Или како солунчанецот Никола ги победи атињаните.

Можно е да заборавивме колкава е моќта на народот, затоа што пропагандната машинерија на меинстрим административците ја достигнаа кулминацијата. Во старо време нашите имаа термин и за тоа, кадија те тужи кадија те суди!

Имено воочи неделниот натпревар на ГРК Охрид во рамки на четвртфиналето од Европскиот куп, во Атина, стигнаа информации дека пренос на телевизија нема да има. По повеќекратно советување со службите на Охрид ни беше совршено јасно дека пренос нема да има.

Одлучивме да реагираме и да упатиме по некоја отровна стрела кон МТВ. Очигледно беше по само неколку часа дека стрелата ја погоди метата. Следеа активности кои за среќа на сите љубители на спортот резултираа со мала слатка победа.

Преносот беше под итно обезбеден!

А таму, во Атина, во услови кои никако не доликуваат на таканаречена европска па уште и колевка на демократијата, фашистичките духови на минатото, кога е во прашање Македонија, не спијат. Можно е и да не се духови.

Охриѓани тренираа во балон, се надевам ЕХФ ќе ни ги испрати членовите од правилниците кои тоа го дозволуваат. Салата за нијанса поголема од Ричко во Прилеп.

Ама ако, баш тогаш победата е послатка.

Ројевиќ ја подготвил Македонската Фаланга, рака на срце со доста легионери од територијата на целиот континент, како да е оваа последната битка. Па така излегоа на терен и уште од првиот свиреж на подпросечните дански судии ставија до знаење дека се подготвени да се враќаат со штитовите, никако на нив!

Бескомпромисни во одбраната, на крилата на фантастичниот Пилиповиќ, темелно ги разоружаа атињаните. Да не им беше за нас од поодамна познатиот Савас Савас, ќе беа на праг на бродолом.

И да се навратам на поднасловот, најслатко можеби од се беше дека демонстрацијата на сила пред се доаѓаше од ликот и делото на солунчанецот Никола, или како би го викале нашите стари Љапе.

Одлична демонстарција на сила, став, подготвеност, тактика и карактер. Македонија за Атина е Данска!

В сабота во Охрид треба да дојдат и ако се мажи да изиграат. На нашите е да останат будни и по истиот принцип по кој Александар ги плескаше да им го покажат патот дома.

Премногу долго време сме фини и културни со оние кои тоа не го заслужуваат.

Кон победата на ГРК Охрид среде Атина против Олимпијакос, во рамките на четвртфиналето на Европскиот Куп.

Да живее вистината!

Да живее спортот!

Да живее Македонија!

The post Колку остро може да биде новинарското перо? appeared first on Само Ракомет.

Еден од водечките спортови во Македонија.

Не заостануваат и со преносите од уметничко лизгање, нордиски дисциплини и светски првенства во фудбал за млади кои никој не ги гледа. БРАВО

Но има моменти кога не смееш да молчиш. Ова е тој момент.

Македонија втора година по ред има тим кој игра Четвртфинале во ракометна Европа. ГРК Охрид против Олимпијакос. Охрид тим во подем. Момент што не се купува — се заслужува. македонскиот спорт дел од кремот. Дали има некој кој не стреми да биде во врвот на својата фела?

И што прави Македонска телевизија?

Повторно — ништо. И да, да бидеме прецизни, не е дека не можеле, туку не сакале!!!

Понуда имало. Опција имало. Интерес страст и љубов кон македонскиот спорт НЕ.

И ова не е прв пат. Ова е континуитет на една иста болест, целосно отсуство на перцепција што е национален интерес. Спортот не е трошок. Спортот е најдобриот амбасадор.

Кога ГРК Охрид игра европско четвртфинале — тоа не е „уште еден натпревар“. Тоа е МАКЕДОНИЈА на терен.

А ние што добиваме?

Програма во која редовно гледаме спортови што немаат никаква допирна точка со Македонија.
Преноси без публика, без контекст, без значење за домашниот гледач. А кога конечно имаш приказна дома следи… тишина.

Првиот меч во Атина. Вториот во Охрид. Сала ќе гори. Градот ќе живее за тие 60 минути.

На МТВ најверојатно ќе ја гледаме по десети пат репризата од некој фудбалски натпревар со 15 навивачи на трибините.

И затоа прашањето не е дали направиле грешка.
Прашањето е — до кога ќе се однесуваат како ракометот да е карлинг? Јас знам, нам нема да ни треба пренос за да гледаме ракомет, ќе се снајдеме.
Ама очигледно ќе ни треба нова телевизија за да си ја сакаме Македонија.

The post МТВ,we have a problem!? appeared first on Само Ракомет.

Плејофот татни, секое коло дерби, нешто што одамна не сме имале.

Осврт на викендот со две ултимативно тешки и важни утакмици. Бараме зошто и како, поставуваме тези и уживаме во ракометот.

