Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

Нема одмор за ракометот во овој период на годината, барем не за оние играчи кои играа на последното ЕП, или било кое континентално натпреварување. Нема пауза и за љубителите на ракометот. Европа, односно лигите низ Стариот континент, се веќе назад на терен, а таков е случајот со Македонија. Викендов, официјално заврши регуларниот дел од македонската суперлига, нашите претставници во европските купови одиграа по некој натпревар, а распоредот кој истите го имаат пред себе е сериозно густ.

МАКЕДОНСКИТЕ ЕКИПИ, ПАДНИ-СТАНИ ВО ЕВРОПА

Пелистер, со „стариот“ како нов тренер, во бледа игра, против силен противник, стартуваше со пораз, во пролетниот дел од ЛШ. Зависност од еден играч во поле, и неколку просечни странци, недоволно за нешто повеќе во елитното натпреварување, особено кога во Битола гостува, забревтан противник како Висла од Плоцк, екипа која годинава ќе „пука“ високо. Видовме изјави од типот „да имаше баба м….а, ќе беше дедо“, но реалноста на терен беше различна. Барем јас ја видов таква.  Вардар се „удави“ во Лисабон, иако стартот на натпреварот ветуваше друг епилог. Стручниот штаб, наметна ракомет кој треба да го условиме како модерен, трчаше во два правци, и… помина како што помина. Со 15 одбрани од голман, но и 22 технички грешки, прими 40 погодоци, и си ја искомплицира работата за пласман во следната рунда. Спортот е таков. Една ластовица не носи пролет, и во однос на пораз, а и во однос на триумф. Најважно е фактот дека Вардар има шанса за поправен, уште утре во „Јане Сандански“.  И на крај, Охрид, во купот, кој лани го освои Алкалоид, во два натпревари демонстрираше моќ и се пласираше во ¼ финалето. За жал, иако и не е неочекувано, оваа фаза Охрид ја помина без ТВ или било каков друг пренос. Зборувајте ми за промоција на ракометот. За ЕХФ и нивната зачмаеност и закоравеност.

📸 РК Алкалоид

ДЕРБИТО ОДАМНА ГО НАДМИНА ГАБАРИТОТ НА САЛАТА ВО АВТОКОМАНДА

Домашната лига е друга приказна. Приказна сама за себе. Квалитетна и, се надеваме, до крај неизвесна. Барем посакуваме да е така, иако резултатот од саботата, во скопска Автокоманда, не вика така. А таму, во една мала сала, недоволна, неадекватна и недостојна (според капацитет) дерби натпревар одиграа два конкуренти за највисок пласман. Претесна да ги прими сите љубители на ракометот. Претесна да биде подлога за (по)голема приказна за тимот кој ги има сите предуслови да ги освои неутралните љубители на ракометот во Скопје, па и пошироко. Претесна да создаде модел за нешто повеќе од спорт, да создаде настан, содржина за публика од 7 до 77. Штета.

А сега за тоа што го видовме на терен. Два екстреми во однос на политика на клубот. Екипа, која, во одбраната стартуваше без ниту еден Македонец во тимот, насочен кон победи и трофеи. Овде и сега. И тоа е нормално за голем спортски бренд, од кој се бара, повторно да ја покорува Европа и да биде апсолутен владар во домашната лига.

И на другата страна, една развојна екипа, со многу домашни играчи, која, сеуште пркоси на трендот, во однос на бројот на странски играчи во тимот и задоволување на апетитите на луѓето кои го водат и финансираат клубот. Прашање е до кога ќе издржат, ќе опстојат, на својот став, да бидат инкубатор на новите македонски репрезентативци, а на сметка на тоа, да „голтаат кнедли“ и им се заканува оваа година да бидат позиционирани на четвртата позиција или читај последни. Не е ништо ново ако кажеме дека Алкалоид е на раскрсница во однос на прашањето, повеќе квалитетни странски ракометари во ростерот.

📸 РК Вардар 1961

ВАРДАР НА ИНДИВИДУАЛЕН КВАЛИТЕТ ДО МНОГУ ВАЖНИ БОДОВИ

Накратко, видовме пресликана, од ЕП, 5-1 зона со Стојковиќ на преден кај домаќинот. Зона, која, во први 15 минути немаше поддршка од голман, но и немаше цврста и подвижна компонента на централната позиција, за разлика од оној натпревар со Португалија на ЕП, каде (не)среќно, во рана фаза, го загубивме најискусниот ракометар во тимот. Овој пат не беше така, Аларов не доби шанса, барем принудно, да одигра на таа позиција и резултатот беше, извлекување на предниот играч во зоната на една и друга страна и игра еден на еден на Маркоски во добар залет. Епилогот го знаеме. Влегувањето на Кизиќ и надреалниот учинок, на краток период, и паралелно со тоа, две корисни измени во нападот преку Велковски и Ѓорѓиев како и „симултанката“ на Борзаш, го врати Алкалоид во игра.

Вардар на другата страна, во одбраната со Јанковски и Хорига како централни бранители, и Милан Мечка Лазаревски, како повратник во тимот после повредата,  како тотален напаѓач, покажа дека е исклучително цврст, барем за „наши услови“, но и доминантен во дуел играта, на двата дел од теренот. На индивидуален квалитет, во игра еден на еден и два на два, лесно доаѓаше до погодок, против кревката и на одредени позиции, инертна зона на противникот. На моменти и прелесно. Алкалоид, благодарение на Кизиќ, побрзата игра на поставена зона со Ѓорѓиев, Иваноски и Митев и брзата транзиција после (не)примен гол одржуваше рамнотежа против, квалитативно подобрата „легија на странци“ и се одржуваше во живот буквално до последната минута од натпреварот.

📸 РК Вардар 1961

СТРАНЦИТЕ (ТРЕБА ДА) СЕ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ, НО МАКЕДОНЕЦОТ Е ЛИДЕР НА ТЕРЕН И ВО СОБЛЕКУВАЛНА

Вардар не одигра на очекувано ниво, што покажува и фактот дека, Чупиќ, можеби и непланирано, во вториот дел, го активираше Лазаревски во два правци, што беше еден од клучните моменти. Популарниот Мечка, без разлика на моменталната натпреварувачка форма, која се очекува да оди во нагорна линија, и одредени грешки во зоната, покажа и докажа дека е „врховен командант“ на екипата, во секој сегмент и во секоја смисла на зборот, подигајќи ја борбената готовност на тимот. Во тој сегмент, можеби не како статистички, видлив податок или бројка која „боде очи“, но секако, како поддршка и стабилност за тимот, важна улога одигра и капитенот, Гоце Георгиевски.

Со должна почит и восхит кон високото ниво на квалитет, кој го демонстрираа Јака Малус и Дмитро Хорига, како играчи се доведени од надвор токму затоа, да го подигнат квалитетот на тимот. И така треба да биде, играчите од надвор да бидат додадена вредност, а не „навивачи“ од трибини.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

И не постои ништо лошо во битието на таа карма, едноставно, тие играчи се Македонци, Мејд ин Мацедониа, што дава нова верба, нова надеж и уште поголема љубов кон Вардар, како национален бренд, но и кон македонскиот ракомет, воопшто.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Мечка „сервираше“ ладна одмазда, Вардар на сиров квалитет до триумф во Автокоманда appeared first on Само Ракомет.

Данска го потврди статусот, Германија системот, Хрватска со Дагур го извади максимумот, а Македонија е таму каде што треба да биде, со задача да опстане, да се модифицира и да се надгради. За општо добро.

Нема ништо гнило во државата Данска. Барем во однос на нивната национална гордост, ракометот. Земјата која успеа да го победи фудбалот (барем ние така се „филмаме“) на локален терен е нов европски првак, обединувајќи ги сите титули во нашиот спорт, од олимписката, преку светската, а од пред некој ден и европската.

Традиционално, на моето последно писание за едно големо натпреварување, љубам да „фрлам поглед“ назад, на самиот почеток, кога сме пишувале за тоа што може да очекуваме, кој е кој, каде се нашите во таа приказна и каде ние, како нација сакаме да ги видиме. Но, и да погледнам напред, колку што ми дозволува окуларот.

Добредојдовте во мојата завршна колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржуваше во Скандинавија.

Оние што ме следат тука во овие редови, напишани за спортот кој го сакам, спортот кој ме задолжи и ме моделираше, знаат дека мојата почетна колумна беше во два дела, посветена на „сите останати“ и Македонија, како нашето најважно. Накратко, колку што може да се биде, ќе фрлиме опуљ (архаичен струшки израз за поглед!) на се што се случуваше.

ГИТСЕЛ Е ЛОКОМОТИВАТА, ГЕРМАНИЈА Е ПОСТОЈАН МЕДАЛИСТ, СИГУРТСОН Е ИСКУСЕН „ЛИСЕЦ“

Данска, ја потврди прогнозата за финале и уште еден чекор напред. Демонстрираше сила и доминација, но и ранливост. Дали некој ќе може да и се спротивстави следните 6-8 години? Се надеваме дека може, заради задржување тензија на големите натпреварувања. Гитсел е број еден. Ова е негово време. Ако се прашувавме, за време на турнирот, зошто игра по 58 минути, на веќе „добиени“ натпревари, јас лично мислам дека се работеше за желба да се соборат што повеќе рекорди, во однос на погодоци. Можеби е егоцентрично или ризично, но апсолутно никој не може да му забележи, после се што направи и во иднина, допрва ќе прави за својата земја, но и за светскиот ракомет. Тој е нашиот билет во комерцијалните спортови. Глобална ѕвезда, која може со себе да го повлече ракометот нагоре. Данска, со и без Матијас Гитсел не е иста селекција. Високиот ритам (на секое поле) и начинот на игра,  не му одат во прилог, но времето ќе покаже.

Германија го потврди напредокот. Зрее генерацијата која „хараше“ по јуниорските првенства, изминатите две до три години, сериозно поддржана од Волф, Гола, па и од нестабилниот, но супер квалитетен и атрактивен Кнор. Оваа селекција, гарантирам, ќе земе медали на следните 5-6 големи турнири, без исклучок.

Хрватска потврди дека ракометот не е само тактика и техника, туку дека има нешто и во обединувањето, сплотеноста, срцето и гордоста. Неверојатен набој, борбеност и меѓусебна поддршка, вредности што со децении ја красат најуспешната балканска ракометна селекција.

Но мора да се нотираме и моментот кога „големиот“ Дагур, како странец, застана на кормилото на „коцкастите“. Човекот го подигна националниот набој до крајни граници, како учебник што треба да се изучува, покажа врвни квалитети во менаџирање со ресурси, верба во јасна тактичка поставеност и создавање силна тимска атмосфера. Најважно – застана во одбрана на своите играчи, на тимот и на ракометот пред највисоките инстанции, со што ја доби нивната целосна доверба, наклонетост и почит.

Истите тие играчи беа подготвени да „(из)гинат“ на терен, за државата, но и за „шефот“.

Би било наивно да се помисли дека Сигуртсон своето шоу на прес-конференцијата пред полуфиналето го одигра случајно и исклучиво од чесни побуди за заштита на своите, и некои идни репрезентативци, од која било држава.

Не е толку стар, колку што е искусен лисец тој Дагур. Секоја чест!

Србија, сеуште не е за „велике ствари“, барем не засега, со 15  дена тренинг, под палката на „ел команданте“. Споменавме, пред ЕП, има голман(и) и пивоти за сериозни дострели, но бековите се тие кои го „водат орото“. Тука не беа ни комплетни, ниту конкурентни. Ако е нешто добро, големиот ракометен бисер, кој „цицаше“ ракомет во скопски Металург, го реализираше својот сон, а и сонот на Војводина (која го наплати тоа!), потпишувајќи договор со унгарски Веспрем. Србија со сигурност ќе го подигне нивото, на сите селекции (имајќи предвид дека Раул е задолжен за целиот процес), но дали ќе биде доволно во краток период да ја „прескокне“ Унгарија, како виза за СП во Германија, ќе видиме.

Видовме неспремна Шведска, и обезличена Франција, „здрав“ Исланд и потентни Швајцарија и Португалија. Фарски Острови на следните два собири, ќе ги гледаме во главна фаза, имајќи предвид возраста и фактот дека после Скипаготу, кој настапува за (нај)големиот Кил, и помалиот братучед, Митун, од најголемата фабрика во светот на ракометот, ГОГ Гудме, многу брзо ќе „кидне“ во Бундеслигата. Словенија, кажавме е морален победник, и сега е време да „продаде“ уште една дузина неафирмирани млади ракометари, како конечна победа за ракометот во таа земја, која демонстрираше школа на ракомет за секоја почит.

