше луксуз, публиката гориво, а трофејот стана реалност appeared first on Само Ракомет.

Пелистер со отворени прашања, Алкалоид во дилема за правецот, Вардар и Охрид во битка за трофејот

Поминале повеќе од месец дена од мојата последна колумна, тука на „Читај Ракомет“ делот резервиран за мои думи околу најуспешниот спорт во државата Македонија.

Многу работи се случија, а ние (или јас!) не секогаш можеме да евидентираме во колумна, што следиме и размислуваме. Имам чувство, како пишаниот збор да го „губи здивот“, во однос на видео анализите или т.н поткасти, кои на Јутуб, како најнормална работа, во чекор со тоа што го овозможува технологијата, последната година-две, се намножија. Во секој сегмент. И ние ќе застанеме во редот, во посериозна форма. Наскоро.

Телефони, интернет, Инстаграм рилс, Ти-Ток, тешко се создава фокус за читање повеќе од десет реда текст. Од друга страна, оние кои напишале барем еден (поголем) текст, знаат дека не е ист изразот, тука на тастатура и пред камера. А и стомакот (пред пишување) реагира на друг начин. Да не зборуваме за потребата која ја чувствува човек…

Нејсе. Ми лежеше на срце или душа, па викам да го споделам, може не сум сам во впечатокот, чувствата или потребата за ваков одраз (или израз беше), кои ги имам.

Завршница на Купот на Македонија во машка и женска конкуренција. Настан кој, според мене, треба да биде празник на ракометот, со полна сала, неколку шанкови, музика на убаво време, насмеани лица (и разочарани секако!). Убава локација, фанови од сите страни од каде има учесник на завршниот турнир….Ајде другпат.

Денот кога ќе се подели титула. Една од оние двете (без намера да ги ставам на исто ниво!), кои служат, или за потврда на се што е сработено, или како утеха дека не било се толку лошо.

ОСТАВИ ГИ ДРУГИТЕ ДА БИДАТ НАЈДОБРИ, ТИ БИДИ КОРИСЕН ЗА РАКОМЕТОТ

Имајќи предвид квалитетот на екипите, и пред се меѓусебната израмнетост на четирите екипи, може да ни позавидат многу поразвиени земји. Па и Германија, каде Фуксе и Магдебург, вчера, на тамошниот фајнал фор,  играа со екипи од втора или трета категорија, што покажува дека целта е исполнета, па некоја „таква“ екипа да дојде на (нај)големата сцена, но и покажува многу сериозна ширина, во однос на квалитетот на екипите во првата, па и втората Бундес лига. Како потврда на се претходно споменато, вчера европскиот првак „се сопна“ во полуфиналето, а „лисиците“ едвај дојдоа до истото. Целата филозофија и убавина на ова натпреварување. Надополнето со се што НЕ видовме во Струмица, а го спомнавме погоре во делот за полна сала итн итн….

Реално очекувавме поголема неизвесност во полуфиналето. За вториот дуел некако и можеше да се очекува, дека во втора, трета фаза, Алкалоид „ќе падне“, имајќи предвид неколку фактори: одигра пред три дена сериозно квалитетен и напорен дуел, кој го загуби од Пелистер, има многу проблеми со отсуството на суспендираниот Мартин, повредите на Тино, Симба, а особено Брус Ли, па и на крај на краевите, во моментов е за нијанса (или две!) по неквалитетен, барем на хартија, во однос на Џомба, Мечка, Гигов и дузина легионери со репрезентативно педигре. Вардар, со цврста и гранитна одбрана и индивидуален квалитет на поединци (читај Малус!), кои се над нивото на овдешниот ракомет, на крајот и со солидна разлика, го „попрати“ тимот на Лазаров дома. Дома, каде имаат многу за мислење и преиспитување, за насоката по која сакаат или за насоката по која „друштвото“ ги принудува да се движат. Затоа што, вака, со наши деца, на кои им даваат шанса да се развијат, тешко ќе си „го мерат“ со останатите екипи од големата четворка, кои имаат двоцифрен број странски играчи. Се надевам дека ќе опстојат, но и дека Македонија (онаа ракометната де!) ќе ја цени и валоризира развојната компонента, која ја има Алкалоид, како нужна потреба, заедно со Бутел, Пролет и Тиквеш да бидат, поголеми или помали, „лостови“ за нашите играчи да „скокнат“ во, моментално побогатите (не по буџет само, туку и според фокусот, каде се троши истиот!) клубови во Македонија, но дај Боже и странство. Да ги остави другите да бидат „најдобри“, а тој (Алкалоид де!) да биде најкорисен.

КОГА ПОБЕДАТА ЌЕ ГИ ПОКРИЕ РЕАЛНИТЕ ПРОБЛЕМИ, СМЕТКАТА ЗА НАПЛАТА СТАНУВА УШТЕ ПОГОЛЕМА

Ако за второто полуфинале очекувавме, за она првото, во никој случај, барем јас не очекував, Охрид да се „прошета“ по терен и на, сеуште, актуелниот шампион, да му одржи лекција по ракомет, однос на терен, дисциплина, тактичка поставеност и СВЕ. Очекував оној триумф, со враќање од мртвите во Автокоманда да донесе нов импулс кај шампионите, ама не, како и многупати до сега (а тоа на 7 јуни лани беше најконкретен пример) Пелистер, со победа само ги покрива проблемите, оставени или создадени од луѓе кои или немаат визија или немаат сила во клубот, или едноставно не им е гајле.

Охрид, со многу цврста, но и хомогена одбранбена зона, која имаше комуникација, меѓусебна поддршка, но и добра тактичка поставеност, поддржана од Филиповиќ на голот, го принуди шампионот (или го остави можеби најкоректно) на едноцифрен број постигнати погодоци, а вториот дел веќе беше стартуван. Доволно плитка пивотот да нема простор за „оперирање“, доволно длабока да не може Фитиљ или Павле да бидат слободни во шутот од надвор и доволно хомогена и густа, секоја грешка на соиграчот да може да се „покрие“ соодветно. Она што помина „го собра“ голманот и завршена приказна. Техничките грешки, недисциплината и „вољниот моменат“ им се гратис на Битолчани, и за тоа „се јаде“ 50% од плата, затоа што нема друг начин да им се „оддолжи“ човек на група играчи кои со паметот веќе се во клубовите, со кои потпишале соработка за следната сезона или истиот (акалот де!) го пуштиле на пасење, после добро завршена работа и обновување на договорот и уште една година „товарење магарето“ во конзулска Битола.