Погледнете…

The post Љубопитноста Мачката, Притисокот Пелистер ? САМО РАКОМЕТ С5Е6 appeared first on Само Ракомет.

Од инфраструктурните, мал број на сали, и голем број од нив во лоша техничка кондиција, до современите, мал интерес кај децата, недостиг на соодветен стручен кадар, и од најновите неопходни пристапи, недостиг на бизнис и маркеринг логика во пристапот.

Знае ли Македонија како треба, може ли и уште безброј други прашања на финалната трета панел сесија.

На едноставното прашање дали имаме стратегија за развој на ракометот и дали можеме да ја доближиме бизнис заедницата до ракометот разговаравме со Владо Недановски спортски директор на РК Вардар, Анета Антова Пешева член на собранието на стопанските комори, Славе Николов еден од најдобрите светски ракометни судии и Бојан Стефановски член на Управниот Одбор на РФМ.

The post Имаме ли стратегија? appeared first on Само Ракомет.

Прашањето кое се наметнува е кој е авторитетот кој треба да ја продлабочи дисусијата по ова прашање, да направи детална анализа и да синтетизира одговор во вид на национална стратегија за наредните 5,10 ако не и 20 па и повеќе години.

На 23 февруари во Скопје во организација на САМО РАКОМЕТ а под покровителство на Ракометната Федерација на Македонија, се одржа втората по ред Ракометна Панел Дискусија.

Дискусија поделена во три тематски различни сесии.

ВТОР ДЕЛ Развој и промоција на ракометот и врската со училишниот спорт, или каде почнува создавањето на играч?

Кога и како почнува љубовта на младите кон ракометот. Зошто при изборот на спорт ракометот е на прилично ниско 5 или 6 то место? Како најпопуларниот спорт да стане прв избор. Во втората сесија панелисти беа Филип Миркуловски легенда на македонскиот ракомет, сега на функција Координатор на машки ракометни селекции во РФМ, Влатко Тасевски генерален секретар на РФМ, Горан Ѓоргоноски коорднатор на проектот Ракомет за секое дете и Елена Мицковска претседател на Федерацијата на училишен спорт.

Погледнете…

The post Имаме Лига на Шампиони а немаме база, Словенија нема Лига на Шампиони но има база… appeared first on Само Ракомет.

Дискусија поделена во три тематски различни сесии.

Во првата сесија панелисти беа Милан Лазаревски Мечка, капитен на РК Вардар и Македонски репрезентативец, Зоран Мишевски легенда на спортското новинарство, Д-р Емилија Бошковска Психолог и Психотерапевт и Горан Кузмановски Таста, ракометар, репрезентативец и денес тренер на РК Бутел и селектор на македонските кадети.

Насловот сам по себе исклучително актуелен и по наша процена исклучитено важен…

Влијанието на медиумите и социјалните мрежи!

Погледнете…

The post Што недостасува ракометот да биде спорт број 1 дефинитивно? appeared first on Само Ракомет.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

Нема одмор за ракометот во овој период на годината, барем не за оние играчи кои играа на последното ЕП, или било кое континентално натпреварување. Нема пауза и за љубителите на ракометот. Европа, односно лигите низ Стариот континент, се веќе назад на терен, а таков е случајот со Македонија. Викендов, официјално заврши регуларниот дел од македонската суперлига, нашите претставници во европските купови одиграа по некој натпревар, а распоредот кој истите го имаат пред себе е сериозно густ.

МАКЕДОНСКИТЕ ЕКИПИ, ПАДНИ-СТАНИ ВО ЕВРОПА

Пелистер, со „стариот“ како нов тренер, во бледа игра, против силен противник, стартуваше со пораз, во пролетниот дел од ЛШ. Зависност од еден играч во поле, и неколку просечни странци, недоволно за нешто повеќе во елитното натпреварување, особено кога во Битола гостува, забревтан противник како Висла од Плоцк, екипа која годинава ќе „пука“ високо. Видовме изјави од типот „да имаше баба м….а, ќе беше дедо“, но реалноста на терен беше различна. Барем јас ја видов таква.  Вардар се „удави“ во Лисабон, иако стартот на натпреварот ветуваше друг епилог. Стручниот штаб, наметна ракомет кој треба да го условиме како модерен, трчаше во два правци, и… помина како што помина. Со 15 одбрани од голман, но и 22 технички грешки, прими 40 погодоци, и си ја искомплицира работата за пласман во следната рунда. Спортот е таков. Една ластовица не носи пролет, и во однос на пораз, а и во однос на триумф. Најважно е фактот дека Вардар има шанса за поправен, уште утре во „Јане Сандански“.  И на крај, Охрид, во купот, кој лани го освои Алкалоид, во два натпревари демонстрираше моќ и се пласираше во ¼ финалето. За жал, иако и не е неочекувано, оваа фаза Охрид ја помина без ТВ или било каков друг пренос. Зборувајте ми за промоција на ракометот. За ЕХФ и нивната зачмаеност и закоравеност.

