Имено, Градскиот ракометен клуб Охрид е освојувач на трофејот во ЕХФ Европскиот куп, со што на најубав начин ја заокружи и повеќе од успешната сезона на сите фронтови. Македонија го одбрани трофејот и покажа дека има “коњи за трка” во Европа, па макар било тоа и во третото по квалитет натпреварување, во кое, како што кажавме и пред некое време, оваа сезона партиципираа, како никогаш претходно, дузина квалитетни колективи.

Тоа, впрочем го покажаа и последните две препреки кои македонскиот претставник ги имаше на патот до конечниот триумф. Охрид, како третопласиран тим во суперлигата, ги елиминира шампионите на Словенија и Грција и третата екипа во Унгарија.

Со краток коментар, пред два дена, го најавив тоа што може или би сакале да се случува во, како никогаш претходно, преполната “Биљанини”. Иако, со непријатно чувство околу конечниот исход, поттикнат од притисокот на „градот“ кој веќе слави титула, без многу чувство и претходно искуство од вакви натпревари, се плашев дека, истиот тој (притисокот де!) ќе ја згрчи екипата. За жал, не бев далеку од вистината.

Исто така, на ден пред натпреварот, гласно размислував за тоа што ни е потребно за конечен триумф. Бравура на волшебникот од земјата на изгрејсонцето, Пипо мајсторе во полн ефект, семоќниот Шпанец на свое ниво, храбро-лудиот Нишлија во елемент, Тилен – baby face како бургија на тимот, или Анте, неуморен во два правци…. или пак сите заедно во најдобро светло. Потребно за да се совлада супер скапиот државен проект на Татабања, да се совлада притисокот од локалната армија поддржувачи, кои, реално, иако сериозно неискусни од ваков калибар натпревари, па и од воопшто присуство во сала, во вистинска смисла беа „осмиот играч“ на домаќинот. Беспрекорна поддршка за своите, а не против оние другите. Како бонус на се погоре кажано, иако сум 30 години во овој спорт, не сум видел толку многу публика без намус (турска збор за срам!) да го бодри тимот пред сала, без разлика што кај нас секој заслужува да биде внатре и тој истиот „многу придонел за клубот“. Честитки за охридската публика, продолжете да го поддржувате клубот, со глас, но и со купена сезонска влезница следната година, дрес, шал, било што. Клубот ќе возврати со врвни претстави и врвна спортска содржина.

А сега за она што го видовме на терен.

ПИПО МАЈСТОРЕ, ДВАЈЦА РАКОМЕТНИ ГЛОБТРОТЕРИ, РЕЈ И НАЈДОБРАТА 6-0 НА БАЛКАНОТ

Дефинитивно. Пипо мајсторе или Кристијан Пилиповиќ, кој како џокер влета на веќе почната сезона е сериозен калибар. Во континуитет брани „двоцифрено“ и со својот изграден карактер и сигурност, на неверојатен начин пренесува самодоверба над остатокот на тимот. Замина од тимот во голем стил и остави отворена врата во градот под Самоиловата тврдина.

Дефинитивно. Охрид и Ројевиќ „патентираа“ 6-0 зона за големи работи – без разлика кој е „внатре“ и со какви предиспозиции или квалитети располага. Веќе кажано до сега, потенцирано неколку пати. Уиграност, меѓусебна поддршка, хомогеност и меѓусебна комуникација. Овој спорт е тимски, а зоната е силна, онолку колку е добра најслабата алка во истата. Играва е тимска, ама чувствувам потреба да посочам главен „виновник“ за статусот што го има – најдобра зона на Балканот. Со име и презиме. Ориол Реј Моралес. Како тивок „убиец“ на другарот Борис, силен како Блек Стена, поткован тактички до детаљ, во однос на шпанскиот систем за длабока 6-0 зона, срамежливиот Шпанец веќе е миленик на Охриѓани. Секако, тука се и останатите играчи, и тука нема ништо спорно, тука се и голманите, за тоа зборувавме пред два дена, но во ситуација кога, екипата останува без Анте и Ројевиќ е принуден да му бара партнер на Шпанецот во синоќа индиспонираниот Прибетиќ или недоволно корпулентниот Лијапис, на површина излегува квалитетот и значајот на О.Реј. Одамна не сум видел толку квалитетна одбранбена партија во нашиот ракомет.

