Од Битола до Скопје, низ дерби возбудувања, млади ѕвезди и историски национални триумфи на Алкалоид во Европа – ракометната 2024/25 во две продолженија што го обликуваат идниот лик на македонскиот ракомет

Се спушти завесата на една од најнеизвесните и нај израмнети сезони во историјата на македонскиот ракомет. Не дека не беше најавено, или не беше очекувано. Но, самиот финиш, од секој аспект, донесе филмска завршница, режирана само за ракометни сладокусци.

Прашањето е кој, после се што се случи последниот месец два е нај (не)задоволен?

Добредојдовте на мојата последна или завршна, колумна за натпреварувачка сезона 2024/25. Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија, од кои првото беше објавено вчера, а ова е второто продолжение.

Пелистер во негатива од -5 во „Јане“, изгубено финале во Купот, нервоза во тимот, недоверба кон „шефот“. И неизвесност,  како ќе влијае оваа „посна“ сезона во сениорскиот ракомет, на иднината на битолскиот спортски бренд.

И тогаш пресврт. Ја зема „палката“ во свои раце капитенот на битолчани, сериозно поддржан од искусниот Манасков, не уништливиот Хосни, кој „бушеше“ кај што е најтенко, на петка во зоната 6-0, Тајник кој конечно презема одговорност и покажа знаење карактеристично за најдобрата школа за средни бекови во светот на ракометот и секако „Св. Никола“ на голот на Пелистер, човекот кој целата негативна енергија и антагонизам спрема одредени структури покрај аут линијата, ја канализираше во дузина одбрани, клучни за конечниот триумф.

Епилог, Пелистер, пред празна сала, го подигна пехарот и најави кандидатура за вајлд-карта за учество во најквалитетно ракометно натпреварување, следната сезона. Епилог, кој го остави Мистер Алонсо на клупата, како „мечкина услуга“ од страна на играчите за тимот следната есен, кога, според мојата теза, балонот ќе биде поголем и бељата од пукање многу поголема. Да бидеме живи и здрави, јас сум тука, ако погрешам ќе бидам прв кој ќе го признае грешката.

Вардар на другата страна. Подготвувајќи се за ЛШ, со триумфот во Битола и „набилдан“ со самодоверба по освојувањето на Куп трофејот во Охрид, на последниот меч, што би рекле некои фб администратори (на сериозни клубови), не успеа да победи, а всушност загуби. А убаво почна со „набавка“ на сериозни засилувања за следната сезона и притоа, (не)очекувано остана без човекот од Буенос Аирес (добра клима или добар воздух) кој треба(ше) да донесе „позитивна клима“ во клубот. Живот. Којзнае за што е сето ова добро, што му се случи на „двократниот“.

Чупко се најавува како човек кој ќе донесе атмосфера во тимот, сериозно ракометно поткован, со многу одличја на градите, во „братска“ врска со Војводата, минимум искуство во водење еден голем клуб и шанса за етаблирање во светот на тренерите. Така е тоа, кога на нашите тренери не им даваме да возат „ферари“, затоа што се млади или немаат авторитет, а истите тие покажале дека можат и знаат, и тоа на туѓ терен, во земји каде домашните се приоритет.

📸 RK Alkaloid

Многу зборувавме периодов за Алкалоид и достигнувањата во Европа, за концептот кој носи многу „наши деца“ на големата сцена, за одредени ликови, кои не се достојни за најголемиот деловен бренд во државата. Без Митев и делумно Ѓоргиев, во вториот дел, Алкалоид, промовираше нови играч за „големи дела“, загуби здив во трката за титулата и релативно лесно „се откажа“ од онаа во Купот. Треба да бидат задоволни, од напредокот на Галец, кој се „бруси“ за продажба од лето 2027-ма, развојот на Тино, Аце Петко и малиот Митев, но и враќањето на мапа на Марко Кизиќ. Алкалоид „испазари“ доста мудро, барем засега. Го прекомандува 16-годишниот кадет од Мулти Есенс, роден кумановчанец, Ѓорѓи Николовски (кој треба до 2027-ма да биде „новиот“ Галец), го врати Михаил Иваноски како дел од триото десни бекови, ги „позајми“ Аларов, Костески и некогашниот ракометен бисер Ѓорговски, од најлутите ривали и го задржа во Македонија, барем уште една сезона, српскиот репрезентативец од редовите на Пелистер, Урош Борзаш. Доби во перспективност на голот и лево крило (Давид Трајкоски од Прилеп), засили во одбрана, додаде опција на десно крило и му даде последна шанса на Ѓорговски да покаже што знае. И тука уште една моја теза, за која ќе „одговарам“ следната сезона, а тоа е дека Урош Борзаш ќе биде најдоброто засилување на „сините“ од Автокоманда, играч кој му е „насушна потреба“ на Лазаров, кој мислам дека ќе знае да го стави во систем и комплетно да го „исцеди“ неговиот капацитет. Ќе видиме.

А сега за делот кој го промовираше Пелистер во најуспешен (покрај титулата) оваа сезона. Три завршни турнири и учество на ново промовираниот финален турнир во рамките на ЛШ, за момци родени 2006-та и помали. И тоа во Келн.

Пионерите (на Пелистер де) играа финале, на домашен терен, и загубија од ГРК Охрид, кој со Наум Бабакот знае каде тера, промовирајќи нов ракометен бисер во генерација 2010-та и помали. Секоја чест. Останува по тешката работа, да се пренесат низ систем, да се даде шанса, да се овозможат меѓународни турнири за тие деца (и од Охрид и од останатите клубови) и да се „изделкаат“ во сениорски играчи. Титулите во младински категории се слатки, но и ништо не мора да значат.

Кадетите на Пелистер, убедливо најдобри, со неколку момци од оние кои ќе играат викендов во Келн, совладувајќи го домаќинот Мулти Есенс во полуфиналето и „вечната“ Струга во борба за трофејот. Пролет ја комплетираше „големата четворка“ во генерација 2008-ма, како генерација на момци со сериозно голема перспектива. Колку клубот од Пролеќе ќе ги „испрати“ или изгуби истите, зависи од него самиот. Струка имаат во клуб, потребни се инвестиции и надградба.

Младинците, исто како и пионерите, во населбата Бутел играа финале, влегоа како екипа која претходно е пласира во Келн (додуша без Хаџиќ во тимот, но со „Цар Самоил“). Финале или дуел кој ги расчисти сомнежите за тоа, кој и зошто (не) е викнат во националната селекција. Очигледно Дарко од „Јави се јужна“ бил во право кога ме убедуваше во исправноста во изборот на неговиот сограѓанин, за првенството во Црна Гора, минатото лето. Пелистер убедливо го загуби финалето, од „такмичарски“ по подготвена екипа (Мулти Есенс), што игра(ше) во прва лига (сениори), како клучна разлика во однос на останатите. Како патоказ, кој е патот за развој на млади играчи. Но, битолчани, а богами и Македонија, на одреден период го загуби и ракометниот џин, „Цар Самоил“ Ристевски, поради банално „мерење“ кој е кој, здобивајќи се со скршеница на ногата.

📸 gol.mk

И за крај, ако сеуште ги читаш овие редови, ти си вистински ракометен фанатик и ти благодарам за вниманието, за поддршката, но и за изнесената критика. Сето тоа е дел од спортот, но и дел од она што јас, волонтерски, го создавам со пишување на овие редови.

Се радувам на враќањето на „принцот од Автокоманда“, на фундаментална позиција во ракометот, на Филип Талески во домашната лига, на подигање на свеста кај „двократниот“ за повеќе вложување во свој производ, за децата од Охрид, но и инвестициите во тој град. Фасциниран сум од љубовта и пасијата кои ги имаат Чкембарите кон брендот Пелистер, но и системот кој го постави Алкалоид.

Го сакам Вардар, го обожавам Пелистер како ракометна реликвија, го почитувам Алкалоид и македонскиот ракомет.

Се читаме од септември, тука на Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски на „Само Ракомет“ и во најстариот дневен весник „Нова Македонија“.

Ракометот – локомотива на спортот и позитивните промени во нашата Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Трофеи што „тежат“, порази што болат и надеж што не згаснува – епилогот на една од најдраматичните ракометни сезони (втор дел) appeared first on Само Ракомет.

Уморни од супер високиот ритам на натпревари кој го наметнува плејофот во македонското првенство, соочени со повреди на клучни играчи и со непријатна традиција на нашите екипи во Скандинавија, Алкалоид синоќа одиграа натпревар за респект, потврдувајќи уште еднаш дека без разлика кој е на терен во однос на квалитет, искуство и знаење, системот не дозволува да биде поразен.

Да, можеби некогаш победен, но многу тешко поразен.