И толку.

КАДЕ СМЕ? ШТО ЗАСЛУЖУВАМЕ? КОГО ДОБИВМЕ? КАДЕ ВОДИ ПРАВЕЦОТ?

Каде е нашата Македонија во приказната наречена ЕП. Па таму каде што и е местото. Можеби и неколку места погоре од „заслуженото“.  Со лига во која пола екипи секој ден купуваат нови играчи, генерално од странство, а пола лига „душа бери“, чекајќи субвенција или социјална помош од државата, толку. Каде сеуште чекаме инфраструктура и топла сала, чекаме некој да ја едуцира или надгради нашата струка и рамото ни отече од „тапашње“ од „ја имате најдобрата лига во регионот“, без развојна компонента за „нашите деца“, пак толку!

Вистинското прашање е што доби ракометна Македонија од ова ЕП?

Кој играч е подобар од пред големиот собир, која зона ја „штиклиравме“ и потврдивме, кои двојби ги разјаснивме и конечно, кои се тие играчи, за кои оваа селекција е „готова прича“?

Накратко, го потврдивме Томовски како прва опција , во иднина и поддршка од Галевски, Гогов, малиот Николовски или некој четврт. Перспектива на солидно ниво.

Го добивме Игор Ѓорѓиев-Симба. Стабилен, конкретен, исполнителен. Капитен е на својот клуб, кој освои европска титула и веќе нема што да се чека. Симба, можеби не е прва опција, но ќе биде многу значаен за оваа селекција во следните 7-8 години.

Марко Стојковиќ. Марко (23), ракометниот џин, после се што му се случи, излезе и покажа дека е модерен прототип на пивот, без големи задачи во нападот, со поли валентност во одбраната, очекуваме да биде дел од процесот и успесите на националниот тим, заедно со Лазаревски, Карасманакис, Аларов и Ристевски. Одлична перспектива и сегашност.

Филип Кузмановски-Фитиљ. Може многу, има во себе капацитет. Го демонстрираше сето тоа.  Постои веројатност средината да почне (ако веќе не е така!) да го гуши, и да му наметнува или сугерира постапки. Качување на мрежа и скандирање „каде треба да одиме сите и кој е шампион“, не треба да му биде практика. Се согласувам со селекторот дека треба да најде нова средина, надвор од државата, иако праксата, односно минатиот труд ја демантираат оваа теза.

Иван Џонов е прва опција во оваа селекција. Пред се поради неговата поли валентност и игра на важна позиција во одбраната. Одигра солидно, но има уште простор за напредок во неговата игра. „Близнакот“ е тука, сметаме на него, но ќе мора да се избори за минутажа во својот Пелистер. Не за нас, туку за негово добро. Искуство, рутина, самодоверба и ќе биде одличен. Заедно со Стојковиќ и Џонов се на важна позиција од супер успешната 5-1.

Павле Атанасиевиќ. Каков потенцијал за „мејнстрим“ ракомет. Агресивен, борбен до болка, брз на нозе, одлична дуел игра, транзиција … Истото важи како и за Петар, мора да игра, мора да решава натпревари, да добива и губи. Мора да носи на грб екипа. Веднаш.

Кој е капацитетот на нашата селекција за следните 3-4 години?

Без „Б“ селекција тешко ќе можеме да кажеме. Малиот Митев, како еклатантен пример на новиот бран, не го видовме, а веќе е во сениори две години. За него нема назад во јуниори, а многу тешко ќе добие минути во сениори. Затоа, како и во клупскиот ракомет ни треба „ракометен лост“, во „ликот и делото“ на „Б“ селекцијата (во клупскиот ти треба “Б” тим, како испостава), кој ќе катапултира „А“ репрезентативци. За тоа требиТ пари и менаџирање со истите во однос рамките на националната селекција.

Нејсе.

Македонија, заврши како 14-та, обезбеди подобар шешир и доби противник по мерка, која и да биде селекцијата која ќе ги добие квалификациите за бараж, помеѓу Словачка и Украина. По мерка не значи дека е веќе пласирана на СП во Германија, но и дека нема од што да се плаши. Има континуитет, во однос на противниците, има селекција која влегува во своите најдобри години и игра реванш на домашен терен, за корекција на сите евентуални „глупости“ направени на гостински терен. А, последните циклуси, знаеме да одиграме под ниво, на гости, и против многу послаби противници. Веруваме во процесот, веруваме во момците, веруваме во тоа дека секој кој облекува дрес со националните бои во ракометот, е свесен за важноста Македонија да биде и да остане на големата сцена, за секој ладен и депресивен Јануари да биде тензичен и ракометно исполнет.

Ако почнеме со тоа што треба се направи за базата, “отидовме” на 2000 зборови во оваа колумна.

Правецот е тој, треба да се надгради и модифицира, во од, за да даде резултати.

Убеден сум, ќе грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП РЕЗИМЕ: „Локомотивите“ Гитсел и Германија, лисецот Дагур и македонската гордост appeared first on Само Ракомет.

Синоќа заврши првиот круг од ЕП во ракомет, кое овој јануари се организира во Данска, Шведска и Норвешка. Многу често, ова е период од првенството, после кое едни се пакуваат и сумираат впечатоци, а други, веќе со „добра телесна температура“ влегуваат во полна форма.

Немилосрден е системот на европските првенства, го нотиравме тоа и во онаа најавна колумна. Го почувствува тоа и нашата Македонија, го почувствува Србија, Холандија па и Фарските острови. Едноставно, ваквиот, турнирски, систем на натпревари бара супер физичка подготовка, широк ростер на играчи, но и многу поважно сериозна психолошка подготовка, како на поединецот, така и на тимот во целина.

КОГА ПОБЕДАТА СТАНУВА НАЈТЕШКИОТ СЛЕДЕН ЧЕКОР – ПРОБЛЕМ КОЈ Е УНИВЕРЗАЛЕН

Првенство, кое не донесе големи изненадувања во однос на патниците во втората фаза, но ни донесе, парцијално, изненадувања (не само како резулатат!) на одредени натпревари, во некои од групите. Па така, Црна Гора, од еден одличен натпревар против Словенија, кој на крајот сепак го загуби (а можеше да им донесе сериозни шанси за втората фаза), во продолжение на првенството не успеа да се залечи (психички) и беше демолирана од Фарски и Швајцарија. Србија, после големиот триумф над Германците, не успеа да си ја заврши „домашната задача“ против Австрија, и „кумуваше“ на ликот на групата, после три кола да биде според очекувањата, каде Германија со два бода е во втората фаза. И на крај, Македонија, од натпревар во кој ништо не се очекуваше, до оној во кој бевме благи аутсајдери, а одигравме одлично, до последниот сериозно (и неочекувано!) тежок триумф, против реално послаба селекција. Епилогот е ист како и во „А“ групата, со тоа што Португалија го направи најголемото изненадување на турнирот, совладувајќи го ракометниот хегемон Данска, и на тој начин, од една страна пренесувајќи бодови во втората фаза, а од друга страна, ставајќи го еден од домаќините во ситуација дека нема право на грешка. Сепак, не е се розево во државата Данска!

Лично, мислам дека, и на Германија, и на Португалија, па и на Данска, овие поголеми или помали „киксеви“, им дојдоа одлично за „трезнење“ и подигање на фокусот, „чистење на дворот“ и хомогенизација. Го видовме тоа преку натпреварите на Германија со Шпанија, Португалија со Данска, а очекувам, да го видиме и преку натпреварите на Данска во втората фаза.

Од друга страна, забележлив е еден друг (обратен) феномен, на емотивна испразнетост на екипата/селекцијата, која направила подвиг, се издигнала над своите можности, и совладала (или одиграла нерешено) против, на хартија, посилен противник. Еклатантен пример се Србија и Македонија, кои после второто коло, и победите (де факто или морални) над Германија и Португалија, одиграа под очекувањата (не викам можности!). Разликата е во тоа што, Македонија ја совлада Романија, и освои важни бодови за тоа што следува во баражот за СП 2027, а Србија ја продолжи низата слаби пласмани, и ќе добие силен противник во баражот.

Што, да бидеме коректни, не е неважно!

Но има нешто за мене нелогично, но и разбирливо. Од психолошка страна. Имено, според мене, секој добар резултат треба да ја подигне самодовербата кај поединецот или тимот, и веројатно тоа е случај и кај примерите со Македонија и Србија, но и тоа подигање на самодоверба може да премине во „летање во облаци“ па истото да стане, практично, контрапродуктивно. Но, се „возам“ јас и на друга логика, каде тимот, сега со наметнати амбиции, за кои не верувал до крај дека можат да се реализираат, стануваат реалност, по што следува подигање на очекувањата, а тие (очекувањата де!) носат поголема одговорност и „врзување на рацете“. Затоа викаат, не е секој за врвен спортист, и дека тоа се супер луѓе. И тоа не само во однос на физички предиспозиции, туку и она што тука го обработуваме, а тоа е психолошката подготвеност.

Доаѓам до поентата во овој дел. Овие амплитуди, пред се во психолошка природа, но се рефлектираат физичката и тактичката, не се карактеристични само за одредена земја, народ, регион или континент. Тоа е универзален проблем, на кој треба да се работи и истиот да се превенира, во рамките на можностите.

Затоа, и ние самите, без разлика на функцијата која некој ја има или нема во општеството, дали е водач на група, или е „обичен“ коментатор на состојбите, на социјалните мрежи, треба да внимаваме на вокабуларот, да не врзуваме некои состојби или појави, за една одредена група, народ или држава, но и многу поважно, преку стручни соработници, во континуитет да работиме да го намалиме влијанието на овие појави врз резултатот. Без разлика дали се работи за ракомет или друг некој спорт, екипа или национална селекција.

ЛИЦЕТО ШТО ГО ВИДОВМЕ И ОПАЧИНАТА ШТО ЈА ПОЧУСТВУВАМЕ

Чуму сето напишано горе?

Македонија (не)успешно го заврши настапот на своето осмо по ред учество на Европските првенства. Зошто зборчето НЕ, и зошто во загради?

Затоа што, Македонија, тргнувајќи на едно ЕП, повторно замина без јасна цел, што значи чекор напред, а што неуспех. Тоа веќе не е инцидент, тоа е постојана практика, која веројатно му одговара на некој или на некои. Неважно!

Помеѓу рациото или здравиот разум и желбите, со победа како единствена опција на човекот кој е на чело на селекцијата, Македонија го покажа и лицето и опачината, во однос на тоа како екипата изгледаше на терен, а не во однос на тоа што покажа семафорот на крајот од натпреварот. Покажавме, во еден сегмент со Данска (иако не е мерило и вистински пример), и особено со Португалија (која подоцна покажа какви „мускули има) дека знаеме и можеме. Анализирана е Португалија и настаните пред и после самиот натпревар. И тоа, би сакале, да е нашето лице. Или, најубаво кажано, треба да се трудиме во иднина да биде нашето лице.

Сепак, впечатокот го „закисели“ натпреварот против Романија, минимална, тешка победа, чиишто околности оставија горчина. Нема да должам многу за тактичката поставеност, која беше идентична како против Португалија, но морам да нагласам дека во одбраната борбената готовност не беше иста, а во нападот дисциплината и фокусот не достигнаа нивото од претходниот натпревар.

Кога на тоа ќе се додадат неколку кадровски промени на одредени позиции, кои, при силата на приликата, се наметнаа како солидни, а ги немавме од старт на мечот со Романија, доаѓаме до причините зошто, и покрај тоа што резултатот, како бројка, како бодови и позиција, која како последица на резултатите, се овозможи за следниот бараж за СП 2027, што е еклатантен и неоспорлив успех, имаме мала доза „горчина“ во устата, од начинот на кој се заврши (за нас!) ова Европско првенство. Необјасниво, но присутно и реално.

Напомнувам дека мојата забелешка не се однесува на натпреварот со Португалија, ниту на шансата што ни се укажа, која поради лош прием на топка не беше искористена. Тоа е спорт, и тоа се случува, и како такво е целосно нормално.