Дефинитивно. „Детското лице“ на Тилен е само мамка за противникот, висината или габаритот на „самурајот“ не е ништо подруго. Двајцата ракометни глобтротери, во отсуство на Анте, а подржани од нашите Томи и Давид, си играа мајтап со високата зона на Унгарците. Стрмљан, во отсуство на Јотиќ, оваа сезона го одржа тимот во игра за трофеи, а Јасихура, како ракометен магионичар, го лансираше тимот кон најголемите успеси во историјата. Како ли ќе поминеше Татабања во Охрид, ако пола екипа не беше под грч и на неверојатен начин не реализираше дури 11 чисти зицер топки. Како „боса по трње“, во најмала рака.

ВИЗИЈАТА НА РОЈЕВИЌ + КАРАКТЕРОТ НА ТИМОТ + „ТАТКОТО НА ГРАДОТ“ = ЕВРОПСКИ ПЕХАР

Лесно е денес да се раскажуваат бајки. Но, во неделата во Охрид, работите не беа ни оддалеку толку розови.

Во моментите кога Борис се обидуваше да ротира, да освежи и да држи што повеќе играчи под натпреварувачка тензија, стигна црвениот картон за Анте и ротацијата практично се сведе на минимум. Во „Биљанини“ кислородот беше луксуз, температурата потсетуваше на скопски асфалт во јули, а кај дел од играчите се чувствуваа и импресијата од моментот и зрно недисциплина. Тогаш на површина исплива карактерот и заедништвото на тимот. Помеѓу тактичката минијатура на шефот, вонсериските квалитети на индивидуалци и огромната желба на тимот, Охрид најде начин да победи.

Без вистинска ротација, со грч во играта во добар дел од првото полувреме, ГРК Охрид испиша историја и се впиша во аналите како четвртиот македонски клуб што освоил европски трофеј, а во витрините на македонскиот ракомет го донесе петтиот европски пехар.

Поддржан од „таткото на градот“ и неговата верна дружина. Одамна тие не се сами. Од вчера е веќе јасно, зад нив стои армија Охриѓани, која од натпревар во натпревар станува сѐ поголема и погласна.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ноќта кога кислородот беше луксуз, публиката гориво, а трофејот стана реалност appeared first on Само Ракомет.

Бројот на напади, а со тоа и бројот на удари кон голот во просек е драматично помал од просекот на врвните европски екипи.

Годинава како никогаш порано имавме можност за инвазија на европско тло, ракометно, но математиките и есапите не се совпаднаа некако. Имавме, и сеуште имаме, можност да си ги измериме квалитетите, потенцијалите, храброста, дрскоста и на крајот ракометното знаење.

Но како се движи линијата на фронтот?

Во предигра на сезоната во Македонија за наша огромна среќа имавме три меѓународни турнири. ГРК Охрид ги освои двата поголеми а Пелистер 2, помалиот. Продефилираа странски екипи од типот, Црвена Звезда, Бурса, Раднички, Партизан, Нексе, Киндил, Тримо и Динамо. Од друга страна Алкалоид беше на словенечко хрватска турнеја и се врати со штитот.

Првата фаза успешна но дали и меродавна!?

Што следеше, елиминација на помалку фантастичен начин на Бутел од Дуделанж од Луксембург, во првото коло на ЕХФ Купот. Елиминација на Алкалоид од супер бундеслигашот Хановер во Евро Лигата. Дебакл на Тиквеш во првиот дуел со Бешикташ во Евро Купот, со постигнати 3 голови во првото полувреме… Уф…

Малку светлина на фронтот ни донесе воведната победа на Шампионот Еурофарм против реномираниот Загреб, како и на Вардар против Сесвете и пласманот на Охрид во втората фаза преку аматерите од Баку. Но, ниту Загреб некогаш бил послаб ниту Сесвете е екипа од европскиот крем, ниту Азербејџанците знаат што е ракомет.

Што друго можеше да се забележи?

Дуелот во Лигата на Шампиони против Барселона пак, ми донесе и уште неколку констатации, битолската публика го промени курсот, конечно со афирмативен наратив за своите, без разлика на резултатот, салата крцкаше, дрес код зелено бели, фан зона, милина… но, салата премала, влезови премалку, воздух нема, за момент морници ме полазија кога ја погледнав ламперијата на таванот…

Во Скопје пак, темата инверзна, неспособноста на клубската администрација да анимира публика доведена до совршенство. Со две три објави на социјалните медиуми работата не е завршена. Со едвај 1500 гледачи срамот за жал пренесен на Арена ширум регионот.

Клучно прашање и за Охрид кога во толку очекуваната сезона од евро настапите на првиот двомеч имаше околу 70 гледачи?!