Знам, после ова пак ќе бидам „на добар глас“ во мојот омилен град, ама додека пишам и имам свест, ќе се борам против странски (па и домашните нема да бидат поштедени!) играчи кои „лешинарат“, неквалитетни ракометари или луѓе, од кои ниту можеш да направиш „рол модел“ (пошто се или во кафеана или на кафе на Широк или кладилница) за децата кои доаѓаат. И тоа апсолутно не важи само за Битола. Таму ракометот е религија и затоа и мене ми е најважен. Скопје е големо, а ракометен Вардар или Алкалоид се „капка во морето“ од клубови и настани, а Охрид е на самиот почеток и „напред му е зимата“, во однос на притисокот на локалната, (не)ракометна, јавност.

ЦВРСТИ ЗОНИ, ЛУЦИДНИ НАПАЃАЧИ И ГОЛМАНИ КОИ (НЕ) РЕШАВААТ НАТПРЕВАР

Охрид-Вардар или Вардар-Охрид. Годинава одиграа три (според односот кон истиот) натпревари, со можеби, различни состави, особено Охриѓани, кои низ текот на сезоната донесоа засилувања во името на Јагуриновски, Борозан, Прибетиќ, Филиповиќ и секако, „јаготка на шлагот“, Јапонецот Јасухира. Не е ова истиот Охрид кој тесно загуби во „Борис“ на стартот на сезоната. Но, не е ни Вардар. Бразилецот Да Силва и особено Мечка Лазаревски се нови лица во составот, кои ги немаше есента, од различни причини.

Што да очекуваме или посакуваме?

Супер интересен натпревар, 6-0 зони, многу слични по формација, со нијанси кои не би требало да го одлучат натпреварот. Изненадување во однос на промена на зона е можна, со Лијапис или Тузолана како предни играчи на 5-1 формација. Не е нелогично, особено кај Охрид, ако се има предвид влијанието на Малус во нападот на „двократниот“. Вардар е за нијанса посилен во зона, Охрид е покомпактен и подвижен. Два голмани со сличен квалитет, каде никој нема предност. Напад со Малус, кој прав(и)еше што сака, барем со дефанзивците на Алкалоид, претходно Пелистер или во Европа. Потентна бековска формација со доза недисциплина во Хорига и Митровиќ, но и многу стабилност и промисленост во Да Силва и Боно. На „црта“, ако Мечка е како што треба, Скопјани се во блага предност. Нападот на Охрид, е приказна сама за себе. Делува како оној европските шампиони на Вигерт . Особено, сега со „самурајот“ во составот. Мојот омилен Стрмљан, со д-р Јагуриновски и Иванковиќ како една варијанта, каде овој третиот може и од „надвор“ и онаа по опасната (но и непрактична за два правци игра!) со Јасихура. Многу трпеливо, прецизно, технички и тактички дотерано. Знаат што сакаат, имаат дуел игра и одличен пренос на топка. Искусни крила и пивот кој повеќе работи за нив, отколку за себе, како нов тренд во ракометот. Борозан и Петриќ немаат пристап во игра каде титулата е влог, барем според мене.

Резимирам.

Вардар има габарит, снага и широк ростер, кој во напад може да „разбие“ од надвор но и да оди директно на човек, еден на еден, каде е многу силен, а Охрид има компактност и меѓусебна соработка во зона, а во напад, каде е многу трпелив и креативен, ќе напаѓа простор помеѓу, за нијанса по спорите играчи во зоната на противникот, со брзи нозе, супер техника и многу ракометно знаење. Голманите, можат, но не би требало да го одлучат натпреварот. „Двократниот“ е фаворит со 60-40, но секоја недисциплина и избрзаност на задната линија на Скопјани, тимот од градот покрај најубавото езеро немилосрдно ќе го казни. Мотивација не би требало да им недостасува на овие вториве, и во однос на прва титула во своите витрини, а ниту финансиска, верувам.

Наше е да уживаме и да анализираме.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Охрид посакува и верува, Вардар (не) дозволува Куп-трофејот да замине од Скопје appeared first on Само Ракомет.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

Нема одмор за ракометот во овој период на годината, барем не за оние играчи кои играа на последното ЕП, или било кое континентално натпреварување. Нема пауза и за љубителите на ракометот. Европа, односно лигите низ Стариот континент, се веќе назад на терен, а таков е случајот со Македонија. Викендов, официјално заврши регуларниот дел од македонската суперлига, нашите претставници во европските купови одиграа по некој натпревар, а распоредот кој истите го имаат пред себе е сериозно густ.

МАКЕДОНСКИТЕ ЕКИПИ, ПАДНИ-СТАНИ ВО ЕВРОПА

Пелистер, со „стариот“ како нов тренер, во бледа игра, против силен противник, стартуваше со пораз, во пролетниот дел од ЛШ. Зависност од еден играч во поле, и неколку просечни странци, недоволно за нешто повеќе во елитното натпреварување, особено кога во Битола гостува, забревтан противник како Висла од Плоцк, екипа која годинава ќе „пука“ високо. Видовме изјави од типот „да имаше баба м….а, ќе беше дедо“, но реалноста на терен беше различна. Барем јас ја видов таква.  Вардар се „удави“ во Лисабон, иако стартот на натпреварот ветуваше друг епилог. Стручниот штаб, наметна ракомет кој треба да го условиме како модерен, трчаше во два правци, и… помина како што помина. Со 15 одбрани од голман, но и 22 технички грешки, прими 40 погодоци, и си ја искомплицира работата за пласман во следната рунда. Спортот е таков. Една ластовица не носи пролет, и во однос на пораз, а и во однос на триумф. Најважно е фактот дека Вардар има шанса за поправен, уште утре во „Јане Сандански“.  И на крај, Охрид, во купот, кој лани го освои Алкалоид, во два натпревари демонстрираше моќ и се пласираше во ¼ финалето. За жал, иако и не е неочекувано, оваа фаза Охрид ја помина без ТВ или било каков друг пренос. Зборувајте ми за промоција на ракометот. За ЕХФ и нивната зачмаеност и закоравеност.