ВЕРУВАМЕ ВО ПРОЦЕСОТ, НО И БУДНО ГО СЛЕДИМЕ ИСТИТОТ, СО КРИТИЧКИ ОДНОС КОН СОСТОЈБИТЕ

Да резимираме.
Македонија беше учесник на уште едно, деветто вкупно, Европско првенство во ракомет, заедно со уште 23 селекции. Завршивме на 14. место, некаде на средината, и тоа е апсолутно задоволително. Генералниот впечаток е позитивен, иако, како што кажав и претходно, останува мала доза резервираност околу шансата што ни се отвори – или ни беше овозможена од некого. Нејсе.

Добивме неколку нови имиња: Ѓорѓиев и Стојковиќ, но и Џонов и Павле Атанасиевиќ, кои го положија испитот. Се потврдија состојбите околу Кумановски и Томовски како лидери, како и Серафимов и Велковски – играчи кои знаат да се стават во функција на тимот. Ќе го почекаме Марко Митев, ќе се врати Лазаревски, ќе созреваат Иван Галевски и Самоил Ристевски, ќе се оправи Тино Карасманакис…

Селекторот, тактички, исто како и неговите пулени, од првенство на првенство созрева и расте. Ја има поддршката на нацијата, а што е уште поважно – и на државата и на федерацијата. Видовме нова зона 5–1, формација што ја најавувавме: со крилата кренати високо, кои заедно со бековите го чуваат противничкиот бек и крило; со агресивни халфови што не дозволуваат проток и залет, со антиципација што создава несигурност кај противникот.

Видовме обид да се минимизира влијанието на Пешевски, со играчи кои можеби не се толку опасни во напад, но играат во два правци – како насока кон иднината на ракометот. Видовме, барем против Португалија, дека знаеме да играме континуиран, „нацртан“, прецизен и трпелив напад. Дека играчите веруваат во себе и знаат да се вратат од „дебел минус“ против поквалитетни селекции.

Добивме нова зона, агресивна, интелигентна и опасна.
Џонов, Петар Атанасиевиќ и Стојковиќ се алтернативи за предната линија, додека Аларов, Стојковиќ, Карасманакис, Ристевски и Лазаревски ќе бидат поддршката од задната линија.

Веруваме во процесот, внимателно го следиме, но и конструктивно криткуваме.

Оти е за наше, општо добро!

п.с. Повтроно ќе (из)грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Веруваме во процесот, повторно ќе (из)грее сонце над ракометна Македонија appeared first on Само Ракомет.

Ракометна Македонија по 9-ти пат ќе партиципира на едно европско првенство. Машкиот национален тим, во друштво на 24 селекции, на крилјата на (не)реално високите амбиции на јавноста од една страна, и убава доза резервираност од страна на стручниот штаб на селекцијата на друга, ќе се обиде да ја исполни целта. А која нашата цел на претстојното ЕП?

Официјално, не знаеме. Македонија има воигран состав, играчи кои веќе неколку години со ред се на големите натпреварувања, дузина супер искусни играчи, „најдобра лига“ во регионот, буџет за исполнување на се што е планирано во однос на подготовки на националниот тим, супер победнички „воспитан“ стручен штаб…Од обезбедување место во повластен барабан, до поминување на групата, каде се наоѓаат Данска, Португалија, па и Романија. Тоа се нашите амбиции, скриени, јавно искажани или наметнати.

5️⃣-то издание на Handball Camp 40×20 Macedonia од 05 до 11 Јули во Охрид

Македонија мора да размислува на чекор напред, но мора и да биде реална за силината на противниците во групата, но и системот на ЕП.

Добредојдовте на најавната колумна на „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ за претстојното ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 Јануари до 01 Февруари, по којзнае кој пат, ќе се одржи во Скандинавија. Негови домаќини ќе бидат Данска, Шведска и Норвешка. Ветуваме објективност, издржаност и интегритет. Посакуваме, читање до последен пасус, коментари, критики, полемики и пристојност.

Оваа колумна требаше да биде веќе „отпечатена“ и пуштена „во продажба“, но решив да почекам да заврши турнирот во Швајцарија. И не погрешив. Македонија со победнички ритам и многу прашалници (веќе) отпатува за Данска.

Три натпревари со противници од наш ранг и некое ниво подолу, му овозможија на Лазаров да испроба се што може и се што е неопходно. Добив впечаток дека селекторот, фокусирајќи се на дуелот со Португалија, со многу измени бараше постава кој ќе му даде минимум измени и конкурентност во два правци. Имајќи предвид играчите со кои Македонија напаѓа, тоа не е воопшто лесна задача.

Токму затоа, и оваа колумна својот фокус го насочува кон најважниот натпревар на нашата селекција на првенството, со желба момците да уживаат во дуелот против Данците и, пред сè, да останат сите здрави.

Да одиме со ред.

ШАНСАTA ПРОТИВ СИЛНАТА ПОРТУГАЛИЈА СТАРТУВА НА НАШАТА ПОЛОВИНА ОД ТЕРЕНОТ

Ако веќе заклучивме дека Македонија, како и на секое од претходните европски првенства, е во улога на благ аутсајдер, а ние како јавност бараме исчекор напред т.е. поминување група, кој е сегментот каде секој поголем или помал аутсајдер може да ја подобри својата конкурентност. Одговорот е во одбраната. Кога викам одбрана мислам на зоната, која треба да овозможи тактичко изненадување за противникот, мислам на борбена готовност и мотивација до крајни граници, но мислам и на интелигенција кога треба „со глава“ (не само со срце) да одговори на посилниот противник (од секој аспект). Дополнително тука, во пакет ги ставам и голманите, како нераскинлив дел од играта на „нашата половина“ од теренот. Апсолвиравме, и преку натпреварите во Швајцарија дека Македонија има солидни голмани, можеби и нешто над тоа, има искуство, има зрелост и има младост. Се е тука и се е на место. Данска ќе ја „поминат“, најверојатно Томовски и Галевски, а овој вториот би требало на тој натпревар да се здобие со дополнително искуство, во натпревар кој тактички нема да го анализираме. Ќе кажеме само да уживаат и да останат здрави сите. Затоа што тие (Данците де!) се во моментов фаворити во однос на било која селекција на планетата. Португалија ќе ја почне Митревски, кој (би требало) да ги знае своите довчерашни противници или соиграчи од португалската лига. Еден од нашите адути во најважниот натпревар на турнирот.

Спомна некој тактичко изненадување?

Лесно е да се каже, и јас стојам позади тоа дека, ако сакаме успех против противник со реноме на Португалија, мораме да имаме фактор на изненадување. Ако се има предвид дека нашата 6-0 зона се „одомаќини“, нашиот тим ќе мора да се обиде со зона 5-1 класична (плитка или длабока) или насочена на едниот или другиот бек. Ризично, имајќи предвид квалитетот на противничките играчи на „црта“, начинот на игра со изолација на една или друга страна на противникот, техничката подготвеност на бековите и дуел играта на браќата Кошта и „малиот“ Силва. Но, и прифатлив ризик, имајќи предвид дека нашата зона 6-0 (без Мечка) е доста проблематична на позиција три, па и четири во однос на дуел игра и позиција два, во однос на проигрување пивот. Џонов, Атанасиевиќ или можеби Стојковиќ се опциите за „индијанец“, но ситуацијата позади, со Маркоски, Аларов или младиот Ристески не е розова.

ТАКТИЧКИ РУЛЕТ ШТО МОЖЕ ДА ДОНЕСЕ ТРАНЗИЦИЈА И НАПАД НА „НЕСРЕДЕНА ЗОНА“

Резимирам во овој дел: Митревски ќе мора да даде свој импулс со „затворање“ на крилните играчи на помалиот брат од Иберискиот полуостров, нашите крила или барем тие што ќе играат на позиција 1 и 6 во зоната, ќе треба да се „дигнат горе“, да ја згуснат зоната, за таму во средината на истата да се создаде плодна почва за контакт игра, можност да се пресретне некое додавање кон Интуриза или Фраде, од страна на најдобриот млад играч на планетата, Кико Кошта, неговиот брат Мартим, кој е главна „хаубица“ на тимот или разигрувачот Силва.

Филозофски звучи, знам, но не и нереално. Ситуација која ќе ни овозможи да имаме транзиција, да го принудиме противникот да постави зона со браќата Кошта, Силва и две крила. Сериозно неповолна ситуација за селекторот Переира, но и предуслов да постигнеме „полесни“ погодоци. Португалија едноставно мора да менува минимум еден, но многу често и два играчи, затоа што ниту браќата Кошта сакаат, ниту Силва може да одигра зона.

Кога сме кај нападот на противникот, да напоменеме дека тоа е селекцијата која ја игра најдобрата 7-6 формација во светот на ракометот. Но, веројатно тоа ќе се случи само доколку мора.

Одиме со нападот.

ФОРМАТА НА БРУС ЛИ И БАЛАНСОТ СО ПИВОТИТЕ ОД РАЗЛИЧНА ПРИРОДА

Тешка задача ќе има нашиот напад против „модерните“ одбранбени играчи на Португалија. Не премногу високи, цврсти, подвижни Интуриза, Салвадор и Фраде, се играчите кои го сочинуваат столбот на одбраната на полуфиналистот од минатогодишниот мундијал. Релативно плитка, густа и насочена на чување на својот простор и играчот од противничката екипа, кој го загрозува голот, во тој исти простор. Без непотребни „излетувања“ надвор од 8 – 8.5 метри, и со доверба во човекот кој стои позади, во името на Густаво Капдевил, како единствена квалитетна опција на голот, по повредата на Диого Рема.

Селекторот Лазаров, свесен дека, во отсуство на Лазаревски (не е сега време да се дискутира зошто Мечка не тука), Пешевски е единствениот играч на линијата од 6 метри кој прави разлика во моментов, дека Пеше е проблем сам по себе за секоја зона, но и дека истиот тој „го немаме“ во нашата зона, бараше решение на „помало зло“. Младиот „Цар Самуил“ Ристевски конечно  е на големата сцена и видовме дека, барем на подготвителните натпревари, доби сериозна минутажа, како решение кое може да покрие два правци. Истото важи и за, некоја година, поискусниот Марко Стојковиќ, кој треба да овозможи игра без или максимум една измена. Можеме да очекуваме Лазаров да стартува со еден од двата млади и високи пивоти, а во даден момент да се користи Пешевски.

Сепак, најважно за нашиот напад е формата, после повредата, на Марко Митев. Очигледно е дека со секој натпревар е се подобар, но и дека е сеуште далеку од оној ракометен „Брус Ли“, кој може(ше), сам против сите, да добие натпревар. Зборуваме за Митев кој прави разлика, дуел игра еден на еден, многу важна во денешниот ракомет. Храбриот Марко, дрскиот Марко, луцидниот Марко, од кој полза ќе има и тимот. Особено Кузмановски, на кој нема да остане целиот товар на правење разлика во играта, потенцијална ситуација на нервоза и извор на технички грешки. Десната страна, со Серфимов и Велковски, не е чудотворна, но знае да „испрати“, реализира вишок, спроведе „играч повеќе“ и проигра пивот и крило. Покрај веќе споменатите Митев, Кузмановски, пивотите и двата десни бекови, на овие подготовки Македонија доби уште еден играч на кој може да се потпре, Игор Ѓорѓиев. Во многу различен од Митев, на таа средна бековска позиција. Игра за екипа, има „хитри“ нозе и одлична техника. Можеби на ЕП во 2022-ра не беше баш среќно решение против Словенија и Црна Гора, но овој Симба сега е веќе зрел играч, капитен на екипа со европски трофеј.

Да резимираме.

Зоната ќе биде многу важна за Македонија, против Португалија. Македонија има солидна висина во средината, има момци кои можат да одиграат и она што е исто така важно, има кој сето тоа да го „испрати“ со одбрана на голот. Тука е нашата шанса (без разлика на формацијата), да се обидеме да нападнеме од прв или втор бран, да не дозволиме да се променат Мартим Кошта и Силва, па да решаваме на несредена зона. Нападот, јасно е, ќе биде многу трпелив и досаден. И нека, нека биде, додека Митев и Фитиљ не пробијат или Жаре не добие употреблива топка. Фитиљ и Брус Ли одново и одново на Интуриза, кој игра во „шикишана“ лига на Блискиот исток, за создавање „играч повеќе“, исклучување и зицер ситуација на шест метри. Звучи како бајка, но Македонија, и на последните дуели во Винтертур, покажа карактер, покажа знаење, а очекуваме уште поголем борба за секоја топка, за секој погодок, за секоја одбрана.