Низ супер содржаен ракометен период поминува македонскиот клупски ракомет, како на домашна, така и на меѓународна сцена. Вечните спортски ривали, на тема ракомет ги вкрстија копјата во рамките на последното коло од првиот круг на плејофот, додека Алкалоид, иако дополнително „осакатен“, со неиграњето на капитенот Симба Ѓоргиев, на реваншот во Скандинавија успеа да ги одбрани оние +5 од Автокоманда и на пенали да го елиминира Рунар, за супер интересно финале против претставникот на нашиот јужен сосед, АЕК Атина.

ВАРДАР ОСВОИ ВАЖНИ БОДОВИ ВО БИТОЛА ЗА ПРЕКИНУВАЊЕ НА „ЗЕЛЕНАТА ЕРА“?

Полна сала, квалитет, тензија, неизвесност и секако мал инцидент како потврда за ривалитетот на двете екипи. Едноставно, одлична промоција на ракометот на супер дербито, помеѓу Пелистер и Вардар, натпревар кој заврши со минимален триумф на „двократниот“. Ретко кога Вардар победувал во Битола, па и кога бил во подобра кондиција од моменталната. Од друга страна, после оние +13 над Алкалоид и првата позиција за Битолчани пред плејофот, некако бевме сигурни дека оваа екипа, која игра(ше) ЛШ, нема да дозволи „зелената ера“ да биде прекината, „само“ после две титули во низа. Од друга страна, позицијата на благ фаворит, кој има бод предност, и на домашен терен го пречекува големиот ривал, но и големиот притисок што го прави битолската јавност, веројатно „им ги фати рацете“ на дел од скапите странски засилувања на Пелистер, и на тој начин успевајќи да остане без важни бодови во трката за највредниот трофеј. Сега математиката е друга, и не дозволува понатамошен кикс на Битолчани во вториот дел од плејофот. А, следуваат две гостувања во Скопје…

Да одиме со ред.

Вардар имаше супер коректно судење во Битола, одигра квалитетно и заслужено ги освои бодовите. Стартуваше зона со еден играч кој може и сака да игра во дефанзива, во името на Мечка Лазаревски, и неколку „тотални“ напаѓачи, кои секако дека можат, антрополошки да одиграат зона, но едноставно фокусот им е насочен накај противничкиот гол. Сето тоа со цел да не менува напад одбрана. Од друга страна, поучени од тоа дека Фитиљ е локомотива на Битолчани во нападот, посветија достојно внимание на истиот и оставија доста простор за останатите играчи на Пелистер во нападот. Таа ситуација, во одредена мера ја искористи Тајник, но и Хосни, но не и Радивојевиќ, кој беше „смрзнат“ и не одговори на предизвикот наречен дерби натпревар. Далеку од тоа дека Богдан не е квалитет, сепак е титулар од Фленсбург и Пик Сегед, но во четвртокот, не беше на висина на задачата. Неговата замена, кој издржува казна со „заковување“ на клупа поради предавство, очекувано беше неспремен за еден натпревар од високо ниво. Зошто го кажувам сето ова? Затоа што сум убеден дека, доколку Вардарци беа поприсебни, и наместо на средина и на пивот, свесно дозволуваа направениот „вишок“ играч да завршува на десно крило, многу порано ќе го решеа натпреварот. Во оваа насока, на еден од тајмаутите, советуваше и “големиот“ Стоилов, посочувајќи го делот од зоната каде Вардар е „тенок“ (позиција 4 и 5) и дека „доколку паѓаме, тоа да биде на крило, не од средината или од позиција на десен бек“.

Вардар имаше солидна поддршка од голмани, играа трпеливо во напад, реализираа во голема мера, не дозволуваа „лесни“ погодоци и ја имаа партијата „во џеб“. Кога сме на овој дел од теренот, во зоната на „црвено-црните“ мора да напоменеме дека Пелистер играше „зихерашки“, оставајќи го Фитиљ да напаѓа 1 на 1 на средина или да поминува покрај блокот на пивотот, ситуација која доведе капитенот да биде заслужен за над 85% од погодоците, директно или индиректно, што е преголема зависност од еден играч.

МЕЧКА ГИ НАЧНА, БОРОЗАН ПРОДОЛЖИ, А ХОРИГА ГИ ДОКРАЈЧИ

📸: 24 Ракомет

На другата страна, нападот на Вардарци, со сериозна далекуметна артилерија во Хорига и особено Борозан, но и сериозно доходовниот Лазаревски на „црта“ играше, во голема мера, доста трпеливо. Во овој сегмент, иако во втор план и не забележлив за широка јавност, голема улога во „вработување“ на Мечка, но и задржување на топката во одредени моменти, имаше Томи Јагуриновски, кој беше „сидрото“ кое носеше мир и стабилност. Зоната на Пелистер, малку повозрасна и инертна на круцијалните позиции 3  и 4, а на моменти и неискусна со храбриот потег на Мистер Раул да го уфрли „Цар Самуил“, имаше проблем со брзите нозе на Марио Танкоски, кој го одигра, можеби најдобриот натпревар во последните година или две, момент кој треба да радува, во ситуација кога Митев и Ѓоргиев се повредени. И Марио и Томи одиграа за Борозан и Хорига, но и за Лазаревски, а овој последниов уште еднаш покажа дека покрај неговиот играчки квалитет и доминација во зоната, се профилира во сериозен лидер и човек кој ја „држи соблекувалната“ на Вардарци. Со тоа станува играч чие присуство е бесценето. Во овој дел на теренот треба да потенцираме дека домаќинот ја немаше вообичаената поддршка на голот, и дури во моменти кога „Свети Никола“ влезе во серија, играчите во поле не го валоризира тоа.

📸: 24 Ракомет

Се на се, можеме да кажеме дека Пелистер не беше подготвен да освои бодови, Вардар имаше контрола на се што се случуваше на терен, но и му дозволи на противникот да се доближи и да израмни во самиот финиш, и тоа не како резултат на квалитетна игра на Битолчани, туку повеќе како пад на концентрација и недисциплина во одредени моменти од страна на одредени бекови кај „двократниот“.
И самиот фотофиниш го покажа тоа, во ситуација на нерешен резултат, Хорига ја прелетува, без никаков контакт, зоната, и вторпат (после оној погодок од „деветерец“ во 12 минута) погодува за преземање на врвот на табелата.

За  крај ќе потенцирам уште еднаш дека дербито ги оправда очекувањата на јавноста, беше одлична промоција на ракометот и во полн сјај го презентираше истиот. Мистер Раул и Сињор Милано покажаа дека не се нешто страшно подобри од оние кои ги има(в)ме во мак ракометот минатата година, или ние кои го печалат „лебот“ надвор. Не променија ништо во играта, особено во зоната (тука Раул мораше да преземе нешто) како би ја дестабилизирале играта на противникот или ограничиле некои играчи кои се сериозни носители. Нејсе!

„Нивата“ има уште за „орање“, а Вардар оди во Автокоманда, пред и Пелистер да гостува во истата сала. Ако и двата тима освојат бодови, на 8 Јуни ќе се решава титулата во „Јане“. Пелистер може да посакува слично судење како во Битола, како би ја барал шансата за третата титула во низа и продолжување на „зелената“ ера.

АЛКАЛОИД ПОКАЖА ДОСЛЕДНОСТ, ДРСКОСТ И КАРАКТЕР

Алкалоид е финалист на ЕХФ Европскиот куп, и против грчки АЕК ќе го брка првиот европски трофеј во својата кратка историја, а само трет за машкиот клупски ракомет.

Уморни од супер високиот ритам на натпревари кој го наметнува плејофот во македонското првенство, соочени со повреди на клучни играчи и со непријатна традиција на нашите екипи во Скандинавија, Алкалоид синоќа одиграа натпревар за респект, потврдувајќи уште еднаш дека без разлика кој е на терен во однос на квалитет, искуство и знаење, системот не дозволува да биде поразен. Да, можеби некогаш победен, но многу тешко поразен.

Марко Митев, моторот во нападот на тимот на Лазаров го нема од тој кобен 17 Март, Костески и Симоноски (иако беше денес во состав) исто така, Дамјан Митев опериран и повторно со ситна повреда, го немаше одреден период. И секако, најтазе повредата на новиот предводник и капитен на тимот, Игор Ѓоргиев, кој на дуелот со Бутел се здоби со повреда на бутниот мускул. (Пре)многу играчи надвор од строј, за така значаен натпревар и така сериозен ривал, како што е Рунар. И тоа во Скандинавија, каде „латентните“ спортисти од северот на Европа, секогаш „добиваат крилја“ и знаат да (пре)газат противник.

