Тешко е да се следи сè. Но, од друга страна, тоа е и убавината на оваа наша ракометна приказна. За разлика од некои други спортови, македонскиот ракомет е присутен во Европа каде тој има свои претставници, свои амбиции и свои битки на сериозна сцена. А и дома има што да се види. Од локалните натпревари и личните фаворити, преку дербијата на „големата четворка“.

Охрид – Алкалоид, двомечот на Вардар со Висла Плоск, Пелистер во Лига на Европа итн..

Навистина тешко да се испрати, а камоли да се продуцира и прикаже на ТВ.

Добредојдовте на мојата најнова колумна посветена на МакедонЦкиот ракомет.

Стратуваше 6-тата сезона од проектот „Ракомет За Секое Дете“ – придружини се!

ОХРИД ЗАВИСЕН ОД ИНСПИРАЦИЈАТА НА СТРМЉАН, АЛКАЛОИД ЗАРОБЕН ВО СОПСТВЕНАТА НЕРВОЗА

Минатиот пат, пишував тука, на „Читај ракомет“ за предизвикот кој (ќе) го има еден од претендентите за (нај)висок пласман, после убедливиот пораз од Вардар во „Јане“. Малку време да се „врати“ екипата, да се подигне моралот, накратко, да се подготви тимот за уште еден дерби дуел. Овој пат, на домашен терен, против Алкалоид. Напоменав и во таа пригода дека, натпреварот е исклучително важен за двете екипи, од аспект на бодови, но и во однос на тоа, во каква форма се и двете екипи и најважно за подигање на атмосферата. Важно, затоа што и двете екипи не се за машала, барем во овој регуларниот дел.

Нејсе. Охрид се издигна над проблемите, и го совлада Алкалоид, во „Биљанини“, во натпревар кој не оправда предзнак дерби, во однос на квалитет, во однос на тоа колку се перчиме ние со лигата наша и квалитетот на истата, притоа, сфаќајќи дека товарот кој го носат овие дуели не е за потценување, а знаат тие кои играле вакви дуели дека сето тоа носи „рацете да се фатат, нозете да се тешки, а главата да не биде чиста“.

Што се однесува за самиот натпревар, Охрид го доби натпреварот на голманска позиција, каде Славиќ беше за нијанса поуспешен од младиот голмански пар на гостинската екипа, доволно за минимален триумф. Тука, сакам да го забележам деби настапот (на дерби дуел од висок калибар) на 18-годишниот Ѓорѓи Николовски, кадетски и младински репрезентативец на Македонија, кој заедно со малку по искусниот Галевски се сериозен капитал на Алкалоид. „Малиот“ има се што треба за да биде врвен голман, и иако мислев дека ќе му треба барем уште една сезона, за да биде конкурентен, младиот Кумановчанец веќе се наметнува како сериозна опција, користејќи ја ситуацијата во која клубот не успеа да ангажира голман од „страна“, но и  анемичноста на Кизиќ и благата стагнација на Галевски.

Во поле, Охрид, очекувано беше поцврст во делот на одбраната, против неинвентивно поставениот напад на Кралот, сегмент каде гостите имаат проблем со организација и недоволна уиграност на новите играчи и оние староседелците. Од друга страна, нападот на Охрид, како никогаш последните две години е сериозно зависен од Стрмљан како организатор, реализатор и асистент. Во ситуација кога Мартин Иваноски е повреден, а Карапалески, барем засега, не ги оправдува очекувањата на Ројевиќ, Охрид се соочува со ситуација да чека на еден играч да создава ситуација, прави разлика и го диктира темпото. Кај Алкалоид моментално, гледано од надвор, нема добра атмосфера, премалку тимски дух и насмевки, а кај одредени играчи очигледно недостига и самодоверба. Кога на сето тоа ќе се додаде и скромниот придонес на овогодинешните засилувања, станува јасно дека проблемот е многу подлабок од еден загубен дерби натпревар.

ЧУПИЌ Е СПРЕМЕН НА СЕ И ТОА СЕ ПРЕСЛИКУВА ВО КАРАКТЕРОТ НА ВАРДАР

Вардар во изминатите неколку дена имаше сериозна задача, против силен (и скап!) противник да ги врати шансите за пласман понатаму во Лигата на шампионите.

Бремето дека мора да ја победи Висла во „Јане“ веројатно си го направи своето. На двата натпревари Вардар одигра бледо прво полувреме, но истовремено покажа и неверојатен карактер, враќајќи се од негатива и одржувајќи ги натпреварите „живи“ до самиот крај.

Можеби не во Скопје, но во Полска Вардар достојно го промовираше македонскиот ракомет. И тоа во сегментот што во спортот често значи повеќе од се друго, а тоа е тимскиот дух, карактерот и борбата до последниот атом на силите. За мене, гледајќи што е подготвен да направи Чупиќ, само да победи, не ме изненадува ваквиот профил на тимот. Чупиќ е спремен да се истепа и со сопствениот брат, на клупата на шампионот, само да го извлече најдоброто од своите играчи. Во претходната колумна пишував и за неговиот однос кон „принцот од Јане“, како показна вежба за тоа кој е кој во клубот, како треба да изгледа хиеархиската поставеност и што значи дресот со „црвено-црна“ боја.

Ако за дуелот во Плоцк, можеме да кажеме дека одбраната и голманите не овозможија подлога за „брејк“, а нападот, транзицијата и упорноста беа на највисоко ниво, за што Чупиќ, секако има огромен удел, за поразот во Скопје, на „шефот“ можеме да му забележиме неколку сегменти, кои, можеби ќе донесеа подобро да изгледа тимот. По лошиот страт и проблемите во срцето на зоната, Чупиќ мораше да има алтернативна зона (5-1 на пример!), кој ќе ги ограничи Фазекаш и особено Косоротов, да го препознае навреме добриот ден на „нашиот“ Фадиљ, но и да го „седне на клупа“ Љевар, кој има неограничен кредит за трошење на Чупиќ. Со што го заслужи, не е јасно.

Се на се, да бидеме реални. Овој Вардар, барем според она што го прикажува во моментов, нема доволно квалитет за форматот и нивото на натпреварување какво што бара Лигата на шампионите. Недостига сериозна поддршка на голманската позиција, има и очигледни слабости на одредени играчки позиции и проблеми со недоволен фонд на играчи во ротација.

Со таков ростер, против вакви противници, тешко се фаќа чекор со европскиот крем. Борбеноста може да те врати во натпреварот, карактерот може да те одржи во игра до последната минута, но за да победуваш на ова ниво, потребен е и квалитет.

Вардар покажа дека има тимски дух. Следниот чекор е да покаже дека има и тим за Европа.

ПЕЛИСТЕР НЕ ИЗГЛЕДА ДОБРО, ЧЕРВАР (НЕ) ГО КАЖАЛ ПОСЛЕДНИОТ ЗБОР

На другата страна, Еурофарм Пелистер, во падни стани ситуација, што се однесува до играта во Европа, со „крпен“ тим од доминантно македонски играчи, кои секои три дена „крварат“ на терен, неколку играчи од странство кои се трудат да бидат нивна поддршка и дузина играчи, на заминување, за кои е платено фино обештетување и кои се „сериозна“ поддршка, ама од трибини.

Читам и слушам, дека Маго ди Умаго е на отстрел на битолска публика, која очекува(ше) повеќе, без некоја релна основа за нивните очекувања. Не ставајќи се во улога на адвокат на „стариот“, само ставам факти на маса, дека Лино во мај месец е назначен за тренер на вицешампионот, период од годината кога само супер половични играчи се достапни на пазарот. Но, тоа не ја оправдува одлуката да се донесат играчи од надвор, па макар биле и непроверени, а и недостојни на амбициите на клубот, амбиции кои истиот тој клуб, ги постави нереално високо.

Пелистер, сигурен сум ќе се обиде во декември да испазари уште некој играч (паралелно тимот ќе попрати уште неколку „засилувања“ од летниот преоден рок), со прашалник, кој е тој играч, кој е слободен во декември, а може да донесе екстра квалитет во пролетниот дел од првенството, кога „се бројат овците“ во домашното првенство. Затоа што, за Европа е веќе доцна.

Лино Червар не е човек на кој патот до успехот му бил поплочен со рози и секако дека не е првпат во ваква ситуација, да биде напаѓан и неразбран од пошироката јавност, но многу често излегувал како победник, што и да подразбираме под тој поим.

Да крене раце од борбата е нешто што неговиот ментален склоп не го препознава како опција.

П.С. Наскоро следува нов собир на националната гордост. Во рамките на квалификациите за ЕП, Македонија во оваа ЕХФ-недела ја очекуваат дуелите со Луксембург, на домашен терен, и Грција, на гостински.

РФМ и селекторот го промовираа Украинецот Горига како нов член на националниот тим, квалитет плус во момент кога добар дел од репрезентативците не ги играат најдобрите денови од своите кариери.

Дали Горига ќе донесе поголема ротација на бековските позиции и дополнителен квалитет во одбраната? Дали неговото доаѓање ќе значи и враќање на Фитиљ на средната бековска позиција? И, најважно, како ќе изгледа националниот тим со дузина играчи кои, барем според актуелната форма, се далеку од нивото на кое сме навикнати да ги гледаме?

За ова и за уште неколку дилеми околу националниот тим, во следната колумна на „Читај ракомет“.

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Чупко, Маго и „несреќниот“ тим на Кралот – ова е чудесен, чудесен спорт appeared first on Само Ракомет.