Што не очекува наскоро, Пелистер се соочува со реалноста дека со ваков ростер и експериментални тренери во рамките на рангот на буџетот, може да сонува осминафинале. Вардар веќе следната недела ќе затропа на вратата на сериозните клубови и за момент ќе се соочи со реалноста. А за Охрид ждрепката многу ќе значи.

Со констатација дека публиката може да се донесе само на натпревари од Лигата на Шампиони во дуелите со гигантите, се прашувам дали некаде и нешто грешиме?

Дали само брзината спомната во првиот пасус е клучна или има и нешто друго, дали и полупразната сала во Лисабон во дуелот со гигантот Веспрем подоткрива уште нешто, дали е до нас или до ракометот…

The post Ракометни евро интеграции? appeared first on Само Ракомет.

Без Фитиљ и екс титуларот од Келн во дресот на „двократниот“, Пелистер, успешно ја помина генералната проба, пред „саботната треска” за титула во „Јане”, каде што само триумф е опција, за продолжување на “зелената ера”.

Со оскуден избор во одбранбената линија, и Борзаш и Цехте (во одредени периоди) на централни позиции, “крпејќи” ја зоната, Мистер Раул со рецептот на Бранче, од минатата сезона, во стилот baby come down, го “заузда” растрчаниот домаќин, го спушти на под 25 погодоци и неочекувано високо го порази среде Скопје. Премалку располжени играчи имаше Лазаров во составот, на двата дела од теренот.

Но, кого го интересира тактика, кога има таков театар во сала.
Веројатно поттикнат од отсуството на првите виолини (во два правци) во редовите на противничката екипа, домашниот тренер, гледајќи голема шанса за триумф што носи надеж за освојување на втората позиција на табелата (во конечниот пласман), ги зголеми и апетитите и притисокот врз своите играчи. Но, тие не беа агресивни на теренот како што сме навикнати да ги гледаме. Домаќинот не беше на нивото на кое не’ има навикнато. Крајниот резултат: нервоза, обвинувања кон судиите, навреди кон делегатот и поттикнување на публиката да го следи во агресивни и недолични испади.

Многу веројатно, осмислено сценарио за конфликт, кој би донесол пресврт во играта со “будење” на играчите, притисок кон судиите и конечно, вртење на резултатот во своја корист. Легитимно оружје, користено и претходно и видено во многу арени и спортски сали.
Но и неуспешно во случајов, иако за момент се доби впечаток дека рецептотот е погоден.

Го заслужи црвениот картон, прв како тренер.

Впечаток е дека судиската двојка „одигра“ машки. Судиска двојка, која, патем, не е „најдена на улица“ и оваа сезона “свиреше” 5-6 натпревари во елитната ЛШ. Без да го правдаме некого, и таа има на своја душа, две или три одлуки, но во никој случај до таа мера да испровоцира агресија на најголемиот спортист што го имала Македонија.

📸: РК Еурофарм Пелистер

Брестовац 2.0 – новата ера започна!
Во целиот овој дерби-вртлог, свое светло место си најде Давид Брестовац – млад, подобрен и зрел за своите дваесет години. Смирен, самоуверен и фокусиран, тој ја имаше својата прва посериозна улога и минутажа во вистинско супер дерби. Не само што не потфрли – напротив, покажа дека иднината е тука и дека има што да понуди на (нај)големата сцена.

Честитки, Давид! Продолжи по овој пат.

🎥 ДЕЦАТА ИГРААТ, СРЦАТА ДОНИРААТ – ЗА ДНК!

Да резимираме.

Клубот кој галопира кон врвот на македонскиот ракомет – и сè поуверено чекори кон европскиот крем – не смеe да дозволи неколку поединци од трибините да бидат „гласот“ на атмосферата. Особено не кога тие урлаат и се изживуваат покрај аут линијата, давајќи (лош) пример за тоа како не треба.

Клубот што сме го пофалиле безброј пати за организацијата, пристапот и професионалноста, треба да биде светол пример. А тоа значи и културна трибина – особено за децата, кои допрва ќе градат вредности преку вакви настани. Тие не треба да учат од урлачи, туку од принципи. Не смеат тие ликови да станат лице на клубот. А уште помалку на брендот кој стои зад сето ова – бренд што вложува пари, визија и доверба во еден поинаков, покултурен спортски проект.

Во духот на ексцентричната интерпретација на паролата „целта ги оправдува средствата“, добивме уште една „масажа на умот“ од дечкото задолжен за атмосфера во салата. Со музика која треба да го крене адреналинот, а завршува како гњаважа, се трудеше по секоја цена да ни го направи „филмот“ поубав. Но, наместо тоа, како и неколку пати претходно, сведочевме на изживување – покажување мускули пред публиката, според логиката „кој е поверен на клубот и брендот“.