📸 РК Алкалоид

ДЕРБИТО ОДАМНА ГО НАДМИНА ГАБАРИТОТ НА САЛАТА ВО АВТОКОМАНДА

Домашната лига е друга приказна. Приказна сама за себе. Квалитетна и, се надеваме, до крај неизвесна. Барем посакуваме да е така, иако резултатот од саботата, во скопска Автокоманда, не вика така. А таму, во една мала сала, недоволна, неадекватна и недостојна (според капацитет) дерби натпревар одиграа два конкуренти за највисок пласман. Претесна да ги прими сите љубители на ракометот. Претесна да биде подлога за (по)голема приказна за тимот кој ги има сите предуслови да ги освои неутралните љубители на ракометот во Скопје, па и пошироко. Претесна да создаде модел за нешто повеќе од спорт, да создаде настан, содржина за публика од 7 до 77. Штета.

А сега за тоа што го видовме на терен. Два екстреми во однос на политика на клубот. Екипа, која, во одбраната стартуваше без ниту еден Македонец во тимот, насочен кон победи и трофеи. Овде и сега. И тоа е нормално за голем спортски бренд, од кој се бара, повторно да ја покорува Европа и да биде апсолутен владар во домашната лига.

И на другата страна, една развојна екипа, со многу домашни играчи, која, сеуште пркоси на трендот, во однос на бројот на странски играчи во тимот и задоволување на апетитите на луѓето кои го водат и финансираат клубот. Прашање е до кога ќе издржат, ќе опстојат, на својот став, да бидат инкубатор на новите македонски репрезентативци, а на сметка на тоа, да „голтаат кнедли“ и им се заканува оваа година да бидат позиционирани на четвртата позиција или читај последни. Не е ништо ново ако кажеме дека Алкалоид е на раскрсница во однос на прашањето, повеќе квалитетни странски ракометари во ростерот.

📸 РК Вардар 1961

ВАРДАР НА ИНДИВИДУАЛЕН КВАЛИТЕТ ДО МНОГУ ВАЖНИ БОДОВИ

Накратко, видовме пресликана, од ЕП, 5-1 зона со Стојковиќ на преден кај домаќинот. Зона, која, во први 15 минути немаше поддршка од голман, но и немаше цврста и подвижна компонента на централната позиција, за разлика од оној натпревар со Португалија на ЕП, каде (не)среќно, во рана фаза, го загубивме најискусниот ракометар во тимот. Овој пат не беше така, Аларов не доби шанса, барем принудно, да одигра на таа позиција и резултатот беше, извлекување на предниот играч во зоната на една и друга страна и игра еден на еден на Маркоски во добар залет. Епилогот го знаеме. Влегувањето на Кизиќ и надреалниот учинок, на краток период, и паралелно со тоа, две корисни измени во нападот преку Велковски и Ѓорѓиев како и „симултанката“ на Борзаш, го врати Алкалоид во игра.

Вардар на другата страна, во одбраната со Јанковски и Хорига како централни бранители, и Милан Мечка Лазаревски, како повратник во тимот после повредата,  како тотален напаѓач, покажа дека е исклучително цврст, барем за „наши услови“, но и доминантен во дуел играта, на двата дел од теренот. На индивидуален квалитет, во игра еден на еден и два на два, лесно доаѓаше до погодок, против кревката и на одредени позиции, инертна зона на противникот. На моменти и прелесно. Алкалоид, благодарение на Кизиќ, побрзата игра на поставена зона со Ѓорѓиев, Иваноски и Митев и брзата транзиција после (не)примен гол одржуваше рамнотежа против, квалитативно подобрата „легија на странци“ и се одржуваше во живот буквално до последната минута од натпреварот.

📸 РК Вардар 1961

СТРАНЦИТЕ (ТРЕБА ДА) СЕ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ, НО МАКЕДОНЕЦОТ Е ЛИДЕР НА ТЕРЕН И ВО СОБЛЕКУВАЛНА

Вардар не одигра на очекувано ниво, што покажува и фактот дека, Чупиќ, можеби и непланирано, во вториот дел, го активираше Лазаревски во два правци, што беше еден од клучните моменти. Популарниот Мечка, без разлика на моменталната натпреварувачка форма, која се очекува да оди во нагорна линија, и одредени грешки во зоната, покажа и докажа дека е „врховен командант“ на екипата, во секој сегмент и во секоја смисла на зборот, подигајќи ја борбената готовност на тимот. Во тој сегмент, можеби не како статистички, видлив податок или бројка која „боде очи“, но секако, како поддршка и стабилност за тимот, важна улога одигра и капитенот, Гоце Георгиевски.