Македонската ракометна Суперлига фати залет. Петтото коло вчера се затвори, а ние, во досегашниот тек од првенството, видовме два дерби дуели. И, како куриозитет, во двата учесник беше тимот на Охрид.

Имаше уште дузина дерби дуели од вториот и третиот ешалон, кои за мене се особено важни за следење и анализирање. Таму играат младите македонски играчи, таму добиваат шанса да се развиваат и да созреваат.

Сè на сè, првенство на контрасти. Од врвни екипи, развојни проекти, (не)употребливи странци и преплатени домашни играчи. Дополнително, во последните две кола видовме и екипи кои каскаат со организацијата, меѓу кои ги издвоивме дуелите во Куманово и Прилеп. За тоа, подолу во текстот.

А сега за супер амбициозниот проект од Охрид, тимот кој во првото коло беше тој што одигра подобро (за око) и беше, оправдано, незадоволен од освоениот бод против Битолчани, но и тимот кој синоќа во Скопје удри во ѕид.

Ракометен ѕид.

И ќе му треба време и памет да си дојде при себе. За разлика од ова второто, за првото тимот, стручниот штаб и управата немаат доволно простор, затоа што многу брзо во Охрид доаѓа уште еден клуб кој сезонава ја игра „така-така“, иако сè уште не се судрил со (нај)големите ривали.

Алкалоид немаше ривал по мерка во првите пет кола, но, од она што го видовме во регионалната лига, а особено од она вчера против Тиквеш, прашање е како ќе функционира тимот на Лазаров оваа сезона.

Мојата намера не е да ги омаловажувам Кавадарчани, особено што на клупата имаат тренер кој знае да создаде атмосфера и да направи почва играчите да „гинат“ за себе и за тој што ги предводи од клупата. Тиквеш има добри резултати сезонава, ако го изземеме сегментот Европа, каде нашите екипи и немаат некој особен мотив да продолжат понатаму, имајќи предвид дека европската куќа нема навика или практика финансиски да наградува успех и висок пласман.

Дали е оправдано тим од Луксембург да те елиминира, е тема за дискусија. Но, ако Тиквеш, а претходно и некои други екипи, „излетале“ од европските купови несакајќи, тогаш ние сме во заблуда кога зборуваме за некаков квалитет во „најдобрата лига на овие простори“.

Да се вратиме на Охрид и дуелот синоќа во „Јане“.

Дерби пред полупразни трибини, како аларм дека работата, во однос на интересот и фанатизмот кон тимот со црвено-црна боја, е сериозно дискутабилна. Никој не може да го оспори тоа што се случуваше во ЛШ против Нант, во однос на преполната сала, френетичните поддржувачи и играта за секоја пофалба.

И толку.

Но, што е со љубовта кон тимот кога доаѓа конкурент (барем на хартија) на шампионот во домашното првенство, ќе оставиме да процени публиката.

Вардар, со сè што прави изминатите две сезони, заслужува повеќе од скопската публика, но прашање е дали, настрана од спортскиот дел, прави нешто повеќе за да анимира публика која ќе го следи постојано.

Да се вратиме на синоќешниот дуел, кој личеше како игра на мачка и глушец, иако прогнозите кажуваа дека треба да очекуваме многу понеизвесен дуел.

Тимот на Иван Чупиќ, со супер гранитна одбранбена зона и хируршки поставен напад, не му даде шанса на Охрид ни да помисли дека може да „чепне“ бод во Скопје.

Во речиси комплетен состав, со Мечка и ракометниот Сократес во тимот, Чупиќ имаше многу поширока ротација, имаше сериозно мотивирана екипа, играчи кои постојано се трудат да ја оправдаат минутажата, имаше фокус, дисциплина…

Иван Чупиќ покажува и докажува дека изборот на играчи му е комплетно оправдан, покажа дека знае да ја држи „уздата“ и покажа дека нема комплекс на ниска вредност и не дава попуст за кој било играч, па макар се викал Јака Малус и имал статус на ѕвезда на тимот. Го видовме тоа, ние кои бевме во „Јане“, на два-три пати, кога Чупко, оправдано, „бришеше патос“ со „принцот од Јане“, како показна вежба за оние другите, кои треба да се свесни кој е тука шефот.

Ќе каже некој, што е тоа важно за она што го видовме на терен?

Но, таквиот однос и пристап ја држи екипата „будна“, обезбедува тактичка дисциплина, одржува тензија и извлекува максимална продуктивност од секој поединец.

Вардар, од една страна, стартуваше „модерно“ во напад, со четворица играчи на бековските позиции, форсирајќи игра каде фокусот беше да се нападне Зечевиќ, кој беше дел од централниот бедем на Охрид. Оваа варијанта, со четири надворешни играчи, дава можност во еден напад, преку дуел-игра и промена на повеќе играчи од различен профил, да се напаѓа одреден играч кој е „скениран“ како недоволно квалитетен од повеќе аспекти.

Ако Сократес и Принцот од Јане се одлични во дуел-играта и технички се перфектни, Љевар и Фараонот имаат други квалитети, да „разбијат“ надвор од девет метри.

И токму таа комбинација знае да биде незгодна, носејќи го противникот во недоумица во однос на поставувањето на одбраната, длабочината на зоната и профилот на играчите кои треба да ја „носат“ истата. Фараонот, кој дојде од Кил, ги надмина нашите очекувања, особено во делот на техничката подготвеност, па и дисциплината во играта. Неговите антрополошки карактеристики не беа спорни, имајќи ја предвид земјата од која доаѓа. Мојата констатација дека „нема да донесе многу памет на таа десна бековска позиција“, засега паѓа во вода и фер е да се призане дека, засега Мохаб е погодок. Како и голем дел од играчите кои Чупиќ ги донесе изминатава година.

Во ситуација кога Малус веќе не е тема на анализа, Да Силва, како ракометен Сократес, покажа дека, покрај неговите технички карактеристики и високото ниво на спортска интелигенција, има и одлична дуел-игра.

Толку за нападот на Вардар.

Што да каже човек за зоната на Вардарци?

Јанковски и Љевар, со Лазаревски и Мохаб, делуваат застрашувачки компактно, цврсто и уиграно. На таква зона, Валах и Гогов само треба да собираат „отпадоци“ и полушутеви, што и го видовме синоќа.

Вардар играше, речиси, перфектно. Висла нека му ја мисли на 8 Октомври, пред, тогаш, сигурни сме преполн „Јане“.

ВРЕМЕ Е ЗА РАКОМЕТ – РАКОМЕТ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ

На другата страна, Борис Ројевиќ стартуваше без скапо платениот Унгарец Мате, без веќе докажаниот, а синоќа индиспониран Анте Иванковиќ и без супер профилираниот Јошида (во напад). Стартуваше „наопаку“, а противникот се набилда со самодоверба, што многу често знае да биде клучно во вакви дуели.

На сметка на тоа, видовме колку, на двата дел од теренот, барем засега не може Зечевиќ и колку беше немоќен „ѕверот од Љубаништа“, на линијата од шест метри. Не дека другите блистаа.

Едноставно, комплетна безидејност, несигурност, анемичност, статичност. Нешто незабележано кога игра Охрид, тим кој лани, на сите полиња, одигра супер конкурентно, без разлика кој е од другата страна на теренот. Долга припрема, немоќ во дуел-играта, „лош“ пренос на топка, недоволно развлекување на гранитната зона, без излоација и без јунак кој може да направи разлика во однос на создавање шанса за себе или за соиграчите.

Охрид беше до таа мера исфрустриран и немоќен што, и во ситуација 7-6 формација, не можеше да создаде позиција за реализација.

Како ретко кога во минатото, во дуел на две екипи кои се конкуренти за највисок пласман, видовме дузина напади на гостите во кои тие самите се донесоа во ситуација, буквално, да ја префрлаат топката преку зоната, со цел навремено да се вратат на својата половина.

Сè на сè, иако Охрид оваа сезона донесе многу звучни имиња во ликот на Мате, Славиќ и Јошида, а впечатокот е дека очајно недостига Јасухира, да направи ракометна минијатура и кога не оди, да го одржи тимот во игра или да го докрајчи противникот. Недостига енергијата на „Пипо, мајсторе“ да ја крене екипата и кога не оди, иако синоќа Славиќ бранеше коректно и не беше главниот виновник за поразот. Фали, на централната позиција, Реј Моралес, тивкиот „убиец“ кој ги вршеше „вакантните работи“ во зоната.

Охрид плаќа многу играчи кои влегуваат од клупа и, условно кажано, се замени на оние кои ја носат играта. Играчи кои синоќа беа додавачи и покажаа дека многу тешко можат да му помогнат на тимот, односно на Стрмљан, Иванковиќ, Јагуриновски и Мате, кога „колата ќе тргне низ брдо“.

Тоа треба да „им отвори очи“, ако до сега и самите не го заклучиле истото, но што да се прави кога македонскиот пасош во домашниот ракомет е на цена и диктира услови.

Останува надежта, како и кај Плеистерци од пред некој ден во првото коло од европските купови, дека се работи за лош ден и инцидент, кој не соодвестува со реланоста и дека истиот нема да остави подлабоки лузни врз атмосферата во тимот, довербата во шефот и најважно, врз самодовербата на секој поединец.

п.с. Дуелот во Битола е свесно избегнат од анализа, во оваа колумна. Странци на трибини, скратен ростер и јавашлук, како најава за тешката задача која (ќе) ја има Маго ди Умаго, на клупата на Пелистер. Н’танзи, со темна боја на кожата ќе треба да го организира нападот на Битолчани, да му даде на Фитиљ да игра на својата природна позиција и да ја држи тактичката поставеност на Червар под контрола?