Таков расплет на настаните најавуваше и стартот на вчерашниот реванш дуел на македонскиот претставник во Сандрерфјор, Норвешка. Тешко стекнатата позитива од +5, од Скопје, се „стопи“ како лед за осум минути, најавувајќи уште еден дебакл на мак екипа во северна Европа. Импресионирани стрелци кои не можеа да го промашат противничкиот голман и брза казна на другата страна, како ситуација која ги дестабилизира Кизиќ и Галевски. Резултатот на -6 и големи проблеми за Лазаров, во преостанатите педесет и кусур минути ракомет, на Фејсбук пренос со режисер кој одвреме-навреме „заспиваше“ и не ни дозволуваше „во живо“ да ги следиме настаните на терен. Нереално, за еден европски куп, па макар бил и поранешен Челинџ куп.

СЕРАФИМОВ ЛИДЕР, МИТЕВ И ИВАНОСКИ ХРАБРИ ВО КЛУЧНИ МОМЕНТИ

📸: РК Алкалоид

Дамјан Митев, Мартин Иваноски и двајцата десни бекови, Мартин и Мартин, во ситуација на индиспониран Франциско, беа носители на играта во напад. Ако Серафимов, кој беше главен носител во нападот и играше во два правци, заедно со Велковски, имаат солидно искуство на свои 24 и 27 години, што да кажеме за Дамјан и младиот Охриѓанец, кои првпат се соочуваат со ситуација како таа синоќа. Дрски, без респект, со многу храброст и убава „навигација“, токму Митев и Иваноски, во моменти на криза на Серафимов, беа „моторот“ на тимот и го одржуваа Алкалоид на позитивни (во вкупен збир) -3 или -4. Алкалоид беше за нијанса потрпелив во нападот, што е и разбирливо, имајќи предвид дополнително намалениот ростер на играчи, но не отстапувајќи од својата игра, во голема мера. Одигра доста дисциплинирано, играјќи ја својата игра, со доста изолации и игра 1 на 1, и на тој начин нервирајќи го противникот кој сакаше што побрзо да обезбеди разлика која го носи во финале. Серафимов одигра лидерски, беше тој кој единствен „стрелаше“ од полу дистанца, над потценувачки поставената 6-0. Од друга страна, покрај „отсутниот“ Фереира, Митев и Ивановски беа играчите кои ја „бушеа“ зоната на Рунар, потрошија многу енергија во дуел игра, реализираа пенали и асистираа до пивотите.

ГАЛЕЦ И МИТЕВ КАКО ПЕРСОНИФИКАЦИЈА НА ТИМСКИТЕ АТРИБУТИ

На другата страна, брзото комотно водство на домаќинот, веројатно беше причина Мирхол, не сакајќи или не чувствувајќи потреба да ризикува со празен гол, да не форсира формација 7-6, против која во првиот дуел долго немавме решение. Рунар душмански ја казнуваше секоја грешка или недисциплина на Алкалоид, делуваше самоуверено и доминантно. НО, македонскиот претставник покажа доследност, дрскост и карактер. Во таа ситуација особено ме радува односот на осумнаесет годишниот Дамјан Митев и две години повозрасниот Иван Галевски, кои беа персонификација на погоре наведените атрибути кои го красеа тимот.

Време е ракометно Скопје да им оддаде почит на „децата“ од тимот од Автокоманда, без разлика на бојата на дресот кој секој од нас го има во плакарот, без разлика на тоа од која страна на Вардар твориме и живееме. Време е за „Борис“, затоа што во Македонија доаѓа респектабилна екипа, претставник на Јужниот сосед!

Се гледаме во сала!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Македонскиот клупски ракомет во полн сјај appeared first on Само Ракомет.

Веќе задутре, в среда, Алкалоид гостува во „Јане“ кај „двократниот“, во рамките на првото коло од плејофот. Тешка задача, во тежок период за освојувачот на Купот. Многу повредени играчи, неколку навредени играчи, замор и де фокус од домашниот ракомет, на сметка на успехот во Европа. Како благ аутсајдер, Лазаров, оди секогаш на победа, па така ќе биде и овој пат против еден одморен Вардар. Вардар, кој од декември нема одиграно саглам натпревар, како тест на можностите и одржување на тензија во тренажниот процес. Дали тоа може да биде предност или хендикеп за црвено-црните, ќе видиме во среда.

Алкалоид е во полуфинале на Европскиот куп на ЕХФ. Некаде на почетокот на сезоната, како гостин на поткастот кај Виктор од „Само ракомет“, заедно го поздравивме потегот на клубот од Автокоманда, да се повлече пред можноста да игра во Лигата на Европа и да се обиде да стигне далеку во Европскиот куп, и со самото тоа да им овозможи повеќе европски натпревари на младите македонски играчи. Остварениот резултат, со пласман во полуфиналето, но и можноста за освојување трофеј понатаму, ја потврди тезата и одлуката на клубот дека е повлечен вистински потег.

Првпат после 6 години една наша екипа ќе се бори за трофеј во Европа, а поминаа дури 24 години откако една мак екипа, со доминантно македонски репрезентативци ќе игра најмалку полуфинале од еден европски Куп. Последен пат, битолски Пелистер, во сезоната 2001/02 во финалниот двобој од тогашниот Челенџ куп (сегашен Европски куп на ЕХФ) против дански Скjерн, со Наумче, Јоновски, Митков, Темелков, Дивиот, Поповски, Николовски, Димитровски, Калајџиески и останатите, после „домашните“ +7, беше „збришан“ со -17 на реваншот. Само како мала дигресија.

РОМАНЦИТЕ ГО ПОТВРДИЈА СТАТУСОТ НА „ДОМАШНА“ ЕКИПА

Соочен со доста проблеми со повредени играчи, без ударната игла Марко Митев во нападот, Тино Карасманакис во одбраната, без „малиот“ Митев, сеуште недоволно залечените Костески  и Маркоски, малку повеќе заморен и видно нервозен, но и со поволен резултат од првиот меч во Романија, Алкалоид, внимателно го најави реваншот. Критикувајќи ја ЕХФ, начинот на функционирање на овој Куп во однос на ТВ правата и можноста за пренос, жалејќи се на жестокоста на противникот во дуел играта  и санкционирањето од страна на мешовитата судиска двојка, на првиот дуел; македонскиот претставник, повторно избра мудро, во однос на салата во која го одигра реваншот, пред се од спортски аспект. Полната „Автокоманда“ иако не понуди пријатни услови за следење на натпреварот од ваков ранг, ја оправда целта и се покажа како предност за домаќинот, во првите 15-20 минути од дуелот, период кој, реално одлучи која екипа ќе патува во полуфиналето. Романските екипи, слично како и во дуелот на ГРК Охрид со Турда, се покажаа како доминантно „домашни“, и релативно изгубени кога се во улога на гости. Од друга страна не не изненади „не гостопримството“ на Романците, затоа што убаво го паметиме оној натпревар на македонскиот национален тим против Романија, кога легендата Пепи Манасков беше погоден со паричка во глава, а противникот, буквално не претепа на терен.

Затоа се таму каде што се во машкиот ракомет!

Нејсе!

ТАКТИЧКИ ДОБРА ЗОНА, ГАЛЕЦ, МНОГУ ПРОМАШУВАЊА И ГОЛОВИ ОД ТРАНЗИЦИЈА

Алкалоид тактички доминантен, со висока но и фино поставена 6-0 зона, расположен Галец, потпомогнат од над 15 шутеви на гостинските играчи кои не успеаја ниту да ја погодат рамката на голот, со одлична транзиција и доминантно, повеќе „лесни“ погодоци од противникот, убедливо го доби натпреварот. Доста проблеми имаше Лазаров на централните позиции во зоната. Никола Марковски настапи со хронична повреда на половината, без Тино, па Лазаров одлучи да стартува со Савревски и Стојковиќ на 3 и 4. Не се снајде Баја Маре на стартот на мечот и после 4:0, и тајмаутот на гостинскиот тренер, гостите се решија за формација 7-6, на која Лазаров одговори со атипична 5-1 одбранбена формација со Стојковиќ и подоцна Џонов како „индијанци“. Супер изненадување, кое донесе уште повисока разлика на контото на македонскиот претставник. Дополнително, гостите, во првиот дел од натпреварот, доста наивно, сакаа да играат брзо против Алкалоид, екипа која е доминантна во таквиот тип на игра. Грешеа и повеќе од потребно, и му ја олеснија задачата на домаќинот. Останатите 35-40  минути беа само формалност, и можност за уживање на сите кои имаа привилегија да го следат натпреварот во живо. Да не останеме недоречени, нападот (оној поставениот) на Алкалоид беше предводен од Симба Ѓоргиев, играше многу стрпливо, но и покажа многу слабости, кои Баја Маре не беше на ниво за да ги искористи. Сепак, популарниот Симба беше играчот кој командуваше и од кој тргнуваше се во нападот, поддржан од одличниот Александар Петковски.