📸 РК Алкалоид

ДЕРБИТО ОДАМНА ГО НАДМИНА ГАБАРИТОТ НА САЛАТА ВО АВТОКОМАНДА

Домашната лига е друга приказна. Приказна сама за себе. Квалитетна и, се надеваме, до крај неизвесна. Барем посакуваме да е така, иако резултатот од саботата, во скопска Автокоманда, не вика така. А таму, во една мала сала, недоволна, неадекватна и недостојна (според капацитет) дерби натпревар одиграа два конкуренти за највисок пласман. Претесна да ги прими сите љубители на ракометот. Претесна да биде подлога за (по)голема приказна за тимот кој ги има сите предуслови да ги освои неутралните љубители на ракометот во Скопје, па и пошироко. Претесна да создаде модел за нешто повеќе од спорт, да создаде настан, содржина за публика од 7 до 77. Штета.

А сега за тоа што го видовме на терен. Два екстреми во однос на политика на клубот. Екипа, која, во одбраната стартуваше без ниту еден Македонец во тимот, насочен кон победи и трофеи. Овде и сега. И тоа е нормално за голем спортски бренд, од кој се бара, повторно да ја покорува Европа и да биде апсолутен владар во домашната лига.

И на другата страна, една развојна екипа, со многу домашни играчи, која, сеуште пркоси на трендот, во однос на бројот на странски играчи во тимот и задоволување на апетитите на луѓето кои го водат и финансираат клубот. Прашање е до кога ќе издржат, ќе опстојат, на својот став, да бидат инкубатор на новите македонски репрезентативци, а на сметка на тоа, да „голтаат кнедли“ и им се заканува оваа година да бидат позиционирани на четвртата позиција или читај последни. Не е ништо ново ако кажеме дека Алкалоид е на раскрсница во однос на прашањето, повеќе квалитетни странски ракометари во ростерот.

📸 РК Вардар 1961

ВАРДАР НА ИНДИВИДУАЛЕН КВАЛИТЕТ ДО МНОГУ ВАЖНИ БОДОВИ

Накратко, видовме пресликана, од ЕП, 5-1 зона со Стојковиќ на преден кај домаќинот. Зона, која, во први 15 минути немаше поддршка од голман, но и немаше цврста и подвижна компонента на централната позиција, за разлика од оној натпревар со Португалија на ЕП, каде (не)среќно, во рана фаза, го загубивме најискусниот ракометар во тимот. Овој пат не беше така, Аларов не доби шанса, барем принудно, да одигра на таа позиција и резултатот беше, извлекување на предниот играч во зоната на една и друга страна и игра еден на еден на Маркоски во добар залет. Епилогот го знаеме. Влегувањето на Кизиќ и надреалниот учинок, на краток период, и паралелно со тоа, две корисни измени во нападот преку Велковски и Ѓорѓиев како и „симултанката“ на Борзаш, го врати Алкалоид во игра.

Вардар на другата страна, во одбраната со Јанковски и Хорига како централни бранители, и Милан Мечка Лазаревски, како повратник во тимот после повредата,  како тотален напаѓач, покажа дека е исклучително цврст, барем за „наши услови“, но и доминантен во дуел играта, на двата дел од теренот. На индивидуален квалитет, во игра еден на еден и два на два, лесно доаѓаше до погодок, против кревката и на одредени позиции, инертна зона на противникот. На моменти и прелесно. Алкалоид, благодарение на Кизиќ, побрзата игра на поставена зона со Ѓорѓиев, Иваноски и Митев и брзата транзиција после (не)примен гол одржуваше рамнотежа против, квалитативно подобрата „легија на странци“ и се одржуваше во живот буквално до последната минута од натпреварот.

📸 РК Вардар 1961

СТРАНЦИТЕ (ТРЕБА ДА) СЕ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ, НО МАКЕДОНЕЦОТ Е ЛИДЕР НА ТЕРЕН И ВО СОБЛЕКУВАЛНА

Вардар не одигра на очекувано ниво, што покажува и фактот дека, Чупиќ, можеби и непланирано, во вториот дел, го активираше Лазаревски во два правци, што беше еден од клучните моменти. Популарниот Мечка, без разлика на моменталната натпреварувачка форма, која се очекува да оди во нагорна линија, и одредени грешки во зоната, покажа и докажа дека е „врховен командант“ на екипата, во секој сегмент и во секоја смисла на зборот, подигајќи ја борбената готовност на тимот. Во тој сегмент, можеби не како статистички, видлив податок или бројка која „боде очи“, но секако, како поддршка и стабилност за тимот, важна улога одигра и капитенот, Гоце Георгиевски.

Со должна почит и восхит кон високото ниво на квалитет, кој го демонстрираа Јака Малус и Дмитро Хорига, како играчи се доведени од надвор токму затоа, да го подигнат квалитетот на тимот. И така треба да биде, играчите од надвор да бидат додадена вредност, а не „навивачи“ од трибини.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

И не постои ништо лошо во битието на таа карма, едноставно, тие играчи се Македонци, Мејд ин Мацедониа, што дава нова верба, нова надеж и уште поголема љубов кон Вардар, како национален бренд, но и кон македонскиот ракомет, воопшто.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Мечка „сервираше“ ладна одмазда, Вардар на сиров квалитет до триумф во Автокоманда appeared first on Само Ракомет.

Данска го потврди статусот, Германија системот, Хрватска со Дагур го извади максимумот, а Македонија е таму каде што треба да биде, со задача да опстане, да се модифицира и да се надгради. За општо добро.

