Имено, Градскиот ракометен клуб Охрид е освојувач на трофејот во ЕХФ Европскиот куп, со што на најубав начин ја заокружи и повеќе од успешната сезона на сите фронтови. Македонија го одбрани трофејот и покажа дека има “коњи за трка” во Европа, па макар било тоа и во третото по квалитет натпреварување, во кое, како што кажавме и пред некое време, оваа сезона партиципираа, како никогаш претходно, дузина квалитетни колективи.

Тоа, впрочем го покажаа и последните две препреки кои македонскиот претставник ги имаше на патот до конечниот триумф. Охрид, како третопласиран тим во суперлигата, ги елиминира шампионите на Словенија и Грција и третата екипа во Унгарија.

Со краток коментар, пред два дена, го најавив тоа што може или би сакале да се случува во, како никогаш претходно, преполната “Биљанини”. Иако, со непријатно чувство околу конечниот исход, поттикнат од притисокот на „градот“ кој веќе слави титула, без многу чувство и претходно искуство од вакви натпревари, се плашев дека, истиот тој (притисокот де!) ќе ја згрчи екипата. За жал, не бев далеку од вистината.

Исто така, на ден пред натпреварот, гласно размислував за тоа што ни е потребно за конечен триумф. Бравура на волшебникот од земјата на изгрејсонцето, Пипо мајсторе во полн ефект, семоќниот Шпанец на свое ниво, храбро-лудиот Нишлија во елемент, Тилен – baby face како бургија на тимот, или Анте, неуморен во два правци…. или пак сите заедно во најдобро светло. Потребно за да се совлада супер скапиот државен проект на Татабања, да се совлада притисокот од локалната армија поддржувачи, кои, реално, иако сериозно неискусни од ваков калибар натпревари, па и од воопшто присуство во сала, во вистинска смисла беа „осмиот играч“ на домаќинот. Беспрекорна поддршка за своите, а не против оние другите. Како бонус на се погоре кажано, иако сум 30 години во овој спорт, не сум видел толку многу публика без намус (турска збор за срам!) да го бодри тимот пред сала, без разлика што кај нас секој заслужува да биде внатре и тој истиот „многу придонел за клубот“. Честитки за охридската публика, продолжете да го поддржувате клубот, со глас, но и со купена сезонска влезница следната година, дрес, шал, било што. Клубот ќе возврати со врвни претстави и врвна спортска содржина.

А сега за она што го видовме на терен.

ПИПО МАЈСТОРЕ, ДВАЈЦА РАКОМЕТНИ ГЛОБТРОТЕРИ, РЕЈ И НАЈДОБРАТА 6-0 НА БАЛКАНОТ

Дефинитивно. Пипо мајсторе или Кристијан Пилиповиќ, кој како џокер влета на веќе почната сезона е сериозен калибар. Во континуитет брани „двоцифрено“ и со својот изграден карактер и сигурност, на неверојатен начин пренесува самодоверба над остатокот на тимот. Замина од тимот во голем стил и остави отворена врата во градот под Самоиловата тврдина.

Дефинитивно. Охрид и Ројевиќ „патентираа“ 6-0 зона за големи работи – без разлика кој е „внатре“ и со какви предиспозиции или квалитети располага. Веќе кажано до сега, потенцирано неколку пати. Уиграност, меѓусебна поддршка, хомогеност и меѓусебна комуникација. Овој спорт е тимски, а зоната е силна, онолку колку е добра најслабата алка во истата. Играва е тимска, ама чувствувам потреба да посочам главен „виновник“ за статусот што го има – најдобра зона на Балканот. Со име и презиме. Ориол Реј Моралес. Како тивок „убиец“ на другарот Борис, силен како Блек Стена, поткован тактички до детаљ, во однос на шпанскиот систем за длабока 6-0 зона, срамежливиот Шпанец веќе е миленик на Охриѓани. Секако, тука се и останатите играчи, и тука нема ништо спорно, тука се и голманите, за тоа зборувавме пред два дена, но во ситуација кога, екипата останува без Анте и Ројевиќ е принуден да му бара партнер на Шпанецот во синоќа индиспонираниот Прибетиќ или недоволно корпулентниот Лијапис, на површина излегува квалитетот и значајот на О.Реј. Одамна не сум видел толку квалитетна одбранбена партија во нашиот ракомет.

Дефинитивно. „Детското лице“ на Тилен е само мамка за противникот, висината или габаритот на „самурајот“ не е ништо подруго. Двајцата ракометни глобтротери, во отсуство на Анте, а подржани од нашите Томи и Давид, си играа мајтап со високата зона на Унгарците. Стрмљан, во отсуство на Јотиќ, оваа сезона го одржа тимот во игра за трофеи, а Јасихура, како ракометен магионичар, го лансираше тимот кон најголемите успеси во историјата. Како ли ќе поминеше Татабања во Охрид, ако пола екипа не беше под грч и на неверојатен начин не реализираше дури 11 чисти зицер топки. Како „боса по трње“, во најмала рака.

ВИЗИЈАТА НА РОЈЕВИЌ + КАРАКТЕРОТ НА ТИМОТ + „ТАТКОТО НА ГРАДОТ“ = ЕВРОПСКИ ПЕХАР

Лесно е денес да се раскажуваат бајки. Но, во неделата во Охрид, работите не беа ни оддалеку толку розови.

Во моментите кога Борис се обидуваше да ротира, да освежи и да држи што повеќе играчи под натпреварувачка тензија, стигна црвениот картон за Анте и ротацијата практично се сведе на минимум. Во „Биљанини“ кислородот беше луксуз, температурата потсетуваше на скопски асфалт во јули, а кај дел од играчите се чувствуваа и импресијата од моментот и зрно недисциплина. Тогаш на површина исплива карактерот и заедништвото на тимот. Помеѓу тактичката минијатура на шефот, вонсериските квалитети на индивидуалци и огромната желба на тимот, Охрид најде начин да победи.

Без вистинска ротација, со грч во играта во добар дел од првото полувреме, ГРК Охрид испиша историја и се впиша во аналите како четвртиот македонски клуб што освоил европски трофеј, а во витрините на македонскиот ракомет го донесе петтиот европски пехар.

Поддржан од „таткото на градот“ и неговата верна дружина. Одамна тие не се сами. Од вчера е веќе јасно, зад нив стои армија Охриѓани, која од натпревар во натпревар станува сѐ поголема и погласна.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ноќта кога кислородот беше луксуз, публиката гориво, а трофејот стана реалност appeared first on Само Ракомет.

Пелистер со отворени прашања, Алкалоид во дилема за правецот, Вардар и Охрид во битка за трофејот

Поминале повеќе од месец дена од мојата последна колумна, тука на „Читај Ракомет“ делот резервиран за мои думи околу најуспешниот спорт во државата Македонија.

Многу работи се случија, а ние (или јас!) не секогаш можеме да евидентираме во колумна, што следиме и размислуваме. Имам чувство, како пишаниот збор да го „губи здивот“, во однос на видео анализите или т.н поткасти, кои на Јутуб, како најнормална работа, во чекор со тоа што го овозможува технологијата, последната година-две, се намножија. Во секој сегмент. И ние ќе застанеме во редот, во посериозна форма. Наскоро.

Телефони, интернет, Инстаграм рилс, Ти-Ток, тешко се создава фокус за читање повеќе од десет реда текст. Од друга страна, оние кои напишале барем еден (поголем) текст, знаат дека не е ист изразот, тука на тастатура и пред камера. А и стомакот (пред пишување) реагира на друг начин. Да не зборуваме за потребата која ја чувствува човек…

Нејсе. Ми лежеше на срце или душа, па викам да го споделам, може не сум сам во впечатокот, чувствата или потребата за ваков одраз (или израз беше), кои ги имам.

Завршница на Купот на Македонија во машка и женска конкуренција. Настан кој, според мене, треба да биде празник на ракометот, со полна сала, неколку шанкови, музика на убаво време, насмеани лица (и разочарани секако!). Убава локација, фанови од сите страни од каде има учесник на завршниот турнир….Ајде другпат.

Денот кога ќе се подели титула. Една од оние двете (без намера да ги ставам на исто ниво!), кои служат, или за потврда на се што е сработено, или како утеха дека не било се толку лошо.

ОСТАВИ ГИ ДРУГИТЕ ДА БИДАТ НАЈДОБРИ, ТИ БИДИ КОРИСЕН ЗА РАКОМЕТОТ

Имајќи предвид квалитетот на екипите, и пред се меѓусебната израмнетост на четирите екипи, може да ни позавидат многу поразвиени земји. Па и Германија, каде Фуксе и Магдебург, вчера, на тамошниот фајнал фор,  играа со екипи од втора или трета категорија, што покажува дека целта е исполнета, па некоја „таква“ екипа да дојде на (нај)големата сцена, но и покажува многу сериозна ширина, во однос на квалитетот на екипите во првата, па и втората Бундес лига. Како потврда на се претходно споменато, вчера европскиот првак „се сопна“ во полуфиналето, а „лисиците“ едвај дојдоа до истото. Целата филозофија и убавина на ова натпреварување. Надополнето со се што НЕ видовме во Струмица, а го спомнавме погоре во делот за полна сала итн итн….