Тотално непотребно шоу – особено за клуб кој, барем на хартија, е организиран и финансиран како по книга. Клуб со сите предуслови да стане фамилијарен спортски бренд, препознатлив по својот инклузивен дух и културен пристап. Алкалоид има шанса да се естрахира од клишеата на спортската сцена, каде што често доминираат фудбалски фан-шаблони, со поделби, знамиња и антагонизам по секоја цена. Овој клуб можеше – и сè уште може – да ги привлече неутралните: оние што не водат битки за тоа дали баклавата е турска или грчка, туку сакаат мирно да гледаат квалитетен спорт. Да мислат со своја глава. И, за разлика од многу други – да платат карта за да бидат дел од настанот.

Натаму треба да „вози“ македонски Алкалоид, кој убеден сум дека нема да го толерира девијантното однесување на одредени ликови во средата.

Фотографија на годината, на која и „должев“ објава

А каде, спортски се движи Алкалоид, се потврди со вчерашната, очекувана и правилна, одлука на ЕХФ, титулата да „слета“ во Автокоманада. Титула со евроспски шмек, која требаше да добие многу поголем публикум, но јужните соседи, не дозвлувајќи да бидат декор на триумфалната забава на Македонците, малку латентно, не излегоа на терен. И тие се сигурно задоволни со ваков расплет, после тешкиот (спортски и секаков друг) пораз среде Атина.

Како и да е, ракометот, преку Алкалоид, го донесе европскиот трофеј дома. Победа што оди подалеку од теренот – во меѓусебните дуели меѓу Македонија и Грција, каде историјата ретко била на наша страна, овојпат видовме триумф и јасна доминација.

Тоа не беше само спортски успех, туку редок момент на превласт што ретко го гледаме во кој било друг сегмент од нашето битисување. Ракометот покажа дека кога се работи темелно, професионално и со јасна визија – резултатите не изостануваат.

Алал вера!

п.с. Утре, во „Јане“ како ретко кога претходно, во еден натпревар е собрана цела сезона, во 60 минути ќе се одлучува кој е „поковник, а кој покојник“ во мак ракометот. Така ти е тоа на овој наш Балкан, можеби успех не се простува, ама и второто место е за осуда и за ќотек. Особено, кога се работи за „вечните“ ривали или „душмани“. Тогаш, среќата, но и тагата се множи со 100.

Се гледаме во распроаден „Јане“, утре во 19.30 часот.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Театар“на терен, шоу без вкус на трибините appeared first on Само Ракомет.

Почитувана моја нацијо, јас гордо ќе кажам дека, овој национален тим, како атипичен пример во сивилото во кое битисува нашата држава во многу сегменти, благодарение во голема мера на најдобриот македонски спортист на сите времиња и вложувањата што ракометот константно ги има преку клубовите во Битола, Скопје, Кавадарци, Охрид…не смееме да го ставаме во иста реченица со флоскулите наведени погоре. За овој наш спорт и оваа национална гордост да биде локомотива за останатите спортови, да биде мотив и поттик дека оваа држава може и мора да ја биде.

Се е добро кога добро ќе заврши – ќе кажеше супер популарниот Бата во култната „Викенд на мртовци“.  Земјата на ракометот, Македонија, по 15-ти пат во низа е на големите собири, од континентален и глобален карактер. Во решавачкиот натпревар, дома пред преполн „Јане“, најуспешната македонска селекција, на крајот и убедливо го совлада директниот ривал за втората позиција, Литванија, за нов пласман на европските првенства, и нов Јануари во кој пост празнично, повторно, главна тема ќе биде ракометот.

ТАЛИЧНИОТ МЕСЕЦ МАЈ И ЈУНАЦИТЕ НА МАКЕДОНСКИОТ СПОРТ

Месец Мај, од пред некоја година клучен, во однос на тоа дека се решава нашиот, но и пласманот на многу други селекции на големите натпреварувања. Месец, во кој е роден селекторот, месец во кој минатата година, наоѓајќи се во супер непријатна позиција, Македонија херојски избори пласман на СП во Хрватска. Паметите, после, онаа бледа игра и убедлив пораз во Торшаван, селекцијата се издигна над „темните облаци“ кои надвиснале и успешно го возврати ударот. Јуначки!

Таличен е месец Мај за нашиот, македонски, ракомет.

А сега назад на штотуку завршените квалификации. Турбулентни. Специфични. (Не)извесни. Победнички.