Момците треба да го дадат својот максимум и доколку тоа е доволно за победа, одлично. Доколку не е така, останува нашата борба за што подобар пласман и место во горниот барабан, кој носи, условно кажано, полесен противник во бараж дуелот за следната голема смотра.

Среќно момци – Среќно Македонијо!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Меѓу рациото и желбите: каде е ракометна Македонија и кој може да ја сопре „големата“ Данска? (втор дел) appeared first on Само Ракомет.

Данска е неприкосновена, Шведска како ко домаќин и поволна ждрепка е веќе во полуфиналето. Кои се останатите 7-8 селекции, конкуренти за пресостанатите две места во полуфиналето?

Јануари. Месец на празниците, на храната, на семејството. Но и месец на пост празнична депресија и она најважното, барем за мене и слични на мене, месец на ракометот. Оној од национален интерес.

Среќна и успешна 2026 година, многу здравје и успех на сите што сонуваат и работат на исполнување на своите соништа. На сите Македонци, каде и да се!

5️⃣-то издание на Handball Camp 40×20 Macedonia

Ракометна Македонија по 9-ти пат ќе партиципира на едно европско првенство. Машкиот национален тим, во друштво на 24 селекции, на крилјата на (не)реално високите амбиции на јавноста од една страна, и убава доза резервираност од страна на стручниот штаб на селекцијата на друга, ќе се обиде да ја исполни целта. А која нашата цел на претстојното ЕП?

Официјално, не знаеме. Македонија има воигран состав, играчи кои веќе неколку години со ред се на големите натпреварувања, дузина супер искусни играчи, „најдобра лига“ во регионот, буџет за исполнување на се што е планирано во однос на подготовки на националниот тим, супер победнички „воспитан“ стручен штаб . . . Од обезбедување место во повластен барабан, до поминување на групата, каде се наоѓаат Данска, Португалија, па и Романија. Тоа се нашите амбиции, скриени, јавно искажани или наметнати.

Македонија мора да размислува на чекор напред, но мора и да биде реална за силината на противниците во групата, но и системот на ЕП.

Добредојдовте на најавната колумна на „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ за претстојното ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 Јануари до 01 Февруари, по којзнае кој пат, ќе се одржи во Скандинавија. Негови домаќини ќе бидат Данска, Шведска и Норвешка. Ветуваме објективност, издржаност и интегритет. Посакуваме, читање до последен пасус, коментари, критики, полемики и пристојност.

ДАНСКА И ШВЕДСКА ВО ПОЗИЦИЈА ДА ГИ ОЧЕКУВААТ СВОИТЕ ПРОТИВНИЦИ ВО ПОЛУФИНАЛЕТО?

Кој е кој на Стариот континент?

Од претходните два европски собири можеме да заклучиме дека двете скандинавски селекции, Данска и Шведска, се постојано во самиот врв, и заедно со Франција се повторно фаворити за поделба на медалите. Да бидеме реални, Данска, како актуелен Светски и Олимписки шампион, во моментов е едно ниво над сите останати, а за да бидам докрај конкретен, ќе поставам една прогноза, можеби малку неблагодарно и тешко предвидливо, но во насока да го направиме ова ЕП уште поинтересно.

Мојата прогноза за завршниот викенд на претстојното ЕП е следниот:  Данска и Шведска ги чекаат своите противници во полуфиналето, а за останатите две места ќе конкурираат 7-8 горе-долу изедначени селекции. Во прв ред, актуелниот европски првак Франција е малку пред останатите, минатогодишните финалисти на СП, Португалија и Хрватска, „новата“ суперсонична Германија, како и ко домаќинот Норвешка, па и уште еден „северњак“ Исланд, Шпанија… и толку. Изненадувања?  Не очекувам.

Не очекувам од повеќе причини. Првенствено поради системот, кој е немилосрден спрема селекциите од „третиот свет“. Како потсетување, на ЕП играат 24 селекции, поделени во 6 групи од „А“ до „Ф“. Во следната рунда патуваат првите две селекции од шесте групи или вкупно 12 селекции, кои во следната фаза ќе бидат поделени во две групи. Она што „паѓа во очи“ е големата разлика во квалитет помеѓу првите три и вторите три групи. Имено, како фаворити од првите две групи се јавуваат Данска, Германија, Португалија, Шпанија, Франција и Норвешка. Селекции од втор план се Србија и Австрија и Македонија. На другата страна, во групите од „Д“ до „Ф“, фаворити за полуфинале се Шведска и Хрватска И евентуално Исланд, а селекции од втор план се Унгарија, Швајцарија, Холандија и Фарските Острови. Ќе се согласиме дека патот на „трите круни“ и „коцкастите“ до полуфиналето е далеку полесен, од на пример оној на Франција, Германија, Шпанија и Португалија. Толку за оваа несекојдневна ситуација, овој дебаланс, кој и тоа како може да влијае на конечниот расплет за тоа кој ќе биде дел од полуфиналните борби.

Гидсел и Нилсен, Мем и Фабрегас, Клар и Бергендал, Магнусен и Кристијансон, Кнор и Куштер, Дујшебаев и Тарафета, браќата Кошта. Најдобрите светски ракометари, во зависност од поддршката на останатиот дел од тимот, ќе може да се надеваат на нај сјајното одличје во европскиот ракомет. А таму, Данска, пред домашна публика и дополнителен мотив да ги обедини сите титули (по ОИ и СП) е фаворит, голем фаворит, но, на завршниот турнир (каде секако ќе се пласира) се игра еден натпревар и оставаме простор, Франција и особено Шведска, да и го „скинат скалпот“.

Од другата страна, бившата ни ЈУ држава, уште еднаш го потврди статусот на ракометен регион и со 5 (пет) селекции ќе биде претставувана на претстојниот континентален собир. Покрај Македонија, како резиденти на големи смотри, со сериозни улоги и овој Јануари, ќе ги гледаме Хрватска и Словенија, потоа Србија и Црна Гора. Со различни амбиции, од различни стартни позиции, секоја од нив има свој есап за тоа каде сака да се види на големата европска ракометна мапа. Ќе се обидеме за секоја од нив и нивните противници во групите во кои се сместени, да го најавиме претстојното ЕП.

СРБИЈА СО „ЕЛ-КОМАНДАНТЕ“ ПОВТОРНО СОНУВА „ВЕЛИКЕ СТВАРИ“

Поминаа 14 години, откако, на домашен терен, Србија имаше супер успешен настап и дури освои медал на големо натпреварување. Наместо подигање на свеста, присуство во медиуми, зголемување на базата, финансирање на лигата (или клубовите), следуваше беспарица, маргинализиран статус во однос на фудбалот и кошарката, селектори кои се менуваат на лента, не визионерство  итн… Секој Јануари, со нов селектор, странец или домашен е нова надеж. Овој пат, можеби и нај издржано, кога на кормилото на националната селекција застана, за нас добро познато име, Раул Гонзалез – „ел команданте“. Оправдано или не, Србите очекуваат многу, но и постојано потсетуваат за силината на групата во која се наоѓаат, заедно со Германија, Шпанија и Австрија. Супер покриеност на голот со Милосављев, одлични пивоти и солидна зона, крила за респект, но и супер неискусни (за големи настани) играчи на бековските позиции, со мал исклучок на лидерот, Лазар Кукиќ. Дали е доволно за изненадување против, не така убедливата „црвена фурија“ на Ривера? Зошто да не, веќе двапати ги добија последните две-три години.

Главен фаворит во групата е Германија, која има одличен пар голмани, ја има главната оска во ракометот, голман(и), среден бек и пивот(и). Волф, Кнор и Гола, надополнети со два нетипични десни бекови, Куштер, Гргиќ, Колбахер се екипа за респект. Австрија од друга страна се базира на поединци, но одамна, паралелно со тоа го негува ракометот кој „царува“ со светот.

ЧЕТИРИ СЕЛЕКЦИИ СОНУВААТ СЛЕДНА РУНДА ВО НАЈ НЕКВАЛИТЕТНАТА ГРУПА НА ПРВЕНСТВОТО

Според многумина ова е нај неквалитетната група на ЕП. Ослабената Словенија, „растечките“ Фарани, Црна Гора и инертната Швајцарија. Словенците, со проблеми со повредени играчи како никој друг, повторно е фаворит во групата, во која очекуваме секој на секого да му прави проблем. Со огромна база „зналци“, „дежелата“ очекуваме повторно да „извади“ некој нов ракометен бисер, а од друга страна крајно време е одговорност во тимот да земе Домен Макуц, големиот талент (веќе етаблиран играч) кој веќе неколку сезони игра во Барселона, а од јуни ќе игра за германски Кил. За Словенците, имајќи предвид начинот на игра, ќе биде проблематичен мечот со Фарски Острови, кои имаат историска шанса да играат во втората фаза од ЕП. Но, истото го посакуваат и Швајцарија со еден куп бундес играчи и Портнер на голот, а и „далекуметната“ артилерија на Црногорците, со Вујовиќ и Борозан, но за жал без Симиќ на голот. Кој и да помине во следна рунда, ќе биде аутсајдер за пласман во полуфиналето.

„ЛАЛИЊАТА“ ПРОТИВ ДВЕ „ГОЛЕМИ“ СЕЛЕКЦИИ ВО БОРБА ЗА СЛЕДНАТА РУНДА

Тие се сребрени од минатото СП, каде беа ко домаќини. Имаат селектор од голем калибар, за нив несвојствено, странец. Имаат супер потентна селекција млади играчи, но и играчи кои играат во (нај)големите клубови. Во група се со домаќинот Шведска и, последните години, незгодната Холандија. „Коцкастите“ предводени од Дагур Сигуртсон, двајца супер голмани Кузмановиќ и Мандиќ, десна страна како ретко кој во светот, со капитенот Мартиновиќ, Кларица, Мараш, Шоштариќ и Главаш и „малиот генерал“ Лука Циндриќ. Време е Циндра да даде нешто за „репка“, потврдувајќи го статусот на врвен играч. Недостаток на оваа селекција е нетрпеливоста и одредена недисциплина на бековите, кои сакаат да „решат“ набрзина. Тоа со „големи“ селекции може да биде решавачко. Шведска, нешто погоре во оваа колумна ја најавивме како учесник во полуфиналето, а тука, поради фондот на играчи и улогата на домаќин е главен фаворит во групата. Феликс Клар, сега во улога на главен и одговорен на терен, треба да покаже дека е достојна замена за полу-пензионираниот Готфирсон, играч кој пред четири години им го донесе на „трите круни“ петтото злато на европските првенства, а тој истиот беше МВП. Сега е друга ситуацијата и Клар треба да покаже дека е достоен да „носи“ голема селекција на ЕП. Сепак, Шведска е тимски силна со многу искусни ракометари, кои играат во големи клубови.

Холандија, од друга страна, селекција која без приговор и во целост го прифати скандинавскиот ракомет, и каде селектор е легендата на светскиот ракомет, Штафан Олсон, покажа во минатото (меѓу другото и Македонија тоа го почувствува), дека без разлика кој е на терен, играта останува непроменета, трчај и шутирај, игра на гол повеќе од противникот, технички солидно потковани со минимум технички грешки. Секако, има и кај „лалињата“ играчи кои го „возат тракторот“ како Каи Смит и Лук Стеинс. Овој првиот е аут, и ќе биде предизвик за Олсон, на турнирски систем достојно да го замени.  Не се без шанси, но Хрватска и пред се Шведска се благи фаворити за втората фаза.

И за крај на првиот дел од оваа, најавна колумна, да не останеме недоречени, да ги спомнеме Унгарија и особено Исланд, како селекции кои се непредвидливи, особено Унгарците, кои секогаш „пукаат“ високо, но знаат и од високо да „треснат“ на земја, како што беше пред 4 години, кога беа домаќини. Исланд, одамна нема медал на голем настан, а има супер ѕвезди во тимот, кои се главни играчи на европскиот првак Магдебург, Барселона итн. Тие се мој фаворит, секаде и секогаш.

Во вториот дел од колумната, утре ќе читате.

Групата „Б“ на скенер, со тежиште на најважниот натпревар на тимот на Лазаров, против фаворитот Португалија. Каде е Македонија, конкурент за следна фаза или аутсајдер кој ќе се бори со Романија за подобра позиција во следниот бараж дуел?