Реално очекувавме поголема неизвесност во полуфиналето. За вториот дуел некако и можеше да се очекува, дека во втора, трета фаза, Алкалоид „ќе падне“, имајќи предвид неколку фактори: одигра пред три дена сериозно квалитетен и напорен дуел, кој го загуби од Пелистер, има многу проблеми со отсуството на суспендираниот Мартин, повредите на Тино, Симба, а особено Брус Ли, па и на крај на краевите, во моментов е за нијанса (или две!) по неквалитетен, барем на хартија, во однос на Џомба, Мечка, Гигов и дузина легионери со репрезентативно педигре. Вардар, со цврста и гранитна одбрана и индивидуален квалитет на поединци (читај Малус!), кои се над нивото на овдешниот ракомет, на крајот и со солидна разлика, го „попрати“ тимот на Лазаров дома. Дома, каде имаат многу за мислење и преиспитување, за насоката по која сакаат или за насоката по која „друштвото“ ги принудува да се движат. Затоа што, вака, со наши деца, на кои им даваат шанса да се развијат, тешко ќе си „го мерат“ со останатите екипи од големата четворка, кои имаат двоцифрен број странски играчи. Се надевам дека ќе опстојат, но и дека Македонија (онаа ракометната де!) ќе ја цени и валоризира развојната компонента, која ја има Алкалоид, како нужна потреба, заедно со Бутел, Пролет и Тиквеш да бидат, поголеми или помали, „лостови“ за нашите играчи да „скокнат“ во, моментално побогатите (не по буџет само, туку и според фокусот, каде се троши истиот!) клубови во Македонија, но дај Боже и странство. Да ги остави другите да бидат „најдобри“, а тој (Алкалоид де!) да биде најкорисен.

КОГА ПОБЕДАТА ЌЕ ГИ ПОКРИЕ РЕАЛНИТЕ ПРОБЛЕМИ, СМЕТКАТА ЗА НАПЛАТА СТАНУВА УШТЕ ПОГОЛЕМА

Ако за второто полуфинале очекувавме, за она првото, во никој случај, барем јас не очекував, Охрид да се „прошета“ по терен и на, сеуште, актуелниот шампион, да му одржи лекција по ракомет, однос на терен, дисциплина, тактичка поставеност и СВЕ. Очекував оној триумф, со враќање од мртвите во Автокоманда да донесе нов импулс кај шампионите, ама не, како и многупати до сега (а тоа на 7 јуни лани беше најконкретен пример) Пелистер, со победа само ги покрива проблемите, оставени или создадени од луѓе кои или немаат визија или немаат сила во клубот, или едноставно не им е гајле.

Охрид, со многу цврста, но и хомогена одбранбена зона, која имаше комуникација, меѓусебна поддршка, но и добра тактичка поставеност, поддржана од Филиповиќ на голот, го принуди шампионот (или го остави можеби најкоректно) на едноцифрен број постигнати погодоци, а вториот дел веќе беше стартуван. Доволно плитка пивотот да нема простор за „оперирање“, доволно длабока да не може Фитиљ или Павле да бидат слободни во шутот од надвор и доволно хомогена и густа, секоја грешка на соиграчот да може да се „покрие“ соодветно. Она што помина „го собра“ голманот и завршена приказна. Техничките грешки, недисциплината и „вољниот моменат“ им се гратис на Битолчани, и за тоа „се јаде“ 50% од плата, затоа што нема друг начин да им се „оддолжи“ човек на група играчи кои со паметот веќе се во клубовите, со кои потпишале соработка за следната сезона или истиот (акалот де!) го пуштиле на пасење, после добро завршена работа и обновување на договорот и уште една година „товарење магарето“ во конзулска Битола.

Знам, после ова пак ќе бидам „на добар глас“ во мојот омилен град, ама додека пишам и имам свест, ќе се борам против странски (па и домашните нема да бидат поштедени!) играчи кои „лешинарат“, неквалитетни ракометари или луѓе, од кои ниту можеш да направиш „рол модел“ (пошто се или во кафеана или на кафе на Широк или кладилница) за децата кои доаѓаат. И тоа апсолутно не важи само за Битола. Таму ракометот е религија и затоа и мене ми е најважен. Скопје е големо, а ракометен Вардар или Алкалоид се „капка во морето“ од клубови и настани, а Охрид е на самиот почеток и „напред му е зимата“, во однос на притисокот на локалната, (не)ракометна, јавност.

ЦВРСТИ ЗОНИ, ЛУЦИДНИ НАПАЃАЧИ И ГОЛМАНИ КОИ (НЕ) РЕШАВААТ НАТПРЕВАР

Охрид-Вардар или Вардар-Охрид. Годинава одиграа три (според односот кон истиот) натпревари, со можеби, различни состави, особено Охриѓани, кои низ текот на сезоната донесоа засилувања во името на Јагуриновски, Борозан, Прибетиќ, Филиповиќ и секако, „јаготка на шлагот“, Јапонецот Јасухира. Не е ова истиот Охрид кој тесно загуби во „Борис“ на стартот на сезоната. Но, не е ни Вардар. Бразилецот Да Силва и особено Мечка Лазаревски се нови лица во составот, кои ги немаше есента, од различни причини.

Што да очекуваме или посакуваме?

Супер интересен натпревар, 6-0 зони, многу слични по формација, со нијанси кои не би требало да го одлучат натпреварот. Изненадување во однос на промена на зона е можна, со Лијапис или Тузолана како предни играчи на 5-1 формација. Не е нелогично, особено кај Охрид, ако се има предвид влијанието на Малус во нападот на „двократниот“. Вардар е за нијанса посилен во зона, Охрид е покомпактен и подвижен. Два голмани со сличен квалитет, каде никој нема предност. Напад со Малус, кој прав(и)еше што сака, барем со дефанзивците на Алкалоид, претходно Пелистер или во Европа. Потентна бековска формација со доза недисциплина во Хорига и Митровиќ, но и многу стабилност и промисленост во Да Силва и Боно. На „црта“, ако Мечка е како што треба, Скопјани се во блага предност. Нападот на Охрид, е приказна сама за себе. Делува како оној европските шампиони на Вигерт . Особено, сега со „самурајот“ во составот. Мојот омилен Стрмљан, со д-р Јагуриновски и Иванковиќ како една варијанта, каде овој третиот може и од „надвор“ и онаа по опасната (но и непрактична за два правци игра!) со Јасихура. Многу трпеливо, прецизно, технички и тактички дотерано. Знаат што сакаат, имаат дуел игра и одличен пренос на топка. Искусни крила и пивот кој повеќе работи за нив, отколку за себе, како нов тренд во ракометот. Борозан и Петриќ немаат пристап во игра каде титулата е влог, барем според мене.

Резимирам.

Вардар има габарит, снага и широк ростер, кој во напад може да „разбие“ од надвор но и да оди директно на човек, еден на еден, каде е многу силен, а Охрид има компактност и меѓусебна соработка во зона, а во напад, каде е многу трпелив и креативен, ќе напаѓа простор помеѓу, за нијанса по спорите играчи во зоната на противникот, со брзи нозе, супер техника и многу ракометно знаење. Голманите, можат, но не би требало да го одлучат натпреварот. „Двократниот“ е фаворит со 60-40, но секоја недисциплина и избрзаност на задната линија на Скопјани, тимот од градот покрај најубавото езеро немилосрдно ќе го казни. Мотивација не би требало да им недостасува на овие вториве, и во однос на прва титула во своите витрини, а ниту финансиска, верувам.

Наше е да уживаме и да анализираме.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Охрид посакува и верува, Вардар (не) дозволува Куп-трофејот да замине од Скопје appeared first on Само Ракомет.

Данска го потврди статусот, Германија системот, Хрватска со Дагур го извади максимумот, а Македонија е таму каде што треба да биде, со задача да опстане, да се модифицира и да се надгради. За општо добро.

Нема ништо гнило во државата Данска. Барем во однос на нивната национална гордост, ракометот. Земјата која успеа да го победи фудбалот (барем ние така се „филмаме“) на локален терен е нов европски првак, обединувајќи ги сите титули во нашиот спорт, од олимписката, преку светската, а од пред некој ден и европската.

Традиционално, на моето последно писание за едно големо натпреварување, љубам да „фрлам поглед“ назад, на самиот почеток, кога сме пишувале за тоа што може да очекуваме, кој е кој, каде се нашите во таа приказна и каде ние, како нација сакаме да ги видиме. Но, и да погледнам напред, колку што ми дозволува окуларот.

Добредојдовте во мојата завршна колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржуваше во Скандинавија.

Оние што ме следат тука во овие редови, напишани за спортот кој го сакам, спортот кој ме задолжи и ме моделираше, знаат дека мојата почетна колумна беше во два дела, посветена на „сите останати“ и Македонија, како нашето најважно. Накратко, колку што може да се биде, ќе фрлиме опуљ (архаичен струшки израз за поглед!) на се што се случуваше.