Нема ништо гнило во државата Данска. Барем во однос на нивната национална гордост, ракометот. Земјата која успеа да го победи фудбалот (барем ние така се „филмаме“) на локален терен е нов европски првак, обединувајќи ги сите титули во нашиот спорт, од олимписката, преку светската, а од пред некој ден и европската.

Традиционално, на моето последно писание за едно големо натпреварување, љубам да „фрлам поглед“ назад, на самиот почеток, кога сме пишувале за тоа што може да очекуваме, кој е кој, каде се нашите во таа приказна и каде ние, како нација сакаме да ги видиме. Но, и да погледнам напред, колку што ми дозволува окуларот.

Добредојдовте во мојата завршна колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржуваше во Скандинавија.

Оние што ме следат тука во овие редови, напишани за спортот кој го сакам, спортот кој ме задолжи и ме моделираше, знаат дека мојата почетна колумна беше во два дела, посветена на „сите останати“ и Македонија, како нашето најважно. Накратко, колку што може да се биде, ќе фрлиме опуљ (архаичен струшки израз за поглед!) на се што се случуваше.

ГИТСЕЛ Е ЛОКОМОТИВАТА, ГЕРМАНИЈА Е ПОСТОЈАН МЕДАЛИСТ, СИГУРТСОН Е ИСКУСЕН „ЛИСЕЦ“

Данска, ја потврди прогнозата за финале и уште еден чекор напред. Демонстрираше сила и доминација, но и ранливост. Дали некој ќе може да и се спротивстави следните 6-8 години? Се надеваме дека може, заради задржување тензија на големите натпреварувања. Гитсел е број еден. Ова е негово време. Ако се прашувавме, за време на турнирот, зошто игра по 58 минути, на веќе „добиени“ натпревари, јас лично мислам дека се работеше за желба да се соборат што повеќе рекорди, во однос на погодоци. Можеби е егоцентрично или ризично, но апсолутно никој не може да му забележи, после се што направи и во иднина, допрва ќе прави за својата земја, но и за светскиот ракомет. Тој е нашиот билет во комерцијалните спортови. Глобална ѕвезда, која може со себе да го повлече ракометот нагоре. Данска, со и без Матијас Гитсел не е иста селекција. Високиот ритам (на секое поле) и начинот на игра,  не му одат во прилог, но времето ќе покаже.

Германија го потврди напредокот. Зрее генерацијата која „хараше“ по јуниорските првенства, изминатите две до три години, сериозно поддржана од Волф, Гола, па и од нестабилниот, но супер квалитетен и атрактивен Кнор. Оваа селекција, гарантирам, ќе земе медали на следните 5-6 големи турнири, без исклучок.

Хрватска потврди дека ракометот не е само тактика и техника, туку дека има нешто и во обединувањето, сплотеноста, срцето и гордоста. Неверојатен набој, борбеност и меѓусебна поддршка, вредности што со децении ја красат најуспешната балканска ракометна селекција.

Но мора да се нотираме и моментот кога „големиот“ Дагур, како странец, застана на кормилото на „коцкастите“. Човекот го подигна националниот набој до крајни граници, како учебник што треба да се изучува, покажа врвни квалитети во менаџирање со ресурси, верба во јасна тактичка поставеност и создавање силна тимска атмосфера. Најважно – застана во одбрана на своите играчи, на тимот и на ракометот пред највисоките инстанции, со што ја доби нивната целосна доверба, наклонетост и почит.

Истите тие играчи беа подготвени да „(из)гинат“ на терен, за државата, но и за „шефот“.

Би било наивно да се помисли дека Сигуртсон своето шоу на прес-конференцијата пред полуфиналето го одигра случајно и исклучиво од чесни побуди за заштита на своите, и некои идни репрезентативци, од која било држава.

Не е толку стар, колку што е искусен лисец тој Дагур. Секоја чест!

Србија, сеуште не е за „велике ствари“, барем не засега, со 15  дена тренинг, под палката на „ел команданте“. Споменавме, пред ЕП, има голман(и) и пивоти за сериозни дострели, но бековите се тие кои го „водат орото“. Тука не беа ни комплетни, ниту конкурентни. Ако е нешто добро, големиот ракометен бисер, кој „цицаше“ ракомет во скопски Металург, го реализираше својот сон, а и сонот на Војводина (која го наплати тоа!), потпишувајќи договор со унгарски Веспрем. Србија со сигурност ќе го подигне нивото, на сите селекции (имајќи предвид дека Раул е задолжен за целиот процес), но дали ќе биде доволно во краток период да ја „прескокне“ Унгарија, како виза за СП во Германија, ќе видиме.

Видовме неспремна Шведска, и обезличена Франција, „здрав“ Исланд и потентни Швајцарија и Португалија. Фарски Острови на следните два собири, ќе ги гледаме во главна фаза, имајќи предвид возраста и фактот дека после Скипаготу, кој настапува за (нај)големиот Кил, и помалиот братучед, Митун, од најголемата фабрика во светот на ракометот, ГОГ Гудме, многу брзо ќе „кидне“ во Бундеслигата. Словенија, кажавме е морален победник, и сега е време да „продаде“ уште една дузина неафирмирани млади ракометари, како конечна победа за ракометот во таа земја, која демонстрираше школа на ракомет за секоја почит.

И толку.

КАДЕ СМЕ? ШТО ЗАСЛУЖУВАМЕ? КОГО ДОБИВМЕ? КАДЕ ВОДИ ПРАВЕЦОТ?

Каде е нашата Македонија во приказната наречена ЕП. Па таму каде што и е местото. Можеби и неколку места погоре од „заслуженото“.  Со лига во која пола екипи секој ден купуваат нови играчи, генерално од странство, а пола лига „душа бери“, чекајќи субвенција или социјална помош од државата, толку. Каде сеуште чекаме инфраструктура и топла сала, чекаме некој да ја едуцира или надгради нашата струка и рамото ни отече од „тапашње“ од „ја имате најдобрата лига во регионот“, без развојна компонента за „нашите деца“, пак толку!

Вистинското прашање е што доби ракометна Македонија од ова ЕП?

Кој играч е подобар од пред големиот собир, која зона ја „штиклиравме“ и потврдивме, кои двојби ги разјаснивме и конечно, кои се тие играчи, за кои оваа селекција е „готова прича“?