Да го видиме и тоа чудо од играч кој од ПСЖ, преку Татабања, преку Ал Араби „слета“ на Широк сокак. Надолната линија и логиката не му оди во прилог, ама времето ќе покаже.

п.п.с. Во најдобрата лига на Балканот, публика масовно влета во терен и само една „искра“, помеѓу разочараните гостински, млади играли и истата таа публика, можеше да предизвика серизозен инцидент, за после да „лечиме наместо да спречиме“, а на друг натпревар синоќа, домаќинот реши да не ни ги прикаже последните, клучни седум секунди од натпреварот, и не остави да фантазираме во однос на регуларноста на (не)досудениот седмерец во корист на гостите.

Јбг. Ние чекавме Кочани да ни се случи за да се освестиме.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Вардар перфектен на теренот, потфрли на трибините appeared first on Само Ракомет.

Стартува најквалитетната ракометна лига во регионот. Червар, Лазаров, Ројевиќ или Чупиќ? Големи имиња, скапи ростери и сезона во која никој нема право на грешка.

Нешто помалку од 48 часа до првиот натпревар сезонава. Официјален. На кој ќе се додели првиот трофеј за сезоната 26/27. Дуел на кој ќе се сретнат најголемите фаворити за поделба на трофеите. Знам, на пола Битола сега им се превртува стомакот. И нормално. И мене би ме болело. Но, сето тоа е на хартија. Во пракса, епилогот во јуни никогаш претходно не бил понепредвидлив. Охрид како финалист во Купот од лани, и освојувачот на двојната круна, Вардар 1961, во Гевгелија ќе го играат Суперкупот. Натпревар создаден за популаризација на ракометот, промоција на истиот, натпревар – атракција. Ама и натпревар, кој веќе втора година по ред се организира „in the middle of nowhere“, за ракометни услови.

Ама за тоа, во некоја друга прилика.

Македонија, од година во година е се поактуелна во ракометниот свет. Особено за ракометните „крвопијци“, кои секоја година ги гледаме во ложите во Охрид, Скопје или Битола. Луѓе кои знаат кој е играчот од странство, како создаден за нашите врвни екипи. Но, и луѓе од крв и месо, кои како и многу други кои напорно работат, знаат и да погрешат. Нормално, на сметка (банковна) на нашите клубови, кои трошат добар дел буџетски пари. Вака или онака.

Македонија е вистинско ракометно ел дорадо. Барем според опаковката, во која е завиткан мак ракометот така изгледа. Внатре, во „кутијата“ ќе најдете се и сешто. Од најдобрите македонски ракометари, супер квалитетни странци, до ловци на уцени со македонски пасош и на крај, половична роба од надвор, која планира тука да го направи последниот крик и да собере уште некој динар.  

СТАРТУВА 6-тата СЕЗОНА НА ПРОЕКТОТ РАКОМЕТ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ

Епа, другари и другарки, со дијагноза на ракометна треска, стартува најинтересното првенство во регионот, македонската ракометна суперлига.

Лига составена од екипи на неколку нивоа. Да, знам дека сите знаете. Водечката четворка е позната надалеку. Покрај двете екипи кои во среда ќе се борат за првиот трофеј, тука се и Пелистер и Алкалоид. За широката јавност, нај интересни. Екипи кои ќе дрмаат во Европа, ќе играат во ЛШ и Лига Европа, можеби и ќе играат меѓусебно финале во оној третиот, по квалитет, европски куп. После back to back, за мак ракометот, тоа чудо е следно.

За нас кои малку повеќе следиме ракомет, вториот ешалон е подеднакво интересен. Прилеп, Тиквеш, а особено „двојката“, Бутел и Мулти Есенс, ќе бидат во нашиот фокус. Многу млади играчи од 16 до 20 и кусур години ќе добијат шанса, да играат за плејоф, но и да се судрат со супер скапи и силни екипи. Николоски и Костов од Бутел, Дамчевски, Георгиевски, Џигероски, Матески од Мулти Есенс, Лазов од Тиквеш, Крстевски и Шулески од Пелистер 2 и малку повозрасните Цветаноски и Маркоски од Прилеп.

Никола Матлиески, Кристијан Грчевски, Бранко Ангеловски, Наум Танески и војводата Столе Стоилов. Каква група тренери, на екипи од т.н втор ешалон. Со тешка задача, да имаат успех, ама и да создаваат нови ракометни ѕвезди, за оние од првиот ешалон.

А Струга? Која направи екипа за плејоф, со Танкоски и Петров и новата аквизиција, кадетот Стефан Ѓоргиески. Каде ќе ја вметнеме ракометна Струга, која како феникс, за месец дена, од клуб во кој немаше „кој да го згасне светлото“, дојде во ситуација да ги полни ракометните таблоиди со трансфери. Катадневно. На арно нека е. И нека продолжи да ги враќа своите деца.

А сега малку за оние (нај)големите.

Накратко. Затоа што ќе имаме многу натпревари, за подетално да се занимаваме со истите.

Периодов, најмалку го гледав Пелистер. Скриен во Словенија, стариот лисец свесно крие асови во ракав пред првиот мега дуел против Охриѓани. Триумф во Битола против силниот Охрид ќе биде супер отворање. Очекувано, краток ростер на играчи му учествува на „маго“ во натпревари кои мора да се добијат. Кој не знае, Лино е тактички (пре)многу „захтевен“, за да може секој да игра кај него. Од овие што дојдоа, уште 2-3 ќе испратат до декември. И ќе донесат нешто по мерка на Лино. Лева рака сечам за тоа. Очекувам уште во сабота изненадување, на двете страни на теренот. Особено во одбраната. Дали ќе биде доволно, тешко е да се каже, но Партизан е добра насока. Мене лично ме интересираат Самуил, Калајџиески, браќата и Белистојаноски. Ако се наметнат кај Лино, ќе можат да играат кај кого сакаат во иднина. За Фитиљ и Никуч не му се секирам. Битола мора да биде трпелива, иако управата несмасно се расфрла со супер високи амбиции. Да се прашува Лино, и Бутел и Тиквеш би ги ставил во улога на фаворити, во споредба со неговиот Пелистер. За да може да ја мотивира екипата и да ја подготви „да гине“. Не се без шанси, но би им дал 12 месеци да се преструктуираат. До година, здрави и живи, ќе бидат многу непријатни. Дотогаш, треба да го истрпат шефот и да го подрасчистат дворот.

Алкалоид го гледав двапати. Во два различни натпревари. Тешка сезона за тимот на Кралот, кој, можеби очекувано, смени правец и донесе некој странец повеќе во тимот. Непосакуван исход, за мене, но егото е големо и некогаш знае и „главата да ти ја скрши“. Според мене, добар дел странци се потрошени како ќорци. Сухолезник со бајаги килограми плус не може(ше) да го следи ритамот, го чекаме Борозан да го следи. Вуко Борозан потпиша за Алкалоид. За таа развојна екипа!! Да беше први април и некако. Ама, како вика кај Жика на Балкан Кралот, некои созреваат на 30, некои на 40. Живи да сме па да видиме. Голман не се донесе, а се бараше под дрво и под камен. Но и вака Алкалоид е скапа играчка, и оправдание за потенцијалниот неуспех (што и да значи тоа), ќе нема. Загрижува атмосферата во клубот, барем од надвор. Загрижува втората операција на Тино Карасманакис и развојот на помалиот Митев.  Па и комплетното враќање, како лидер на тимот на Брус Ли. Радува Симба со својот континуиран напредок и Стојковиќ со веќе етаблирана улога во тимот. Макар и во ситуација кога нема кој друг да влезе на црта. Господ да му е напомош на тој што треба да наметне дисциплина во игра кога во напад ги имате Вуко, Борзаш, Цехте и компанија.

Охрид го гледав во Струга, и малку на „Крсте Андоновски“. Многу широк ростер. Да ме прашавте пред месец дена, ќе бев загрижен од фактот, како Борис ќе ги надополни Јашихира и Реј, заедно со Пипо мајсторе. Сега е малку подруго. Јапонецот од Нант е човек и пол, може и два. Иваноски и Карапалески, како два различни профили, заедно со Стрмљан се сериозен капитал. Талески, за инат од сите е корисен како којзнае кога претходно. Во два правци. Само да не се „расипе“. Мате е непознаница, чуден лик со голем потенцијал. Анте, Томи, Савревски и Славиќ, како клуч на сезоната. Екипа која ќе има и глава и опаш. Сигурно. Скапа екипа со многу играчи, што знае да биде тешко за менаџирање. Би го издвоил нашиот Саврески, кој беше на излезна врата, а секој ден е се покорисен. Знам, не е играч кој прави разлика, ама игра два правци и како ќе созрева ќе биде се подобар. Ќосески ја користи шансата, а Мартин Иваноски веќе знае каде „удара“. Екипа која може со големиот Вардар.

А тој, големиот Вардар, како секој нормален клуб, во февруари го затвори ростерот. Чупиќ, слично како Лино, повеќе криеше, отколку што покажуваше. И во Струга и во Охрид. Фадуиљ е репрезентативен калибар, ама и проблематичен, викаат овие што го знаат од Франција. Прегледност, дуел игра, кохонес, има се да биде поддршка на „принцот од Јане“, Јака Малус, најдобриот играч во лигата. Леон Љевар е ЛШ потенцијал, но не веднаш. За година-две. Малиот од Кил изгледа добро физички, но нема да донесе повеќе памет на таа десна позиција. Гогов уште во август покажа дека не смее да биде третиран како трет голман. Дека тимот нема потреба од два странци на голманска позиција. Гогов, е веќе на списокот за СП во Германија, ако вака продолжи. Се друго е не етично. И на крај. Двајцата кадети, во името на Поповски и Ѓорчевски. Добија шанса, и ја искористија. Немаме илузија дека ќе играат „големи“ натпревари, но во домашното првенство и регионалната лига ќе ги гледаме. Хендикеп е што ќе помине уште многу вода низ Вардар, за двајцата да носат екипа. А без тоа нема голем играч.