ГИТСЕЛ Е ЛОКОМОТИВАТА, ГЕРМАНИЈА Е ПОСТОЈАН МЕДАЛИСТ, СИГУРТСОН Е ИСКУСЕН „ЛИСЕЦ“

Данска, ја потврди прогнозата за финале и уште еден чекор напред. Демонстрираше сила и доминација, но и ранливост. Дали некој ќе може да и се спротивстави следните 6-8 години? Се надеваме дека може, заради задржување тензија на големите натпреварувања. Гитсел е број еден. Ова е негово време. Ако се прашувавме, за време на турнирот, зошто игра по 58 минути, на веќе „добиени“ натпревари, јас лично мислам дека се работеше за желба да се соборат што повеќе рекорди, во однос на погодоци. Можеби е егоцентрично или ризично, но апсолутно никој не може да му забележи, после се што направи и во иднина, допрва ќе прави за својата земја, но и за светскиот ракомет. Тој е нашиот билет во комерцијалните спортови. Глобална ѕвезда, која може со себе да го повлече ракометот нагоре. Данска, со и без Матијас Гитсел не е иста селекција. Високиот ритам (на секое поле) и начинот на игра,  не му одат во прилог, но времето ќе покаже.

Германија го потврди напредокот. Зрее генерацијата која „хараше“ по јуниорските првенства, изминатите две до три години, сериозно поддржана од Волф, Гола, па и од нестабилниот, но супер квалитетен и атрактивен Кнор. Оваа селекција, гарантирам, ќе земе медали на следните 5-6 големи турнири, без исклучок.

Хрватска потврди дека ракометот не е само тактика и техника, туку дека има нешто и во обединувањето, сплотеноста, срцето и гордоста. Неверојатен набој, борбеност и меѓусебна поддршка, вредности што со децении ја красат најуспешната балканска ракометна селекција.

Но мора да се нотираме и моментот кога „големиот“ Дагур, како странец, застана на кормилото на „коцкастите“. Човекот го подигна националниот набој до крајни граници, како учебник што треба да се изучува, покажа врвни квалитети во менаџирање со ресурси, верба во јасна тактичка поставеност и создавање силна тимска атмосфера. Најважно – застана во одбрана на своите играчи, на тимот и на ракометот пред највисоките инстанции, со што ја доби нивната целосна доверба, наклонетост и почит.

Истите тие играчи беа подготвени да „(из)гинат“ на терен, за државата, но и за „шефот“.

Би било наивно да се помисли дека Сигуртсон своето шоу на прес-конференцијата пред полуфиналето го одигра случајно и исклучиво од чесни побуди за заштита на своите, и некои идни репрезентативци, од која било држава.

Не е толку стар, колку што е искусен лисец тој Дагур. Секоја чест!

Србија, сеуште не е за „велике ствари“, барем не засега, со 15  дена тренинг, под палката на „ел команданте“. Споменавме, пред ЕП, има голман(и) и пивоти за сериозни дострели, но бековите се тие кои го „водат орото“. Тука не беа ни комплетни, ниту конкурентни. Ако е нешто добро, големиот ракометен бисер, кој „цицаше“ ракомет во скопски Металург, го реализираше својот сон, а и сонот на Војводина (која го наплати тоа!), потпишувајќи договор со унгарски Веспрем. Србија со сигурност ќе го подигне нивото, на сите селекции (имајќи предвид дека Раул е задолжен за целиот процес), но дали ќе биде доволно во краток период да ја „прескокне“ Унгарија, како виза за СП во Германија, ќе видиме.

Видовме неспремна Шведска, и обезличена Франција, „здрав“ Исланд и потентни Швајцарија и Португалија. Фарски Острови на следните два собири, ќе ги гледаме во главна фаза, имајќи предвид возраста и фактот дека после Скипаготу, кој настапува за (нај)големиот Кил, и помалиот братучед, Митун, од најголемата фабрика во светот на ракометот, ГОГ Гудме, многу брзо ќе „кидне“ во Бундеслигата. Словенија, кажавме е морален победник, и сега е време да „продаде“ уште една дузина неафирмирани млади ракометари, како конечна победа за ракометот во таа земја, која демонстрираше школа на ракомет за секоја почит.

И толку.

КАДЕ СМЕ? ШТО ЗАСЛУЖУВАМЕ? КОГО ДОБИВМЕ? КАДЕ ВОДИ ПРАВЕЦОТ?

Каде е нашата Македонија во приказната наречена ЕП. Па таму каде што и е местото. Можеби и неколку места погоре од „заслуженото“.  Со лига во која пола екипи секој ден купуваат нови играчи, генерално од странство, а пола лига „душа бери“, чекајќи субвенција или социјална помош од државата, толку. Каде сеуште чекаме инфраструктура и топла сала, чекаме некој да ја едуцира или надгради нашата струка и рамото ни отече од „тапашње“ од „ја имате најдобрата лига во регионот“, без развојна компонента за „нашите деца“, пак толку!

Вистинското прашање е што доби ракометна Македонија од ова ЕП?

Кој играч е подобар од пред големиот собир, која зона ја „штиклиравме“ и потврдивме, кои двојби ги разјаснивме и конечно, кои се тие играчи, за кои оваа селекција е „готова прича“?

Накратко, го потврдивме Томовски како прва опција , во иднина и поддршка од Галевски, Гогов, малиот Николовски или некој четврт. Перспектива на солидно ниво.

Го добивме Игор Ѓорѓиев-Симба. Стабилен, конкретен, исполнителен. Капитен е на својот клуб, кој освои европска титула и веќе нема што да се чека. Симба, можеби не е прва опција, но ќе биде многу значаен за оваа селекција во следните 7-8 години.

Марко Стојковиќ. Марко (23), ракометниот џин, после се што му се случи, излезе и покажа дека е модерен прототип на пивот, без големи задачи во нападот, со поли валентност во одбраната, очекуваме да биде дел од процесот и успесите на националниот тим, заедно со Лазаревски, Карасманакис, Аларов и Ристевски. Одлична перспектива и сегашност.

Филип Кузмановски-Фитиљ. Може многу, има во себе капацитет. Го демонстрираше сето тоа.  Постои веројатност средината да почне (ако веќе не е така!) да го гуши, и да му наметнува или сугерира постапки. Качување на мрежа и скандирање „каде треба да одиме сите и кој е шампион“, не треба да му биде практика. Се согласувам со селекторот дека треба да најде нова средина, надвор од државата, иако праксата, односно минатиот труд ја демантираат оваа теза.

Иван Џонов е прва опција во оваа селекција. Пред се поради неговата поли валентност и игра на важна позиција во одбраната. Одигра солидно, но има уште простор за напредок во неговата игра. „Близнакот“ е тука, сметаме на него, но ќе мора да се избори за минутажа во својот Пелистер. Не за нас, туку за негово добро. Искуство, рутина, самодоверба и ќе биде одличен. Заедно со Стојковиќ и Џонов се на важна позиција од супер успешната 5-1.

Павле Атанасиевиќ. Каков потенцијал за „мејнстрим“ ракомет. Агресивен, борбен до болка, брз на нозе, одлична дуел игра, транзиција … Истото важи како и за Петар, мора да игра, мора да решава натпревари, да добива и губи. Мора да носи на грб екипа. Веднаш.

Кој е капацитетот на нашата селекција за следните 3-4 години?

Без „Б“ селекција тешко ќе можеме да кажеме. Малиот Митев, како еклатантен пример на новиот бран, не го видовме, а веќе е во сениори две години. За него нема назад во јуниори, а многу тешко ќе добие минути во сениори. Затоа, како и во клупскиот ракомет ни треба „ракометен лост“, во „ликот и делото“ на „Б“ селекцијата (во клупскиот ти треба “Б” тим, како испостава), кој ќе катапултира „А“ репрезентативци. За тоа требиТ пари и менаџирање со истите во однос рамките на националната селекција.

Нејсе.

Македонија, заврши како 14-та, обезбеди подобар шешир и доби противник по мерка, која и да биде селекцијата која ќе ги добие квалификациите за бараж, помеѓу Словачка и Украина. По мерка не значи дека е веќе пласирана на СП во Германија, но и дека нема од што да се плаши. Има континуитет, во однос на противниците, има селекција која влегува во своите најдобри години и игра реванш на домашен терен, за корекција на сите евентуални „глупости“ направени на гостински терен. А, последните циклуси, знаеме да одиграме под ниво, на гости, и против многу послаби противници. Веруваме во процесот, веруваме во момците, веруваме во тоа дека секој кој облекува дрес со националните бои во ракометот, е свесен за важноста Македонија да биде и да остане на големата сцена, за секој ладен и депресивен Јануари да биде тензичен и ракометно исполнет.

Ако почнеме со тоа што треба се направи за базата, “отидовме” на 2000 зборови во оваа колумна.

Правецот е тој, треба да се надгради и модифицира, во од, за да даде резултати.

Убеден сум, ќе грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП РЕЗИМЕ: „Локомотивите“ Гитсел и Германија, лисецот Дагур и македонската гордост appeared first on Само Ракомет.

Заврши втората фаза од, можеме слободно да кажеме, досега најквалитетното Европско првенство во ракомет, барем од аспект на тоа што сме го гледале, слушале и коментирале. Иако пред стартот на шампионатот сите погледи, во однос на квалитет, беа насочени кон супер квалитетната Група 1, мораме да признаеме дека и Група 2 понуди врвен ракомет, надреална неизвесност и вистинско уживање за љубителите на оваа игра.