Накратко, го потврдивме Томовски како прва опција , во иднина и поддршка од Галевски, Гогов, малиот Николовски или некој четврт. Перспектива на солидно ниво.

Го добивме Игор Ѓорѓиев-Симба. Стабилен, конкретен, исполнителен. Капитен е на својот клуб, кој освои европска титула и веќе нема што да се чека. Симба, можеби не е прва опција, но ќе биде многу значаен за оваа селекција во следните 7-8 години.

Марко Стојковиќ. Марко (23), ракометниот џин, после се што му се случи, излезе и покажа дека е модерен прототип на пивот, без големи задачи во нападот, со поли валентност во одбраната, очекуваме да биде дел од процесот и успесите на националниот тим, заедно со Лазаревски, Карасманакис, Аларов и Ристевски. Одлична перспектива и сегашност.

Филип Кузмановски-Фитиљ. Може многу, има во себе капацитет. Го демонстрираше сето тоа.  Постои веројатност средината да почне (ако веќе не е така!) да го гуши, и да му наметнува или сугерира постапки. Качување на мрежа и скандирање „каде треба да одиме сите и кој е шампион“, не треба да му биде практика. Се согласувам со селекторот дека треба да најде нова средина, надвор од државата, иако праксата, односно минатиот труд ја демантираат оваа теза.

Иван Џонов е прва опција во оваа селекција. Пред се поради неговата поли валентност и игра на важна позиција во одбраната. Одигра солидно, но има уште простор за напредок во неговата игра. „Близнакот“ е тука, сметаме на него, но ќе мора да се избори за минутажа во својот Пелистер. Не за нас, туку за негово добро. Искуство, рутина, самодоверба и ќе биде одличен. Заедно со Стојковиќ и Џонов се на важна позиција од супер успешната 5-1.

Павле Атанасиевиќ. Каков потенцијал за „мејнстрим“ ракомет. Агресивен, борбен до болка, брз на нозе, одлична дуел игра, транзиција … Истото важи како и за Петар, мора да игра, мора да решава натпревари, да добива и губи. Мора да носи на грб екипа. Веднаш.

Кој е капацитетот на нашата селекција за следните 3-4 години?

Без „Б“ селекција тешко ќе можеме да кажеме. Малиот Митев, како еклатантен пример на новиот бран, не го видовме, а веќе е во сениори две години. За него нема назад во јуниори, а многу тешко ќе добие минути во сениори. Затоа, како и во клупскиот ракомет ни треба „ракометен лост“, во „ликот и делото“ на „Б“ селекцијата (во клупскиот ти треба “Б” тим, како испостава), кој ќе катапултира „А“ репрезентативци. За тоа требиТ пари и менаџирање со истите во однос рамките на националната селекција.

Нејсе.

Македонија, заврши како 14-та, обезбеди подобар шешир и доби противник по мерка, која и да биде селекцијата која ќе ги добие квалификациите за бараж, помеѓу Словачка и Украина. По мерка не значи дека е веќе пласирана на СП во Германија, но и дека нема од што да се плаши. Има континуитет, во однос на противниците, има селекција која влегува во своите најдобри години и игра реванш на домашен терен, за корекција на сите евентуални „глупости“ направени на гостински терен. А, последните циклуси, знаеме да одиграме под ниво, на гости, и против многу послаби противници. Веруваме во процесот, веруваме во момците, веруваме во тоа дека секој кој облекува дрес со националните бои во ракометот, е свесен за важноста Македонија да биде и да остане на големата сцена, за секој ладен и депресивен Јануари да биде тензичен и ракометно исполнет.

Ако почнеме со тоа што треба се направи за базата, “отидовме” на 2000 зборови во оваа колумна.

Правецот е тој, треба да се надгради и модифицира, во од, за да даде резултати.

Убеден сум, ќе грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП РЕЗИМЕ: „Локомотивите“ Гитсел и Германија, лисецот Дагур и македонската гордост appeared first on Само Ракомет.

Заврши втората фаза од, можеме слободно да кажеме, досега најквалитетното Европско првенство во ракомет, барем од аспект на тоа што сме го гледале, слушале и коментирале. Иако пред стартот на шампионатот сите погледи, во однос на квалитет, беа насочени кон супер квалитетната Група 1, мораме да признаеме дека и Група 2 понуди врвен ракомет, надреална неизвесност и вистинско уживање за љубителите на оваа игра.

Буквално, ама буквално секоја селекција што се пласираше во втората фаза, во двете групи, беше во најмала рака конкурентна и до самиот крај, со свои математики, се бореше за секој одбранет напад, секој постигнат погодок, секој бод.

Епилогот е јасен: големиот фаворит Данска, две големи ракометни селекции: Германија и Хрватска и пријатното изненадување Исланд. Ако воопшто селекција со еден куп врвни ракометари може да се нарече изненадување. Но мора да се признае, Исланд одамна нема играно за медал на големите континентални смотри.

За тоа кој е кој во полуфиналето – малку подолу во оваа колумна.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на втората фаза и полуфиналните натпревари од  ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Напоменав неколку работи во мојата последна колумна, некаде на половина од втората фаза, околу неизвесноста и големиот број селекции што се во игра за полуфинале. Не ми излезе баш есапот, морам да признаам.

СЛОВЕНИЈА „ПРОДАВА“ РАКОМЕТ НА ГОЛЕМАТА СЦЕНА, ШВАЈЦАРИЈА ДОПРВА ЌЕ ЈА ГЛЕДАМЕ ВО ЗАВРШНИТЕ БОРБИ

Да почнам со, според мене, најголемото разочарување на турнирот, еден од домаќините, Шведска. Иако до последно беа во игра, „трите круни“, како најтрофејна селекција во ова натпреварување, пропуштија премногу зицери за пласман.