Арена Спорт Македонија ќе пренесува ЛШ, Лига Европа, можеби и Европска лига. НО и по еден натпревар од домашното првенство. Така се збори низ град. Ако е висина, ќе има ракомет на македонски, на претек.

За квалитет и неизвесност веќе е доста кажано.

Аирлија нова сезона.

Се читаме 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post За македонЦкото ракометно Ел Дорадо: Кој ќе се најаде, а кој ќе остане гладен? appeared first on Само Ракомет.

Плејофот татни, секое коло дерби, нешто што одамна не сме имале.

Осврт на викендот со две ултимативно тешки и важни утакмици. Бараме зошто и како, поставуваме тези и уживаме во ракометот.

Погледнете…

The post Љубопитноста Мачката, Притисокот Пелистер ? САМО РАКОМЕТ С5Е6 appeared first on Само Ракомет.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

Нема одмор за ракометот во овој период на годината, барем не за оние играчи кои играа на последното ЕП, или било кое континентално натпреварување. Нема пауза и за љубителите на ракометот. Европа, односно лигите низ Стариот континент, се веќе назад на терен, а таков е случајот со Македонија. Викендов, официјално заврши регуларниот дел од македонската суперлига, нашите претставници во европските купови одиграа по некој натпревар, а распоредот кој истите го имаат пред себе е сериозно густ.

МАКЕДОНСКИТЕ ЕКИПИ, ПАДНИ-СТАНИ ВО ЕВРОПА

Пелистер, со „стариот“ како нов тренер, во бледа игра, против силен противник, стартуваше со пораз, во пролетниот дел од ЛШ. Зависност од еден играч во поле, и неколку просечни странци, недоволно за нешто повеќе во елитното натпреварување, особено кога во Битола гостува, забревтан противник како Висла од Плоцк, екипа која годинава ќе „пука“ високо. Видовме изјави од типот „да имаше баба м….а, ќе беше дедо“, но реалноста на терен беше различна. Барем јас ја видов таква.  Вардар се „удави“ во Лисабон, иако стартот на натпреварот ветуваше друг епилог. Стручниот штаб, наметна ракомет кој треба да го условиме како модерен, трчаше во два правци, и… помина како што помина. Со 15 одбрани од голман, но и 22 технички грешки, прими 40 погодоци, и си ја искомплицира работата за пласман во следната рунда. Спортот е таков. Една ластовица не носи пролет, и во однос на пораз, а и во однос на триумф. Најважно е фактот дека Вардар има шанса за поправен, уште утре во „Јане Сандански“.  И на крај, Охрид, во купот, кој лани го освои Алкалоид, во два натпревари демонстрираше моќ и се пласираше во ¼ финалето. За жал, иако и не е неочекувано, оваа фаза Охрид ја помина без ТВ или било каков друг пренос. Зборувајте ми за промоција на ракометот. За ЕХФ и нивната зачмаеност и закоравеност.

📸 РК Алкалоид

ДЕРБИТО ОДАМНА ГО НАДМИНА ГАБАРИТОТ НА САЛАТА ВО АВТОКОМАНДА

Домашната лига е друга приказна. Приказна сама за себе. Квалитетна и, се надеваме, до крај неизвесна. Барем посакуваме да е така, иако резултатот од саботата, во скопска Автокоманда, не вика така. А таму, во една мала сала, недоволна, неадекватна и недостојна (според капацитет) дерби натпревар одиграа два конкуренти за највисок пласман. Претесна да ги прими сите љубители на ракометот. Претесна да биде подлога за (по)голема приказна за тимот кој ги има сите предуслови да ги освои неутралните љубители на ракометот во Скопје, па и пошироко. Претесна да создаде модел за нешто повеќе од спорт, да создаде настан, содржина за публика од 7 до 77. Штета.

А сега за тоа што го видовме на терен. Два екстреми во однос на политика на клубот. Екипа, која, во одбраната стартуваше без ниту еден Македонец во тимот, насочен кон победи и трофеи. Овде и сега. И тоа е нормално за голем спортски бренд, од кој се бара, повторно да ја покорува Европа и да биде апсолутен владар во домашната лига.

И на другата страна, една развојна екипа, со многу домашни играчи, која, сеуште пркоси на трендот, во однос на бројот на странски играчи во тимот и задоволување на апетитите на луѓето кои го водат и финансираат клубот. Прашање е до кога ќе издржат, ќе опстојат, на својот став, да бидат инкубатор на новите македонски репрезентативци, а на сметка на тоа, да „голтаат кнедли“ и им се заканува оваа година да бидат позиционирани на четвртата позиција или читај последни. Не е ништо ново ако кажеме дека Алкалоид е на раскрсница во однос на прашањето, повеќе квалитетни странски ракометари во ростерот.

📸 РК Вардар 1961

ВАРДАР НА ИНДИВИДУАЛЕН КВАЛИТЕТ ДО МНОГУ ВАЖНИ БОДОВИ

Накратко, видовме пресликана, од ЕП, 5-1 зона со Стојковиќ на преден кај домаќинот. Зона, која, во први 15 минути немаше поддршка од голман, но и немаше цврста и подвижна компонента на централната позиција, за разлика од оној натпревар со Португалија на ЕП, каде (не)среќно, во рана фаза, го загубивме најискусниот ракометар во тимот. Овој пат не беше така, Аларов не доби шанса, барем принудно, да одигра на таа позиција и резултатот беше, извлекување на предниот играч во зоната на една и друга страна и игра еден на еден на Маркоски во добар залет. Епилогот го знаеме. Влегувањето на Кизиќ и надреалниот учинок, на краток период, и паралелно со тоа, две корисни измени во нападот преку Велковски и Ѓорѓиев како и „симултанката“ на Борзаш, го врати Алкалоид во игра.

Вардар на другата страна, во одбраната со Јанковски и Хорига како централни бранители, и Милан Мечка Лазаревски, како повратник во тимот после повредата,  како тотален напаѓач, покажа дека е исклучително цврст, барем за „наши услови“, но и доминантен во дуел играта, на двата дел од теренот. На индивидуален квалитет, во игра еден на еден и два на два, лесно доаѓаше до погодок, против кревката и на одредени позиции, инертна зона на противникот. На моменти и прелесно. Алкалоид, благодарение на Кизиќ, побрзата игра на поставена зона со Ѓорѓиев, Иваноски и Митев и брзата транзиција после (не)примен гол одржуваше рамнотежа против, квалитативно подобрата „легија на странци“ и се одржуваше во живот буквално до последната минута од натпреварот.

📸 РК Вардар 1961

СТРАНЦИТЕ (ТРЕБА ДА) СЕ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ, НО МАКЕДОНЕЦОТ Е ЛИДЕР НА ТЕРЕН И ВО СОБЛЕКУВАЛНА

Вардар не одигра на очекувано ниво, што покажува и фактот дека, Чупиќ, можеби и непланирано, во вториот дел, го активираше Лазаревски во два правци, што беше еден од клучните моменти. Популарниот Мечка, без разлика на моменталната натпреварувачка форма, која се очекува да оди во нагорна линија, и одредени грешки во зоната, покажа и докажа дека е „врховен командант“ на екипата, во секој сегмент и во секоја смисла на зборот, подигајќи ја борбената готовност на тимот. Во тој сегмент, можеби не како статистички, видлив податок или бројка која „боде очи“, но секако, како поддршка и стабилност за тимот, важна улога одигра и капитенот, Гоце Георгиевски.

Со должна почит и восхит кон високото ниво на квалитет, кој го демонстрираа Јака Малус и Дмитро Хорига, како играчи се доведени од надвор токму затоа, да го подигнат квалитетот на тимот. И така треба да биде, играчите од надвор да бидат додадена вредност, а не „навивачи“ од трибини.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

И не постои ништо лошо во битието на таа карма, едноставно, тие играчи се Македонци, Мејд ин Мацедониа, што дава нова верба, нова надеж и уште поголема љубов кон Вардар, како национален бренд, но и кон македонскиот ракомет, воопшто.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Мечка „сервираше“ ладна одмазда, Вардар на сиров квалитет до триумф во Автокоманда appeared first on Само Ракомет.

Се врати насмевката на лицето на Чкембарите, што би рекол капитенот на домаќинот.

Полна сала, како потврда на фактот дека ракометот е единствено „жив“ во државата, публика, која, како и на избори, во огромен дел навива (или гласа) „против“ наместо „за“. Се’ на се’, актуелниот шампион Пелистер Еурофарм го совлада Ракометниот клуб Вардар 1961 (морам да внимавам на тоа како ги именувам, поради реакцијата на луѓето кои го водат клубот), го „приземји“ после неколкумесечно летање, истовремено оставајќи го во живот првенството, во однос на тоа кој ќе биде новиот шампион на Македонија.

А сега малку ракомет!

Синоќешното дерби потврди една состојба во мак ракометот, која е типична за Скандинавија и Бундес лигата, а тоа е супер високиот процент на поставеност на зоната 6-0 во играта на екипите кои се борат за највисок пласман, без алтернатива за промена на истата, во ситуација кога „колата оди низ брдо“.