Со должна почит и восхит кон високото ниво на квалитет, кој го демонстрираа Јака Малус и Дмитро Хорига, како играчи се доведени од надвор токму затоа, да го подигнат квалитетот на тимот. И така треба да биде, играчите од надвор да бидат додадена вредност, а не „навивачи“ од трибини.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

И не постои ништо лошо во битието на таа карма, едноставно, тие играчи се Македонци, Мејд ин Мацедониа, што дава нова верба, нова надеж и уште поголема љубов кон Вардар, како национален бренд, но и кон македонскиот ракомет, воопшто.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Мечка „сервираше“ ладна одмазда, Вардар на сиров квалитет до триумф во Автокоманда appeared first on Само Ракомет.

Дали навистина Ракометот е спорт број 1 во Македонија? Кои се причините за тоа, зошто сметаме дека е така, а во реалноста работите се драматично поинакви.

Зошто немаме доволен број деца кои тренираат ракомет, зошто немаме доволно сали, зошто салите се незагреани, зошто има малку клубови, зошто сите се на работ на егзистенцијата, зошто по навршени 17-18 години огромен број ракометари ги закачуваат патиките на клинец, зошто тренерите немаат ниту еден ден стаж, зошто и уште стотици зошто …

Втора година по ред во организација на САМО РАКОМЕТ а овој пат комплетно поддржана од Ракометната Федерација на Македонија, се обидуваме во дискусија помеѓу различни учесници од нашиот ракомет да поставуваме прашања и да бараме одговори?

Понеделник 23 февруари во хотелот Дабл Три, ќе се одржи втората таква сесија прашања и одговори.

The post Бараме форми и практики, како ракометот да биде дефинитивно спорт број 1 во Македонија! appeared first on Само Ракомет.

Данска го потврди статусот, Германија системот, Хрватска со Дагур го извади максимумот, а Македонија е таму каде што треба да биде, со задача да опстане, да се модифицира и да се надгради. За општо добро.

Нема ништо гнило во државата Данска. Барем во однос на нивната национална гордост, ракометот. Земјата која успеа да го победи фудбалот (барем ние така се „филмаме“) на локален терен е нов европски првак, обединувајќи ги сите титули во нашиот спорт, од олимписката, преку светската, а од пред некој ден и европската.

Традиционално, на моето последно писание за едно големо натпреварување, љубам да „фрлам поглед“ назад, на самиот почеток, кога сме пишувале за тоа што може да очекуваме, кој е кој, каде се нашите во таа приказна и каде ние, како нација сакаме да ги видиме. Но, и да погледнам напред, колку што ми дозволува окуларот.

Добредојдовте во мојата завршна колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржуваше во Скандинавија.

Оние што ме следат тука во овие редови, напишани за спортот кој го сакам, спортот кој ме задолжи и ме моделираше, знаат дека мојата почетна колумна беше во два дела, посветена на „сите останати“ и Македонија, како нашето најважно. Накратко, колку што може да се биде, ќе фрлиме опуљ (архаичен струшки израз за поглед!) на се што се случуваше.

ГИТСЕЛ Е ЛОКОМОТИВАТА, ГЕРМАНИЈА Е ПОСТОЈАН МЕДАЛИСТ, СИГУРТСОН Е ИСКУСЕН „ЛИСЕЦ“

Данска, ја потврди прогнозата за финале и уште еден чекор напред. Демонстрираше сила и доминација, но и ранливост. Дали некој ќе може да и се спротивстави следните 6-8 години? Се надеваме дека може, заради задржување тензија на големите натпреварувања. Гитсел е број еден. Ова е негово време. Ако се прашувавме, за време на турнирот, зошто игра по 58 минути, на веќе „добиени“ натпревари, јас лично мислам дека се работеше за желба да се соборат што повеќе рекорди, во однос на погодоци. Можеби е егоцентрично или ризично, но апсолутно никој не може да му забележи, после се што направи и во иднина, допрва ќе прави за својата земја, но и за светскиот ракомет. Тој е нашиот билет во комерцијалните спортови. Глобална ѕвезда, која може со себе да го повлече ракометот нагоре. Данска, со и без Матијас Гитсел не е иста селекција. Високиот ритам (на секое поле) и начинот на игра,  не му одат во прилог, но времето ќе покаже.

Германија го потврди напредокот. Зрее генерацијата која „хараше“ по јуниорските првенства, изминатите две до три години, сериозно поддржана од Волф, Гола, па и од нестабилниот, но супер квалитетен и атрактивен Кнор. Оваа селекција, гарантирам, ќе земе медали на следните 5-6 големи турнири, без исклучок.

Хрватска потврди дека ракометот не е само тактика и техника, туку дека има нешто и во обединувањето, сплотеноста, срцето и гордоста. Неверојатен набој, борбеност и меѓусебна поддршка, вредности што со децении ја красат најуспешната балканска ракометна селекција.