Се читаме утре!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Меѓу рациото и желбите: каде е ракометна Македонија и кој може да ја сопре „големата“ Данска? (прв дел) appeared first on Само Ракомет.

Една поговорка вели: тоа што сам можеш да си го направиш, ни душман не може!

За тоа малку подоцна, а сега неколку реда за еден од „оние“ викенди во спортот.

Во македонскиот клупски ракомет, оваа сезона ждрепката сакаше во еден викенд, на два натпревари, да се судрат четирите потенцијални кандидати за (нај)висок пласман. Ситуација, која колку што е добра, толку и не е. Од различни причини.

Таков беше овој, изминатиот, што би рекле Америте, Rivalry Weekend!

Како и да е, според мене, севкупно, супер успешен, од повеќе аспекти, но оној најважниот, кој треба да биде репер за тоа каде сме, и каде сакаме да бидеме, се преполните трибини во “Билјанини извори” и “Боро Чурлевски”. Затоа што, иако во повеќе наврати заборуваме, спортот постои за управите на клубовите. Или не, за публиката беше. Големата слика е таа, а тоа е распродадени сали во внатрешноста на државата, за најуспешниот спорт во истата таа Македонија. Особено радува, иако па можеби и очекувано (поради тимот кој гостува), беше она што можеше да се види во Охрид, чии граѓани полека почнуваат да „капираат“ што се случува во градот, и колку се сериозни во намерите луѓето кои го водат и финансираат клубот. И, познавајќи ги, знам дека нема да се откажат од намерата. Од друга страна, на “sold out” ситуацијата во Битола веќе и навикнавме, пред се на натпреварите од ЛШ, што е уште едан потврда дека Алкалоид и Лазаров, како своевиден комплимент, за кратко време создадоа „лош имиџ“ кај Битолчани и веќе се високо на листата „посакувани“ екипи, за кои, нај пребирливата публика во Европа, би платила влезница.

Радосен за тоа како изгледаа салите во Охрид и Битола, се префрлам на самиот терен.

ВО НАТПРЕВАР БЕЗ ПОРАЗЕНИ, ВАРДАР ГИ ОСВОИ БОДОВИТЕ

Прв ден од викендот, а ние сведочиме на своевиден спектакл во Охрид.

Не знам, можеби имало и други добри натпревари во „балканскиот бисер“, но според она што го видов, преку ТВ преносот во саботата во Охрид, дефинитивно Вардар привлече големо внимание и достојно беше поздравен. Како што заслужува еден двократен европски шампион, во најава да се врати на старите патеки. Убава организација, рефлектори кон играчите, но и децата кои надоаѓаат. Недостасуваат само девојчињата од локалните денс групи, на паузата од одличниот ракомет. А на терен, две 6-0 зони, кои оваа сезона се покажаа како супер квалитетни, каде Вардар е за нијанса по габаритен и делува, физички поконкурентен. Две зони, кои според филозофија на делување се различни, во однос на напуштање на просторот од 6-7 метри, а својствено на тоа и во однос на компактноста и поддршката која си ја даваа меѓу себе најважните четири играчи во двете зони. Секако, секоја од нив легитимна и со свои предности и недостатоци. Се обиде Охрид и да промени зона, со Гркот на позиција на преден, но ситуацијата, драстично, не се смени, пред се поради лошиот ден кој го имаа голманите на домаќинот, покажувајќи уште еднаш, дека за големи дострели, прво „се одврзува кесе“ за голман. Охрид во моментов ги има дури четворица, но кое фајде од тоа.

Нападот? Оној на Вардар, хируршки прецизен во однос на тоа кој „вози трактор“, кој „отвора капија“. Спорадични Боно, Митровиќ или Борозан, но разликата ја прават Малус и особено Хорига. Овој последниов, македонски репрезентативец во најава,  играјќи на четворка во зона, и водејќи го нападот, е убедливо нај корисниот ракометар во лигата. Гостинот физички, можеби и супер доминантен во дуел игра, особено Малус со „хитри“ нозе и натпросечна спортска интелигенција и Хорига, со „бомба“ во рака и натприродни физички предиспозиции. И однос кон играта и дресот, на кој можат да му позавидат и многу поголеми „војводи“ или „комити“. Охрид од друга страна, игра(ше) убаво за око, но очигледно дека дел од играчите не реагираат баш најдобро на супер силна и физички јака зона, без разлика на нивната поткованост во однос на ракометот. Пред се Стрмљан, кој е одличен играч, но и физички, во една мера, ограничен, и Иванковиќ, на кој му треба малку повеќе простор да „распали“ од надвор, затоа што дуел играта и „пролазите“ не му се јака страна. Но, и покрај се, Охрид беше блиску до противникот, во резултатска смисла, на моменти и на -2, но едноставно работите не се поклопија во однос на квалитетна игра во поле и поддршка од голман. Нема за што да жалат, правецот е тој и што би рекол Ројевиќ, ќе се видиме повторно!

Радува минутажата, макар и принудна на Марио Стојановски, кој одигра солидна 5-ка во зоната 6-0 на Чупиќ. Чупиќ кој знае кога го снима камера, знае кога е на прес, знае што сакаат медиумите и јавноста, но и знае што сака од екипата. Неговото неискуство во тренерлакот, барем засега е добро покриено со играчко искуство на супер високо ниво.

Сумирано, натпревар во кој нема поразени, Охрид победи со полни трибини, атмосфера во формирање, подигање на свеста за тоа која е приказната, а Вардар го доби дуелот на терен, освојувајќи важни бодови.

ФОТО: Поради недостаток на фотографии од натпреварот Пелистер – Алкалоид, не сме во можност да поставиме слика која ќе ја долови атмосферата 👎

ОД РУТИНА ДО РУИНА – ПЕЛИСТЕР ВО ДУПКА КОЈА САМ СИ ЈА ИСКОПА

Веќе следниот ден, во Битола гостуваше Алкалоид и Кирил Лазаров.

Доволен мотив за битолската публика да ја преполни „Боро Чурлевски“, како веќе создадена рутина, оваа година, после неколку супер дуели на битолчани во елитната ЛШ. Во сериозен натпреварувачки ритам, со искусна екипа, веќе создадена „банда“ која освои една-две титули, шампионот го пречека тимот на Лазаров, кој после подолг период, во полн состав одигра еден натпревар.

А самиот дуел на два претенденти за (нај)висок пласман?

Вистинско мачење за кој немам намера да правам ракометна анализа, дуел кој, како што знаат да кажат некои, предизвикува „очобол“. Пародија на дерби во најуспешниот спорт во државата. Единстевно позитивно беше резултатскиот подвиг на гостите, кои се вратија од -7 и освоија бод среде Битола.

Домаќинот, на чело со Господин Рубен, сериозно немотивиран и де фокусиран, на моменти и потценувачки настроен спрема еден серозен противник, кој пред две години му зема титула во Купот. Тренер, кој колку и да го глорифицираат за неговата смиреност и прибраност, отиде во друга крајност, прашувајќи се човек дали „шефот“ е во Битола или Загреб. Нормално, со паметот.

На другата страна, Алкалоид, поминува низ лош период, се наоѓа на раскрсница и имам впечаток дека играчите се во тешка депра. Тим кој ја загуби самодовербата и „ни на мртво плаче, ни на живо се смее“, па за тоа во многу наврати делува доста не инвентивен и стерилен. Борзаш и десните бекови особено. Загрижувачки, ако се знае дека таму ни е половина национална селекција. Во сето тоа, радува присуството на „Брус Ли“ на терен, трошејќи минути кон комплетно опоравување (физичко и особено психичко), иако сеуште е далеку од оној супер незгоден дуел играч, кој знае да оди и против физиката и против логиката. Ќе биде подобар, секако. Едно е сигурно, после ова и тимот ќе биде подобар, во секоја смисла. Бодот вреден два за тимот кој знае од еден натпревар, едно полувреме, еден мал период на инспирација на поединци (читај Галец) да направи серија и да се врати во трката за титулата.

Се на се, натпревар кој се до оние последни 20 минути, одеше во насока „едните слаби, другите бетер“, а натпреварот, со тоа и резултатот, го диктираше битолскиот „Свети Никола“, кој собра 13 интервенции. Она што  е многу интересно, а ретко кога сум го забележал претходно е чудната енергија во сала, меѓу публиката, па и меѓу Чкембарите. Како таа самоувереност од тимот, да се прелеа горе во публика, која беше дојдена да види една рутинска победа, да види уште едно понижување на Кралот, и ако е можно и да му пресуди на истиот. Бледо, тивко, мачно во сала. А требаше да биде дерби, до последната капка пот или крв.

Како и да е, сериозно- несериозно од еден професионален погон, од тренер кој е донесен од странство, да биде додадена вредност и да освојува титули. Сериозно болно за луѓето кои го финансираат клубот, за луѓето кои платиле сезонска или поединечна влезница. Стара поговорка вели: тоа што сам можеш да си го направиш, ни душман не може. Така е во ситуацијава со Битолчани, кои се вратија неколку чекори назад во однос на освојувањето на титулата, и се ставија во ситуација на 10 декември да мораат да победат и да чекаат, повторно друг да им заврши работа. Не дека не се нашле во ваква ситуација, и од истата не излегле како победници, но сега и ситуацијата (не политичката) и поделените карти не(ма) (да) се исти.

Пелистер можеби ги потцени скопјани, или пак паметот му беше во Загреб, на клучниот дуел оваа сезона, во која, за првпат имаат фина можност за пласман во најдобрите 16 на Стариот континент. Ситуација која не е за потценување, иако победа во Загреб е на ниво на мало чудо.

Но, кој сум јас да кажувам кој колку може или не може.  Фитиљ, Деки, Никуч, Жаре и останатите решаваат за тоа кога ќе завршат натпреварите на Пелистер оваа сезона во ЛШ.

Она што мене ме радува, или ме растажува, е „ролетната“ на Галец, зрелоста на Самоил, макар и споредната улога или принудна минутажа на Стојановски во дресот на „двократниот“, развојот на Стојковиќ, формата на Ѓоргиев, враќањето на Марко Митев, но и „заковувањето“ за клупата на близнаците Атанасиевиќ. Македонските ракометари, особено младите, секогаш ќе ја имаат мојата поддршка и убави зборови, во овие редови, затоа што тие се иднината што мора да ја негуваме, не да ја гледаме оддалеку.

Затоа што македонскиот ракомет е Галец, Петар и Павле, Марко, Марио и Игор. Не Хосни!

п.с за промена, вечерва, макар случајно дојдете во „Јане“. Вардар со убава победа ќе го слави пласманот во следната рунда од Европската лига на ЕХФ. Вардар презимува во Европа!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Спектакл и мизерија – ракометен викенд пред преполни трибини appeared first on Само Ракомет.

Каква недела!

Ракометот е мејнстрим. Македонскиот ракомет го достигнува својот зенит оваа есен. Нашите екипи и повеќе од солидно го презентираат најуспешниот спорт во државата, а од друга страна, дерби средбите во домашното првенство носат сериозна доза на возбуда, неизвесност, па и ако сакате квалитет. Иако за истиот, квалитетот де, можеме да правиме компарации само во ситуација кога си го „мериме“ во Европа. Така било, така и ќе остане.

Да почнеме со ред!

Минатата недела ја завршивме со дерби дуел помеѓу Вардар и Алкалоид, за кој пишувавме и анализиравме тука. Но, она што е интересно, и  можеби или сигурно, несвојствено, „двократниот“ после неполни 48 часа веќе беше на мегдан во Европската лига на ЕХФ, против најголемиот конкурент за освојување на првото место во групата, екипа која доаѓа од земја или регион, или полуостров кој е „мајка “ на ракометот, Шведска. И тоа, на гостински терен. Сериозно, несериозно во однос на напорот на играчите и последиците кои можат да произлезат, но за среќа се заврши како што треба, барем во однос на здравствениот билтен. Така е тоа кога има важен концерт во „Јане“ во терминот кој е планиран или предвиден за дербито со Алкалоид.