ГОЛМАН ШТО МОЖЕ ДА ПОКРИЕ, ЌЕБЕ ОД „ОТЕКС“ НЕ МОЖЕ

Така беше и синоќа во Битола. Две зони 6-0, од кои онаа на Вардар, до сега беше, според мене нај цврста, но и со одредени „фалинки“, кои принудно или ставено на вага, мора да се истрпат. Можеби за првпат оваа сезона, таа зона на Вардар беше надиграна и „размонтирана“. Спомнав пред неколку колумни дека на Вардар му недостасува уште еден играч во таа зона, затоа што Хорига, а особено Борозан, без разлика на нивните физички предиспозиции, не се играчи кои можат да одиграат на така фундаментална позиција. Првиот, затоа што неговиот фокус е во нападот, како перјаница на истиот, вториот поради дефокусот, недисциплина и деконцентрација, како негови главни недостатоци. Премногу топки на „црта“ поминаа покрај Хорига и Борозан, премногу шутеви над нивните раце, премногу дуели загуби Јанковски, за да се надеваат на подобар резултат. Кога на тоа ќе се надополни неискуството на младиот Стојановски…

Очекувано, старо-новиот тренер на Битолчани, со две главни задачи се обиде да го најде лекот за, до синоќа, несовладливиот тим на Вардар, оваа сезона. Во напад, ќе го напаѓаме супер неискусниот (за ваков тип натпревари), Марио Стојановски на петка, а во одбрана ќе бидеме густи на левата страна од зоната, кај Хорига, па и Малус, оставајќи го Митровиќ да решава, за себе или да „вработи“ пивот или крило. Оправдано, да, делумно, Хосни беше прв човек на домаќинот во напад, и од разликата која ја правеше профитираа останатите. Одбранбено, неуспешно, поради (не)поддршката од голман. Пелистер е „смрзнат“ на солидни -3 или -4, на традиционално (кога гостува Вардар) супер жешкиот домашен терен. Вардар играше на индивидуален квалитет, покривајќи ги сите недостатоци во играта во напад, а Валах, барем привремено ја искриви сликата за (не)успешноста на зоната.

Период или потег кој го реши натпреварот, е промената на бековските позиции или поточно кажано, предолгото држење на клупа на двајцата главни играчи на Скопјани, од страна на тренерот, период кој се поклопи со влегувањето во игра на ракометниот „нинџа“, Иранецот Сеид Хеидарирад. Чудо едно е ракометот, колку важен е тој лик кој стои меѓу стативите, што може се да покрие како недостаток на екипа, да создаде можност за транзиција и лесни голови на својот тим, да го фрустрира противникот.

Што може да покрие голман, ќебе од „Отекс“ не може!

ОДОЗГОРА НЕ ДОЗВОЛУВА „НИНЏА“, ОДЗДОЛА НЕ МОЖЕ ПОКРАЈ ГРАНИТНАТА ЗОНА

Вардар сакаше дербито да го реши “од надвор”, а Битолчани имаа друга замисла и со сериозно трпелива игра, упорно форсирајќи дуел игра и додавање на “црта”, зихерашки го однесоа натпреварот на “свој терен”. Сепак, би било некоректно, целото дерби да се сведе на еден играч, или голман, и неговиот перформанс, а да не се напомене мотивираноста на екипата, желбата да се покаже квалитет и карактер, борбата до последна капка пот. Нешто што недостасуваше на дуелот со Алкалоид, а го нотиравме, тука, во последната колумна. Не може човек да не го забележи односот на Тајник, кој многупати е тука критикуван, не спорејќи ја неговата ракометна поткованост, мотивираноста на Фитиљ и секако жарот на Жаре.

Како резиме на се погоре кажано, ќе парафразирам еден тренер на Пелистер, популарниот Цане  Крстевски-Цауро, легендата на битолскиот ракомет, кој пред многу години на човекот по кој салата во Битола го доби името, на натпревар (можеби, не ме држете за збор) со руска ЦСКА, му се обрати со реченицата „одоздола не знајш, одозгора не мојш“, сега со малку видоизменет тек на реченицата, прилагодена за синоќешното дерби, а во насока на тоа дека гостинот постигна само 23 погодоци, кои во модерниот ракомет не се ама баш никаква подлога за позитивен резултат. Ракометниот клуб Вардар 1961 се обиде „одозгора“ со шутеви од надвор, ама „нинџа“ не дозволи, се обиде „одоздола“, во дуел игра, ама зоната на централните позиции со Хенингман, Абутовиќ и Атанасиевиќ, беше непропустлива.

Епилогот е тој!

УШТЕ ЕДНА „МЕЧКИНА УСЛУГА“ ИЛИ ШАМПИОНОТ СЕ ВРАТИ ВО ЖИВОТ?

Епилог, кој дојде после неколку дневното дебатирање околу тоа што би можело да се очекува во Битола, на дербито во кое двете екипи влегуваат од различни позиции. РК Вардар 1961, полн со себе, непоразен, стабилен и со 4 бодови предност, и Пелистер, на кој го „остаде“ тренерот (кој е веќе заборавен и ич не ми текнува како се викаше), во ситуација да МОРА да добие. А кога се мора не е тешко, претешко е. Но, на мака се познаваат јунаците оставајќи едно (или две, три) прашање да лебди во воздухот.

Што се случи во Битола последните неколку денови, што драматично се смени, за шампионот да изгледа како препороден, во дуел со силен противник и лут ривал?

Своеволна оставкат во облик на „бркање“ на претходниот, со бојкот на „главните“ играчи и предавање на кормилото во рацете на “бандата”, која синоќа на дело демонстрираше единство и ситуација дека кога сакаме-можеме, после која истата таа, „бандата“ де, во иднина ќе се прашува за многу работи? Или можеби позицијата пред “провалија”, во која се најде тимот (имајќи предвид дека со пораз Пелистер ќе беше на -6) го сплоти истиот (веќе видено овој јуни во „Јане“) и ги намести коцките, Битола, на голема врата да се врати во конкуренција за титулата?

Како и да е, шампионот на својствен начин успеа да излезе од „калта“, оставајќи нè нас, оние со „дијагнозата“ наречена ракомет, повторно да се прашуваме зошто тоа што се случи синоќа во Битола е добро. Дали станува збор за уште една „мечкина услуга“ направена за ракометниот гигант од Битола, или пак гледавме најава за продолжување на „зелената ера“ и уште една сезона елитен ракомет во Градот на конзулите?

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Меѓу криза и катарза – Пелистер си направи „мечкина услуга“ или се врати „во живот“? appeared first on Само Ракомет.

Една поговорка вели: тоа што сам можеш да си го направиш, ни душман не може!

За тоа малку подоцна, а сега неколку реда за еден од „оние“ викенди во спортот.

Во македонскиот клупски ракомет, оваа сезона ждрепката сакаше во еден викенд, на два натпревари, да се судрат четирите потенцијални кандидати за (нај)висок пласман. Ситуација, која колку што е добра, толку и не е. Од различни причини.

Таков беше овој, изминатиот, што би рекле Америте, Rivalry Weekend!

Како и да е, според мене, севкупно, супер успешен, од повеќе аспекти, но оној најважниот, кој треба да биде репер за тоа каде сме, и каде сакаме да бидеме, се преполните трибини во “Билјанини извори” и “Боро Чурлевски”. Затоа што, иако во повеќе наврати заборуваме, спортот постои за управите на клубовите. Или не, за публиката беше. Големата слика е таа, а тоа е распродадени сали во внатрешноста на државата, за најуспешниот спорт во истата таа Македонија. Особено радува, иако па можеби и очекувано (поради тимот кој гостува), беше она што можеше да се види во Охрид, чии граѓани полека почнуваат да „капираат“ што се случува во градот, и колку се сериозни во намерите луѓето кои го водат и финансираат клубот. И, познавајќи ги, знам дека нема да се откажат од намерата. Од друга страна, на “sold out” ситуацијата во Битола веќе и навикнавме, пред се на натпреварите од ЛШ, што е уште едан потврда дека Алкалоид и Лазаров, како своевиден комплимент, за кратко време создадоа „лош имиџ“ кај Битолчани и веќе се високо на листата „посакувани“ екипи, за кои, нај пребирливата публика во Европа, би платила влезница.

Радосен за тоа како изгледаа салите во Охрид и Битола, се префрлам на самиот терен.

ВО НАТПРЕВАР БЕЗ ПОРАЗЕНИ, ВАРДАР ГИ ОСВОИ БОДОВИТЕ

Прв ден од викендот, а ние сведочиме на своевиден спектакл во Охрид.

Не знам, можеби имало и други добри натпревари во „балканскиот бисер“, но според она што го видов, преку ТВ преносот во саботата во Охрид, дефинитивно Вардар привлече големо внимание и достојно беше поздравен. Како што заслужува еден двократен европски шампион, во најава да се врати на старите патеки. Убава организација, рефлектори кон играчите, но и децата кои надоаѓаат. Недостасуваат само девојчињата од локалните денс групи, на паузата од одличниот ракомет. А на терен, две 6-0 зони, кои оваа сезона се покажаа како супер квалитетни, каде Вардар е за нијанса по габаритен и делува, физички поконкурентен. Две зони, кои според филозофија на делување се различни, во однос на напуштање на просторот од 6-7 метри, а својствено на тоа и во однос на компактноста и поддршката која си ја даваа меѓу себе најважните четири играчи во двете зони. Секако, секоја од нив легитимна и со свои предности и недостатоци. Се обиде Охрид и да промени зона, со Гркот на позиција на преден, но ситуацијата, драстично, не се смени, пред се поради лошиот ден кој го имаа голманите на домаќинот, покажувајќи уште еднаш, дека за големи дострели, прво „се одврзува кесе“ за голман. Охрид во моментов ги има дури четворица, но кое фајде од тоа.