Група по мерка за нашиот тим. Со еден фаворит од топ 10 и две селекции кои, во однос на сите параметри се благи или апсолутни аутсајдери. Така барем изгледаше на прв поглед. Словенија, во кој состав и да излезе, е фаворит, но не и непобедлива, а Естонија и Литванија, кои не виделе голем настан, во вкупен биланс, би биле совладливи.

НАЦИОНАЛНАТА СЕЛЕКЦИЈА КАКО ЛОКОМОТИВА НА СПОРТОТ, НА СИСТЕМОТ, НА ДРЖАВАТА МАКЕДОНИЈА

Но, ги стартувавме овие квалификации неубедливо и јас би рекол, калкулантски, со убеденост, дури и на секогаш многу внимателниот Лазаров, дека оваа Македонија ќе игра во Скандинавија на стартот на 2026та година. Пишував после првите два настапи тука , а и како гостин на националниот сервис, дека, цитирам: „Македонија, оваа Македонија, без Лазаров (на терен во опрема) и компанија, не е фаворит против никого и никаде, доколку не е тимски силна, а може да „добие“ секого од втор, трет ешалон во светот доколку има дисциплина, доколку е комплетна и има прецизна навигација.“ Се случи Словенија, се случи Кочани, се случи Марко Митев да треба да оди под нож, па и Игор Ѓоргиев, а националниот тим беше пред финалето на квалификациите и двата клучни натпревари во Естонија и дома против Литванија.

Епилогот го знаеме. Прво во Естонија, благодарение, пред се на пристапот (за квалитетот на составот не дискутираме) на нашиот тим, го декласиравме противникот, а вчера, на финалето (за нас и за нив), повторно, покажавме карактер, одлучност, сплотеност, тимски дух, храброст и убедливо заверивме виза за ЕП.

Кога човек ќе направи ретроспектива која би се однесувала на еден краткорочен период, македонската ракометна селекција покажа две различни лица: имено, амбивалентноста на ракометната селекција се  протегаше од една страна, со демонстрирана „релативна комотност и последователно на тоа, се изоставија некои клучни играчи“… до сосема друга страна, кога селекцијата заради фактот што беше „доведена до ќош“ , покажа карактер на бескомпромисност. Ова е наратив како за лекција од книга, за она „што треба и за она што не треба да се прави“, што е настава за во иднина, за сите нас.

Токму во овој контекст, малку сум изненаден од изјавата на селекторот, после натпреварот во „Јане“. Тој наместо да ги урива стереотипите, да го урива деминутивот „Македонче“ заради ваквата стравотна борба, непоколебливост и ефикасен финиш на селекцијата, тој дури и ја подгрева малодушноста изјавувајќи дека „момците, подоцна, покажале карактер што за него е малку чудно за наш менталитет“.  (!?)

Почитувана моја нацијо, јас гордо ќе кажам дека, овој национален тим, како атипичен пример во сивилото во кое битисува нашата држава во многу сегменти, благодарение во голема мера на најдобриот македонски спортист на сите времиња и вложувањата што ракометот константно ги има преку клубовите во Битола, Скопје, Кавадарци, Охрид…не смееме да го ставаме во иста реченица со флоскулите наведени погоре. За овој наш спорт и оваа национална гордост да биде локомотива за останатите спортови, да биде мотив и поттик дека оваа држава може и мора да ја биде. И дека ако имаме вистински лидери (на сите позиции, од РФМ, до селектори, до капитени) во многу други сегменти, можеме и мораме, оваа Македонија да ја направиме попристојно место за живеење.

СТАРТОТ ВО ЗНАКОТ НА БРЕМЕТО И ЗГРЧЕНОСТА ВО ИГРАТА ОД ИСТОТО

А сега накратко за она што го видовме на самиот натпревар против Литванците.

Без некое изненадување во насока на тактичка поставеност и актерите на теренот и во однос на почетната постава, Македонија, под притисок дека мора да „добие“ со минимум два разлика, влезе во натпреварот во комплетен грч. На двете страни на теренот. Спојувајќи ги Мечка и Аларов во одбраната, но и давајќи му задача на Фитиљ на „петка“, зоната не беше доволно длабока и конкретна, или пак, можеби „Свети Никола“ не беше на свое ниво. Во секој случај, Литванците со две три вкрстувања, ја „отапуваа“ нашата острица во зоната, во името на Мечка и Аларов, и „бомбардираа“ од надвор за почетно 0:4. Во таква ситуација, кога нашиот тим не може да се одбрани, немавме ни транзиција, а со тоа ни „лесни“ погодоци.