Буквално, ама буквално секоја селекција што се пласираше во втората фаза, во двете групи, беше во најмала рака конкурентна и до самиот крај, со свои математики, се бореше за секој одбранет напад, секој постигнат погодок, секој бод.

Епилогот е јасен: големиот фаворит Данска, две големи ракометни селекции: Германија и Хрватска и пријатното изненадување Исланд. Ако воопшто селекција со еден куп врвни ракометари може да се нарече изненадување. Но мора да се признае, Исланд одамна нема играно за медал на големите континентални смотри.

За тоа кој е кој во полуфиналето – малку подолу во оваа колумна.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на втората фаза и полуфиналните натпревари од  ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Напоменав неколку работи во мојата последна колумна, некаде на половина од втората фаза, околу неизвесноста и големиот број селекции што се во игра за полуфинале. Не ми излезе баш есапот, морам да признаам.

СЛОВЕНИЈА „ПРОДАВА“ РАКОМЕТ НА ГОЛЕМАТА СЦЕНА, ШВАЈЦАРИЈА ДОПРВА ЌЕ ЈА ГЛЕДАМЕ ВО ЗАВРШНИТЕ БОРБИ

Да почнам со, според мене, најголемото разочарување на турнирот, еден од домаќините, Шведска. Иако до последно беа во игра, „трите круни“, како најтрофејна селекција во ова натпреварување, пропуштија премногу зицери за пласман.

По поразот од Исланд и мини-дебаклот, Унгарија беше селекцијата што дефакто ги елиминираше (сите знаеме што се случи со Сита во последниот напад!). Го „баравме“ Феликс Клар во препознатлива форма и со вистинска поддршка од Џим Готфридсон, но по сè изгледа дека оваа Шведска или не е кадарна, што е тешко веројатно или, пак, дел од играчите не можат да се носат со притисокот што го носи улогата на фаворит.

„Боде очи“ фактот дека селектор на национална репрезентација од „голем ков“ како што е Шведска е и воедно тренер на клуб во Лигата на шампионите, како не вообичаена пракса и многу веројатно е дека Швеѓаните ќе мора да ја напуштат таа формула. Некој ќе замине, само уште не знаеме кој.

Разочарување на теренот, разочарување и на трибините каде што Шведска, дома, во Малме, не успева да наполни сала. Јас ги „гледав“ во полуфинале, со сè што поседуваат и со ждрепка од соништата… но тоа не се случи.

Словенија. Морален победник на овој турнир.

„Издишаа“ Јанц, Макуц и останатите, но го задржаа епитетот „најголема фабрика за средни бекови“ во светот на ракометот. Школа што ужива сериозна почит, особено во делот на техничката подготвеност на играчите.

Капа доле за Зорман. Капа доле и за сите тренери во младинските категории кои секојдневно, трпеливо и систематски работат со словенечките деца.

Два или три автобуси и цел македонски ракомет, од тренери, преку ракометни работници, па сè до луѓе од националната федерација и ресорните министерства, во „дежелата“, на скратен курс или малку подолго студирање и скенирање на состојбата.

Па препиши, мајка му стара!

Унгарија. Потребна ни е силна Унгарија, горе, во европскиот ракомет.

Над 500 милиони евра за 10 години, вложени во инфраструктура, тренери, академии, едукации, елитни екипи. Тоа не е случајност. Унгарија е важна, за регионот, но и за ракометот воопшто.

Имаат младост, имаат потенцијал, но имаат и добар дел играчи од „застарен модел“, профил кој тешко ги следи модерните текови на играта. Сепак, не им треба многу за да ја преминат линијата. Тоа го видовме и на ова Европско првенство.

Само нека ги држи ентузијазмот и континуитетот во инвестирањето во нашиот спорт.

Тие се Германија на југоистокот. Според вложувања, систем и по популарност на ракометот. Но, не и според нивниот статус во ЕХФ. И тоа го видовме на натпревраот со Шведска.

Швајцарија. Најмладата селекција на турнирот и Д-р Анди Шмит.

Човекот кој, слично како „нашиот“, од патики веднаш се фати за таблата. И тоа не било каква, туку таблата на националната селекција.

Добро ја паметам таа 2009-та, мислам дека беше, кога заедно со Франк Локе со својата Амицитија играа мајтап со нашата зона. Тогаш мислев дека е „нешто лично“, но подоцна, преку неговите настапи во Рајн-Некар Левен, сите се уверивме дека станува збор за доктор по ракомет и дека многу поголеми играчи, долги години немаа решение за најголемиот играч кој го дала земајата на чоколадите или часовниците.

Е сега, гледаме како му „везе“ и екипата.

Рака на срце, оваа Швајцарија е составена од еден куп Бундеслига-играчи, кои имаат конкретна улога во своите клубови. Толку млади, а веќе калени на највисоко ниво.

Тоа е трендот во Швајцарија: играчите релативно рано ја напуштаат домашната лига, а на нивно место доаѓаат нови клинци, кои добиваат минути, искуство и простор за развој.

Систем кој создава континуитет.

И нешто што очајно ѝ е потребно и на Македонија.

БЕЗ ЛИДЕР И ЦВРСТА ЗОНА, НЕМА ПОЛУФИНАЛЕ ЗА ГОЛЕМАТА ФРАНЦИЈА

Франција. Франција. Франција.

Страв и трепет во европскиот, па и во светскиот ракомет. Импонираше со физичка подготвеност, желба за контакт-игра (Бертран Жил и Дидие Динар ми доаѓаат пред очи), тимска хемија и лидерство (некој го спомна Никоа Карабатиќ!).

Голманите по ерата на Тити Омејер секогаш биле тема, но и со „спорни“ решенија Франција освојуваше титули. Сега, оваа Франција нема широка ротација и голем фонд на екстра играчи, нема препознатлива цврстина во одбраната, го немаше Ремили, а одамна „големиот Никола“ не „кине“ патики и не паѓа на глава по Герфлорот, како показна вежба за неговите соиграчи.

Оваа Франција ги има Мем, два екстра пивоти, Мим, Брие како проект за иднината, но нема ниту еден играч што во кризен момент ќе „крене рачна“ или ќе „удри на маса“ кога колата оди надолу. Хуго Деска е супер „луд“ тип, но не игра на фундаментална позиција за да има подлабоко влијание врз атмосферата.

Затоа Франција не игра во полуфинале.

Португалија е селекцијата која е пред Франција на табелата во групата 1. Зборувавме за браќата Кошта и тимот кој се создава околу нив. Играа падни – стани на ова ЕП, пред се поради невозможниот ритам, кој го наметнува системот, но и квалитетот на групата. На крај, за своја душа, го нокаутираа „големиот брат“ од Иберискиот полуостров. Ќе играат за петто место, како потврда дека се во самиот врв на европксиот и светскиот ракомет. Пред нив се уште вакви турнири.

На „опашката“ во  „групата на смртта“, Норвешка и Шпанија, како груба реалност во моментов. Имаат кавалитет, на одредени позиции, но за вмешување во борбата за медалите е потребно компетен состав. Лев бек и пивотмен, и еден супер „специјалец“ во одбраната и треба на „црвената фурија“. Норвежаните имаат структура, но ќе им треба време и квалитетни натпревари за Андерсон, Ховде и останатите.

ГЕРМАНИЈА ПРОТИВ ХРВАТСКА: ИСТИ СЕ, АМА НЕ СЕ ИСТИ

А сега накратко за полуфиналните борби.

Две селекции кои поминаа сличен пат и кои, од многу аспекти, силно наликуваат една на друга.

Селектори странци, „увезени“ од географски минијатурниот Исланд. Многу бекови во ротација, одлични шутери на сите позиции во задната линија. Одличен голмански пар на двете страни, со мала предност за Германија, поради присуството на Андреас Волф, голман со сериозен идентитет во ракометот.

Разликата се гледа во формациите што ги практикуваат.

Гисласон, барем засега, „не мрдна“ од 6-0. Сигурдсон, ладниот островјанин од северот, кој создаде врела атмосфера во тимот, екипа што гине за секоја топка и игра со самодоверба на највисоко можно ниво, не се откажува од 5-1 зоната со Мамиќ и Шушња како логична варијанта против селекции кои многу често (да не речеме постојано) напаѓаат класична 6-0 зона.

Дали ќе биде така и во полуфиналето – ќе видиме.

Се разликуваат и во делот на играта на „црта“. Германија и тука има предност во Гола и Фишер, како и во ширината на ростерот, односно повеќе играчи во ротација што можат да издржат висок ритам. Не менуваат премногу во однос напад-одбрана, и тука „панцирите“ повторно имаат мала предност, во однос на „коцкастите“ кои секако имаат две измени.

Исто така, го нема Срна, а тоа значи дека Циндриќ и Мартиновиќ ќе мора да бидат на врвно ниво, затоа што е премногу ризично Хрватите да очекуваат Мараш и Кларица да го решат натпреварот „од дистанца“.

Да го нотираме и Давид Мандиќ, крило кое игра феноменална одбрана на петка и, според мене е најкорисен (севкупно) на своја позиција на турнирот.

Кузмановиќ и Мандиќ ќе мора сериозно да го подигнат нивото ако сакаат ново финале.