Нападот? Оној на Вардар, хируршки прецизен во однос на тоа кој „вози трактор“, кој „отвора капија“. Спорадични Боно, Митровиќ или Борозан, но разликата ја прават Малус и особено Хорига. Овој последниов, македонски репрезентативец во најава,  играјќи на четворка во зона, и водејќи го нападот, е убедливо нај корисниот ракометар во лигата. Гостинот физички, можеби и супер доминантен во дуел игра, особено Малус со „хитри“ нозе и натпросечна спортска интелигенција и Хорига, со „бомба“ во рака и натприродни физички предиспозиции. И однос кон играта и дресот, на кој можат да му позавидат и многу поголеми „војводи“ или „комити“. Охрид од друга страна, игра(ше) убаво за око, но очигледно дека дел од играчите не реагираат баш најдобро на супер силна и физички јака зона, без разлика на нивната поткованост во однос на ракометот. Пред се Стрмљан, кој е одличен играч, но и физички, во една мера, ограничен, и Иванковиќ, на кој му треба малку повеќе простор да „распали“ од надвор, затоа што дуел играта и „пролазите“ не му се јака страна. Но, и покрај се, Охрид беше блиску до противникот, во резултатска смисла, на моменти и на -2, но едноставно работите не се поклопија во однос на квалитетна игра во поле и поддршка од голман. Нема за што да жалат, правецот е тој и што би рекол Ројевиќ, ќе се видиме повторно!

Радува минутажата, макар и принудна на Марио Стојановски, кој одигра солидна 5-ка во зоната 6-0 на Чупиќ. Чупиќ кој знае кога го снима камера, знае кога е на прес, знае што сакаат медиумите и јавноста, но и знае што сака од екипата. Неговото неискуство во тренерлакот, барем засега е добро покриено со играчко искуство на супер високо ниво.

Сумирано, натпревар во кој нема поразени, Охрид победи со полни трибини, атмосфера во формирање, подигање на свеста за тоа која е приказната, а Вардар го доби дуелот на терен, освојувајќи важни бодови.

ФОТО: Поради недостаток на фотографии од натпреварот Пелистер – Алкалоид, не сме во можност да поставиме слика која ќе ја долови атмосферата 👎

ОД РУТИНА ДО РУИНА – ПЕЛИСТЕР ВО ДУПКА КОЈА САМ СИ ЈА ИСКОПА

Веќе следниот ден, во Битола гостуваше Алкалоид и Кирил Лазаров.

Доволен мотив за битолската публика да ја преполни „Боро Чурлевски“, како веќе создадена рутина, оваа година, после неколку супер дуели на битолчани во елитната ЛШ. Во сериозен натпреварувачки ритам, со искусна екипа, веќе создадена „банда“ која освои една-две титули, шампионот го пречека тимот на Лазаров, кој после подолг период, во полн состав одигра еден натпревар.

А самиот дуел на два претенденти за (нај)висок пласман?

Вистинско мачење за кој немам намера да правам ракометна анализа, дуел кој, како што знаат да кажат некои, предизвикува „очобол“. Пародија на дерби во најуспешниот спорт во државата. Единстевно позитивно беше резултатскиот подвиг на гостите, кои се вратија од -7 и освоија бод среде Битола.

Домаќинот, на чело со Господин Рубен, сериозно немотивиран и де фокусиран, на моменти и потценувачки настроен спрема еден серозен противник, кој пред две години му зема титула во Купот. Тренер, кој колку и да го глорифицираат за неговата смиреност и прибраност, отиде во друга крајност, прашувајќи се човек дали „шефот“ е во Битола или Загреб. Нормално, со паметот.

На другата страна, Алкалоид, поминува низ лош период, се наоѓа на раскрсница и имам впечаток дека играчите се во тешка депра. Тим кој ја загуби самодовербата и „ни на мртво плаче, ни на живо се смее“, па за тоа во многу наврати делува доста не инвентивен и стерилен. Борзаш и десните бекови особено. Загрижувачки, ако се знае дека таму ни е половина национална селекција. Во сето тоа, радува присуството на „Брус Ли“ на терен, трошејќи минути кон комплетно опоравување (физичко и особено психичко), иако сеуште е далеку од оној супер незгоден дуел играч, кој знае да оди и против физиката и против логиката. Ќе биде подобар, секако. Едно е сигурно, после ова и тимот ќе биде подобар, во секоја смисла. Бодот вреден два за тимот кој знае од еден натпревар, едно полувреме, еден мал период на инспирација на поединци (читај Галец) да направи серија и да се врати во трката за титулата.

Се на се, натпревар кој се до оние последни 20 минути, одеше во насока „едните слаби, другите бетер“, а натпреварот, со тоа и резултатот, го диктираше битолскиот „Свети Никола“, кој собра 13 интервенции. Она што  е многу интересно, а ретко кога сум го забележал претходно е чудната енергија во сала, меѓу публиката, па и меѓу Чкембарите. Како таа самоувереност од тимот, да се прелеа горе во публика, која беше дојдена да види една рутинска победа, да види уште едно понижување на Кралот, и ако е можно и да му пресуди на истиот. Бледо, тивко, мачно во сала. А требаше да биде дерби, до последната капка пот или крв.

Како и да е, сериозно- несериозно од еден професионален погон, од тренер кој е донесен од странство, да биде додадена вредност и да освојува титули. Сериозно болно за луѓето кои го финансираат клубот, за луѓето кои платиле сезонска или поединечна влезница. Стара поговорка вели: тоа што сам можеш да си го направиш, ни душман не може. Така е во ситуацијава со Битолчани, кои се вратија неколку чекори назад во однос на освојувањето на титулата, и се ставија во ситуација на 10 декември да мораат да победат и да чекаат, повторно друг да им заврши работа. Не дека не се нашле во ваква ситуација, и од истата не излегле како победници, но сега и ситуацијата (не политичката) и поделените карти не(ма) (да) се исти.

Пелистер можеби ги потцени скопјани, или пак паметот му беше во Загреб, на клучниот дуел оваа сезона, во која, за првпат имаат фина можност за пласман во најдобрите 16 на Стариот континент. Ситуација која не е за потценување, иако победа во Загреб е на ниво на мало чудо.

Но, кој сум јас да кажувам кој колку може или не може.  Фитиљ, Деки, Никуч, Жаре и останатите решаваат за тоа кога ќе завршат натпреварите на Пелистер оваа сезона во ЛШ.

Она што мене ме радува, или ме растажува, е „ролетната“ на Галец, зрелоста на Самоил, макар и споредната улога или принудна минутажа на Стојановски во дресот на „двократниот“, развојот на Стојковиќ, формата на Ѓоргиев, враќањето на Марко Митев, но и „заковувањето“ за клупата на близнаците Атанасиевиќ. Македонските ракометари, особено младите, секогаш ќе ја имаат мојата поддршка и убави зборови, во овие редови, затоа што тие се иднината што мора да ја негуваме, не да ја гледаме оддалеку.

Затоа што македонскиот ракомет е Галец, Петар и Павле, Марко, Марио и Игор. Не Хосни!

п.с за промена, вечерва, макар случајно дојдете во „Јане“. Вардар со убава победа ќе го слави пласманот во следната рунда од Европската лига на ЕХФ. Вардар презимува во Европа!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Спектакл и мизерија – ракометен викенд пред преполни трибини appeared first on Само Ракомет.

Каква недела!

Ракометот е мејнстрим. Македонскиот ракомет го достигнува својот зенит оваа есен. Нашите екипи и повеќе од солидно го презентираат најуспешниот спорт во државата, а од друга страна, дерби средбите во домашното првенство носат сериозна доза на возбуда, неизвесност, па и ако сакате квалитет. Иако за истиот, квалитетот де, можеме да правиме компарации само во ситуација кога си го „мериме“ во Европа. Така било, така и ќе остане.

Да почнеме со ред!

Минатата недела ја завршивме со дерби дуел помеѓу Вардар и Алкалоид, за кој пишувавме и анализиравме тука. Но, она што е интересно, и  можеби или сигурно, несвојствено, „двократниот“ после неполни 48 часа веќе беше на мегдан во Европската лига на ЕХФ, против најголемиот конкурент за освојување на првото место во групата, екипа која доаѓа од земја или регион, или полуостров кој е „мајка “ на ракометот, Шведска. И тоа, на гостински терен. Сериозно, несериозно во однос на напорот на играчите и последиците кои можат да произлезат, но за среќа се заврши како што треба, барем во однос на здравствениот билтен. Така е тоа кога има важен концерт во „Јане“ во терминот кој е планиран или предвиден за дербито со Алкалоид.

ВАРДАР КАКО НИКОГАШ ПОСЛЕДНИТЕ ГОДИНИ ИМА ПОТРЕБА ОД ПОЛНА САЛА „КОМИТИ“

Но, и покрај се Вардар покажа карактер, покажа дека е, пред се „тврд орев“ и дека во ваква констелација, тешко е да го „нокаутираш“. Да го победиш, да, но не и да го растуриш и совладаш со двоцифрена разлика. Многу често, фелата во еден спорт, сака да дискутира после натпревар, и да бара виновници или оправдување, но факт е дека, доколку Вардар имаше адекватен простор (временски) за одмор, и беше малку по присебен во Шведска, пласманот во следна фаза ќе беше веќе завршена работа. Вака, веќе утре, со сите сили, против Кристијанштад дома, уверен сум, ќе го покаже кој е кој. Вардар е поквалитетен, има поширок ростер, едноставно, Вардар е екипа која оди на резултат, екипа со формирани играчи, искусни и докажани, за разлика од тимот од Шведска, кој како развоен проект, постојано „вади“ нови и нови играчи кои или преку Данска, или по директен пат заминуваат на печалба во најсилната лига во светот. Тој е концептот на екипи, држави, кои немаат „сила“ да си го „мерат“ со најскапите тимови од Германија, Франција, Унгарија, па и Данска.  