Од друга страна, на другата страна на теренот, со големо бреме на плеќи, во отсуство на Митев и Ѓоргиев, Филип Кузмановски делуваше нервозно и конфузно, што во одредена мера не врати на оној Фитиљ кога беше доминантно среден бек, а некој друг беше на левата бековска позиција. Јагуриновски иако без технички грешки и испади, не беше доволно конкретен, а Иваноски, иако дебитант (на домашен терен за националниот тим) одигра солиден прв дел, но недоволно за да се подобри впечатокот. Да не се разбереме погрешно, Иваноски одигра над моменталното ниво и искуство и сигурно ќе ја збогати конкуренцијата на таа позиција во иднина.

ОДБРАНБЕНАТА ЗОНА И „ЦРНИОТ ПАНТЕР“ НА ГОЛОТ ГО РАЗБИЈА ПРОТИВНИКОТ

Клучен период од натпреварот. Стартот на втората и цела трета четвртина.

Од клупата влегува „играчот на натпреварот“ од Естонија, Мартин Томовски, притоа бранејќи неколку тешки удари и на тој начин го крева духот на својот состав. Маркоски и Карасманакис влегуваат во ротација во зоната, и даваат свој белег во спречување на бековите на противникот за брзо израмнување и преземање на водството. Серафимов го замени Јагуриновски, а „близнакот“ и Џонов ја коригираат левата страна во нападот. Маркоски со цело свое искуство (но и милион повреди) на себе) одигра одлична, интелигентна, тактички корисна одбрана. Македонија полека се издигнува од „пепелта“. Зенитот на одличната партија на нашиот национален тим, за целосен резултатски пресврт, се случува кога, во зоната 6-0 се составуваат столбот на одбраната Лазаревски и супер искусниот Маркоски, помогнати од Аларов, во комбинација со несовладливиот Томовски, а како резултат на сето она погоре напишано, Литванија е оставена на само 17 погодоци, од кои само 6 во вториот дел.  Комплетно тимска победа, со апострофирање на Серафимов, кој, слично како лани ова време со „фараните“, презеде одговорност, учинокот на Лазаревски, па и Пешевски на „линијата“ и повеќе од потребната помош од Атанасиевиќ и Иваноски како играчи кои никогаш до сега не носеле натпревар во националниот тим. Тоа во напаѓачка смисла, за одбраната кажавме.

Само како потврда на се она што го напишавме во претходниот пасус, во насока дека оваа национална селекција или подобро кажано македонскиот репрезентативен ракомет, не заслужува да се условува со „мала буква“ и во деминутивен контекст. Особено не од некој кој долги години, во најголема мера придонел за тој статус на најуспешната селекција во Македонија.

п.с.

„Црниот Пантер“ се врати!

Овој пат уште подобар и по доходовен. Тежок период е зад Мартин Томовски. Трансфер во Бундеслигата, промена на средина и губење на статусот кој му носеше апсолутна минутажа на голот. После Естонија дома, „избришан“ од списокот патници за Хрватска, човекот или момчето со златна душа, прекрасно воспитан, работеше, чекаше шанса во својот Подстам, го градеше својот идентитет во најсилната лига во светот и веруваше во себе. Се врати да и помогне на државата, без негативна дума, без его и суета. Ги заслужи сите аплаузи и пофалби. Дојде се на свое место!

п.п.с. Македонија ја очекува ждрепката, на 15ти Мај во хернинг, и истата би сакал да ни овозможи реванш над Унгарија и „ферка“ против „фараните“ на неутрален терен.

За уште еден Јануари во кој мак ракометот ќе биде најпребаруван термин на пребарувачот!

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Националната спортска гордост како локомотива на државата appeared first on Само Ракомет.

Во чест на Пасха и именденот на мојот татко, а силно мотивиран од празничната претстава на нашиот Алкалоид во полуфиналето од ЕХФ купот, против силниот Рунар Сандрерфјор, предводен од живата легенда на светскиот ракомет, Бјарте Мирхол, како против тежа на нашиот Кирил Лазаров, на другата страна и пласманот на младите ракометари на Пелистер на фајналфор турнирот во Келн,  по долга пауза се „фатив“ за тастатура. (Пре)многу настани, натпревари, ситуации, за период од неполн месец од како ја напишав последната колумна „после Романците“, а имам чувство како да поминала цела година.

Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија.