ГИСЛИ, ОМАР И КОМПАНИЈА ВО НЕВОЗМОЖНА МИСИЈА?

Второто полуфинале е натпревар на две скандинавски селекции,од различен калибар.

Данска е домаќин, фаворит, земја која од секој аспект е поголема, помоќна и поетаблирана. Но Исланѓаните, оние што седат на клупите на три од четири полуфиналисти, одамна се мејнстрим. Ростерот на Снори Гудјонсон заслужува голем респект.

„Исланд е здрав. Исланд е здрав, како никогаш претходно на големите смотри.“
Го повторувам тоа до здодевност, и на ТВ, и во неформални разговори, и во кафе-муабети со луѓе што делат иста дијагноза.

Исланд има бекови од најмодерен ков. Играчи што владеат со клупскиот ракомет последните четири-пет години. Да, мислам на Гисли Кристијансон (кандидат за МВП!) и Омар Инги Магнусон, но и на Смарасон и Трастарсон. Два пивота создадени за модерен ракомет, голман од големата Барселона и традиционално опасни крила.

Од другата страна, прашањето не е кој игра во Данска. Тоа го знаат и врапчињата.

Данска ја темпираше формата како по книга, игра сè подобро и би било вистинско чудо ако не игра за златниот медал и ако на крајот не го освои истиот.

Вистинското прашање е: може ли Исланд да го издржи ритамот и ќотекот од централните дефанзифци Салсттруб и Халд?

А играта на „рибарите“ е токму таква. Досадни се во игра еден на еден, технички перфектни, трчаат многу. Селекција што може да парира во „трчај и шутирај“ на концептот на Данска, но и да понуди различен пристап во нападот на поставена зона, со подолги, потрпеливи напади.

Тешка задача за „малиот“ Исланд.
Но не и невозможна.

Ќе уживаме во завршните борби за одличјата, „како и досега!“, што би рекол еден наш истакнат лик на политичката сцена 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Исланд е „здрав“, Данска е моќна, Германија и Хрватска се исти, ама не се исти appeared first on Само Ракомет.

Се врати насмевката на лицето на Чкембарите, што би рекол капитенот на домаќинот.

Полна сала, како потврда на фактот дека ракометот е единствено „жив“ во државата, публика, која, како и на избори, во огромен дел навива (или гласа) „против“ наместо „за“. Се’ на се’, актуелниот шампион Пелистер Еурофарм го совлада Ракометниот клуб Вардар 1961 (морам да внимавам на тоа како ги именувам, поради реакцијата на луѓето кои го водат клубот), го „приземји“ после неколкумесечно летање, истовремено оставајќи го во живот првенството, во однос на тоа кој ќе биде новиот шампион на Македонија.

А сега малку ракомет!

Синоќешното дерби потврди една состојба во мак ракометот, која е типична за Скандинавија и Бундес лигата, а тоа е супер високиот процент на поставеност на зоната 6-0 во играта на екипите кои се борат за највисок пласман, без алтернатива за промена на истата, во ситуација кога „колата оди низ брдо“.

ГОЛМАН ШТО МОЖЕ ДА ПОКРИЕ, ЌЕБЕ ОД „ОТЕКС“ НЕ МОЖЕ

Така беше и синоќа во Битола. Две зони 6-0, од кои онаа на Вардар, до сега беше, според мене нај цврста, но и со одредени „фалинки“, кои принудно или ставено на вага, мора да се истрпат. Можеби за првпат оваа сезона, таа зона на Вардар беше надиграна и „размонтирана“. Спомнав пред неколку колумни дека на Вардар му недостасува уште еден играч во таа зона, затоа што Хорига, а особено Борозан, без разлика на нивните физички предиспозиции, не се играчи кои можат да одиграат на така фундаментална позиција. Првиот, затоа што неговиот фокус е во нападот, како перјаница на истиот, вториот поради дефокусот, недисциплина и деконцентрација, како негови главни недостатоци. Премногу топки на „црта“ поминаа покрај Хорига и Борозан, премногу шутеви над нивните раце, премногу дуели загуби Јанковски, за да се надеваат на подобар резултат. Кога на тоа ќе се надополни неискуството на младиот Стојановски…

Очекувано, старо-новиот тренер на Битолчани, со две главни задачи се обиде да го најде лекот за, до синоќа, несовладливиот тим на Вардар, оваа сезона. Во напад, ќе го напаѓаме супер неискусниот (за ваков тип натпревари), Марио Стојановски на петка, а во одбрана ќе бидеме густи на левата страна од зоната, кај Хорига, па и Малус, оставајќи го Митровиќ да решава, за себе или да „вработи“ пивот или крило. Оправдано, да, делумно, Хосни беше прв човек на домаќинот во напад, и од разликата која ја правеше профитираа останатите. Одбранбено, неуспешно, поради (не)поддршката од голман. Пелистер е „смрзнат“ на солидни -3 или -4, на традиционално (кога гостува Вардар) супер жешкиот домашен терен. Вардар играше на индивидуален квалитет, покривајќи ги сите недостатоци во играта во напад, а Валах, барем привремено ја искриви сликата за (не)успешноста на зоната.

Период или потег кој го реши натпреварот, е промената на бековските позиции или поточно кажано, предолгото држење на клупа на двајцата главни играчи на Скопјани, од страна на тренерот, период кој се поклопи со влегувањето во игра на ракометниот „нинџа“, Иранецот Сеид Хеидарирад. Чудо едно е ракометот, колку важен е тој лик кој стои меѓу стативите, што може се да покрие како недостаток на екипа, да создаде можност за транзиција и лесни голови на својот тим, да го фрустрира противникот.

Што може да покрие голман, ќебе од „Отекс“ не може!

ОДОЗГОРА НЕ ДОЗВОЛУВА „НИНЏА“, ОДЗДОЛА НЕ МОЖЕ ПОКРАЈ ГРАНИТНАТА ЗОНА

Вардар сакаше дербито да го реши “од надвор”, а Битолчани имаа друга замисла и со сериозно трпелива игра, упорно форсирајќи дуел игра и додавање на “црта”, зихерашки го однесоа натпреварот на “свој терен”. Сепак, би било некоректно, целото дерби да се сведе на еден играч, или голман, и неговиот перформанс, а да не се напомене мотивираноста на екипата, желбата да се покаже квалитет и карактер, борбата до последна капка пот. Нешто што недостасуваше на дуелот со Алкалоид, а го нотиравме, тука, во последната колумна. Не може човек да не го забележи односот на Тајник, кој многупати е тука критикуван, не спорејќи ја неговата ракометна поткованост, мотивираноста на Фитиљ и секако жарот на Жаре.

Како резиме на се погоре кажано, ќе парафразирам еден тренер на Пелистер, популарниот Цане  Крстевски-Цауро, легендата на битолскиот ракомет, кој пред многу години на човекот по кој салата во Битола го доби името, на натпревар (можеби, не ме држете за збор) со руска ЦСКА, му се обрати со реченицата „одоздола не знајш, одозгора не мојш“, сега со малку видоизменет тек на реченицата, прилагодена за синоќешното дерби, а во насока на тоа дека гостинот постигна само 23 погодоци, кои во модерниот ракомет не се ама баш никаква подлога за позитивен резултат. Ракометниот клуб Вардар 1961 се обиде „одозгора“ со шутеви од надвор, ама „нинџа“ не дозволи, се обиде „одоздола“, во дуел игра, ама зоната на централните позиции со Хенингман, Абутовиќ и Атанасиевиќ, беше непропустлива.

Епилогот е тој!

УШТЕ ЕДНА „МЕЧКИНА УСЛУГА“ ИЛИ ШАМПИОНОТ СЕ ВРАТИ ВО ЖИВОТ?

Епилог, кој дојде после неколку дневното дебатирање околу тоа што би можело да се очекува во Битола, на дербито во кое двете екипи влегуваат од различни позиции. РК Вардар 1961, полн со себе, непоразен, стабилен и со 4 бодови предност, и Пелистер, на кој го „остаде“ тренерот (кој е веќе заборавен и ич не ми текнува како се викаше), во ситуација да МОРА да добие. А кога се мора не е тешко, претешко е. Но, на мака се познаваат јунаците оставајќи едно (или две, три) прашање да лебди во воздухот.

Што се случи во Битола последните неколку денови, што драматично се смени, за шампионот да изгледа како препороден, во дуел со силен противник и лут ривал?

Своеволна оставкат во облик на „бркање“ на претходниот, со бојкот на „главните“ играчи и предавање на кормилото во рацете на “бандата”, која синоќа на дело демонстрираше единство и ситуација дека кога сакаме-можеме, после која истата таа, „бандата“ де, во иднина ќе се прашува за многу работи? Или можеби позицијата пред “провалија”, во која се најде тимот (имајќи предвид дека со пораз Пелистер ќе беше на -6) го сплоти истиот (веќе видено овој јуни во „Јане“) и ги намести коцките, Битола, на голема врата да се врати во конкуренција за титулата?

Како и да е, шампионот на својствен начин успеа да излезе од „калта“, оставајќи нè нас, оние со „дијагнозата“ наречена ракомет, повторно да се прашуваме зошто тоа што се случи синоќа во Битола е добро. Дали станува збор за уште една „мечкина услуга“ направена за ракометниот гигант од Битола, или пак гледавме најава за продолжување на „зелената ера“ и уште една сезона елитен ракомет во Градот на конзулите?