Голема предност, против такви екипи знае да биде домашниот терен во региони како нашиот, каде „крвта врие“, публиката е бучна, а противникот ненавикнат на тие услови. Затоа, полн „Јане“ со френетични поддржувачи, кои ќе прават притисок и ќе му помогнат на својот тим, до нова победа и сериозно зголемување на шансите за прво место во група и максимална екстензија на евро сезоната. НЕ е неважно!

„БАНДАТА“ ИГРАЧИ И „НОВАТА“ ПУБЛИКА СЕ ТЕШКО СОВЛАДЛИВА „ЕКИПА“

Веќе следниот ден, Битола, Македонија беше домаќин на „натпреварот на неделата“. Признание за клубо, градо, за спорто, за државата. Гостуваше непредвидлив противник, со буџет од 8 цифри во евро валута. Но и противник кој има многу осцилации во играта, и знае да добие „кај што не треба“, а да „се сопне“ каде против противник кој има 4 или 5 пати помал буџет. Во Битола се случи она второто, за наша среќа (ако воопшто среќата има врска со она што се случуваше минатата среда). Две работи ме импресионираа. Тимскиот дух или „бандата“ играчи, каде се знае кој „коси, кој вода носи“ и публиката. Веќе зборувавме дека Битола, со неколку потези (носење искусни македонски ракометари) на бившиот спортски директор, но и созревање на ситуацијата и носење на адекватни засилувања, создаде тим кој минатите две години научи да добива „тешки“ натпревари, и својствено да освојува титули. Таа хемија и хиерархија носат една цврстина и борба до последен атом на силите, без разлика на квалитетот на тимот во споредба со противникот. Особено ме радува фактот дека овој македонски Пелистер, после 10:5, падот до  -2 за гостите, се надмина себеси и успеа да го добие натпреварот, и да остане во игра за позициите кои носат 1/8 во Битола. Еден мој пријател, на привремена работа во Битола, мисли дека претерувам со ова „1/8 финале во Битола“, но јас верувам дека оваа екипа има нешто во себе, што во минатото не беше случај. Времето ќе покаже. Втората работа е публиката. Ја знаеме, многупати е посочена како фанатична, но сведок сум кога многупати паѓала на испит, кога на тимот не му одело, па дури знаела да носи контраефект. Во средата, но и претходно со Барса, не беше така. Тоа е знак на еволутивен развој, во насока на тоа дека тимот се „турка напред“ и кога победува, а особено кога не му оди. Секоја чест!

„РАНЕТИОТ ЛАВ“ ВО ОХРИД: БЕЗ ХОМОГЕНИЗАЦИЈА И МЕЃУСЕБНА ПОДДРШКА НЕМА ЗОНА, НЕМА ГОЛМАНСКИ ЕФЕКТ И НЕМА РЕЗУЛТАТ

Во сенка (за широката публика) на „европска“ Битола, можеме да кажеме, нај амбициозниот ракометен проект во државата, Охрид, после добриот настап во првото коло во Автокоманда, на домашен терен, пред полна сала, го пречека „ранетиот лав“ Алкалоид. Не знам колку епитетот лав е адекватен за оваа млада екипа, особено што пред себе како противници има екипи со 9, 10,11 искусни странски ракометари, но клубот кој лани освои европска титула и е предводен од селекторот, веќе не навикна на егал однос и паралелно промовирање нови мак репрезентативци. Сепак, имајќи предвид проблемите, и оние со атмосферата во тимот, по не преболните квалификации за Европската лига на ЕХФ, но и во однос на здравствениот билтен, каде и Митев, и Симба, не се на 100%, Батак сениор не е уште во погон, а Борзаш е со сериозна повреда, кога човек ќе погледне со што екипа истрча Лазаров во Охрид, резултатот е очекуван и реален. Колку и да се талентирани, перспективни и квалитетни, Ѓорговски, Дамјан Митев, Галевски, Иваноски, па и Карасманакис, сеуште не се играчи од кои можеме да очекуваме да „добијат“ натпревар против екипа која има 9-10 искусни странци, која има три-четири македонски актуелни или екс репрезентативци. Особено не, кога противникот не дозволува Алкалоид да ја игра „својата игра“, кога натпреварот го носи на своја „воденица“ и кога тимот нема сериозна поддршка од голмани. Разликата во играта, а со тоа и во резултатот, го увидовме во делот од натпреварот кога Митев доби минутажа (инаку многу внимателно нашиот најдобар среден бек се внесува во игра, без ризик, по цена на неуспех и пораз, што е за респект) и кога заедно со Ѓоргиев беа лидери на тимот, барем во напад. Тврдам дека Алкалоид нема никаква шанса со екипа од големата четворка, во ситуација кога поголем дел од натпреварот го игра на половина на противникот. Така беше во Охрид, каде и покрај, напаѓачки феноменалните Стрмљан и Иванковиќ, сепак одбраната е таа која што осигура позитивен резултат. Од другата страна, дефанзивната поставеност на Алкалоид повторно изгледа порозно, со слаба комуникација и недостиг од меѓусебна поддршка. Ова доведува до „пукање“ токму во средината на зоната, местото што мора да биде нај цврсто за да му даде сигурност на голманот. Во спротивно, доаѓа фрустрација кај истиот, нервоза кај тренерот и постепена де-хомогенизација на тимот.

Нејсе. Овој Алкалоид, верувам дека, со Митев во стара форма (за што ќе треба време), па и без Борзаш, но со подобрена зона, со адаптиран Аларов и без Маркоски, можеби со алтернативна формација, како изненадување, повторно ќе биде конкурентен за врвот. Следниот натпревар во Битола, можеби не е баш адекватен за некој поголем исчекор, но од друга страна пак на „маката се познаваат јунаците“. Овие јунаци од Алкалоид, се истите за кои, за два месеци ќе навиваме и во кои „ќе се крстиме“. Затоа, се надевам дека што поскоро ќе излезат од „дупката“.

За крај, повторно Охрид. Веќе на првиот натпревар обезбеди пласман во следната рунда од поранешниот Челинџ куп, а начинот на кој тоа го направи дава надеж дека Македонија повторно ќе има свој претставник во полуфинале или финале на едно европско натпреварување. Може некој друг колективен спорт да се пофали со таков успех???

п.с

За крај цитирам еден голем фан на Вардар, Виктор Настески, во пресрет на утрешниот натпревар со Кристијанштад:

Во вторник НЕМА изговори!

Ги земате децата, го облекувате црвено-црниот дрес и ПРАВЕЦ ВО ЈАНЕ!

“Јане Сандански” мора да ГОРИ!

Полна сала отсекогаш било нашето најсилно оружје, силата што ги тресе противниците и адреналинот што ги крева нашите момци

Тука паднале гиганти, тука многумина дознале што значи да играш против црвено-црниот ѕид од навивачи

Овие момци што гинаат со срце на терен, ја заслужуваат нашата поддршка од првата до последната секунда

После поразот во Шведска, време е за црвено-црна одмазда и нова победа за Вардар

Да им покажеме на Швеѓаните како се бодри двократниот Европски шампион

Ајде да го наполнеме Јане до последно место

ЕДЕН ЖИВОТ-ЕДНА ЉУБОВ

Затворен цитат.

Оти за За МакедонЦкиот ракомет се работи!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Никој како Неговото Величество – РАКОМЕТОТ! appeared first on Само Ракомет.

Викендов ни донесе скопски дерби дуел на две, до неделата, непоразени екипи, по кој домаќинот остана на максимум бодови, а гостинот веќе загуби четири. Натпревар кој го обележа враќањето (на дерби натпревар) на ракометниот Брус Ли, на задоволство на неутралната публика во „Јане“ и на оние кои го следеа натпреварот преку директен пренос.

Ќе ни треба „малиот“ во Јануари во Данска!

Самиот натпревар, напаѓачки квалитетен, незивесен, нервозен и тензичен на терен, ама и покрај аут линијата. Можеби не до самиот крај, но секако во поголемиот дел од истиот. Барем според она што го „кажуваше“ семафорот. Публика, онаа која дошла да го бодри „двократниот“, знаеше зошто е дојдена, школска, во однос на начинот на кој го „носеше“ својот тим и беше „ветар во грб“ кога најмногу требаше.  Штета што Скопје не е поголем град, па еден голем бренд како Вардар да може да прибере 5000 луѓе на натпревар, против еден од своите најголеми ривали, последните години. Но, што е тука е. Ако почнеме тука за причините, отидовме на над 2000 зборови во оваа колумна. Во секој случај, времињата се други, луѓето се други, алатките се други. Оние времиња „кога тато за раче ме носеше на Градски“ ги заменивме со нереално, „паѓање во несвест“ по Ливерпули и Арсенали, и „сечење вени“ по Интери и Барселони.  Маркетингот и обложувалниците ја однесоа шегата и сега децата наши наместо со Вардар и Пелистер, ги „доиме“ со Меси и Роналдо. После Цацко ни е крив.