Но мора да се нотираме и моментот кога „големиот“ Дагур, како странец, застана на кормилото на „коцкастите“. Човекот го подигна националниот набој до крајни граници, како учебник што треба да се изучува, покажа врвни квалитети во менаџирање со ресурси, верба во јасна тактичка поставеност и создавање силна тимска атмосфера. Најважно – застана во одбрана на своите играчи, на тимот и на ракометот пред највисоките инстанции, со што ја доби нивната целосна доверба, наклонетост и почит.

Истите тие играчи беа подготвени да „(из)гинат“ на терен, за државата, но и за „шефот“.

Би било наивно да се помисли дека Сигуртсон своето шоу на прес-конференцијата пред полуфиналето го одигра случајно и исклучиво од чесни побуди за заштита на своите, и некои идни репрезентативци, од која било држава.

Не е толку стар, колку што е искусен лисец тој Дагур. Секоја чест!

Србија, сеуште не е за „велике ствари“, барем не засега, со 15  дена тренинг, под палката на „ел команданте“. Споменавме, пред ЕП, има голман(и) и пивоти за сериозни дострели, но бековите се тие кои го „водат орото“. Тука не беа ни комплетни, ниту конкурентни. Ако е нешто добро, големиот ракометен бисер, кој „цицаше“ ракомет во скопски Металург, го реализираше својот сон, а и сонот на Војводина (која го наплати тоа!), потпишувајќи договор со унгарски Веспрем. Србија со сигурност ќе го подигне нивото, на сите селекции (имајќи предвид дека Раул е задолжен за целиот процес), но дали ќе биде доволно во краток период да ја „прескокне“ Унгарија, како виза за СП во Германија, ќе видиме.

Видовме неспремна Шведска, и обезличена Франција, „здрав“ Исланд и потентни Швајцарија и Португалија. Фарски Острови на следните два собири, ќе ги гледаме во главна фаза, имајќи предвид возраста и фактот дека после Скипаготу, кој настапува за (нај)големиот Кил, и помалиот братучед, Митун, од најголемата фабрика во светот на ракометот, ГОГ Гудме, многу брзо ќе „кидне“ во Бундеслигата. Словенија, кажавме е морален победник, и сега е време да „продаде“ уште една дузина неафирмирани млади ракометари, како конечна победа за ракометот во таа земја, која демонстрираше школа на ракомет за секоја почит.

И толку.

КАДЕ СМЕ? ШТО ЗАСЛУЖУВАМЕ? КОГО ДОБИВМЕ? КАДЕ ВОДИ ПРАВЕЦОТ?

Каде е нашата Македонија во приказната наречена ЕП. Па таму каде што и е местото. Можеби и неколку места погоре од „заслуженото“.  Со лига во која пола екипи секој ден купуваат нови играчи, генерално од странство, а пола лига „душа бери“, чекајќи субвенција или социјална помош од државата, толку. Каде сеуште чекаме инфраструктура и топла сала, чекаме некој да ја едуцира или надгради нашата струка и рамото ни отече од „тапашње“ од „ја имате најдобрата лига во регионот“, без развојна компонента за „нашите деца“, пак толку!

Вистинското прашање е што доби ракометна Македонија од ова ЕП?

Кој играч е подобар од пред големиот собир, која зона ја „штиклиравме“ и потврдивме, кои двојби ги разјаснивме и конечно, кои се тие играчи, за кои оваа селекција е „готова прича“?

Накратко, го потврдивме Томовски како прва опција , во иднина и поддршка од Галевски, Гогов, малиот Николовски или некој четврт. Перспектива на солидно ниво.

Го добивме Игор Ѓорѓиев-Симба. Стабилен, конкретен, исполнителен. Капитен е на својот клуб, кој освои европска титула и веќе нема што да се чека. Симба, можеби не е прва опција, но ќе биде многу значаен за оваа селекција во следните 7-8 години.

Марко Стојковиќ. Марко (23), ракометниот џин, после се што му се случи, излезе и покажа дека е модерен прототип на пивот, без големи задачи во нападот, со поли валентност во одбраната, очекуваме да биде дел од процесот и успесите на националниот тим, заедно со Лазаревски, Карасманакис, Аларов и Ристевски. Одлична перспектива и сегашност.

Филип Кузмановски-Фитиљ. Може многу, има во себе капацитет. Го демонстрираше сето тоа.  Постои веројатност средината да почне (ако веќе не е така!) да го гуши, и да му наметнува или сугерира постапки. Качување на мрежа и скандирање „каде треба да одиме сите и кој е шампион“, не треба да му биде практика. Се согласувам со селекторот дека треба да најде нова средина, надвор од државата, иако праксата, односно минатиот труд ја демантираат оваа теза.