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Меѓу криза и катарза – Пелистер си направи „мечкина услуга“ или се врати „во живот“? appeared first on Само Ракомет.

Од Битола до Скопје, низ дерби возбудувања, млади ѕвезди и историски национални триумфи на Алкалоид во Европа – ракометната 2024/25 во две продолженија што го обликуваат идниот лик на македонскиот ракомет

Се спушти завесата на една од најнеизвесните и нај израмнети сезони во историјата на македонскиот ракомет. Не дека не беше најавено, или не беше очекувано. Но, самиот финиш, од секој аспект, донесе филмска завршница, режирана само за ракометни сладокусци.

Прашањето е кој, после се што се случи последниот месец два е нај (не)задоволен?

Добредојдовте на мојата последна или завршна, колумна за натпреварувачка сезона 2024/25. Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија, од кои првото беше објавено вчера, а ова е второто продолжение.

Пелистер во негатива од -5 во „Јане“, изгубено финале во Купот, нервоза во тимот, недоверба кон „шефот“. И неизвесност,  како ќе влијае оваа „посна“ сезона во сениорскиот ракомет, на иднината на битолскиот спортски бренд.

И тогаш пресврт. Ја зема „палката“ во свои раце капитенот на битолчани, сериозно поддржан од искусниот Манасков, не уништливиот Хосни, кој „бушеше“ кај што е најтенко, на петка во зоната 6-0, Тајник кој конечно презема одговорност и покажа знаење карактеристично за најдобрата школа за средни бекови во светот на ракометот и секако „Св. Никола“ на голот на Пелистер, човекот кој целата негативна енергија и антагонизам спрема одредени структури покрај аут линијата, ја канализираше во дузина одбрани, клучни за конечниот триумф.

Епилог, Пелистер, пред празна сала, го подигна пехарот и најави кандидатура за вајлд-карта за учество во најквалитетно ракометно натпреварување, следната сезона. Епилог, кој го остави Мистер Алонсо на клупата, како „мечкина услуга“ од страна на играчите за тимот следната есен, кога, според мојата теза, балонот ќе биде поголем и бељата од пукање многу поголема. Да бидеме живи и здрави, јас сум тука, ако погрешам ќе бидам прв кој ќе го признае грешката.

Вардар на другата страна. Подготвувајќи се за ЛШ, со триумфот во Битола и „набилдан“ со самодоверба по освојувањето на Куп трофејот во Охрид, на последниот меч, што би рекле некои фб администратори (на сериозни клубови), не успеа да победи, а всушност загуби. А убаво почна со „набавка“ на сериозни засилувања за следната сезона и притоа, (не)очекувано остана без човекот од Буенос Аирес (добра клима или добар воздух) кој треба(ше) да донесе „позитивна клима“ во клубот. Живот. Којзнае за што е сето ова добро, што му се случи на „двократниот“.

Чупко се најавува како човек кој ќе донесе атмосфера во тимот, сериозно ракометно поткован, со многу одличја на градите, во „братска“ врска со Војводата, минимум искуство во водење еден голем клуб и шанса за етаблирање во светот на тренерите. Така е тоа, кога на нашите тренери не им даваме да возат „ферари“, затоа што се млади или немаат авторитет, а истите тие покажале дека можат и знаат, и тоа на туѓ терен, во земји каде домашните се приоритет.

📸 RK Alkaloid

Многу зборувавме периодов за Алкалоид и достигнувањата во Европа, за концептот кој носи многу „наши деца“ на големата сцена, за одредени ликови, кои не се достојни за најголемиот деловен бренд во државата. Без Митев и делумно Ѓоргиев, во вториот дел, Алкалоид, промовираше нови играч за „големи дела“, загуби здив во трката за титулата и релативно лесно „се откажа“ од онаа во Купот. Треба да бидат задоволни, од напредокот на Галец, кој се „бруси“ за продажба од лето 2027-ма, развојот на Тино, Аце Петко и малиот Митев, но и враќањето на мапа на Марко Кизиќ. Алкалоид „испазари“ доста мудро, барем засега. Го прекомандува 16-годишниот кадет од Мулти Есенс, роден кумановчанец, Ѓорѓи Николовски (кој треба до 2027-ма да биде „новиот“ Галец), го врати Михаил Иваноски како дел од триото десни бекови, ги „позајми“ Аларов, Костески и некогашниот ракометен бисер Ѓорговски, од најлутите ривали и го задржа во Македонија, барем уште една сезона, српскиот репрезентативец од редовите на Пелистер, Урош Борзаш. Доби во перспективност на голот и лево крило (Давид Трајкоски од Прилеп), засили во одбрана, додаде опција на десно крило и му даде последна шанса на Ѓорговски да покаже што знае. И тука уште една моја теза, за која ќе „одговарам“ следната сезона, а тоа е дека Урош Борзаш ќе биде најдоброто засилување на „сините“ од Автокоманда, играч кој му е „насушна потреба“ на Лазаров, кој мислам дека ќе знае да го стави во систем и комплетно да го „исцеди“ неговиот капацитет. Ќе видиме.

А сега за делот кој го промовираше Пелистер во најуспешен (покрај титулата) оваа сезона. Три завршни турнири и учество на ново промовираниот финален турнир во рамките на ЛШ, за момци родени 2006-та и помали. И тоа во Келн.

Пионерите (на Пелистер де) играа финале, на домашен терен, и загубија од ГРК Охрид, кој со Наум Бабакот знае каде тера, промовирајќи нов ракометен бисер во генерација 2010-та и помали. Секоја чест. Останува по тешката работа, да се пренесат низ систем, да се даде шанса, да се овозможат меѓународни турнири за тие деца (и од Охрид и од останатите клубови) и да се „изделкаат“ во сениорски играчи. Титулите во младински категории се слатки, но и ништо не мора да значат.

Кадетите на Пелистер, убедливо најдобри, со неколку момци од оние кои ќе играат викендов во Келн, совладувајќи го домаќинот Мулти Есенс во полуфиналето и „вечната“ Струга во борба за трофејот. Пролет ја комплетираше „големата четворка“ во генерација 2008-ма, како генерација на момци со сериозно голема перспектива. Колку клубот од Пролеќе ќе ги „испрати“ или изгуби истите, зависи од него самиот. Струка имаат во клуб, потребни се инвестиции и надградба.

Младинците, исто како и пионерите, во населбата Бутел играа финале, влегоа како екипа која претходно е пласира во Келн (додуша без Хаџиќ во тимот, но со „Цар Самоил“). Финале или дуел кој ги расчисти сомнежите за тоа, кој и зошто (не) е викнат во националната селекција. Очигледно Дарко од „Јави се јужна“ бил во право кога ме убедуваше во исправноста во изборот на неговиот сограѓанин, за првенството во Црна Гора, минатото лето. Пелистер убедливо го загуби финалето, од „такмичарски“ по подготвена екипа (Мулти Есенс), што игра(ше) во прва лига (сениори), како клучна разлика во однос на останатите. Како патоказ, кој е патот за развој на млади играчи. Но, битолчани, а богами и Македонија, на одреден период го загуби и ракометниот џин, „Цар Самоил“ Ристевски, поради банално „мерење“ кој е кој, здобивајќи се со скршеница на ногата.

📸 gol.mk

И за крај, ако сеуште ги читаш овие редови, ти си вистински ракометен фанатик и ти благодарам за вниманието, за поддршката, но и за изнесената критика. Сето тоа е дел од спортот, но и дел од она што јас, волонтерски, го создавам со пишување на овие редови.

Се радувам на враќањето на „принцот од Автокоманда“, на фундаментална позиција во ракометот, на Филип Талески во домашната лига, на подигање на свеста кај „двократниот“ за повеќе вложување во свој производ, за децата од Охрид, но и инвестициите во тој град. Фасциниран сум од љубовта и пасијата кои ги имаат Чкембарите кон брендот Пелистер, но и системот кој го постави Алкалоид.

Го сакам Вардар, го обожавам Пелистер како ракометна реликвија, го почитувам Алкалоид и македонскиот ракомет.

Се читаме од септември, тука на Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски на „Само Ракомет“ и во најстариот дневен весник „Нова Македонија“.

Ракометот – локомотива на спортот и позитивните промени во нашата Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Трофеи што „тежат“, порази што болат и надеж што не згаснува – епилогот на една од најдраматичните ракометни сезони (втор дел) appeared first on Само Ракомет.

Без Фитиљ и екс титуларот од Келн во дресот на „двократниот“, Пелистер, успешно ја помина генералната проба, пред „саботната треска” за титула во „Јане”, каде што само триумф е опција, за продолжување на “зелената ера”.

Со оскуден избор во одбранбената линија, и Борзаш и Цехте (во одредени периоди) на централни позиции, “крпејќи” ја зоната, Мистер Раул со рецептот на Бранче, од минатата сезона, во стилот baby come down, го “заузда” растрчаниот домаќин, го спушти на под 25 погодоци и неочекувано високо го порази среде Скопје. Премалку располжени играчи имаше Лазаров во составот, на двата дела од теренот.