По поразот од Исланд и мини-дебаклот, Унгарија беше селекцијата што дефакто ги елиминираше (сите знаеме што се случи со Сита во последниот напад!). Го „баравме“ Феликс Клар во препознатлива форма и со вистинска поддршка од Џим Готфридсон, но по сè изгледа дека оваа Шведска или не е кадарна, што е тешко веројатно или, пак, дел од играчите не можат да се носат со притисокот што го носи улогата на фаворит.

„Боде очи“ фактот дека селектор на национална репрезентација од „голем ков“ како што е Шведска е и воедно тренер на клуб во Лигата на шампионите, како не вообичаена пракса и многу веројатно е дека Швеѓаните ќе мора да ја напуштат таа формула. Некој ќе замине, само уште не знаеме кој.

Разочарување на теренот, разочарување и на трибините каде што Шведска, дома, во Малме, не успева да наполни сала. Јас ги „гледав“ во полуфинале, со сè што поседуваат и со ждрепка од соништата… но тоа не се случи.

Словенија. Морален победник на овој турнир.

„Издишаа“ Јанц, Макуц и останатите, но го задржаа епитетот „најголема фабрика за средни бекови“ во светот на ракометот. Школа што ужива сериозна почит, особено во делот на техничката подготвеност на играчите.

Капа доле за Зорман. Капа доле и за сите тренери во младинските категории кои секојдневно, трпеливо и систематски работат со словенечките деца.

Два или три автобуси и цел македонски ракомет, од тренери, преку ракометни работници, па сè до луѓе од националната федерација и ресорните министерства, во „дежелата“, на скратен курс или малку подолго студирање и скенирање на состојбата.

Па препиши, мајка му стара!

Унгарија. Потребна ни е силна Унгарија, горе, во европскиот ракомет.

Над 500 милиони евра за 10 години, вложени во инфраструктура, тренери, академии, едукации, елитни екипи. Тоа не е случајност. Унгарија е важна, за регионот, но и за ракометот воопшто.

Имаат младост, имаат потенцијал, но имаат и добар дел играчи од „застарен модел“, профил кој тешко ги следи модерните текови на играта. Сепак, не им треба многу за да ја преминат линијата. Тоа го видовме и на ова Европско првенство.

Само нека ги држи ентузијазмот и континуитетот во инвестирањето во нашиот спорт.

Тие се Германија на југоистокот. Според вложувања, систем и по популарност на ракометот. Но, не и според нивниот статус во ЕХФ. И тоа го видовме на натпревраот со Шведска.

Швајцарија. Најмладата селекција на турнирот и Д-р Анди Шмит.

Човекот кој, слично како „нашиот“, од патики веднаш се фати за таблата. И тоа не било каква, туку таблата на националната селекција.

Добро ја паметам таа 2009-та, мислам дека беше, кога заедно со Франк Локе со својата Амицитија играа мајтап со нашата зона. Тогаш мислев дека е „нешто лично“, но подоцна, преку неговите настапи во Рајн-Некар Левен, сите се уверивме дека станува збор за доктор по ракомет и дека многу поголеми играчи, долги години немаа решение за најголемиот играч кој го дала земајата на чоколадите или часовниците.

Е сега, гледаме како му „везе“ и екипата.

Рака на срце, оваа Швајцарија е составена од еден куп Бундеслига-играчи, кои имаат конкретна улога во своите клубови. Толку млади, а веќе калени на највисоко ниво.

Тоа е трендот во Швајцарија: играчите релативно рано ја напуштаат домашната лига, а на нивно место доаѓаат нови клинци, кои добиваат минути, искуство и простор за развој.

Систем кој создава континуитет.

И нешто што очајно ѝ е потребно и на Македонија.

БЕЗ ЛИДЕР И ЦВРСТА ЗОНА, НЕМА ПОЛУФИНАЛЕ ЗА ГОЛЕМАТА ФРАНЦИЈА

Франција. Франција. Франција.

Страв и трепет во европскиот, па и во светскиот ракомет. Импонираше со физичка подготвеност, желба за контакт-игра (Бертран Жил и Дидие Динар ми доаѓаат пред очи), тимска хемија и лидерство (некој го спомна Никоа Карабатиќ!).

Голманите по ерата на Тити Омејер секогаш биле тема, но и со „спорни“ решенија Франција освојуваше титули. Сега, оваа Франција нема широка ротација и голем фонд на екстра играчи, нема препознатлива цврстина во одбраната, го немаше Ремили, а одамна „големиот Никола“ не „кине“ патики и не паѓа на глава по Герфлорот, како показна вежба за неговите соиграчи.

Оваа Франција ги има Мем, два екстра пивоти, Мим, Брие како проект за иднината, но нема ниту еден играч што во кризен момент ќе „крене рачна“ или ќе „удри на маса“ кога колата оди надолу. Хуго Деска е супер „луд“ тип, но не игра на фундаментална позиција за да има подлабоко влијание врз атмосферата.

Затоа Франција не игра во полуфинале.

Португалија е селекцијата која е пред Франција на табелата во групата 1. Зборувавме за браќата Кошта и тимот кој се создава околу нив. Играа падни – стани на ова ЕП, пред се поради невозможниот ритам, кој го наметнува системот, но и квалитетот на групата. На крај, за своја душа, го нокаутираа „големиот брат“ од Иберискиот полуостров. Ќе играат за петто место, како потврда дека се во самиот врв на европксиот и светскиот ракомет. Пред нив се уште вакви турнири.

На „опашката“ во  „групата на смртта“, Норвешка и Шпанија, како груба реалност во моментов. Имаат кавалитет, на одредени позиции, но за вмешување во борбата за медалите е потребно компетен состав. Лев бек и пивотмен, и еден супер „специјалец“ во одбраната и треба на „црвената фурија“. Норвежаните имаат структура, но ќе им треба време и квалитетни натпревари за Андерсон, Ховде и останатите.

ГЕРМАНИЈА ПРОТИВ ХРВАТСКА: ИСТИ СЕ, АМА НЕ СЕ ИСТИ

А сега накратко за полуфиналните борби.

Две селекции кои поминаа сличен пат и кои, од многу аспекти, силно наликуваат една на друга.