Стартува второто продолжение…

СИМБА, МАРТИН И СИЛВА УСПЕШНО ГО ЗАМЕНИЈА РАКОМЕТНИОТ БРУС ЛИ

И конечно, она што е најтазе. Рунар Сандрерфјор е последната препрека на Алкалоид за настап во едно европско ракометно финале. Норвешка екипа која, очекувано демонстрираше сериозно брз ракомет, со минимум технички грешки, но неочекувано беше надтрчана од македонски тим.

Непознаница беше норвешки Рунар, барем за пошироката јавност. Со референца на елиминација на главниот фаворит Олимпијакос, на убедлив начин, со +10 на домашен терен во ¼ финалето и со тренер во сериозен ракометен лик како Бјарте Мирхол, Норвежаните влегоа како благи фаворити, не за првиот дуел, но секако за конечниот резултат во двобојот.

И натаму одеше натпреварот во неделата. Рунар со класична 6-0, тимска зона релативно плитка спрема „шутерите“ на Алкалоид, не премногу висока, но густа и цврста, која бараше многу вложен труд за секој погодок, иако како олеснителна околност, првиот голман на гостите „не се состави со топка“ во првиот дел од натпреварот. Можеби и очекувано беше Алкалоид да има проблем на поставен напад против скандинавски поставена 6-0 зона, но се снаоѓа(ше) тимот и без Марко Митев, особено што треба да се има во предвид зависноста која изминатиот период се создаде од ракометниот Брус Ли. Симба, Силва и Охриѓанецот Иваноски се тие кои го носат товарот, иако во таква ситуација и “леваците” Мартин х 2 имаат право и можност да трошат топки повеќе од вообичаено. Ако за Симба кажавме тоа што имавме, импресионирани од неговите настапи, во оваа ситуација, како фактор Х во победата на Алкалоид го потенцираме зимското засилување на тимот, Мартин Иваноски, момчето кое од прва лига, „скокна“ директно во огнот каде „се печат“ шампионите. „Силни нозе има малиот, но не знае да тренира“ – ќе речеа на заминување на Мартин од Битола. Лазаров иако врши сериозна тортура на малиот, со забелешки и потврда дека „мора да научи да тренира“, ставајќи го на работ на провалија, за притоа да открие дали дечкото има карактер за големи нешта, сепак е свесен дека Иваноски ги оправда очекувањата и во ситуација кога Митев е вон строј, Алкалоид, добива добар тимски Македонски ракометар, кој може да испрати, да претрча и да реализира. Го покажа тоа Мартин и против Рунар, користејќи ја минутажата квалитетно и во функција на тактичката поставеност.

📸: РК Алкалоид

УПОРНОСТ, ТРПЕНИЕ, БОРБА И ФИЗИЧКА ПОДГОТВЕНОСТ ЗА +5 ПРЕД РЕВАНШОТ

Од друга страна Мирхол имаше проблем со зоната на домаќинот, која флуктуираше од 5-1 со Стојковиќ и Џонов како предни, до 6-0 и назад, но во одредена мера немаше проблем со голманите на Алкалоид, кои долго време не „пипнаа“ топка. Сакајќи да ја спушти зоната на Лазаров, и да му даде можност на Рамбо да решава од девет метри или да решаваат одличните пивоти, на асистенција на бековите, Мирхол посегна по формација 7-6, за која Лазаров долго време немаше решение.

Долго во натпреварот Алкалоид беше во егал или блага негатива, во подредена позиција и немаше решение за нападот на гостите, но беше неверојатно трпелив и упорен, барајќи решение, чекајќи ги  Галец и Кизо да “пипнат” топка, да и помогнат на зоната, која беше постојано во -1 играч ситуација, благодариме на формацијата 7-6 на Мирхол. Паралелно со тоа, трчаше рамноправно со скандинавски ривал, чекајќи го моментот кога на  3 и 4  се составија Марко и Тино и кога Галец, конечно спои неколку одбрани во серија, создавајќи солидна разлика, која може многу да значи, а може и буквално ништо да не значи. Видовме од претходно, а знаеме и сме искусиле во минатото, кога гостувале скандинавци и кога сме им гостувале на истите. Во секој случај, уште еднаш се потврди дека Алкалоид е високо тренирана екипа, одлично физички подготвена, тактички трпелива и сериозно уиграна.

АЛКАЛОИД ВО НОРВЕШКА ДА ПРОДОЛЖИ ДА ТРЧА ИЛИ „ТОПКА ПОД ДРЕС“?

Прашањето сега е, дали да се трча во Норвешка или да се „стави топка под дрес“?

Алкалоид има играчи кои можат да „стапнат на топка“, но прашање е дали тоа ќе го дозволат судиите, како на моменти во Автокоманда и дали може тимот, сега, после долго време форсирање брз ракомет со многу погодоци, да „крене рачна“ и да одигра како Металург во времето на Лино.