Но, кого го интересира тактика, кога има таков театар во сала.
Веројатно поттикнат од отсуството на првите виолини (во два правци) во редовите на противничката екипа, домашниот тренер, гледајќи голема шанса за триумф што носи надеж за освојување на втората позиција на табелата (во конечниот пласман), ги зголеми и апетитите и притисокот врз своите играчи. Но, тие не беа агресивни на теренот како што сме навикнати да ги гледаме. Домаќинот не беше на нивото на кое не’ има навикнато. Крајниот резултат: нервоза, обвинувања кон судиите, навреди кон делегатот и поттикнување на публиката да го следи во агресивни и недолични испади.

Многу веројатно, осмислено сценарио за конфликт, кој би донесол пресврт во играта со “будење” на играчите, притисок кон судиите и конечно, вртење на резултатот во своја корист. Легитимно оружје, користено и претходно и видено во многу арени и спортски сали.
Но и неуспешно во случајов, иако за момент се доби впечаток дека рецептотот е погоден.

Го заслужи црвениот картон, прв како тренер.

Впечаток е дека судиската двојка „одигра“ машки. Судиска двојка, која, патем, не е „најдена на улица“ и оваа сезона “свиреше” 5-6 натпревари во елитната ЛШ. Без да го правдаме некого, и таа има на своја душа, две или три одлуки, но во никој случај до таа мера да испровоцира агресија на најголемиот спортист што го имала Македонија.

📸: РК Еурофарм Пелистер

Брестовац 2.0 – новата ера започна!
Во целиот овој дерби-вртлог, свое светло место си најде Давид Брестовац – млад, подобрен и зрел за своите дваесет години. Смирен, самоуверен и фокусиран, тој ја имаше својата прва посериозна улога и минутажа во вистинско супер дерби. Не само што не потфрли – напротив, покажа дека иднината е тука и дека има што да понуди на (нај)големата сцена.

Честитки, Давид! Продолжи по овој пат.

🎥 ДЕЦАТА ИГРААТ, СРЦАТА ДОНИРААТ – ЗА ДНК!

Да резимираме.

Клубот кој галопира кон врвот на македонскиот ракомет – и сè поуверено чекори кон европскиот крем – не смеe да дозволи неколку поединци од трибините да бидат „гласот“ на атмосферата. Особено не кога тие урлаат и се изживуваат покрај аут линијата, давајќи (лош) пример за тоа како не треба.

Клубот што сме го пофалиле безброј пати за организацијата, пристапот и професионалноста, треба да биде светол пример. А тоа значи и културна трибина – особено за децата, кои допрва ќе градат вредности преку вакви настани. Тие не треба да учат од урлачи, туку од принципи. Не смеат тие ликови да станат лице на клубот. А уште помалку на брендот кој стои зад сето ова – бренд што вложува пари, визија и доверба во еден поинаков, покултурен спортски проект.

Во духот на ексцентричната интерпретација на паролата „целта ги оправдува средствата“, добивме уште една „масажа на умот“ од дечкото задолжен за атмосфера во салата. Со музика која треба да го крене адреналинот, а завршува како гњаважа, се трудеше по секоја цена да ни го направи „филмот“ поубав. Но, наместо тоа, како и неколку пати претходно, сведочевме на изживување – покажување мускули пред публиката, според логиката „кој е поверен на клубот и брендот“.

Тотално непотребно шоу – особено за клуб кој, барем на хартија, е организиран и финансиран како по книга. Клуб со сите предуслови да стане фамилијарен спортски бренд, препознатлив по својот инклузивен дух и културен пристап. Алкалоид има шанса да се естрахира од клишеата на спортската сцена, каде што често доминираат фудбалски фан-шаблони, со поделби, знамиња и антагонизам по секоја цена. Овој клуб можеше – и сè уште може – да ги привлече неутралните: оние што не водат битки за тоа дали баклавата е турска или грчка, туку сакаат мирно да гледаат квалитетен спорт. Да мислат со своја глава. И, за разлика од многу други – да платат карта за да бидат дел од настанот.

Натаму треба да „вози“ македонски Алкалоид, кој убеден сум дека нема да го толерира девијантното однесување на одредени ликови во средата.

Фотографија на годината, на која и „должев“ објава

А каде, спортски се движи Алкалоид, се потврди со вчерашната, очекувана и правилна, одлука на ЕХФ, титулата да „слета“ во Автокоманада. Титула со евроспски шмек, која требаше да добие многу поголем публикум, но јужните соседи, не дозвлувајќи да бидат декор на триумфалната забава на Македонците, малку латентно, не излегоа на терен. И тие се сигурно задоволни со ваков расплет, после тешкиот (спортски и секаков друг) пораз среде Атина.

Како и да е, ракометот, преку Алкалоид, го донесе европскиот трофеј дома. Победа што оди подалеку од теренот – во меѓусебните дуели меѓу Македонија и Грција, каде историјата ретко била на наша страна, овојпат видовме триумф и јасна доминација.

Тоа не беше само спортски успех, туку редок момент на превласт што ретко го гледаме во кој било друг сегмент од нашето битисување. Ракометот покажа дека кога се работи темелно, професионално и со јасна визија – резултатите не изостануваат.

Алал вера!

п.с. Утре, во „Јане“ како ретко кога претходно, во еден натпревар е собрана цела сезона, во 60 минути ќе се одлучува кој е „поковник, а кој покојник“ во мак ракометот. Така ти е тоа на овој наш Балкан, можеби успех не се простува, ама и второто место е за осуда и за ќотек. Особено, кога се работи за „вечните“ ривали или „душмани“. Тогаш, среќата, но и тагата се множи со 100.

Се гледаме во распроаден „Јане“, утре во 19.30 часот.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Театар“на терен, шоу без вкус на трибините appeared first on Само Ракомет.

Уморни од супер високиот ритам на натпревари кој го наметнува плејофот во македонското првенство, соочени со повреди на клучни играчи и со непријатна традиција на нашите екипи во Скандинавија, Алкалоид синоќа одиграа натпревар за респект, потврдувајќи уште еднаш дека без разлика кој е на терен во однос на квалитет, искуство и знаење, системот не дозволува да биде поразен.

Да, можеби некогаш победен, но многу тешко поразен.

Низ супер содржаен ракометен период поминува македонскиот клупски ракомет, како на домашна, така и на меѓународна сцена. Вечните спортски ривали, на тема ракомет ги вкрстија копјата во рамките на последното коло од првиот круг на плејофот, додека Алкалоид, иако дополнително „осакатен“, со неиграњето на капитенот Симба Ѓоргиев, на реваншот во Скандинавија успеа да ги одбрани оние +5 од Автокоманда и на пенали да го елиминира Рунар, за супер интересно финале против претставникот на нашиот јужен сосед, АЕК Атина.

ВАРДАР ОСВОИ ВАЖНИ БОДОВИ ВО БИТОЛА ЗА ПРЕКИНУВАЊЕ НА „ЗЕЛЕНАТА ЕРА“?

Полна сала, квалитет, тензија, неизвесност и секако мал инцидент како потврда за ривалитетот на двете екипи. Едноставно, одлична промоција на ракометот на супер дербито, помеѓу Пелистер и Вардар, натпревар кој заврши со минимален триумф на „двократниот“. Ретко кога Вардар победувал во Битола, па и кога бил во подобра кондиција од моменталната. Од друга страна, после оние +13 над Алкалоид и првата позиција за Битолчани пред плејофот, некако бевме сигурни дека оваа екипа, која игра(ше) ЛШ, нема да дозволи „зелената ера“ да биде прекината, „само“ после две титули во низа. Од друга страна, позицијата на благ фаворит, кој има бод предност, и на домашен терен го пречекува големиот ривал, но и големиот притисок што го прави битолската јавност, веројатно „им ги фати рацете“ на дел од скапите странски засилувања на Пелистер, и на тој начин успевајќи да остане без важни бодови во трката за највредниот трофеј. Сега математиката е друга, и не дозволува понатамошен кикс на Битолчани во вториот дел од плејофот. А, следуваат две гостувања во Скопје…

Да одиме со ред.

Вардар имаше супер коректно судење во Битола, одигра квалитетно и заслужено ги освои бодовите. Стартуваше зона со еден играч кој може и сака да игра во дефанзива, во името на Мечка Лазаревски, и неколку „тотални“ напаѓачи, кои секако дека можат, антрополошки да одиграат зона, но едноставно фокусот им е насочен накај противничкиот гол. Сето тоа со цел да не менува напад одбрана. Од друга страна, поучени од тоа дека Фитиљ е локомотива на Битолчани во нападот, посветија достојно внимание на истиот и оставија доста простор за останатите играчи на Пелистер во нападот. Таа ситуација, во одредена мера ја искористи Тајник, но и Хосни, но не и Радивојевиќ, кој беше „смрзнат“ и не одговори на предизвикот наречен дерби натпревар. Далеку од тоа дека Богдан не е квалитет, сепак е титулар од Фленсбург и Пик Сегед, но во четвртокот, не беше на висина на задачата. Неговата замена, кој издржува казна со „заковување“ на клупа поради предавство, очекувано беше неспремен за еден натпревар од високо ниво. Зошто го кажувам сето ова? Затоа што сум убеден дека, доколку Вардарци беа поприсебни, и наместо на средина и на пивот, свесно дозволуваа направениот „вишок“ играч да завршува на десно крило, многу порано ќе го решеа натпреварот. Во оваа насока, на еден од тајмаутите, советуваше и “големиот“ Стоилов, посочувајќи го делот од зоната каде Вардар е „тенок“ (позиција 4 и 5) и дека „доколку паѓаме, тоа да биде на крило, не од средината или од позиција на десен бек“.