Селектори странци, „увезени“ од географски минијатурниот Исланд. Многу бекови во ротација, одлични шутери на сите позиции во задната линија. Одличен голмански пар на двете страни, со мала предност за Германија, поради присуството на Андреас Волф, голман со сериозен идентитет во ракометот.

Разликата се гледа во формациите што ги практикуваат.

Гисласон, барем засега, „не мрдна“ од 6-0. Сигурдсон, ладниот островјанин од северот, кој создаде врела атмосфера во тимот, екипа што гине за секоја топка и игра со самодоверба на највисоко можно ниво, не се откажува од 5-1 зоната со Мамиќ и Шушња како логична варијанта против селекции кои многу често (да не речеме постојано) напаѓаат класична 6-0 зона.

Дали ќе биде така и во полуфиналето – ќе видиме.

Се разликуваат и во делот на играта на „црта“. Германија и тука има предност во Гола и Фишер, како и во ширината на ростерот, односно повеќе играчи во ротација што можат да издржат висок ритам. Не менуваат премногу во однос напад-одбрана, и тука „панцирите“ повторно имаат мала предност, во однос на „коцкастите“ кои секако имаат две измени.

Исто така, го нема Срна, а тоа значи дека Циндриќ и Мартиновиќ ќе мора да бидат на врвно ниво, затоа што е премногу ризично Хрватите да очекуваат Мараш и Кларица да го решат натпреварот „од дистанца“.

Да го нотираме и Давид Мандиќ, крило кое игра феноменална одбрана на петка и, според мене е најкорисен (севкупно) на своја позиција на турнирот.

Кузмановиќ и Мандиќ ќе мора сериозно да го подигнат нивото ако сакаат ново финале.

ГИСЛИ, ОМАР И КОМПАНИЈА ВО НЕВОЗМОЖНА МИСИЈА?

Второто полуфинале е натпревар на две скандинавски селекции,од различен калибар.

Данска е домаќин, фаворит, земја која од секој аспект е поголема, помоќна и поетаблирана. Но Исланѓаните, оние што седат на клупите на три од четири полуфиналисти, одамна се мејнстрим. Ростерот на Снори Гудјонсон заслужува голем респект.

„Исланд е здрав. Исланд е здрав, како никогаш претходно на големите смотри.“
Го повторувам тоа до здодевност, и на ТВ, и во неформални разговори, и во кафе-муабети со луѓе што делат иста дијагноза.

Исланд има бекови од најмодерен ков. Играчи што владеат со клупскиот ракомет последните четири-пет години. Да, мислам на Гисли Кристијансон (кандидат за МВП!) и Омар Инги Магнусон, но и на Смарасон и Трастарсон. Два пивота создадени за модерен ракомет, голман од големата Барселона и традиционално опасни крила.

Од другата страна, прашањето не е кој игра во Данска. Тоа го знаат и врапчињата.

Данска ја темпираше формата како по книга, игра сè подобро и би било вистинско чудо ако не игра за златниот медал и ако на крајот не го освои истиот.

Вистинското прашање е: може ли Исланд да го издржи ритамот и ќотекот од централните дефанзифци Салсттруб и Халд?

А играта на „рибарите“ е токму таква. Досадни се во игра еден на еден, технички перфектни, трчаат многу. Селекција што може да парира во „трчај и шутирај“ на концептот на Данска, но и да понуди различен пристап во нападот на поставена зона, со подолги, потрпеливи напади.

Тешка задача за „малиот“ Исланд.
Но не и невозможна.

Ќе уживаме во завршните борби за одличјата, „како и досега!“, што би рекол еден наш истакнат лик на политичката сцена 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Исланд е „здрав“, Данска е моќна, Германија и Хрватска се исти, ама не се исти appeared first on Само Ракомет.

Волкот и „тешката артилерија“, Гитсел и компанија или Мем и најдобриот пар пивоти во светот на ракометот ИЛИ Шведска со Клар + Готфирсон, присутни  и фокусирани, Хрватска тактички добро поставена, Исланд и нивниот „Магдебург ракомет“ или Словенија на Д-р Блаж Јанц?

Хрватска и Швајцарија, синоќа, „го затворија“ единаесеттиот ден на актуелното Европско првенство во Скандинавија, кое полека влегува во средишната зона од втората фаза.

Што е јасно по комплетирањето на второто коло од главната рунда?

Гледаме ракомет каков што одамна немаме видено. Неизвесен, израмнет, суров и квалитетен. Се судираат концепции, стилови и филозофии, но едно нешто е заедничко: никој нема загарантирано полуфинале.

„Волкот“ од Германија повторно е „лош“ и не ги остава „овците на број“, Јанц држи лекции и инспирира, Португалија резултатски „атерира“, 19-годишниот Маркос Фис – фрапира, Гисли и „рибарите“ „модернизам“ демонстрира, а јас порака од  Франција до домаќините парафарзаирам: ќе се видиме повторно во борба за одличјата.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на досегашниот тек од втората фаза на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Ракомет следам од својата 16-17 година, посериозно, колку што годините дозволуваат. Од времето кога Владимир Максимов ја предводеше „зборнаја“ до злато, кога Шпанија со Дујшебаев (ама Талант!) парираше, а Шведска низ сите тие години со Висландер, Олсон, Линден и Свенсон доминираше. Секое време си носи нови ѕвезди, квалитетни селекции и неизвесни завршници.

Но имам чувство дека ова ЕП е нешто посебно. За квалитет секогаш може да се расправа и дискутира, викаат, секој со своето време, своите идоли и свои приказни. Но кога станува збор за актуелното ЕП,  кои селекции конкурираат за висок пласман и колку целата ситуација околу првите две позиции во двете групи е неизвесна, мислам дека сме сведоци на раритет, можеби и преседан. Ситуација која, да бидам искрен, до некаде и не ја очекував.

ПА, ДОБРО БЕ, КАКВА Е ОВАА СИТУАЦИЈА ВО ГРУПАТА „1“!

Германија, Франција и Данска во два бода, а допрва следуваат дуелите на лидерот со вториот и третиот.