ПОЛУФИНАЛЕТО ВО „БОРИС“ ИЛИ „ЈАНЕ“, НА ПОТЕГ Е МАКЕДОНСКАТА РАКОМЕТНА ПУБЛИКА

Толку за пласманот на Алкалоид во полуфиналето. Честитки за клубот и сите инволвирани, со надеж дека во следната рунда ќе ги гледаме во „Борис“ или „Јане“. Но, исто така се надевам дека ракометно Скопје (па и цела Македонија), ќе се одважи и ќе покаже почит и поддршка на проектот кој, сакале или не да признаеме, е додадена вредност на мак ракометот.

Веќе задутре, в среда, Алкалоид гостува во „Јане“ кај „двократниот“, рамките на првото коло од плејофот. Тешка задача, во тежок период за освојувачот на Купот. Многу повредени играчи, неколку навредени играчи, замор и де фокус од домашниот ракомет, на сметка на успехот во Европа. Како благ аутсајдер, Лазаров, оди секогаш на победа, па така ќе биде и овој пат против еден одморен Вардар. Вардар, кој од декември нема одиграно саглам натпревар, како тест на можностите и одржување на тензија во тренажниот процес. Дали тоа може да биде предност или хендикеп за црвено-црните, ќе видиме во среда.

Што се однесува до плејофот, супер квалитетен и донекаде интересен, каде што Еурофарм Пелистер, со победата дома над Алкалоид и обезбедувањето на првото место е фаворит за титулата, имајќи предвид дека, покрај тоа што има најдобро пополнет состав, ја има предноста или луксузот, да загуби во „Јане “ и „Автокоманда“. Алкалоид и Вардар пак, мора да добијат натпревар во Битола, како би се надевале на трофеј во првенството.

КУПОТ ТРЕБА ИЛИ МОРА ДА СЕ РЕФОРМИРА. ИЛИ НЕКА СЕ УКИНЕ

Заврши првата фаза од Куп натпреварувањето. Со години предвидливо, во првите фази неинтересно и нелогично, непотребно, покрај регуларното првенство, кое одлучува кој е најдобар во државата. Смислено како натпреварување кое треба да донесе изненадувањ(е)а, да допринесе за популаризација на ракометот во „малите“ места и таму каде што нема „суперлига“, да „однесе“ екипа од втор или, не дај Боже, трет шешир на завршен турнир, истото треба да претрпи реформа. Да претрпи реформа, за да може уште во оваа втора фаза шампионот да гостува во Гевгелија, како празник на ракометот на југот на Македонија, да може Аеродром да направи уште едно изненадување, совладувајќи го Радовиш или да може Прилеп да се надева на завршен турнир и да продолжи, засилено да инвестира во нашиот спорт.

п.с. скратен преоден рок во домашниот ракомет, без можност за носење странци во секој момент. За да не ги „бркаме“ оние кои цела година инвестираат во играчи (па макар и од странство) и да не стимулираме „сезонски работници“ во ракометот.

Се гледаме во среда во „Јане“!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Алкалоид „ги спакува“ Романците и посакува полн „Борис“ во полуфиналето appeared first on Само Ракомет.

Поради семејни причини, пред извесен период донесов одлука да се повлечам од трката. Земајќи ја во предвид темелноста на мојот приод кон било која обврска, приватна или деловна, се одлучив дека приоритет мора да дадам на едно тежишно поле, доколку сакам успех во полн капацитет. Им благодарам на сите кои изразија поддршка, а јас останувам на располагање и на идното раководство на ракометната федерација на Македонија, со целото мое знаење и искуство, да допринесам македонскиот ракомет да го задржи својот статус и да го издигнеме истиот на уште повисоко ниво.

Со одржување на денешното изборно собрание за претседател и ново раководство на ракометната федерација на Македонија, и официјално завршува една ера од раководењето со најуспешната спортска федерација во државата, од страна на голем стопанственик и вљубеник во ракометот. Влегувајќи во националната федерација, во едно друго време, кога државата, преку тогашната Агенција за млади и спорт, даваше минорна поддршка на нашиот спорт, цитирам: „со голем ентузијазам, како огромен љубител на спортот, темелен стратег и се надевам, добар визионер“, имаше задача, пред се финансиски и организациски да ја зајакне истата, да воведе дисциплина во функционирањето, настојувајќи цитирам: „ракометот повторно да заживее и во помалите градови“.

Навраќајќи се на годините пред Мукаетов, мораме да бидеме реални и да посочиме неколку ситуации. Условите на националните тимови, како еден сегмент за кој федерацијата треба да води грижа, се значително подобрени, како кај сениорите, така и кај младинските категории, што особено е важно за нашата држава. Вклучување во систем на квалификации, на дел од машките и женските јуниорски национални селекции, по подолг период на апстиненција, е нешто по што ќе остане запаметена оваа гарнитура. Лобирање и организација на голем број првенства во сите категории, машки и женски, како можност нашите селекции да бидат дел од истите, стекнувајќи искуство, е исто така важен дел од работата на досегашната гарнитура.

Постојано присуство на сениорската национална селекција на големите смотри е исто така белег на времето во кое владееше оваа гарнитура на чело со Живко Мукаетов.

Спомнав во едно мое поткаст излагање, по повод претстојните промени во националната федерација, дека би биле неискрени, некоректни па и нереални, ако кажеме дека се беше идеално во долгогодишното владеење на оваа гарнитура. Тоа е практично невозможно. Затоа, треба да се биде реален и да се потенцира дека, во одредени период, забелешките на клубовите и јавноста, можеби оправдано, беа насочени кон постојано менување на системот на натпреварување, без јасна цел или визија за тоа што треба како бенефит да донесат промените на истиот, потоа снижување на  границата на години за вклучување на децата во систем на натпреварување, развој на ракометот во малите средини, (не)доволно развивање на ПР и маркетинг секторот и како резултат од истото, недоволна присутност на дигиталните мрежи, како сурова реалност и потреба, се сегментите кои бараа поголемо внимание и посветеност.

Нејсе.

Македонскиот ракомет мора да продолжи да се развива и понатаму да го потврдува статусот на спорт број 1 во државата. На тоа треба да работиме заедно, без его и суета, без разлика на тоа кој каква „титула“ има во ракометот. Долги години слушаме како ни треба обединување, во многу сегменти, па и во ракометот, но истото не го гледаме во секојдневното битисување. Македонија има кадар, има традиција, има луѓе кои константно, во текот на целиот период од независноста, вложуваат во ракометот, како во никој друг спорт во нашата држава.

Поттикнат од мојата љубов пред се кон државата Македонија, потоа кон спортот кој ми даде многу во мојот живот, а на основа на целото мое искуство и знаење, кои се акумулирале, работејќи на различни проекти, во различни сегменти, од базата и ракометните школи, турнири и кампови, преку координирање на младите категории, логистика и организација на натпревари во домашно првенство и европски купови, до делот со маркетинг и промоција во делот на спортот, а за доброто на овој прекрасен спорт, почнав да размислувам за начинот како да го ставам во функција на општото добро. Прифаќајќи го фактот дека доколку сакаме да ги менуваме некои работи, да ги подобриме или унапредиме, мораме да бидеме вклучени во системот, а не само од надвор да детектираме аномалии и да нудиме решенија.

За време на целиот мој досегашен работен век во ракометот, успеав да забележам повеќе сегменти кои можат да бидат подобри, на кои треба да се даде посебен акцент и да се поддржат, но и сегменти кои до сега функционирале на високо ниво и истите треба да продолжат да функционираат на исто ниво, и ако има простор да се надградат.

Имајќи предвид просторот кој го имам и вниманието на секој кој ќе ги чита овие редови, ќе нафрлам дел од нив, кои според мене се важни да се „стават на маса“ и за истите, заедно да дебатираме и да го најдеме најдоброто решение.

Систем на натпреварување, вклучувајќи ја темата за намалување на бројот на екипи во Супер-лигата, строги критериуми за учество во истата, силна Прва лига и воведување Втора лига за развој на млади ракометари. Млади категории и помлади пионери во систем на натпреварување. Активирање, но и сериозно реформирање на сегментите позајмица и двојна регистрација, како клучни за унапредување на делот на префрлање на еден ракометар од младинска во сениорска конкуренција. Едукација на тренерски кадар, како главна задача на националната федерација. Промоција и поддршка на ракометот кај децата од најрана возраст и канализирање на истите во школите низ Македонија. Формирање маркетинг сектор во склоп на самата федерација, со задача истиот да биде сервис на постојаните и барање нови партнери на најуспешниот спорт во државата, промоција на ракометот. Поддршка за формирање синдикат за тренери и играчи, како идни преговарачи за условите во кои работат спортистите и тренерите, поставување рамка и подобрување на условите, како истите би имале интерес да инвестираат во своја надградба. Предлог реформа на Куп натпреварувањето, за подигање на интересот и постигнување на целта на постоење на истото. Државната академија во функција на развој и надградба на најталентираните млади ракометари во државата. . .