ВАРДАР КАКО НИКОГАШ ПОСЛЕДНИТЕ ГОДИНИ ИМА ПОТРЕБА ОД ПОЛНА САЛА „КОМИТИ“

Но, и покрај се Вардар покажа карактер, покажа дека е, пред се „тврд орев“ и дека во ваква констелација, тешко е да го „нокаутираш“. Да го победиш, да, но не и да го растуриш и совладаш со двоцифрена разлика. Многу често, фелата во еден спорт, сака да дискутира после натпревар, и да бара виновници или оправдување, но факт е дека, доколку Вардар имаше адекватен простор (временски) за одмор, и беше малку по присебен во Шведска, пласманот во следна фаза ќе беше веќе завршена работа. Вака, веќе утре, со сите сили, против Кристијанштад дома, уверен сум, ќе го покаже кој е кој. Вардар е поквалитетен, има поширок ростер, едноставно, Вардар е екипа која оди на резултат, екипа со формирани играчи, искусни и докажани, за разлика од тимот од Шведска, кој како развоен проект, постојано „вади“ нови и нови играчи кои или преку Данска, или по директен пат заминуваат на печалба во најсилната лига во светот. Тој е концептот на екипи, држави, кои немаат „сила“ да си го „мерат“ со најскапите тимови од Германија, Франција, Унгарија, па и Данска.  

Голема предност, против такви екипи знае да биде домашниот терен во региони како нашиот, каде „крвта врие“, публиката е бучна, а противникот ненавикнат на тие услови. Затоа, полн „Јане“ со френетични поддржувачи, кои ќе прават притисок и ќе му помогнат на својот тим, до нова победа и сериозно зголемување на шансите за прво место во група и максимална екстензија на евро сезоната. НЕ е неважно!

„БАНДАТА“ ИГРАЧИ И „НОВАТА“ ПУБЛИКА СЕ ТЕШКО СОВЛАДЛИВА „ЕКИПА“

Веќе следниот ден, Битола, Македонија беше домаќин на „натпреварот на неделата“. Признание за клубо, градо, за спорто, за државата. Гостуваше непредвидлив противник, со буџет од 8 цифри во евро валута. Но и противник кој има многу осцилации во играта, и знае да добие „кај што не треба“, а да „се сопне“ каде против противник кој има 4 или 5 пати помал буџет. Во Битола се случи она второто, за наша среќа (ако воопшто среќата има врска со она што се случуваше минатата среда). Две работи ме импресионираа. Тимскиот дух или „бандата“ играчи, каде се знае кој „коси, кој вода носи“ и публиката. Веќе зборувавме дека Битола, со неколку потези (носење искусни македонски ракометари) на бившиот спортски директор, но и созревање на ситуацијата и носење на адекватни засилувања, создаде тим кој минатите две години научи да добива „тешки“ натпревари, и својствено да освојува титули. Таа хемија и хиерархија носат една цврстина и борба до последен атом на силите, без разлика на квалитетот на тимот во споредба со противникот. Особено ме радува фактот дека овој македонски Пелистер, после 10:5, падот до  -2 за гостите, се надмина себеси и успеа да го добие натпреварот, и да остане во игра за позициите кои носат 1/8 во Битола. Еден мој пријател, на привремена работа во Битола, мисли дека претерувам со ова „1/8 финале во Битола“, но јас верувам дека оваа екипа има нешто во себе, што во минатото не беше случај. Времето ќе покаже. Втората работа е публиката. Ја знаеме, многупати е посочена како фанатична, но сведок сум кога многупати паѓала на испит, кога на тимот не му одело, па дури знаела да носи контраефект. Во средата, но и претходно со Барса, не беше така. Тоа е знак на еволутивен развој, во насока на тоа дека тимот се „турка напред“ и кога победува, а особено кога не му оди. Секоја чест!

„РАНЕТИОТ ЛАВ“ ВО ОХРИД: БЕЗ ХОМОГЕНИЗАЦИЈА И МЕЃУСЕБНА ПОДДРШКА НЕМА ЗОНА, НЕМА ГОЛМАНСКИ ЕФЕКТ И НЕМА РЕЗУЛТАТ

Во сенка (за широката публика) на „европска“ Битола, можеме да кажеме, нај амбициозниот ракометен проект во државата, Охрид, после добриот настап во првото коло во Автокоманда, на домашен терен, пред полна сала, го пречека „ранетиот лав“ Алкалоид. Не знам колку епитетот лав е адекватен за оваа млада екипа, особено што пред себе како противници има екипи со 9, 10,11 искусни странски ракометари, но клубот кој лани освои европска титула и е предводен од селекторот, веќе не навикна на егал однос и паралелно промовирање нови мак репрезентативци. Сепак, имајќи предвид проблемите, и оние со атмосферата во тимот, по не преболните квалификации за Европската лига на ЕХФ, но и во однос на здравствениот билтен, каде и Митев, и Симба, не се на 100%, Батак сениор не е уште во погон, а Борзаш е со сериозна повреда, кога човек ќе погледне со што екипа истрча Лазаров во Охрид, резултатот е очекуван и реален. Колку и да се талентирани, перспективни и квалитетни, Ѓорговски, Дамјан Митев, Галевски, Иваноски, па и Карасманакис, сеуште не се играчи од кои можеме да очекуваме да „добијат“ натпревар против екипа која има 9-10 искусни странци, која има три-четири македонски актуелни или екс репрезентативци. Особено не, кога противникот не дозволува Алкалоид да ја игра „својата игра“, кога натпреварот го носи на своја „воденица“ и кога тимот нема сериозна поддршка од голмани. Разликата во играта, а со тоа и во резултатот, го увидовме во делот од натпреварот кога Митев доби минутажа (инаку многу внимателно нашиот најдобар среден бек се внесува во игра, без ризик, по цена на неуспех и пораз, што е за респект) и кога заедно со Ѓоргиев беа лидери на тимот, барем во напад. Тврдам дека Алкалоид нема никаква шанса со екипа од големата четворка, во ситуација кога поголем дел од натпреварот го игра на половина на противникот. Така беше во Охрид, каде и покрај, напаѓачки феноменалните Стрмљан и Иванковиќ, сепак одбраната е таа која што осигура позитивен резултат. Од другата страна, дефанзивната поставеност на Алкалоид повторно изгледа порозно, со слаба комуникација и недостиг од меѓусебна поддршка. Ова доведува до „пукање“ токму во средината на зоната, местото што мора да биде нај цврсто за да му даде сигурност на голманот. Во спротивно, доаѓа фрустрација кај истиот, нервоза кај тренерот и постепена де-хомогенизација на тимот.

Нејсе. Овој Алкалоид, верувам дека, со Митев во стара форма (за што ќе треба време), па и без Борзаш, но со подобрена зона, со адаптиран Аларов и без Маркоски, можеби со алтернативна формација, како изненадување, повторно ќе биде конкурентен за врвот. Следниот натпревар во Битола, можеби не е баш адекватен за некој поголем исчекор, но од друга страна пак на „маката се познаваат јунаците“. Овие јунаци од Алкалоид, се истите за кои, за два месеци ќе навиваме и во кои „ќе се крстиме“. Затоа, се надевам дека што поскоро ќе излезат од „дупката“.

За крај, повторно Охрид. Веќе на првиот натпревар обезбеди пласман во следната рунда од поранешниот Челинџ куп, а начинот на кој тоа го направи дава надеж дека Македонија повторно ќе има свој претставник во полуфинале или финале на едно европско натпреварување. Може некој друг колективен спорт да се пофали со таков успех???

п.с

За крај цитирам еден голем фан на Вардар, Виктор Настески, во пресрет на утрешниот натпревар со Кристијанштад:

Во вторник НЕМА изговори!

Ги земате децата, го облекувате црвено-црниот дрес и ПРАВЕЦ ВО ЈАНЕ!

“Јане Сандански” мора да ГОРИ!

Полна сала отсекогаш било нашето најсилно оружје, силата што ги тресе противниците и адреналинот што ги крева нашите момци

Тука паднале гиганти, тука многумина дознале што значи да играш против црвено-црниот ѕид од навивачи

Овие момци што гинаат со срце на терен, ја заслужуваат нашата поддршка од првата до последната секунда

После поразот во Шведска, време е за црвено-црна одмазда и нова победа за Вардар

Да им покажеме на Швеѓаните како се бодри двократниот Европски шампион

Ајде да го наполнеме Јане до последно место

ЕДЕН ЖИВОТ-ЕДНА ЉУБОВ

Затворен цитат.

Оти за За МакедонЦкиот ракомет се работи!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Никој како Неговото Величество – РАКОМЕТОТ! appeared first on Само Ракомет.

Викендов ни донесе скопски дерби дуел на две, до неделата, непоразени екипи, по кој домаќинот остана на максимум бодови, а гостинот веќе загуби четири. Натпревар кој го обележа враќањето (на дерби натпревар) на ракометниот Брус Ли, на задоволство на неутралната публика во „Јане“ и на оние кои го следеа натпреварот преку директен пренос.

Ќе ни треба „малиот“ во Јануари во Данска!

Самиот натпревар, напаѓачки квалитетен, незивесен, нервозен и тензичен на терен, ама и покрај аут линијата. Можеби не до самиот крај, но секако во поголемиот дел од истиот. Барем според она што го „кажуваше“ семафорот. Публика, онаа која дошла да го бодри „двократниот“, знаеше зошто е дојдена, школска, во однос на начинот на кој го „носеше“ својот тим и беше „ветар во грб“ кога најмногу требаше.  Штета што Скопје не е поголем град, па еден голем бренд како Вардар да може да прибере 5000 луѓе на натпревар, против еден од своите најголеми ривали, последните години. Но, што е тука е. Ако почнеме тука за причините, отидовме на над 2000 зборови во оваа колумна. Во секој случај, времињата се други, луѓето се други, алатките се други. Оние времиња „кога тато за раче ме носеше на Градски“ ги заменивме со нереално, „паѓање во несвест“ по Ливерпули и Арсенали, и „сечење вени“ по Интери и Барселони.  Маркетингот и обложувалниците ја однесоа шегата и сега децата наши наместо со Вардар и Пелистер, ги „доиме“ со Меси и Роналдо. После Цацко ни е крив.

Нејсе!

Што видовме на терен?

ЕФИКАСНЕН НАПАД, ПОРОЗНА ОДБРАНА – НА ДВЕТЕ СТРАНИ НА ТЕРЕНОТ

На стратот, две зони, модифицирани 5-1, со акцент на различен дел од нападот на противникот, но со ист ефект според успешноста. Голема нула. Чупиќ беше тој кој многу брзо увиде дека „французот“ „нема глава“ за преден, иако располага со одлични физички предиспозиции, па брзо ја „спушти“ зоната на 6-0, но и понатаму работите не се променија. Вардар има широк ростер, но и проблем на позиција три и четири. Недостасува уште еден стабилен играч, фокусиран на зона. Во моментов, и Хорига и особено Борозан, или не знаат или не сакаат да ја покријат таа позиција доволно квалитетно, поради нивните запазени улоги во нападот и начин на кој го играат ракометот. Мечка сеуште го чекаат, а Тале го „попратија“. Зоната, впрочем, заедно со под просечниот Валах, беа причина што Вардар, во неделата, долго време не можеше резултатски да се одлепи и порано да го реши победникот.

На другата страна, Лазаров, со Џонов како „истурена“ двојка, која треба да спречи добар залет и проток на топка и Маркоски во централниот бедем, постави зона, која, долго време е на неговото „мени“, зона која е сериозно воиграна, но и зона која многупати до сега функционирала и носела резултат. Но, не и овој пат. Селекторот во овој сегмент беше надигран од својот конкурент, кој на зоната на гостинот одговори со развлекување спрема лев бек и ситуација, габаритни играчи како Хорига и Борозан и брзи и спретни играчи како Боно и Малус, во полн залет да напаѓаат зона (пивотот на Вардар стоеше помеѓу 5 и 6) и лесно да пробиваат во делот кој треба да биде најцврст. Без разлика дали на таа или тие позиции беше Маркоски, Карасманакис, Аларов или Стојковиќ. Исто така, лошата соработка меѓу играчите на тие позиции овозможи (пре)многу примени погодоци од средината на теренот, без шанса, голманите да одбранат шут од крило, на поставен напад. Иако Алкалоид беше во егал до 48-49 минута, она во неделата беше убедливо нај неквалитетно одигран натпревар на тимот од Автокоманда, кога зборуваме за сегментот одбрана. Добиени дуели кои се бројат на една рака, нула хомогеност, меѓусебна поддршка и покривање, инертно и дефокусирано. И како капак на се, без никаква поддршка од голман.