Иван Џонов е прва опција во оваа селекција. Пред се поради неговата поли валентност и игра на важна позиција во одбраната. Одигра солидно, но има уште простор за напредок во неговата игра. „Близнакот“ е тука, сметаме на него, но ќе мора да се избори за минутажа во својот Пелистер. Не за нас, туку за негово добро. Искуство, рутина, самодоверба и ќе биде одличен. Заедно со Стојковиќ и Џонов се на важна позиција од супер успешната 5-1.

Павле Атанасиевиќ. Каков потенцијал за „мејнстрим“ ракомет. Агресивен, борбен до болка, брз на нозе, одлична дуел игра, транзиција … Истото важи како и за Петар, мора да игра, мора да решава натпревари, да добива и губи. Мора да носи на грб екипа. Веднаш.

Кој е капацитетот на нашата селекција за следните 3-4 години?

Без „Б“ селекција тешко ќе можеме да кажеме. Малиот Митев, како еклатантен пример на новиот бран, не го видовме, а веќе е во сениори две години. За него нема назад во јуниори, а многу тешко ќе добие минути во сениори. Затоа, како и во клупскиот ракомет ни треба „ракометен лост“, во „ликот и делото“ на „Б“ селекцијата (во клупскиот ти треба “Б” тим, како испостава), кој ќе катапултира „А“ репрезентативци. За тоа требиТ пари и менаџирање со истите во однос рамките на националната селекција.

Нејсе.

Македонија, заврши како 14-та, обезбеди подобар шешир и доби противник по мерка, која и да биде селекцијата која ќе ги добие квалификациите за бараж, помеѓу Словачка и Украина. По мерка не значи дека е веќе пласирана на СП во Германија, но и дека нема од што да се плаши. Има континуитет, во однос на противниците, има селекција која влегува во своите најдобри години и игра реванш на домашен терен, за корекција на сите евентуални „глупости“ направени на гостински терен. А, последните циклуси, знаеме да одиграме под ниво, на гости, и против многу послаби противници. Веруваме во процесот, веруваме во момците, веруваме во тоа дека секој кој облекува дрес со националните бои во ракометот, е свесен за важноста Македонија да биде и да остане на големата сцена, за секој ладен и депресивен Јануари да биде тензичен и ракометно исполнет.

Ако почнеме со тоа што треба се направи за базата, “отидовме” на 2000 зборови во оваа колумна.

Правецот е тој, треба да се надгради и модифицира, во од, за да даде резултати.

Убеден сум, ќе грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП РЕЗИМЕ: „Локомотивите“ Гитсел и Германија, лисецот Дагур и македонската гордост appeared first on Само Ракомет.

Заврши втората фаза од, можеме слободно да кажеме, досега најквалитетното Европско првенство во ракомет, барем од аспект на тоа што сме го гледале, слушале и коментирале. Иако пред стартот на шампионатот сите погледи, во однос на квалитет, беа насочени кон супер квалитетната Група 1, мораме да признаеме дека и Група 2 понуди врвен ракомет, надреална неизвесност и вистинско уживање за љубителите на оваа игра.

Буквално, ама буквално секоја селекција што се пласираше во втората фаза, во двете групи, беше во најмала рака конкурентна и до самиот крај, со свои математики, се бореше за секој одбранет напад, секој постигнат погодок, секој бод.

Епилогот е јасен: големиот фаворит Данска, две големи ракометни селекции: Германија и Хрватска и пријатното изненадување Исланд. Ако воопшто селекција со еден куп врвни ракометари може да се нарече изненадување. Но мора да се признае, Исланд одамна нема играно за медал на големите континентални смотри.

За тоа кој е кој во полуфиналето – малку подолу во оваа колумна.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на втората фаза и полуфиналните натпревари од  ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Напоменав неколку работи во мојата последна колумна, некаде на половина од втората фаза, околу неизвесноста и големиот број селекции што се во игра за полуфинале. Не ми излезе баш есапот, морам да признаам.

СЛОВЕНИЈА „ПРОДАВА“ РАКОМЕТ НА ГОЛЕМАТА СЦЕНА, ШВАЈЦАРИЈА ДОПРВА ЌЕ ЈА ГЛЕДАМЕ ВО ЗАВРШНИТЕ БОРБИ

Да почнам со, според мене, најголемото разочарување на турнирот, еден од домаќините, Шведска. Иако до последно беа во игра, „трите круни“, како најтрофејна селекција во ова натпреварување, пропуштија премногу зицери за пласман.

По поразот од Исланд и мини-дебаклот, Унгарија беше селекцијата што дефакто ги елиминираше (сите знаеме што се случи со Сита во последниот напад!). Го „баравме“ Феликс Клар во препознатлива форма и со вистинска поддршка од Џим Готфридсон, но по сè изгледа дека оваа Шведска или не е кадарна, што е тешко веројатно или, пак, дел од играчите не можат да се носат со притисокот што го носи улогата на фаворит.