Поради семејни причини, пред извесен период донесов одлука да се повлечам од трката. Земајќи ја во предвид темелноста на мојот приод кон било која обврска, приватна или деловна, се одлучив дека приоритет мора да дадам на едно тежишно поле, доколку сакам успех во полн капацитет.

Им благодарам на сите кои изразија поддршка, а јас останувам на располагање и на идното раководство на ракометната федерација на Македонија, со целото мое знаење и искуство, да допринесам македонскиот ракомет да го задржи својот статус и да го издигнеме истиот на уште повисоко ниво.

За МакедонЦкиот ракомет!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ракометот да го задржи и унапреди својот статус на спорт број 1 во Македонија appeared first on Само Ракомет.

Македонскиот национален тим како 15 во светот го заврши својот настап на СП. Многу работи се напишаа изминатите денови на таа тема, но главниот заклучок е дека, впечатокот од комплетниот настап е многу подобар од бројката која стои покрај Македонија на табелата која означува пласман на селекциите од  9 до 24 место. 

Добредојдовте во мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ посветена на настапот на Македонија на светскиот шампионат, селекција против која „никому не му беше лесно“ и од која допрва ќе се „тресе“ европскиот и светски ракомет. Овојпат, заради обемноста на мојот пристап, колумната/анализата решив да ја напишам во две последователни продолженија.

Денес следува второто продолжение . . .

МЕЧКА – КОМПЛЕТЕН ПИВОТ, ТИНО, МАРКО И „ЦАР САМИОЛ“ НАДОАЃААТ

Дури петмина понесе во Хрватска Лазаров, што беше (пре)многу за секој вкус. Реално, пола од нив не „помирисаа“ напад, а дел од нив беа тука во мисија да се собира искуство за тоа што следува во иднина. Милан „Мечка“ Лазаревски помина најмногу минути во игра, имајќи предвид дека е „комплетен“ пивот и игра во два правци. Со својот нарав и карактер ја подига(ше) зоната и командуваше со истата. Дуел играта со бековите ја подигна на уште повисоко ниво, и само квалитетен тренинг и силна лига го дели од „крем де ла крем“ играчите. Пешевски одигра одличен турнир, со својот габарит од кој „не се гледа пола сала“, преставуваше проблем за секоја зона, но и проблем за Лазаров кога игра(в)ме со противник како Холандија. Пресметан ризик за супер опција во нападот и менување играч во одбрана. „Кулите близначки“ од Алкалоид, Стојковиќ и Карасманакис беа трн во око на пошироката јавност, која бараше други, поискусни, играчи, да бидат во тимот. Дали Талески и Аларов ќе беа, моментално, подобро решение, како поддршка на Лазаревски на централните позиции, ќе беа факторот Х, кој со Холандија ќе „добијат“ дуел со Стејнс или со Австрија ќе одиграа подобро на таа 7 на 6 на Пајовиќ, е тема за анализа. Но, едно е сигурно, „кулите близначки“ се иднината и тоа никој не може да го оспори. Во тоа „купче“ играчи кои надоаѓаат, не смееме да го заборавиме „Цар Самоил“ Ристески од Пелистер, уште еден ракометен бисер. Никола Марковски, најискусниот наш играч во поле, извонредно ракометно поткован, спортски интелигентен, мирен и сталожен, без еуфорија извршуваше доста „валкани“ задачи во зоната. Покрај годините, неговите инертни нозе (кои ги покрива со сериозна интелигенција во играта) се негови главни „непријатели“. Во секој случај, коректно и на висина на задачата.

ГАЛЕЦ И КИЗИЌ СЕ ИДНИНАТА, „Св. НИКОЛА“ МИТРЕВСКИ ПОКАЖА ВИСОКО НИВО И КОНСТАНТНОСТ

За крај, позицијата која е „пола екипа“, без која ниту еден „генерал“ не оди во војна, онаа ракометна, се разбира. Позиција која исто така беше тема на дебата, пред се поради „исклучувањето“ на Томовски, како голман кој долги години е дел од селекцијата. И ќе биде дел од селекцијата во иднина сигурни сме, затоа што е докажан квалитет, но моментот не е добар за него. Битолскиот ракометен бисер, еден од најголемите таленти во историјата на мак ракометот, го имаше своето деби на големите смотри, како момент кој треба да се нотира, за после 15 години, за Иван Галевски, како еден од најдобрите европски голмани се навраќаме назад на неговите почетоци. Галец има се што треба да има еден спортист, и „глас и стас“, и дрскост (спортска се разбира) и амбиција и фокус. Факторот време не можеш да го „купиш“ и треба да го помине истото, ама на гол, не на трибина. На трибина беше долго време нашиот втор (во оваа низа, не по статус во репрезентацијата) голман, Марко Кизиќ, ситуација која му се закануваше дека ќе го остави во просечноста и дека нема да „намириса“ репрезентација во својата кариера. Од минатото лето е во Автокоманда, добива шанса и истата ја зграби. „Освежен“ е и насмеан, со елан и амбиција да биде број еден во државата. Има се за да „рачуна“ на тоа дека уште 10 години ќе биде во црвено-жолтиот дрес. Одбрани солидно, и видлив е напредок кај него, особено во делот „подигната глава“ и самодоверба, како предуслов за успешен спортист.

И, на крајот Никола Митревски, во улога на „Свети Никола“, улога која од Пелистер ја пренесе во репрезентацијата. Дури и мајка ми дома, преку „малите екрани“ може да забележи какво воспитано момче е Никуч. Имав колумна за големиот „битолски капиталец“, одете на мојата „Читај Ракомет“ на ФБ и ќе ја најдете, таму е се кажано, за каков спортист се работи и најважно, како дошол до таму Никуч. Лазаров, иако пред некој месец, на квалификациите со Естонија и Литванија, го изостави од составот, согледувајќи дека без него, барем, засега оваа селекција не може, оправдано го стави во списокот на патници. Имајќи фактот дека влегува во петтата деценија од животот, покрај квалитет, беше видлива константност и сигурност на голот. Немам намера да трошам повеќе зборови за тоа кој е и што значи Никуч за мак ракометот.

Да резимираме.

НАПАДОТ НА СОЛИДНО НИВО, НА ОДБРАНАТА И ТРЕБА АЛТЕРНАТИВНА ЗОНА И НОВИ ЛИЦА

Нападот, кажавме неколку пати, одигра над очекувано, сегмент кој после ерата на Лазаров, го потенциравме како потенцијален проблем за македонскиот национален тим. Митев е клучен во тој напад, како „ударна игла“ но и како организатор кој го постави Кузмановски на вистинска позиција. Видовме каков резултат даде таа ситуација. Ротација на таа лева бековска позиција со, во иднина, играчки поискусен Павле и големиот талент, Дамјан Митев за уште посилен напад. Калајџиески треба хитно во супер лигата, за да видиме колку може во сениорски ракомет, како иднина на средната бековска позиција.

Зоната, се чини има многу поголем простор за напредок. Недостасуваа(т) алтернативни зони на стандардната 6-0, како дополнителен квалитет на тимот во иднина. Исто така, недостасува(ат) централни дефанзивци со искуство, кои ќе му прават друштво на Лазаревски, во ситуација кога на Маркоски му „истекува личната карта“. Ги спомнавме опциите погоре, и тие што, во моментов  можат, но и тие што надоаѓаат.

Завршувам дефинитивно.

СИСТЕМОТ НА ЛАЗАРОВ Е ТОЈ, ПРИЛАГОДЕТЕ СЕ ЗА ДА БИДЕТЕ „ВНАТРЕ“

Лазаров покажа дека со многу напорна работа, верба и наметнување победнички менталитет и самодоверба, кои ги има на претек, успеа да направи систем кој функционира (зборев за тоа минатата колумна). Неговата иднина како селектор на Македонија е беспредметно да се става на маса и да се дискутира за истата. Таа не беше доведувана во прашање во ’22, ’23 или ‘24 година, а не сега, па и во ситуација кога ќе има промени во врвот на РФМ. Сепак, македонските играчи, и оние кои се „внатре“, тие кои биле претходно, но и оние кои надоаѓаат, мора сфатат дека, системот, додека е Лазаров е тој. Профилот на играчи и карактерот на истите е тој,  менталниот склоп е тој. Ако сакаш да бидеш меѓу “одбраните” мораш да се прилагодиш и ставиш во функција на тимот. Тимот против кој никому не му беше и во иднина нема да му биде лесно!

Честитки за успешниот настап и благодарност за тоа што ја направивте горда Македонија!

Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Бројката 15 ги содржи токму двата броја кон кои ќе целиме во наредните години (втор дел) appeared first on Само Ракомет.

Добредојдовте на мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ после Катар, а пред дуелот со една од најголемите светски селекции, во дуел кој треба да биде круна на настапите на Македонија на СП во Хрватска, натпревар кој овие момци заслужија да го одиграат за своја душа, натпревар кој треба да биде вистинско уживање за секој Македонец.