ВАСИЛ ГОГОВ Е ЈУНАК НА НАТПРЕВАРОТ – ЌЕ ГО ИГНОРИРАШ ИЛИ СТИМУЛИРАШ

Што се однеусва до нападот, тоа беше сегмнетот, во кој, двете екипи беа на висина на задачата, но со различна филозофија и нормално, различен епилог за двете екипи.  Од една страна, Чупко со широк ростер на бекови, ротираше максимално, одмараше одредени играчи во дадени моменти и во секој момент од натпреварот имаше барем двајца разиграни играчи од задната линија.

На другата страна, Алкалоид почна без недоволно подготвениот за натпревар Ѓоргиев, без Марко Митев и без повредениот Борзаш, па во таква ситуација на принудно скратен ростер, Серафимов иако долго играше симултанка со зоната на домаќинот, поддржан од Иваноски и Стојковиќ, не беше доволен за позитивен резултат.

Конечно, натпреварот го реши зоната на Вардар, која одигра 15 минути квалитетен ракомет, зона која е физички силна, агресивна и мотивирана, но и во голема мера поддржана од феноменалниот Васил Гогов. Оној Васил Гогов, кој веќе подолго време заслужува да биде повикан на поширок список на националниот тим. Можеби, во моментов како нереална опција за во први 16, но секако, како порака од селекторот дека ја следи неговата форма и развој, и најважно како стимулација за уште подобра работа и зголемена самодоверба во иднина. Истото важи и за уште еден македонски ракометар, Кристијан Анастасовски, кој заслужува внимание и повик, како начин на зголемување на базата на мак ракометари, а и како „будење од зимски сон“ за дел разгалени новокомпонирани репрезентативци.  Прашање на воља е дали ќе ги игнорираш или стимулираш. Но и двајцата се тука, дел од Вардар, имаат пристојна минутажа и играат солидно. Барем засега.

ПОСЛЕДИЦИ ОД ДЕРБИТО И ПОГЛЕДИ КОН ИДНИНАТА

За крај, овој дерби натпревар, без разлика дали ќе остане запаметен како пораз или победа, истиот брзо ќе се заборави. Но бодовите, тие ќе се „влечат“ до јуни. Така налагаат новите правила и прописи.

Резултатот, или подобро кажано односот на силите на терен, само ги нагласи некои стари, но и откри неколку нови разлики меѓу двата тима, но и извади на површина некои веќе „излитени“ муабети. Што е попаметно или поважно,за клубот, за мак ракометот?  Вардар, како победник, со многу нови имиња и (пре)многу странци во ростерот, полека, очекувано и најавено уште на стартот на сезоната, игра сè подобро и делува сè покомпактно. На некој начин, ја оправдува својата политика на „легија на странци“. Тоа е добро за клубот и за тие што го следат. Но…

Имајќи предвид дека оваа екипа ја формираше некој друг, не би било изненадување ако на полусезона следуваат промени во ростерот во однос на засилувања, но и заминувања. А кога на сето тоа ќе се додаде и враќањето на Мечка Лазаревски во тимот и во соблекувалната, се наметнува прашањето: дали е тоа доволно за титула и за враќање на Лигата на шампионите во „Јане“ догодина?

На другата крајност, прв пораз и веќе изгубени четири бодови во првенството, од кои два на домашен терен, Алкалоид веќе утре гостува во Охрид, а следната недела во Битола. Концептот на „трпење“ на младите македонски ракометари, чекајќи тие да стасаат и да „пораснат“ за титула, не е ниту лесен, ниту блескав. Сепак, овој клуб веќе покажа дека знае да создава и да освојува, со Куп и Суперкуп титули во последните години.

Сега, пред тимот на Лазаров следи период што неодоливо потсетува на оној „пред Фарски“, само што сега таличниот месец мај е далеку. Разочаран од напредокот и развојот на некои свои пулени кои многу ветуваа(т), Алкалоид се наоѓа пред нова одлука, дали ќе продолжи по истиот пат, трпеливо чекајќи ги Марко, Тино и Даме или ќе посегне по засилувања од странство, како Малус, Хорига или Јанкоски или подобри од нив, за да остане конкурентен во битката за титулата?

Филозофијата на клубот, која ја ценам и поддржувам, на неносење странци по секоја цена, можеби ќе биде ставена на најтешкиот тест досега.

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Два концепта, две визии, едно дерби со многу пораки и еден „победник“ appeared first on Само Ракомет.

Големото македонско и балканско ракометно дерби донесе неизвесност, квалитет и ривалитет на теренот… но и инциденти надвор од него. Вардар го доби натпреварот, но клубовите и публиката имаат важна порака: спортот е за навивачите, за атмосферата, за полни сали, а не само за трофеи.

Поминаа десетина дена од моето последно „излегување во јавност“ и нешто помалку од 48 часа по завршувањето на големото македонско, балканско ракометно дерби во дуелот меѓу минатогодишниот шампион и освојувачот на Купот на Македонија.

Дерби кое, очекувано, траеше подолго од вообичаените 80–90 минути. Натпревар кој во себе собра сè што оваа држава знае да произведе како екстрем, во секој сегмент од нашето живеење.

Од една страна, за наша среќа, имаме екипи и лига што (треба да) привлекуваат внимание. Имаме квалитет, ривалитет и неизвесност. Тука се и општините, бизнисмените и државните функционери кои вложуваат во спортот и како сублимат на се погоре напишано, имаме производ што предизвикува интерес кај јавноста, иако сè уште не доволно голем во однос на значењето на македонскиот ракомет, како најуспешен колективен спорт во Македонија.

Исто така имаме и публика, барем на овие дерби-натпревари. Имаме медиумска поддршка, насочена кон враќање на гледачите во салите, од 7 до 77. Но, истовремено, одново и одново ни се случуваат инциденти или ситуации во кои други личности стануваат „главни“ во салата, а погледите, наместо кон теренот, се насочени кон нив.

Така се исполнува нечива цел и намера, но се создава несигурност кај една многу важна категорија на спортски фанови, а тоа се оние кои сакаат да платат влезница, да донесат дете на ракомет и едноставно да поминат квалитетно време.

Зошто?

Одговорот лежи во една сложена формула составена од општествените прилики во државата: условите на живот, образованието, (не)испорачаната правда, политизацијата на спортот и многу други фактори. Не е ова моја тема, ниту мој фах, но едно е јасно: овие групи имаат директна поддршка од клубовите. Токму клубовите треба сериозно да размислат и да стават на вага, дали и кому му се потребни вакви инциденти? Зашто, очигледно е дека ништо не сме научиле од минатото.

Виктор Христоски за „Само ракомет“ напиша текст веднаш по натпреварот, кој вреди да се прочита и да се земе како референтна точка за оваа проблематика.

„ЧЕРВАРОВИОТ МЕТАЛУРГ“ НЕ СЕ СПОИ НА ТЕРЕН, ДОМАЌИНОТ ОДМОРЕН И ФОКУСИРАН ГО ИСКРИСТИ МОМЕНТОТ

Што можевме да видиме на терен?

Најавивме во претходната колумна дека „двократниот“ е во подем, а во онаа најавната колумна за оваа сезона и дека Вардар, оној кој го обожаваат Скопјани, ќе го гледаме некаде на почетокот на декември, и дека е многу важно за Вардарци, до тогаш, да не изгубат планирани бодови, кои подоцна тешко ќе можат да ги надополнат. Тоа и се случува, Вардар, од натпревар во натпревар игра се подобро и засега ги „доби“ двата дерби дуели, прво против Охрид, а во средата и против најголемиот конкурент во лигата, Еурофарм Пелистер. Макар било тоа и на домашен терен.

Домаќинот, одморен, фокусиран, со поширок ростер на играчи кои можат да дадат свој удел во играта и резултатот, со висока зона во која Талески и Јанкоски беа централни бранители, со само една замена напад/одбрана и со Малус како лидер во нападот, беше за нијанса поквалитетен тим. На другата страна, „Черваровиот Металург“, од, за нас, непознати причини, во поголем дел од натпреварот, во напад одигра со постава во која недостасуваа играчи со кои, на стартот на сезоната делуваше компактно и сигурно, а таквата поставеност (постава) даваше резултат во играта на шампионот. Како дополнение на сето тоа, гостите го имаа капитенот, кој со огромна доза на нервоза и нетрпеливост, создаваше атмосфера која не одеше во прилог на екипата. Интересно беше да се гледа дуелот на двајцата поранешни колеги и лидери на таа ‘96 генерација, играчи кои од како знаат за себе се во постојан натпревар – кој е „главен“, ривалитет кој од една здрава конкуренција, многу често одеше во крајност, на лична нетрпеливост. Беше интересно, како дел од нашата култура и начин на сфаќање на спортот, да се види и дуелот и постојаните провокации помеѓу Фитиљ и Хорига, играчи кои антрополошки се многу слични, играчи од кои зависи играта на целиот тим. Се на се, нетрпеливост, провокации, ривалство и малку квалитетен ракомет, но и шоу за „сите пари“.

Што се однесува до нападот на Битолчани, истиот понуди премалку за да може да очекува да дојде до бодови во „Јане“. Кузмановски, потврди дека е човек кој прави разлика, но и дека на дербито пристигна неподготвен, за тоа што го чека во „скопскиот котел“. Фитиљ, заедно со Деки, беа единствените кои, статистички, го оправда својот статус, но во клучни моменти и промашија шутеви кои тимот го чинеа пораз. Тајник, не го видовме многу на терен, а и од тоа што го видовме, повеќе потсетуваше на оној „липицанер“ од минатите сезони, Хосни исто така играше на „лажичка“, веројатно поради ритамот и заморот кој го носат годините и неговиот начин на игра во два правци, а Пешевски немаше доволно употребливи топки. Кога на тоа ќе се додаде, порозната зона, таму каде што треба да биде најцврста, предводена од тактички, но и технички просечниот Хенингман, а „поддржана“ од еден од „близнаците“, резултатот е реален и очекуван. Шампионот не беше на свое ниво, спортски кажано, „ја нудеше“ на тацна победата и бодовите од натпреварот.

Вардар, во некои други времиња, оваа великодушна понуда на големиот ривал, ќе ја прифатеше уште во ран период на мечот и истиот ќе го завршеше со победа со солидна разлика. НО, и вака не е лошо за Вардарци, во ситуација, кога напомнувам, „двократниот“ очекуваме во текот на сезоната да „расте“ и овие бодови, во ситуација кога тимот сеуште не е доволно воигран, ни и многу поважно, не е комплетен, се од исклучително значење.

МАЛУС Е ЛИДЕР ВО НАПАДОТ НА „НОВИОТ ВАРДАР“, ТАЛЕСКИ Е „ДЕВОЈКА ЗА СЕ“ КАЈ ЧУПКО

Да не заборавиме да ги потенцираме добрите страни кај победникот. Малус, кој како што најавивме ќе биде лидер на овој тим во нападот, одигра „докторски“, заедно со Хорига, кој има супер квалитет во два правци, но и доза на не дисциплина (спортска) во одредени делови на натпреварот. Јанковски и Митровиќ како играчи кои исто така играат во два правци, иако се притаени и во сенка на Малус и Хорига, сепак одиграа солидни партии и на крајот „новиот“ Француз на лево крило, одигра одлична, агресивна зона, донесе енергија во тимот и ќе биде корисен, без разлика на неговиот ограничен технички потенцијал. За нотирање е и играта на Филип Талески, кој кај Чупко, очигледно е „девојка за се“, се користи на доста позиции во одбраната, но и во нападот, одигра корисно, а во иднина можеме да очекуваме, доколку успее да сфати дека во овој тим не е тој ликот што треба да „вози трактор“ да си го најде своето место и да придонесува во успесите на Вардар. Времето кога, тој „возеше трактор“, а некој друг „отвораше врата“ е завршено, и што побрзо сфати, толку поскоро може да го видиме и назад во дресот со националните обележја. Би сакале да биде така.

За крај, да ги споменеме и голманите, кои како и вообичаено, го решија, во еден домен, победникот. Валах, како засилување кое не покажа многу на подготвителните натпревари, но и имаше повреда на стартот на првенството, конечно го оправда трансферот. На другата страна, Пелистер без Хеидарирад во составот и бледото прво полувреме на Митревски, на голот доби поддршка во младиот Давид Брестовац, кој за жал се здоби со тешка повреда, без можност да му помогне на тимот. Во вториот дел популарниот Никуч, беше на висина на задачата, но неговите соиграчи немаа решение за одличниот Полјак на другата страна, па така неговата, севкупно, солидна партија, резултатски остана не испратена.