Германија има 6 бодови, има младост, има искуство и го игра ракометот кој по малку го подзаборвивме. Со високи играчи, кои знаат да „распалат“ од дистанца, со неколку други кои ќе работат за овие првите. Имаат супер „црта“ и најважно од се, го имаат „волкот лош“  – Андреас Волф. Да ги држи во игра, кога играчите во поле сеуште не се разбудиле, да ја крене екипата и да го уплаши противникот. Дали е доволно за полуфинале и две последователни победи против (нај)силните Франција и Данска?

Франција, и без соодветна поддршка од Мем и Пранди, долго ја контролираше играта и резултатот на дуелот со  Данска. Онаа Франција, која, како и секогаш, инпонира со физичка подготвеност, контакт игра и моли Бога оние на голот да бидат на просечно ниво. Загубија бодови, но им порачаа на Гитсел и компанија: ќе се видиме повторно, во директна борба за одличјата.

Данска не е веќе апсолутен фаворит за златото. Дури не знам дали е прв фаворит иако сеуште изгледа застрашувачки.  Се „отрезни“ на време, пред главната борба и супер мотивирана ја видовме во вториот круг. Емил Нилсен и толкава количина емоции, на едно место, досега не сме виделе. Гитсел „набријан“ со плафон, а „големиот“ Николај уплашен и нервозен. Големиот фаворит е размрдан и тоа е проблем за сите останати. Ќе биде вистински предизвик да ги добијат „експрертите“ двапати на едно големо натпреварување.

Португалија, како што најавив и на моето гостување на МТВ, очекуваме да паѓа, во однос на физичка подготовка, во однос на играта и својствено, на резултатите. Невозможна мисија е, на турнирски систем, со ограничена ротација, да се издржи дуел играта на Кико и Мартим, да се покрие „формата“ на Капдевиљ. Резултатот е тој.

Норвешка, искрено, пријатно ме изненади. На крилјата на Бергеруд, кој најавува враќање на (нај)високо ниво, имаат висина и пивоти во два правци, организатор во Грондал и перспектива во Патрик Андерсон. Ќе почекаат за нешто повеќе на големите смотри, но ако Сагосен остане „во игра“ наредените 4-5 години, со малку среќа, ќе ги гледаме во уште едно полуфинале.

Шпанија ја знаме како селекција која е секогаш незгодна, да се провлече, да тактизира и испорача резултат. Но, не и на ова ЕП. Премногу е. Премногу млади играчи, кои немаат километража на големите смотри, селекција која нема солидна одбрана, за големи работи. Исто како и Норвешка, ќе почекаат малку за враќање помеѓу оние кои ќе делат одличја. Дотогаш, ќе уживаме во вонсерискиот Маркос Фис. Каков потенцијал за следните 15 години. Играч околу кој, очекуваме, да се формира новата Шпанија. Заедно со заборавениот Петар Чикуша.

ШВЕДСКА И ХРАВТСКА СЕ ВЕЌЕ ВО ½ ФИНАЛЕТО? БАШ ДА ВИДИМЕ!

Очекувавме извесна ситуација, добивме борба за полуфинале до последна минута. Групата „2“, окарактеризирана како по неквалитетна, покажува одличен ракомет и незивеснот до крај. Четири селекции, на половина втора рунда, се со ист број бодови, а меѓу нив и Словенија, во која Домен Макуц го „положи испитот“, а Блаж Јанц ја потврди класата. Но, како да бидеме некоректни и да не ги спомнеме непогрешливите Новак, Јовичиќ и Кодрин, одличниот пивот Хоржен..Словенија, со сите проблеми, е морален победник на турнирот, демонстрирајќи техничка подготовка, зрелост и тактичка поставеност за респект. Со скромен учинок на екипите од оваа земја во Европа, последната деценија и нешто повеќе, фокусирајќи се на „домашен производ“, создавање услови во инфраструктура и кадар, „дежелата“ покажа и докажа дека е спортска и ракометна сила за пример. Хрватска, со многу бекови кои „растураат“ зона, малиот „генерал“ Циндра и Кузма на голот се пред уште едно полуфинале. Одиграа 5-1, машки, до крај, против неверојатните Исланѓани и тоа е за репсект. Оние Исланѓани, кои синоќа им одржаа лекција по „модерен ракомет“ на големите фаворити за полуфинале, „трите круни“. Триумф кој ја „префрла топката“ во нивни раце, во однос на тоа кој ќе игра полуфинале. Магнусон, Кристијансон, Смарасон и Тастарсон се доволна гаранција дека оваа селекција може да добие било кој во светот на ракометот. Шведска, без Феликс Клар на високо ниво, и поддршка на, некогаш најдобриот во светот, Џим Готфирсон, не е фаворит за медал. Полуфинале можеби, имајќи предвид групата, но се понатаму е само пуста желба. Зоната на „трите круни“ ќе одигра, Паличка и Апелгрен ќе се надополнат, задната линија е за респект, но без Клар и Готфирсон, нема медал.

Унгарија за крај, една од најракометните земји во светот. „Истура“ тешки милиони за ракомет, што е факт кој треба да го поддржиме и репектираме. Две силни екипи, со многу странци кои го „водат орото“ и премалку играчи кои решаваат натпревари на големата клупска сцена, факти поради кои постојано плаќаат висока цена. Од друга страна, „тешка екипа“, која не може да се вклопи во „модерниот“ ракомет, наметнат од Скандинавија и нивните правила. Засега, а и во наредниот период, само во најдобрите 12. За повеќе, ќе почекаме.

Нема веќе непорзени селекции на ЕП. Остануваат уште две кола до полуфиналето, и уште безброј непознати за тоа кој ќе биде учесник во истото.

Волф и „тешката артилерија“, Гитсел и компанија или Мем и најдобриот пар пивоти во светот на ракометот ИЛИ Шведска со Клар + Готфирсон, присутни  и фокусирани, Хрватска тактички добро поставена, Исланд и нивниот „Магдебург ракомет“ или Словенија на Д-р Блаж Јанц?

Ова е ЕП не нуди одговори, нуди магија, врвен ракомет и вистинско уживање!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП со безброј непознати. Врвен ракомет. Многу магија и уживање appeared first on Само Ракомет.