Ракометен камп „40х20“ – 2024

ПАРОЛАТА ОД СТАРТОТ НА ПРВЕНСТВОТО, ВО ОД ДОЖИВЕА ТРАНСФОРМАЦИЈА

Како никогаш во историјата на учества на големите смотри, македонскиот машки ракомет, игра квалитетно и стабилно во втората фаза. Во минатото, дури и онаа генерација која долго време не можевме да ја „прежалиме“ и молевме Бога што подолго да остане на „купче“, немала ваков низ на квалитетно одиграни натпревари, настапувајќи без никаков респект спрема противникот и одигрувајќи во серија незивесни натпревари. Спомнав неколку пати и на моите гостувања на ТВ дека резулатите, од победа во нерешено и обвратно, не ја менуваат мојата слика за оваа група играчи предводена од Лазаров на клупата. Можеше да биде и подобро, можеше и полошо, што би било – кога би било, такви муабети во стилот „да имаше баба…“ не се во мојот ракурс и ќе повторам, немаат влијание во „куцање“ на овие редови. Впечатокот е тој, повторен неколку пати и општо прифатен.

Капа доле момци!

Од друга страна, фразата или паролата „никому нема да му биде лесно против Македонија“, во од, од натпревар во натпревар, доби своја преформулација во „тешко ќе му биде секому против Македонија“, како своевиден прогрес, во краток период, на македонската национална гордост.

📸 Нова Македонија Facebook

БАВНИОТ И УМОРЕН КАТАР БЕЗ ШАНСИ СО СУПЕР СОНИЧНАТА МАКЕДОНИЈА

Моите прогнози дека Македонија нема да го реши натпреварот во своја корист во првиот дел, делимично се реализираа, за мое лично изненадување од играта и доминацијата која уште на полувреме ни даде убава предност над противникот.

Македонија, со одлична зона и сериозна поддршка, првенствено од Кизиќ, на голот, го стартува натпреварот според планот, во насока дека сегментите погоре спомнати, ни дадоа можност максимално да го користиме нашето најсилно оружје пртив „старите“ Катарци. Транзицијата имаше свој удел, иако и поставениот напад, во кој на стартот предничеа Митев и Лазаревски, подоцна и Ѓорѓиев, Костески, Пешевски и останатите, повторно го „испорача“ тоа што се бараше и тоа што го гледаме во текот на целото првенство. Зоната 6-0, како веќе востановена, со популарниот Мечка и искусниот Маркоски, беше релативно плитка и му дозволуваше на Катар, додека имаше сила, погодоци од надвор, но од друга страна и овозможи неколку технички грешки во пресечени топки и следствено на тоа, лесни голови во мрежата на Суљаковиќ. Тоа го направи нервозен селекторот на Катар и постави основа за изместување на плановите (какви и да биле), во однос на играта, кај светскиот вицепрвак од пред десет години. Лазаров, свесен дека противникот, после оној добар но и крајно исцрпувачки натпревар на Катар против Холандија, од средината на првото полувреме ја стартуваше ротацијата и внесе доста играчи во игра, со цел ритамот да се одржи и надгради. Како одминуаше времето, противникот, со пулс од над 200 bpm, натеран да работи напорно за секој погодок од нашата зона, обидувајќи да ја спречи дуел играта на помладите и енергетски доминантни Митев, Кузмановски па и Серафимов, кој имаше убав скор на добиени дуели со зоната на Катар, „тонеше“ и делуваше не амбициозно во однос да се направи позитивен резултат во дуелот со една супер сонична Македонија. Нашето неискуство, и на моменти опуштеност на одредени играчи, на неколку наврати ја „враќаше во живот“ четата на Вујовиќ, како лажна надеж дека може да дојдат до позитивен резултат на натпреварот.

📸 Нова Македонија Facebook

СИСИТЕМОТ Е ПОСТАВЕН, ВО ИДНИНА ЌЕ СЕ НАДОГРАДУВА

За крај на овој краток осврт на триумфот на Македонија, ќе потенцирам две работи, кои мене ми оставија впечаток. Прво ќе „позајмам“ еден термин од изјавата на селекторот, во која го потенцираше СИСТЕМОТ кој е поставен и адаптиран според структурата на играчи кои ги има Македонија во моментов, но можеме да кажеме и според ДНК-то на Македонецот. Знаеме дека системот го изнесува на површина поединецот, во одредени натпревари, но уште поважно е дека доколку системот е ставен на здрави основи, убаво е имплементиран, дозволува „лош ден“ на било кој поединец или мала група играчи во тимот. Така беше и на последниот натпревар, во кој нашата перјаница и најдобар стрелец на првенството, Филип Кузмановски, кој со игрите во првите натпревари не „разгали“ и навикна од него да почнува се, одигра, за нијанса под нивото, но СИСТЕМОТ „го покри“ и не дозволи тоа да влијае на генералната слика, играта и секако на крајниот резултат. Втората е моето нотирање на состојбата дека Македонија „го доби“ Марко Кизиќ на минатиот натпревар, играч (или голман) кој треба(ше) да биде поддршка за Митревски на ова СП. Видовме дека, при склоп на околности каде „Свети Никола“, „погоден“ од температура, веројатно не беше најподготвен за настап, младиот Кизиќ, завчера отиде чекор напред од неговата првенствено доделена улога, беше и повеќе од достојна замена, промовирајќи се себеси во додадена вредност на тимот, во триумфот против Катар.

📸 РФМ / Facebook

ЗОШТО БИ ИМ БИЛО ЛЕСНО ПРОТИВ „НОВАТА МАКЕДОНИЈА“?

Македонија го игра последниот натпревар на СП во Хрватска. Играме со „голема“ селекција, но и нашиот тим „расте“ со секој нов ден, со секој нов натпревар. Селекторот, низ срамежлива насмевка најави дека се подготвува изненадување за „експертите“, затоа што, цитирам: „вака како што играме до сега (мислејќи на тактичка поставеност), немаме големи шанси“. Останува да видиме како тоа стручниот штаб ќе се „судри“ со, во секоја смисла, силниот противник.

Предвидувам, посакувам и прашувам: зошто би му било лесно против „новата“ Македонија и на следниот наш противник, па макар се викал и Франција.

Напред Македонија!

Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Новата Македонија“ ги враќа старите навики – да ја прави горда нацијата appeared first on Само Ракомет.

⏩ Откриј го својот афинитет, надгради го талентот!

Македонија успешно ја помина првата рунда на СП во Хрватска, со победа над Гвинеја, пренесен бод од првиот натпревар против Унгарија, и со голем оптимизам влегува во втората фаза, каде ја очекуваат натпревари со Австрија, Катар и големиот фаворит Франција. Противници, барем оние првите два, посакувани за нас.

Но да бидеме реални и да не „летаме“ многу и ние сме посакуван противник за секоја од нив. За тоа што следува во втората фаза, која стартува утре против Австрија, нешто подолу во оваа колумна.

Сега збор-два за тоа што се случуваше на натпреварот со Холандија, па и Гвинеја.

Добредојдовте на мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ после триумфот над аутсајдерот Гвинеја и оној контраверзен пораз од „лалињата“, а пред првиот натпревар, од втората фаза, против Австрија.

ПО НАТПРЕВАРОТ СО „ЛАЛИЊАТА“ НЕМАШЕ „ПОЧВА“ ЗА РАКОМЕТНА АНАЛИЗА

Свесен дека доколку „извадам“ колумна после оној, во најмала рака, контаверзен, во однос на тоа каква лавина од реакции предизвика тој (не)спортски дел, пораз од Холандија, никој нема да го интересираше како и на кој начин Македонија беше поразена, и затоа не чувствував потреба да седнам и да „искуцам“ традиционални 1400-1500 зборови. Имав впечаток, а и уште ме држи иститот, дека коментарите под истиот ќе беа насочени на друга страна, кон „луѓето во црно“, во правец кој не го покриваат овие мои колумни и за кои ама баш ретко, да не кажам, никогаш немам дума и коментар.

Сега можеби е поадекватно време да се напишат неколку реда за тој меч!

Ако пред стартот на СП, јас, а и повеќето луѓе од ракометот, со кои комуницирам, имавме двојба која селекција од првата фаза, помеѓу Унгарија и Холандија, повеќе „ни лежи“, сега некако сето тоа се искристализира. Холандија, покрај тоа што е подобро рангирана селекција, има играчи кои играат во (по)големи клубови или (по)кавлитетни лиги, истите се во позрела фаза на своите кариери, сега и дефинитивно, истите играат ракомет со кој нашиот национален тим потешко се снаоѓа. Велам потешко се снаоѓа, затоа што и после поразот, со чиста совест можеме да ја истакнеме мојата главна парола на ова СП „Никому нема да му биде лесно против Македонија“. Не и беше ниту на Холандија, која иако го контролираше водството во текот на целиот натпревар, дури во самиот финиш резултатски „избега“ и го реши истиот. Македонскиот национален тим одигра уште еден солиден натпревар и достојно го презентираше македонскиот спорт . Тешко може да се најде забелешка на пристапот на нашите момци, на стручниот штаб и на начинот на кој, се обидовме, да се спротиставиме, на хартија, фаворитот на овој натпревар.