Вардар имаше солидна поддршка од голмани, играа трпеливо во напад, реализираа во голема мера, не дозволуваа „лесни“ погодоци и ја имаа партијата „во џеб“. Кога сме на овој дел од теренот, во зоната на „црвено-црните“ мора да напоменеме дека Пелистер играше „зихерашки“, оставајќи го Фитиљ да напаѓа 1 на 1 на средина или да поминува покрај блокот на пивотот, ситуација која доведе капитенот да биде заслужен за над 85% од погодоците, директно или индиректно, што е преголема зависност од еден играч.

МЕЧКА ГИ НАЧНА, БОРОЗАН ПРОДОЛЖИ, А ХОРИГА ГИ ДОКРАЈЧИ

📸: 24 Ракомет

На другата страна, нападот на Вардарци, со сериозна далекуметна артилерија во Хорига и особено Борозан, но и сериозно доходовниот Лазаревски на „црта“ играше, во голема мера, доста трпеливо. Во овој сегмент, иако во втор план и не забележлив за широка јавност, голема улога во „вработување“ на Мечка, но и задржување на топката во одредени моменти, имаше Томи Јагуриновски, кој беше „сидрото“ кое носеше мир и стабилност. Зоната на Пелистер, малку повозрасна и инертна на круцијалните позиции 3  и 4, а на моменти и неискусна со храбриот потег на Мистер Раул да го уфрли „Цар Самуил“, имаше проблем со брзите нозе на Марио Танкоски, кој го одигра, можеби најдобриот натпревар во последните година или две, момент кој треба да радува, во ситуација кога Митев и Ѓоргиев се повредени. И Марио и Томи одиграа за Борозан и Хорига, но и за Лазаревски, а овој последниов уште еднаш покажа дека покрај неговиот играчки квалитет и доминација во зоната, се профилира во сериозен лидер и човек кој ја „држи соблекувалната“ на Вардарци. Со тоа станува играч чие присуство е бесценето. Во овој дел на теренот треба да потенцираме дека домаќинот ја немаше вообичаената поддршка на голот, и дури во моменти кога „Свети Никола“ влезе во серија, играчите во поле не го валоризира тоа.

📸: 24 Ракомет

Се на се, можеме да кажеме дека Пелистер не беше подготвен да освои бодови, Вардар имаше контрола на се што се случуваше на терен, но и му дозволи на противникот да се доближи и да израмни во самиот финиш, и тоа не како резултат на квалитетна игра на Битолчани, туку повеќе како пад на концентрација и недисциплина во одредени моменти од страна на одредени бекови кај „двократниот“.
И самиот фотофиниш го покажа тоа, во ситуација на нерешен резултат, Хорига ја прелетува, без никаков контакт, зоната, и вторпат (после оној погодок од „деветерец“ во 12 минута) погодува за преземање на врвот на табелата.

За  крај ќе потенцирам уште еднаш дека дербито ги оправда очекувањата на јавноста, беше одлична промоција на ракометот и во полн сјај го презентираше истиот. Мистер Раул и Сињор Милано покажаа дека не се нешто страшно подобри од оние кои ги има(в)ме во мак ракометот минатата година, или ние кои го печалат „лебот“ надвор. Не променија ништо во играта, особено во зоната (тука Раул мораше да преземе нешто) како би ја дестабилизирале играта на противникот или ограничиле некои играчи кои се сериозни носители. Нејсе!

„Нивата“ има уште за „орање“, а Вардар оди во Автокоманда, пред и Пелистер да гостува во истата сала. Ако и двата тима освојат бодови, на 8 Јуни ќе се решава титулата во „Јане“. Пелистер може да посакува слично судење како во Битола, како би ја барал шансата за третата титула во низа и продолжување на „зелената“ ера.

АЛКАЛОИД ПОКАЖА ДОСЛЕДНОСТ, ДРСКОСТ И КАРАКТЕР

Алкалоид е финалист на ЕХФ Европскиот куп, и против грчки АЕК ќе го брка првиот европски трофеј во својата кратка историја, а само трет за машкиот клупски ракомет.

Уморни од супер високиот ритам на натпревари кој го наметнува плејофот во македонското првенство, соочени со повреди на клучни играчи и со непријатна традиција на нашите екипи во Скандинавија, Алкалоид синоќа одиграа натпревар за респект, потврдувајќи уште еднаш дека без разлика кој е на терен во однос на квалитет, искуство и знаење, системот не дозволува да биде поразен. Да, можеби некогаш победен, но многу тешко поразен.

Марко Митев, моторот во нападот на тимот на Лазаров го нема од тој кобен 17 Март, Костески и Симоноски (иако беше денес во состав) исто така, Дамјан Митев опериран и повторно со ситна повреда, го немаше одреден период. И секако, најтазе повредата на новиот предводник и капитен на тимот, Игор Ѓоргиев, кој на дуелот со Бутел се здоби со повреда на бутниот мускул. (Пре)многу играчи надвор од строј, за така значаен натпревар и така сериозен ривал, како што е Рунар. И тоа во Скандинавија, каде „латентните“ спортисти од северот на Европа, секогаш „добиваат крилја“ и знаат да (пре)газат противник.

Таков расплет на настаните најавуваше и стартот на вчерашниот реванш дуел на македонскиот претставник во Сандрерфјор, Норвешка. Тешко стекнатата позитива од +5, од Скопје, се „стопи“ како лед за осум минути, најавувајќи уште еден дебакл на мак екипа во северна Европа. Импресионирани стрелци кои не можеа да го промашат противничкиот голман и брза казна на другата страна, како ситуација која ги дестабилизира Кизиќ и Галевски. Резултатот на -6 и големи проблеми за Лазаров, во преостанатите педесет и кусур минути ракомет, на Фејсбук пренос со режисер кој одвреме-навреме „заспиваше“ и не ни дозволуваше „во живо“ да ги следиме настаните на терен. Нереално, за еден европски куп, па макар бил и поранешен Челинџ куп.

СЕРАФИМОВ ЛИДЕР, МИТЕВ И ИВАНОСКИ ХРАБРИ ВО КЛУЧНИ МОМЕНТИ

📸: РК Алкалоид

Дамјан Митев, Мартин Иваноски и двајцата десни бекови, Мартин и Мартин, во ситуација на индиспониран Франциско, беа носители на играта во напад. Ако Серафимов, кој беше главен носител во нападот и играше во два правци, заедно со Велковски, имаат солидно искуство на свои 24 и 27 години, што да кажеме за Дамјан и младиот Охриѓанец, кои првпат се соочуваат со ситуација како таа синоќа. Дрски, без респект, со многу храброст и убава „навигација“, токму Митев и Иваноски, во моменти на криза на Серафимов, беа „моторот“ на тимот и го одржуваа Алкалоид на позитивни (во вкупен збир) -3 или -4. Алкалоид беше за нијанса потрпелив во нападот, што е и разбирливо, имајќи предвид дополнително намалениот ростер на играчи, но не отстапувајќи од својата игра, во голема мера. Одигра доста дисциплинирано, играјќи ја својата игра, со доста изолации и игра 1 на 1, и на тој начин нервирајќи го противникот кој сакаше што побрзо да обезбеди разлика која го носи во финале. Серафимов одигра лидерски, беше тој кој единствен „стрелаше“ од полу дистанца, над потценувачки поставената 6-0. Од друга страна, покрај „отсутниот“ Фереира, Митев и Ивановски беа играчите кои ја „бушеа“ зоната на Рунар, потрошија многу енергија во дуел игра, реализираа пенали и асистираа до пивотите.

ГАЛЕЦ И МИТЕВ КАКО ПЕРСОНИФИКАЦИЈА НА ТИМСКИТЕ АТРИБУТИ

На другата страна, брзото комотно водство на домаќинот, веројатно беше причина Мирхол, не сакајќи или не чувствувајќи потреба да ризикува со празен гол, да не форсира формација 7-6, против која во првиот дуел долго немавме решение. Рунар душмански ја казнуваше секоја грешка или недисциплина на Алкалоид, делуваше самоуверено и доминантно. НО, македонскиот претставник покажа доследност, дрскост и карактер. Во таа ситуација особено ме радува односот на осумнаесет годишниот Дамјан Митев и две години повозрасниот Иван Галевски, кои беа персонификација на погоре наведените атрибути кои го красеа тимот.

Време е ракометно Скопје да им оддаде почит на „децата“ од тимот од Автокоманда, без разлика на бојата на дресот кој секој од нас го има во плакарот, без разлика на тоа од која страна на Вардар твориме и живееме. Време е за „Борис“, затоа што во Македонија доаѓа респектабилна екипа, претставник на Јужниот сосед!

Се гледаме во сала!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Македонскиот клупски ракомет во полн сјај appeared first on Само Ракомет.