Нејсе!

Што видовме на терен?

ЕФИКАСНЕН НАПАД, ПОРОЗНА ОДБРАНА – НА ДВЕТЕ СТРАНИ НА ТЕРЕНОТ

На стратот, две зони, модифицирани 5-1, со акцент на различен дел од нападот на противникот, но со ист ефект според успешноста. Голема нула. Чупиќ беше тој кој многу брзо увиде дека „французот“ „нема глава“ за преден, иако располага со одлични физички предиспозиции, па брзо ја „спушти“ зоната на 6-0, но и понатаму работите не се променија. Вардар има широк ростер, но и проблем на позиција три и четири. Недостасува уште еден стабилен играч, фокусиран на зона. Во моментов, и Хорига и особено Борозан, или не знаат или не сакаат да ја покријат таа позиција доволно квалитетно, поради нивните запазени улоги во нападот и начин на кој го играат ракометот. Мечка сеуште го чекаат, а Тале го „попратија“. Зоната, впрочем, заедно со под просечниот Валах, беа причина што Вардар, во неделата, долго време не можеше резултатски да се одлепи и порано да го реши победникот.

На другата страна, Лазаров, со Џонов како „истурена“ двојка, која треба да спречи добар залет и проток на топка и Маркоски во централниот бедем, постави зона, која, долго време е на неговото „мени“, зона која е сериозно воиграна, но и зона која многупати до сега функционирала и носела резултат. Но, не и овој пат. Селекторот во овој сегмент беше надигран од својот конкурент, кој на зоната на гостинот одговори со развлекување спрема лев бек и ситуација, габаритни играчи како Хорига и Борозан и брзи и спретни играчи како Боно и Малус, во полн залет да напаѓаат зона (пивотот на Вардар стоеше помеѓу 5 и 6) и лесно да пробиваат во делот кој треба да биде најцврст. Без разлика дали на таа или тие позиции беше Маркоски, Карасманакис, Аларов или Стојковиќ. Исто така, лошата соработка меѓу играчите на тие позиции овозможи (пре)многу примени погодоци од средината на теренот, без шанса, голманите да одбранат шут од крило, на поставен напад. Иако Алкалоид беше во егал до 48-49 минута, она во неделата беше убедливо нај неквалитетно одигран натпревар на тимот од Автокоманда, кога зборуваме за сегментот одбрана. Добиени дуели кои се бројат на една рака, нула хомогеност, меѓусебна поддршка и покривање, инертно и дефокусирано. И како капак на се, без никаква поддршка од голман.

ВАСИЛ ГОГОВ Е ЈУНАК НА НАТПРЕВАРОТ – ЌЕ ГО ИГНОРИРАШ ИЛИ СТИМУЛИРАШ

Што се однеусва до нападот, тоа беше сегмнетот, во кој, двете екипи беа на висина на задачата, но со различна филозофија и нормално, различен епилог за двете екипи.  Од една страна, Чупко со широк ростер на бекови, ротираше максимално, одмараше одредени играчи во дадени моменти и во секој момент од натпреварот имаше барем двајца разиграни играчи од задната линија.

На другата страна, Алкалоид почна без недоволно подготвениот за натпревар Ѓоргиев, без Марко Митев и без повредениот Борзаш, па во таква ситуација на принудно скратен ростер, Серафимов иако долго играше симултанка со зоната на домаќинот, поддржан од Иваноски и Стојковиќ, не беше доволен за позитивен резултат.

Конечно, натпреварот го реши зоната на Вардар, која одигра 15 минути квалитетен ракомет, зона која е физички силна, агресивна и мотивирана, но и во голема мера поддржана од феноменалниот Васил Гогов. Оној Васил Гогов, кој веќе подолго време заслужува да биде повикан на поширок список на националниот тим. Можеби, во моментов како нереална опција за во први 16, но секако, како порака од селекторот дека ја следи неговата форма и развој, и најважно како стимулација за уште подобра работа и зголемена самодоверба во иднина. Истото важи и за уште еден македонски ракометар, Кристијан Анастасовски, кој заслужува внимание и повик, како начин на зголемување на базата на мак ракометари, а и како „будење од зимски сон“ за дел разгалени новокомпонирани репрезентативци.  Прашање на воља е дали ќе ги игнорираш или стимулираш. Но и двајцата се тука, дел од Вардар, имаат пристојна минутажа и играат солидно. Барем засега.

ПОСЛЕДИЦИ ОД ДЕРБИТО И ПОГЛЕДИ КОН ИДНИНАТА

За крај, овој дерби натпревар, без разлика дали ќе остане запаметен како пораз или победа, истиот брзо ќе се заборави. Но бодовите, тие ќе се „влечат“ до јуни. Така налагаат новите правила и прописи.

Резултатот, или подобро кажано односот на силите на терен, само ги нагласи некои стари, но и откри неколку нови разлики меѓу двата тима, но и извади на површина некои веќе „излитени“ муабети. Што е попаметно или поважно,за клубот, за мак ракометот?  Вардар, како победник, со многу нови имиња и (пре)многу странци во ростерот, полека, очекувано и најавено уште на стартот на сезоната, игра сè подобро и делува сè покомпактно. На некој начин, ја оправдува својата политика на „легија на странци“. Тоа е добро за клубот и за тие што го следат. Но…

Имајќи предвид дека оваа екипа ја формираше некој друг, не би било изненадување ако на полусезона следуваат промени во ростерот во однос на засилувања, но и заминувања. А кога на сето тоа ќе се додаде и враќањето на Мечка Лазаревски во тимот и во соблекувалната, се наметнува прашањето: дали е тоа доволно за титула и за враќање на Лигата на шампионите во „Јане“ догодина?

На другата крајност, прв пораз и веќе изгубени четири бодови во првенството, од кои два на домашен терен, Алкалоид веќе утре гостува во Охрид, а следната недела во Битола. Концептот на „трпење“ на младите македонски ракометари, чекајќи тие да стасаат и да „пораснат“ за титула, не е ниту лесен, ниту блескав. Сепак, овој клуб веќе покажа дека знае да создава и да освојува, со Куп и Суперкуп титули во последните години.

Сега, пред тимот на Лазаров следи период што неодоливо потсетува на оној „пред Фарски“, само што сега таличниот месец мај е далеку. Разочаран од напредокот и развојот на некои свои пулени кои многу ветуваа(т), Алкалоид се наоѓа пред нова одлука, дали ќе продолжи по истиот пат, трпеливо чекајќи ги Марко, Тино и Даме или ќе посегне по засилувања од странство, како Малус, Хорига или Јанкоски или подобри од нив, за да остане конкурентен во битката за титулата?

Филозофијата на клубот, која ја ценам и поддржувам, на неносење странци по секоја цена, можеби ќе биде ставена на најтешкиот тест досега.

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Два концепта, две визии, едно дерби со многу пораки и еден „победник“ appeared first on Само Ракомет.

Во годините на славата на македонскиот клупски ракомет, манифестирана со три екипи во групна фаза од лигата на шампиони, во еден четврток во Скопје како коментатор на Мечот на неделата гостуваше новинарот и коментатор со островско потекло Том Обранаген.

На вчудоневидувањето на ракометните фанови и љубители им нема крај. Како е можно еден претставник на островот, за кој се шпекулира дека е колевка на фудбалот, да е луд по ракомет???

Том накратко објаснува, Фудбалот е едноставно досаден, повеќе од 2 часа трчање горе доле по топката и најчесто без ниту еден погодок. Во ракометот за истото време имаме преку 60 голови безброј асистенции, голмански вратоломии и што уште не.

Зошто и покрај овој факт ракометот сеуште е во дебела сенка на фудбалот?

Фото РК Алкалоид

Еве пример, во Скопје се игра супер дерби, два непоразени и два тима конкурети за титула. Во земјата каде ракометот е спорт број 1. Салата ако кажам полупразна ќе згрешам но пополнета едвај 60%. Недела е неработен ден, врне и што уште е потребно?

Дуелот помеѓу Вардар двократниот освојувач на лигата на шампиони и Алкалоид актуелниот освојувач на евро купот, во кој играат еден куп македонски репрезентативци, не е доволен предизвик за македонската публика.

Ако се вратиме години наназад кога од Келн го пречекувавме Вардар во Скопје со безмалку 100,000 луѓе на плоштадот, сигурно неможевме да проектираме ваква иднина.

Елче и Бурмут, Нотингем и Хетафе, Копенхаген и Бодо Глимт… сите тие се погледани од Вардар Алаклоид.

Зошто е тоа така?

Ајде малку и со статистика, вчера во Јане беа постигнати 62 погодоци, 7 исклучувања, имаше 17 голмански интервенции, едно чудо атрактивни голови, бомби, шрауби, суви листови, дуел на титани, темпо како на некоја видео игра. Вардар победи, Алкалоид парираше безмалку 50 минути, и не само што парираше туку во неколку наврати водеше, немаше рамнодушен гледач по натпреварот. Сложни во коментарите дека гледавме натпревар достоен за Лига на шампиони, ако не за Лига Европа сигурно.

Тажна беше сликата и на градски каде фудбал играа две македонски екипи а гледачи имаше помалку од бројот на гласачи во Бач.

Каде нешто сериозно сме згрешиле, зошто побогу толку милиони евра се слеваат во спортот, за кого воопшто постојат спортските натпревари?

Инспириран од посетата на последните неколку ракометни натпревари, дополнето со македонскиот фудбал, а поттикнат од синиќешниот супер дел кој го доби Вардар.

The post Ракомет vs Фудбал appeared first on Само Ракомет.