📸 РФМ / Facebook

ЛАЗАРОВ СО РАРИТЕТНА 5 + 1 ЗОНА СЕ ОБИДЕ ДА ГО ИЗНЕНАДИ ПРОТИВНИКОТ

Накратко. Македонија, после бодот против првиот фаворит во групата, со раширени крилја и самодоверба до плафон, но и (пре)голема желба, имајќи предвид новите математики и перпсективи кои се отвараа со евентуална победа против „лалињата“, влезе во самиот натпревар. Во големо тактичко надмудрување на две живи легенди на светскиот ракомет, кои играа на идентична позиција во ракометот, Лазаров со големо тактичко изненадување, поставен т.н фластер на најдобриот противнички играч Лук Стејнс, го стартуваше натпреварот во одбранбената зона. Формација која многу ретко се користи во модерниот ракомет, со цел крајно да се ограничи еден играч кој е фундаментален за противничката екипа. Но и формација која остава сериозен проблем во играта 5 на 5 на поширок простор, а истата изускува подвижни дуел играчи на централните позиции. Лазаров го постави Милан Мечка Лазаревски на нај чувствителната позиција, во средината на одбраната, и Кузмановски и Велковски од неговата лева и десна страна. Противникот од друга страна, можеби за нијанса потценувачки, стартуваше со поплитка 6-0 и Шоенекер и Коиј во средината. Нашите момци, иако стравуваме пред СП, повторно, вака или онака, во нападот наоѓаа простор во зоната на противникот, така што покрај Кузмановски, кој „пукаше“ од надвор и пивотите комбинираа пет погодоци, уште осум други ракометари постигнаа барем еден погодок. Логично, Лазааров се одлучи на стратот да не менува играч во однос напад-одбрана, во ситуација кога противникот има феноменална транзиција и игра брзо, без разлика на исходот во фазата на одбраната (брз центар или полуконтра), и на „крилјата“ на таквата поставеност, Македонија, до средината на првиот дел, имаше супер активен резултат. Да бидеме реални, играта во голем дел се одвиваше на половината на Холандија, и на секој наш погодок, без разлика што Стејнс „јадеше“ фластер уште од прва фаза, сепак Холандија враќаше со иста мера во најкраток рок. Доста фрустрирачки, особено што нашите момци, многу понапорно работеа за секој погодок.

ПРЕМНОГУ „ЛЕСНИ“ ПОГОДОЦИ НА ХОЛАНДИЈА ВОВЛЕКОА НЕРВОЗА ВО НАШИОТ ТИМ

Имајќи предвид ритамот на самиот натпревар, во втората половина од првиот дел, нашата клупа стартуваше со ротација, од која, како клучна можеме да ја наведеме онаа на Лазаревски со Пешевски, по која противникот многу полесно, на „подалечна страна“ содаваше играч повеќе во простор, ситуација која ја користеше десниот бек и десното крило на Холандија. И не само што Холандија брзо возвраќаше со погодок, туку тоа го правеше од изградени позиции и на лесен начин, факт кој вовлече нервоза кај дел од нашите играчи, а меѓу нив и нај искусниот Митревски на голот. Таа нервоза во вториот дел беше уште повидлива и можеби клучна за двоцифрената бројка технички грешки, кои имаа големо влијание на конечниот исход. Да потенцираме дека во цел тој период, без разлика на случувањата на терен, тимот „гинеше“ за секоја топка и од тој аспект никој не може да најде забелешка.

📸 РФМ / Facebook

СТЕЈНС БЕШЕ НЕРШЛИВА ЗАГАТКА, ВО СИТУАЦИЈА КОГА ОЛСОН ГО ТРГАШЕ „ФЛАСТЕРОТ“ СО ФОРМАЦИЈА 7 НА 6

Да завршуваме полека. Во вториот дел, Лазаров „го испука“ сиот расположлив арсенал, обидувајќи се и со Велковски на „висока двојка“, па повторно „фластер“ на Стејнс, ситуација која Штафан Олсон ја решаваше со формација 7 на 6, спуштајќи го Џонов (кој претходно играше фласер на Стејнс) во, за него, неприродна позиција број четири во 6-0 зона. Стејнс, многу искусно и паметно, гледајќи против кого игра на позиции 3 или 4 во нашата зона, мудро го избегнуваше Лазаревски и лесно поминуваше покрај Маркоски, Стојковиќ и во дадени ситуации Џонов. Не дека и Лазаревски беше безгрешен, но, според наравот на Мечка, противникот и кога „поминуваше“, тоа го правеше со „одредени последици“ по негово тело. Тоа ме потести на мојата прва колумна или излагање на националниот сервис, во насока дека Лазаров и со Хрватска, упорно му бараше партнер на Лазаревски. Како решение, тогаш го изнесов Михаил Аларов, соиграчот на Мечка од „двократниот“. Стејнс беше „нерешлива загатка“ од каде почнуваше се, Каи Смитс и Коиј само го искоритија „малиот генерал“ за поентерски да се издвојат.

Во коректниот напад на Македонија, како аномалија повторно се појави решавање на ситуација 6 на 5, и не само што не поентиравме, туку многу често и негативно го завршувавме периодот со играч повеќе во поле. Важен сегмент, кој создаде дополнителна нервоза и кој можеше дополнително да го драматизира натпреварот и истиот да го однесе во егал до полседната минута.

Нејсе, Македонија достоинствено беше поразена и по којзнае кој пат, ракометот ја обедини нациата. Овој пат од други причини, кои за жал го земаа местото на „насловните страни“ на интегралниот ракомет, феноменалниот Фитиљ, пристапот на момците, тактичката поставеност и фантастичната поддршка на македонските фанови од трибините.

Гвинеја е ставена „ад акта“ за потврда на впечатокот, дека оваа Македонија нема легимитет никого да потценува. Па макар играла со селекција која е дебитант на СП, без ракометна традиција, со одлична антропологија, огромна неодговорност во играта и скромна ракометна техника. Честитики за победата момци!

📸 РФМ / Facebook

АВСТРИЈА СТРУКТУРНО Е СЛИЧНА НА НАС И ИМАМЕ РЕШЕНИЕ ЗА НИВНИОТ НАПАД

Австрија е нашиот следен противник. Селекција многу слична на онаа Швајцарија која ја „добивме“ лани на ЕП, но и селекција која, според структура на играчи,  многу потсетува на нашиот национален тим. Одличен голман (кој после ланското ЕП си обезеди трансфер во Бундеслигата) со релативно низок раст, единствен бек шутер на бековската позиција, неколку играчи кои имаат дуел игра и можат „да испратат“ играч повеќе создаден од Хутечек или дуплирање на пивотот, два пивоти од кој еден игра „тотален ракомет“, многу е корпулентен и е многу незгоден на линијата од 6 метри и уште еден, кој игра во Бундеслигата, и истиот игра во два правци,итн… Селекција со вонсериско лево крило во Фримел од Пик Сегед, но која на ова СП е сериозно ослабена со неиграње на убедливо најдобриот играч на тимот на Пајовиќ, левиот бек Билик од Кил, но и Божовиќ а после првиот натпревар и Живковиќ како единствени десни бекови. Македонија го има рецептот во одбрана, на левиот бек Хутечек, кој има карактеристики на тенк кој има одлична координација и прегледност, одлична дуел игра, но и свои слабости. Му треба „добра топка“ и време да се размавне. Нашата „двојка“ во зоната 6-0, во името на Велковски ќе игра подлабоко на Хутечек, нема да дозволи добар проток, ќе го „држи блиску до себе“ и доколку го ограничимее истиот, и затвориме „линија“ (слично како против Унгарија и Банхиди) можеме да очекуваме добар натпревар, па зошто да не е и триумф. Нападот ќе ги даде своите 30+ погодоци, во ситуација кога Филип Кузмановски „решети“ мрежи, а Македонија има широк список на стрелци на секој натпревар. Само рамото на ракометниот „Брус Ли“ да биде подготвено за максимум напор, иако тоа нема да го спречи да „паѓа на глава“ и дава 120% од себе.

За Македонија допрва почнува првенството и кулминацијата на истото е пред нас.

Да ги тргнеме сега сите неракометни теми, за фокусот на нашите момци да биде на играта.

Затоа што е за наше добро! 

Напред Македонија!

Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Продолжува ракометната војна на Македонија appeared first on Само Ракомет.

Така одеше мојата генерална порака за ова СП во Хрватска.

Handball Camp „40×20“ Macedonia

Задоволен од играта и пристапот на нашите момци, од тактичката поставеност на селекторот Лазаров, која во даден момент ја најавивме тука на „Само ракомет“, како и на националниот сервис МРТВ, и среќен што Македонија освои бод „како планина“ против силен противник, под силни импресии од вчерашната спортска „војна“ ја стартувам оваа колумна.

Македонија го скроти „ракометниот џин“ (или подобро кажано спортскиот џин) и само поради нашето неискуство, не успеавме тој истиот да го оставиме „со кратки ракави“. Викаме џин пред се во однос на вложувањата во спортот, условите во кои функционираат, поддршката која ја имаат од државата, позициите кои ги имаат нивните машки и женски клубови во Европа. Сепак, се покажа дека „таквите“ многу често не се доволно „гладни“ како овие другиве, кои не секогаш, во својот развој имале топки какви што посакуваат, најнови патики, топли сали, квалитетен оброк итн. Затоа она што се случи синоќа има уште поголема тежина и јас уште еднаш им честитам.

Добредојдовте на мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ после одличниот натпревар против Унгарија, а во пресрет на уште еден тежок дуел против подобро рангираната Холандија.

Сега да видиме што „сними нашата камера“ синоќа, во друштво на Џомба Георгиевски и уредникот Стерјов, како гостин на националниот сервис. Ќе се обидам да бидам краток и јасен, колку што е тоа возможно.

📸 РФМ / Facebook

ЗОНАТА СО ЛАЗАРЕВСКИ И ВЕЛКОВСКИ, ПЛУС МИТРЕВСКИ НА ГОЛОТ, КАКО ПРЕДУСЛОВ ЗА УСПЕШЕН НАСТАП

Тактички одлично поставена 6-0 формација со Маркоски и Лазаревски како централни дефанзивци, формација која очекувано беше „подлабока“ на позиција два, каде Велковски играше поагресивно на стартерот Шита, а подоцна и високиот Бодо. Како што и најавивме, со намера да оневозможи течна игра и да спречи Фазекаш и Лекаи да создаваат позиции за непречени фронтални напади на левите бекови на Унгарија. На име на таа подлабока зона на едната страна, во која Велковски, Серафимов, па и Јагуриновски имаа задача да антиципираат од лев спрема среден бека и на тој начин да го ограничат просторот на делување, а имајќи предвид дека во противничката екипа на „црта“ е најдоминантниот пивот на денешницата, Банхиди, со одредена доза на хазардерство (или прифатлив ризик) Лазаров ја затвори линијата и постави за нијанса поплитка зона. Со тоа комплетно го ограничи Банхиди на линијата од 6 метри, но и создаде ситуација кај во текот на натпреварот ја користеа, пред се десниот бек Илиќ, но и Фазекаш и Лекаи, со различен „арсенал“ да го напаѓаа голот на „Св. Никола“ Митревски. Милан -Мечка Лазаревски, слично како со Фарски Острови во „Борис“ презема или понесе голем товар од работата на средината на зоната, менувајќи се на двете фундаментални позиции, заедно со Маркоски и Стојковиќ. Исклучително интелигентно одигра и „комодоре64“ алијас Мартин Велковски, кој и повеќе од успешно се надигруваше со Шита и Бодо, а машки ги издржа сите дуели со Банхиди. Македонија, поддржана од супер Никола Митревски на голот, со физичка сила, НО и со памет одговори на нападите на Унгарија, и „го натера“ противникот на доста „изнудени“ технички грешки. Како предуслов, за она што треба да се имплементира како транзиција, сегмент во Македонија или би требало да биде подобра, сегмент кој треба(ше) и ни донесе дузина „лесни“ голови. Точка.

ТРАНЗИЦИЈАТА НИ ДАДЕ ПОГОДОЦИ И ГО ИЗВАДИ ОД КОЛОСЕК ПРОТИВНИКОТ

Транзиција. Тој „убиствен“ сегмент од играта, кој, не само што ни дава лесно да постигнуваме погодоци, туку и, дополнително, психички го „разорува“ противникот. Без да ја „нурнам“ главата во статистика, ќе кажам дека со Унгарија, одбраната и Митревски дадоа подлога, пред се Кузмановски да ја демострира најмоќната индивидуална полуконтра во светскиот ракомет.

Полека го создаваме мозаикот на успешниот настап на нашите момци, синоќа во Вараждин. Спомнав во мојата најавна колумна, налик ни изгледа дека многу фактори треба да се исполнат за да можеме да дојдеме до егал натпревар против Унгарците. И навистина е така.

Факторот Митревски, адекватна зона и успешна транзиција, бараа и стрплив напад и психичка подготовка за присебност при реализацијата, како завршен удар за „соборување“ на оној спортски џин, спомнат погоре.

📸 РФМ / Facebook

ФОКУСОТ НА МИТЕВ ГО „ИСПРАТИЈА“ ДЕСНИТЕ БЕКОВИ И ГО ВАЛОРИЗИРАШЕ КУЗМАНОВСКИ

И го имаше тој стрплив напад, педантен и дисциплиниран, неретко и досаден, но максимално ефективен. Крилата иако имаа малку топки реализираа тоа што требаше, пивотите имаа висок процент на реализација и дополнително многу одработија за бековите, десните бекови феноменални, и во создавање игра и ситуација и како реализатори. Да бидеме реални, првиот голман Миклер очекувано „закасни“ на натпревар и доста ни ја олесни задачата во клучниот период од натпреварот, кога Македонија со 8:1 се врати од негатива од три погодоци. Серафимов како никогаш до сега дрзок и храбар, Велковски „докторски“. Полека доаѓам до оние двајцата кои треба да бидат перјаници на нашиот напад. Големо внимание посветил Чема Родригес на нашиот Марко, ракометниот „Брус Ли“. Огромно. Тоа го користеа останатите наши репрезентативци, пред се, оние кои треба да испратат на десната бековска позиција.

На крајот, човекот или дечкото, кој најавив дека со текот на времето ќе создаде статус и идентитет кој ќе дозволи да се напише една „Ода за Фитиљ“, кој ќе влезе во химната на Чкембарите. Филип Кузмановски одигра феноменално, заштитен и одморен во одбранбената зона, максимално корисен во транзиција и разноврстен во нападот. „Ги отвори“ Унгарците од „надвор“, ги „хранеше“ пивотите и во негов стил продираше во зоната. Имавме впечаток, фрижидер да „фрлеше“ на голот ќе влезеше. Едноставно се му одеше од рака. Долги години, заложник на некои други играчи играше во „погрешна“ постава и на погрешна позиција, сега кога друг е командант на нападот, Фитиљ процвета и ја воодушеви ракометната светска јавност.

За крај, и не се само овие играчи кои ги спомнавме. Лазаров, особено во првиот дел внесе многу играчи во ротација, вклучи свежа крв и во вистински момент ги одмараше Кузмановски, Митев, Лазаревски и Велковски. Стојковиќ имаше асистенција и коректен настап во одбрана, Ѓоргиев внесе свежина и со својата промена првец „на слаба страна“ го надмудри Шипос, Џонов очекувано одигра интелигентно. Едноставно Македонија, одигра тимски, одигра борбено, со срце и душа за Македонија, одигра за душа на Фалангата во Вараждин но и за сите оние кои останаа дома и се раштркани низ светот.

Ракометот уште еднаш покажа дека може да ја обедини нацијата, да ја подигне самодовербата, да потсети дека не сме „тиња“ и дека Македонците не се ништо полоши од останатите, само им треба систем, концепт и генерали кои ќе не водат. Секако и факторот време за сето тоа да се постави на здрави нозе и да се имплементира.

„КЛИНОТ СО КЛИН СЕ ИЗБИВА“ ПРОТИВ „ЛЕТЕЧКИТЕ“ ХОЛАНЃАНИ

Унгарија е минато, далечно минато, познавајќи го Лазаров. Има тој методи како да не дозволи играчите да му се „наполнат“ со хелиум и да одлетаат. Свесен дека само кога сме 100% на земја можеме да бидеме конкурентни.

Холандија е следна на менито. Комплетно различна од нашиот прв противник. Нема корпулентни играчи, нема високи бекови, нема гранитна одбрана. Има технички одлично подготвени играчи, многу силна транзиција, подвижна и школски поставена одбрана. Го имаат Стејнс, Дени Бајенс и реконвалесцентот Каи Смит. Македонија ќе ја модифицира 6-0 зоната, ќе „стапне“ на топка и ќе ја забави играта.

Или можеби ќе оди по она народната „клинот со клин се избива“.

Напред Македонија!

Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ракометот уште еднаш покажа дека може да ја обедини нацијата appeared first on Само Ракомет.