„Боде очи“ фактот дека селектор на национална репрезентација од „голем ков“ како што е Шведска е и воедно тренер на клуб во Лигата на шампионите, како не вообичаена пракса и многу веројатно е дека Швеѓаните ќе мора да ја напуштат таа формула. Некој ќе замине, само уште не знаеме кој.

Разочарување на теренот, разочарување и на трибините каде што Шведска, дома, во Малме, не успева да наполни сала. Јас ги „гледав“ во полуфинале, со сè што поседуваат и со ждрепка од соништата… но тоа не се случи.

Словенија. Морален победник на овој турнир.

„Издишаа“ Јанц, Макуц и останатите, но го задржаа епитетот „најголема фабрика за средни бекови“ во светот на ракометот. Школа што ужива сериозна почит, особено во делот на техничката подготвеност на играчите.

Капа доле за Зорман. Капа доле и за сите тренери во младинските категории кои секојдневно, трпеливо и систематски работат со словенечките деца.

Два или три автобуси и цел македонски ракомет, од тренери, преку ракометни работници, па сè до луѓе од националната федерација и ресорните министерства, во „дежелата“, на скратен курс или малку подолго студирање и скенирање на состојбата.

Па препиши, мајка му стара!

Унгарија. Потребна ни е силна Унгарија, горе, во европскиот ракомет.

Над 500 милиони евра за 10 години, вложени во инфраструктура, тренери, академии, едукации, елитни екипи. Тоа не е случајност. Унгарија е важна, за регионот, но и за ракометот воопшто.

Имаат младост, имаат потенцијал, но имаат и добар дел играчи од „застарен модел“, профил кој тешко ги следи модерните текови на играта. Сепак, не им треба многу за да ја преминат линијата. Тоа го видовме и на ова Европско првенство.

Само нека ги држи ентузијазмот и континуитетот во инвестирањето во нашиот спорт.

Тие се Германија на југоистокот. Според вложувања, систем и по популарност на ракометот. Но, не и според нивниот статус во ЕХФ. И тоа го видовме на натпревраот со Шведска.

Швајцарија. Најмладата селекција на турнирот и Д-р Анди Шмит.

Човекот кој, слично како „нашиот“, од патики веднаш се фати за таблата. И тоа не било каква, туку таблата на националната селекција.

Добро ја паметам таа 2009-та, мислам дека беше, кога заедно со Франк Локе со својата Амицитија играа мајтап со нашата зона. Тогаш мислев дека е „нешто лично“, но подоцна, преку неговите настапи во Рајн-Некар Левен, сите се уверивме дека станува збор за доктор по ракомет и дека многу поголеми играчи, долги години немаа решение за најголемиот играч кој го дала земајата на чоколадите или часовниците.

Е сега, гледаме како му „везе“ и екипата.

Рака на срце, оваа Швајцарија е составена од еден куп Бундеслига-играчи, кои имаат конкретна улога во своите клубови. Толку млади, а веќе калени на највисоко ниво.

Тоа е трендот во Швајцарија: играчите релативно рано ја напуштаат домашната лига, а на нивно место доаѓаат нови клинци, кои добиваат минути, искуство и простор за развој.

Систем кој создава континуитет.

И нешто што очајно ѝ е потребно и на Македонија.

БЕЗ ЛИДЕР И ЦВРСТА ЗОНА, НЕМА ПОЛУФИНАЛЕ ЗА ГОЛЕМАТА ФРАНЦИЈА

Франција. Франција. Франција.

Страв и трепет во европскиот, па и во светскиот ракомет. Импонираше со физичка подготвеност, желба за контакт-игра (Бертран Жил и Дидие Динар ми доаѓаат пред очи), тимска хемија и лидерство (некој го спомна Никоа Карабатиќ!).

Голманите по ерата на Тити Омејер секогаш биле тема, но и со „спорни“ решенија Франција освојуваше титули. Сега, оваа Франција нема широка ротација и голем фонд на екстра играчи, нема препознатлива цврстина во одбраната, го немаше Ремили, а одамна „големиот Никола“ не „кине“ патики и не паѓа на глава по Герфлорот, како показна вежба за неговите соиграчи.

Оваа Франција ги има Мем, два екстра пивоти, Мим, Брие како проект за иднината, но нема ниту еден играч што во кризен момент ќе „крене рачна“ или ќе „удри на маса“ кога колата оди надолу. Хуго Деска е супер „луд“ тип, но не игра на фундаментална позиција за да има подлабоко влијание врз атмосферата.

Затоа Франција не игра во полуфинале.