Дерби како дерби, натпревар како натпревар, во кој едните освоија бодови на домашен терен, бодови кои ќе немаат голема вредност доколку не се одржи и надгради нивото, не се освојат бод или два во Автокоманда и Охрид, местата или салите каде ќе се решава победникот на „најквалитетната  лига на Балканот“.

И за крај, клубовите мора да сфатат дека тие постојат за публиката, и дека полни сали се репер за исполнување на зацртаното, а не само фактографска состојба во однос на местото на табелата. Кој подобро или побрзо го сфати тоа, и кој повеќе ќе работи на истото ќе има повеќе публика (со платени влезници) во сала. Публика која ќе плати билет, ќе купи реквизит на клубот, ќе се напие пиво и со тоа ќе придонесе во буџетот на својот миленик.

Се друго е гола борба за трофеи, кои општествено ништо не значат!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Дерби на екстреми – спорт и сенки во македонскиот ракомет appeared first on Само Ракомет.

Во таква ситуација, повторно, домашниот тренер, требаше да најде начин да го принуди противникот да игра побрзо, особено кога истиот тој е во напад, а не да остави Фитиљ, Тајник, Пеше, па и Хосни, на искуство, да „се влечат“ и да доаѓаат до посакувана позиција за погодок. Со агресивна зона, за која можеби нема доволно играчи со добра спецификација, но има многу широк ростер, да наметне висок ритам. На тој начин, и „големите“ Галец и Кизиќ ќе имаа повеќе работа од позиции кои нив им лежат. Вака, Гарабаја го одмори Фитиљ, а со тоа и Деки (како зависен од играта на овој првиот на позиција пет), во поголем дел од вториот дел, оставајќи ги колку што е можно по одморени за она што следува утре, во Битола, кога доаѓа данскиот гигант, најдобрата фабрика за играчи во светот на ракометот, ГОГ Гудме.

Зад нас е викенд, или подобро кажано супер викенд од македонската ракометна суперлига. Четирите кандидати за (нај)висок пласман меѓу себе ги вкрстија копјата и, според резултатите уште еднаш го потврдија општото мнение дека оваа сезона ќе биде и сериозно квалитетна, но и максимално израмнета. Викенд, од кој Вардар излезе како победник, по многу основи.

📸 RK Vardar 1961

ОХРИД ИМА ЗА ШТО ДА ЖАЛИ, ВАРДАР СЕ „ПРОВЛЕЧЕ“ ДО НОВ ТРИУМФ ВО СУПЕРЛИГАТА

Да почнеме од натпреварот во саботата во „Борис“.

Поради зафатеност на својот дом во Аеродром, „двократниот“ првото дерби оваа сезона го играше, условно кажано, на терен, во сала што е не „нивна“ (иако и „Јане“ не е сала под контрола на Вардар) и тоа се почувствува на самиот натпревар. Под просечна посетеност и атмосфера која не му дава предност на скопскиот тим, во однос на конкурентите. Прашањето е, дали Вардар полека губи идентитетот или Охрид, сеуште, не е предизвик за поддржувачите на Вардар?

Што се однесува до самиот натпревар, очекувано, видовме две класични 6-0 зони, без изненадувања на двете страни во однос на формациите, но со одредени варијабли во однос на играчите кои (требаше) да го понесат товарот на натпреварот, на двете страни. Вардар, од неодамна со проширен список на повредени играчи, во кои влегува и левото крило Кеита, како прва опција во нападот, но и позицијата пет во зоната на тимот. Сериозен проблем, имајќи предвид (не)довербата на „шефот“ во резервата на таа позиција во името на Марио Стојановски. Како што се шпекулира, на пат за Скопје (иако е веќе тука) е нова аквизиција од Франција, играч кој треба убаво да си помине во Скопје, следните неколку месеци, до крајот на сезоната.

Од она што можеме да издвоиме е дека Вардар, со супер висока зона 6-0, каде ротираат Хорига, Јанковски, Талески и Митровиќ има голем потенцијал, и ќе биде предизвик за секој противник. Во моментов, на голманска позиција имаат проблем со повредени играчи, односно двајцата странци не се во строј, ситуација, која за мое лично задоволство, одлично ја искористи нашиот Гогов, кој како и лани, така и оваа година, покажува стабилност и предиспозиции за високи дострели. Знам, не е сеуште калибар на кој Вардар може и треба да се наслони, но па и да му се донесат двајца странци, не е реална ситуација. Вардар покажа напредок, пред се со аклиматизацијата на Малус, кој ќе биде лидер на овој тим во нападот, но и со враќањето на Борозан, кој иако релативно неспремен, сепак физички доминира и знае парцијално да биде корисен за тимот. Чупко, очигледно доста посмирен на клупата, свесен е дека ќе треба време оваа екипа да се „дотера“, во што и не се сомневаме. Времето не е нивен сојузник, имајќи предвид дека секој изгубен бод, тешко ќе се надополнува до јуни. Вардар има потенцијал на бековските позиции, има голем број средни бекови кои играат за екипа, но имајќи предвид (пре)многу нови играчи, не е доволно уигран. Со враќањето на Еспиња, и особено на Лазаревски, во два правци, „двократниот“ ќе има што да каже при поделба на трофеите.

Под слоганот „Дали е некој за ракомет?“ стартуваше новата сезона на „Ракомет За Секое Дете“

Прочитај повеќе тука https://tinyurl.com/ydvw5dfe

Од друга страна, Охрид „забревтан“ после одличната најава на сезоната, и особено бодот во Автокоманда, со голема самодоверба влезе во натпреварот. За изненадување, Ројевиќ, од старт не го користеше Иванковиќ во два правци, а Стрмљан воопшто и не влезе во игра. Можеби и разбирливо до некаде за овој вториот, ако се има предвид дека Јотиќ игра најдобар ракомет, откако е дојден во Охрид, одигрувајќи за себе и за екипата на високо ниво. Изненадувачки за мене, Охрид игра многу добро во напад, имајќи предвид стилот на игра на Ројевиќ, чиј што фокус е на одбраната. Особено, во саботата, одличен во два правци беше Веин, кој иако делува споро и неуверливо, покажа дека има кликер, одлична техника, но и огромно искуство. Охрид нема за што да жали по натпреварот, во ситуација кога имаше егал натпревар, имајќи предвид дека за бодови против Вардар, ќе мора да имаат поголема поддршка од голман. Тоа е општо позната теорема во ракометот.

Она што може да му го забележиме на Ројевиќ е недовербата која ја има кон дел од играчите, во ситуација кога работите не се движат во посакувана насока, гестикулирајќи на начин кој внесува несигурност на тимот и прави играчите да не веруваат во себе. Исто така, на душа на шефтот на стручниот штаб оди начинот на кој Охрид ги заврши последните три напади од натпреварот, без да одигра ништо конкретно, оставајќи ги Јотиќ и Иванковиќ да шутираат од неизградени позиции. Доколку не се работи за полесна повреда, неучеството на Стрмљан, но и на Савревски, е исто така ситуација која останува нејасна. Можеби ќе звучи како „генерал после војна“, но Охрид, на овој Вардар, кој има многу потентни бекови, кои самостојно, тешко создаваат ситуација за гол, требаше да подготви зона која ќе го ограничи Малус и ќе оневозможи „добра топка“ и залет на бековите. Барем парцијално, на одреден период, како фактор на изненадување, од која што ситуација, тимот ќе можеше да ефектуира уште 3-4 „лесни“ погодоци. Доволно за комплетен успех.

Вака Вардар освои важни бодови и е единствен од четирите екипи, без загубен бод.

📸 RK Alkaloid

АЛКАЛОИД СИЛНО МОТИВИРАН, НО И НЕКОНКРЕТЕН, ПЕЛИСТЕР СТАБИЛЕН И УИГРАН

На второто дерби во Автокоманда, домаќинот, без право на грешка (иако е многу рано) и силно мотивиран, го дочека шампионот Пелистер, кој само пред неполни 70-часа, во името на мак ракометот, биеше битка во центарот на Европа, кај супер богатиот ПСЖ. Ситуација, која заедно со онаа која следува (натпреварот од големо значење за битолчани, против дански ГОГ) налагаше, максимално штедење на ресурсите и игра која не му одговара на тимот на Лазаров. Пелистер, уште еднаш покажа сериозна хомогеност, уиграност, и квалитет на одредени позиции, иако бројот на играчите кои можат да го следат системот на Гарабаја, во моментов не е доволен за настап на два фронта. Кажавме и пред сезоната, Пелистер веќе има база и „банда“ од 7-8 играчи, кои се надополнети со убави засилувања на голман, пивот и десно крило. Пелистер го има играчот број еден во лигата, кој прави разлика во секоја смисла. Пелистер го има Манасков, оној Манасков кој го знаеме, со фокус и амбиција да покаже кој е кој во моментов на таа позиција во мак ракометот. Но, Пелистер го има и Тајник, кој технички и моторички може да ги исползува квалитетите на Пешевски и особено Кузмановски. Ваков Пелистер, воден супер прибраниот Гарабаја од клупата, тешко може да „изгуби глава“ и да влезе во „лош филм“.

На другата страна, и дефинитивно, Алкалоид, без разлiка на желбата која беше неспорна, делува многу не самоуверено, во отсуство на „Брус Ли“, без лидер на тимот, на самиот терен, без играч кој може „да удри на маса“ и да смени терк на натпревар. Системот постои и носи резултат, во одредена мера, но очигледно, недовербата на „шефот“ кон некои, веќе профилирани македонски репрезентативци, влијае негативно на тие истите, во моменти кога треба да се скрши противникот. Хановер и сезоната без Европа, барем засега остава траги на играта, веројатно поради нервозата во тимот, која доаѓа од луѓето кои го водат спортскиот дел, не помирени со фактот дека, после првиот трофеј минатата година, Алкалоид нема да игра Европа. За подвлекување е солидната партија на Мартин Иваноски, кој беше заборавен во вториот дел, на напредокот на Даме Митев, кој покрај седмерците, каде беше непогрешлив, имајќи предвид возраста и искуството, одигра солидно. Факт е дека, познавајќи ја играта на Лазаров и ростерот со кој располага, противниците не дозволуваат натпреварот да оди во насока на „брканица“ по теренот и игра на гол повеќе. Особено беше тоа очигледно на натпреварот со Пелистер, каде мирниот и сталожен гостински тренер, поттикнат од фактот дека со Фитиљ, Тајник и Пеше има добитна комбинација на поставен напад, постави игра без натрчување со противникот.

Во таква ситуација, повторно, домашниот тренер, требаше да најде начин да го принуди противникот да игра побрзо, особено кога истиот тој е во напад, а не да остави Фитиљ, Тајник, Пеше, па и Хосни, на искуство, да „се влечат“ и да доаѓаат до посакувана позиција за погодок. Со агресивна зона, за која можеби нема доволно играчи со добра спецификација, но има многу широк ростер, да наметне висок ритам. На тој начин, и „големите“ Галец и Кизиќ ќе имаа повеќе работа од позиции кои нив им лежат. Вака, Гарабаја го одмори Фитиљ, а со тоа и Деки (како зависен од играта на овој првиот на позиција пет, кога треба да менува на т.н долга страна), во поголем дел од вториот дел, оставајќи ги колку што е можно по одморени за она што следува утре, во Битола, кога доаѓа данскиот гигант, најдобрата фабрика за играчи во светот на ракометот, ГОГ Гудме.

Пелистер е пред уште еден натпревар, на кој може да се надева на бодови, кои уште повеќе ќе го доближат до долго посакуваното 1/8 финале во ЛШ. Натпревар, кој според мене ќе го одлучи нападот (не одбраната!!) на битолчани. Доколку биде успешен нападот, Данците нема да можат да постигнат доволен број погодоци од транзиција, и уште ако голманите имаат двоцифрен број одбрани, Пелистер ќе игра егал натпревар, во кој се може да се случи.

Гарабаја го има рецептот, играчите, пред преполн „Боро Чурлевски“ ја имаат мотивацијата. Топката „под дрес“ и со Господ напред.

Среќно ракометна Битола!!!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Двократниот“ најавува подем, Автокоманда бара излез, Битола во поход до нов европски подвиг appeared first on Само Ракомет.