Португалија е селекцијата која е пред Франција на табелата во групата 1. Зборувавме за браќата Кошта и тимот кој се создава околу нив. Играа падни – стани на ова ЕП, пред се поради невозможниот ритам, кој го наметнува системот, но и квалитетот на групата. На крај, за своја душа, го нокаутираа „големиот брат“ од Иберискиот полуостров. Ќе играат за петто место, како потврда дека се во самиот врв на европксиот и светскиот ракомет. Пред нив се уште вакви турнири.

На „опашката“ во  „групата на смртта“, Норвешка и Шпанија, како груба реалност во моментов. Имаат кавалитет, на одредени позиции, но за вмешување во борбата за медалите е потребно компетен состав. Лев бек и пивотмен, и еден супер „специјалец“ во одбраната и треба на „црвената фурија“. Норвежаните имаат структура, но ќе им треба време и квалитетни натпревари за Андерсон, Ховде и останатите.

ГЕРМАНИЈА ПРОТИВ ХРВАТСКА: ИСТИ СЕ, АМА НЕ СЕ ИСТИ

А сега накратко за полуфиналните борби.

Две селекции кои поминаа сличен пат и кои, од многу аспекти, силно наликуваат една на друга.

Селектори странци, „увезени“ од географски минијатурниот Исланд. Многу бекови во ротација, одлични шутери на сите позиции во задната линија. Одличен голмански пар на двете страни, со мала предност за Германија, поради присуството на Андреас Волф, голман со сериозен идентитет во ракометот.

Разликата се гледа во формациите што ги практикуваат.

Гисласон, барем засега, „не мрдна“ од 6-0. Сигурдсон, ладниот островјанин од северот, кој создаде врела атмосфера во тимот, екипа што гине за секоја топка и игра со самодоверба на највисоко можно ниво, не се откажува од 5-1 зоната со Мамиќ и Шушња како логична варијанта против селекции кои многу често (да не речеме постојано) напаѓаат класична 6-0 зона.

Дали ќе биде така и во полуфиналето – ќе видиме.

Се разликуваат и во делот на играта на „црта“. Германија и тука има предност во Гола и Фишер, како и во ширината на ростерот, односно повеќе играчи во ротација што можат да издржат висок ритам. Не менуваат премногу во однос напад-одбрана, и тука „панцирите“ повторно имаат мала предност, во однос на „коцкастите“ кои секако имаат две измени.

Исто така, го нема Срна, а тоа значи дека Циндриќ и Мартиновиќ ќе мора да бидат на врвно ниво, затоа што е премногу ризично Хрватите да очекуваат Мараш и Кларица да го решат натпреварот „од дистанца“.

Да го нотираме и Давид Мандиќ, крило кое игра феноменална одбрана на петка и, според мене е најкорисен (севкупно) на своја позиција на турнирот.

Кузмановиќ и Мандиќ ќе мора сериозно да го подигнат нивото ако сакаат ново финале.

ГИСЛИ, ОМАР И КОМПАНИЈА ВО НЕВОЗМОЖНА МИСИЈА?

Второто полуфинале е натпревар на две скандинавски селекции,од различен калибар.

Данска е домаќин, фаворит, земја која од секој аспект е поголема, помоќна и поетаблирана. Но Исланѓаните, оние што седат на клупите на три од четири полуфиналисти, одамна се мејнстрим. Ростерот на Снори Гудјонсон заслужува голем респект.

„Исланд е здрав. Исланд е здрав, како никогаш претходно на големите смотри.“
Го повторувам тоа до здодевност, и на ТВ, и во неформални разговори, и во кафе-муабети со луѓе што делат иста дијагноза.

Исланд има бекови од најмодерен ков. Играчи што владеат со клупскиот ракомет последните четири-пет години. Да, мислам на Гисли Кристијансон (кандидат за МВП!) и Омар Инги Магнусон, но и на Смарасон и Трастарсон. Два пивота создадени за модерен ракомет, голман од големата Барселона и традиционално опасни крила.

Од другата страна, прашањето не е кој игра во Данска. Тоа го знаат и врапчињата.

Данска ја темпираше формата како по книга, игра сè подобро и би било вистинско чудо ако не игра за златниот медал и ако на крајот не го освои истиот.

Вистинското прашање е: може ли Исланд да го издржи ритамот и ќотекот од централните дефанзифци Салсттруб и Халд?

А играта на „рибарите“ е токму таква. Досадни се во игра еден на еден, технички перфектни, трчаат многу. Селекција што може да парира во „трчај и шутирај“ на концептот на Данска, но и да понуди различен пристап во нападот на поставена зона, со подолги, потрпеливи напади.

Тешка задача за „малиот“ Исланд.
Но не и невозможна.

Ќе уживаме во завршните борби за одличјата, „како и досега!“, што би рекол еден наш истакнат лик на политичката сцена 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Исланд е „здрав“, Данска е моќна, Германија и Хрватска се исти, ама не се исти appeared first on Само Ракомет.