Едно е сигурно, Лазаров ќе мора да најде решение за формацијата 7-6 на противникот и да се надева на подобар учинок на голманите.

За финалето да го игра во „Борис“, кога веќе полуфиналето се погоди на продолжен викенд. А и Автокоманда, во ситуација кога целта ги оправдува средствата, ја оправда улогата на „добар“ домаќин на Норвежаните. А во финале не чекаа, најверојатно Грците. Се се штима за полн „Борис“ и промоција на нашиот прекрасен спорт.

Честитки за тимот и навиваме за ново финале на Мак ракометот.

📸: РК Еурофарм Пелистер

БИТОЛА ПОКАЖА ТАЛЕНТ, НА ПОТЕГ Е СИСТЕМОТ КОЈ ТРЕБА ДА „ПРОИЗВЕДЕ“ СЕНИОРСКИ ИГРАЧ

Додека го чекаме пласманот во финалето на Алкалоид во ЕХФ Европскиот куп, кадетите или младинците на Пелистер, со пласман на завршниот турнир во Келн за играчи до 18 години, направија одличен резултат и уште поголема промоција на Битола во ракометна Европа. Секоја чест за Мемиќ и Митревски, за начинот на кој се постигна резултатот, со многу играчи вклучени во ротација, каде секој даде свој придонес и се чувствуваше корисен, а со тоа и преку пренос можеше да се види кохезијата која ја има тимот, нешто што го немаат многу екипи во супер лигата. Ако пред турнирот мислевме дека Пелистер е Алем Хоџиќ и останатите (иако бројките зад Босанецот се импресивни), сега може да констатираме дека Пелистер има два, габаритни, солидно технички потковани голмани, за во перспектива, неколку модерни „зналци“ со средна висина на среден и лев бек, кои знаат да бидат досадни 1 на 1 и играат со пивот, десно крило кое утре може да замени на десна позиција со пола супер лига екипи, пивоти кои можат во два правци, кога би биле физички подобро подготвени, лево крило кое треба да се форсира на петка во одбрана итн…

Им посакуваме да бидат квалитетно спроведени низ системот од младинци, преку двојка до прв тим, но по малку плашејќи се од фактот дека од кога знам за себе и за спортот, Македонија ги губи „децата“ на возраст од 17-20 години.

Со надеж дека во меѓувреме нешто се променило.

Честитки уште еднаш за пласманот во Келн, каде фаворитите не поминуваат според планот 😊

п.с. читам деновиве дека ниту еден играч од тие во Романија, не бил земен во националниот тим, генерација 2006-та. Нека не се потресуваат многу, работа, тренинг, посветеност, фокус, амбиција и ќе си дојде се на свое место. (Не)учеството во младинските селекции, во однос на сениорскиот национален тим и ракомет не значи апсолутно ништо!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Алкалоид ќе „трча“ до финале, Битола демонстрираше ракометен талент appeared first on Само Ракомет.

ПАСХА или Велигден, најголемиот христијански празник, кој означува Христово Воскресение. Симбол на верата, и како што самиот збор Пасха или еврејски Pesach, значи „преминување“ од смрт во живот, односно воскресение. За мене лично, некогаш, нај веселиот период од годината, именденот (или визита по струшки) на мојот покоен татко Паско, како своевидна свадба, во домашни услови, на која и претходеше едномесечна „вонредна состојба“ на средување на куќата и подготовка на се што треба да излезе на трпезата.

Честит Велигден на сите оние кои го слават, посакувам здравје, љубов и благосостојба!

📸: РК Алкалоид

Во чест на Пасха и именденот на мојот татко, а силно мотивиран од прексиноќешната претстава на нашиот Алкалоид во полуфиналето од ЕХФ купот, против силниот Рунар Сандрерфјор, предводен од живата легенда на светскиот ракомет, Бјарте Мирхол, како против тежа на нашиот Кирил Лазаров, на другата страна и пласманот на младите ракометари на Пелистер на фајналфор турнирот во Келн, по долга пауза се „фатив“ за тастатура. (Пре)многу настани, натпревари, ситуации, за период од неполн месец од како ја напишав последната колумна „после Романците“, а имам чувство како да поминала цела година.

Поради обемноста на материјалот, оваа колумна  решив да ја напишам во две последователни продолженија, од кои првото продолжение ќе оди денес. Првата колумна ќе го опфати „патувањето“ и патешествијата на Алкалоид во домашниот плејоф, како екипа која ги одигра сите (или скоро сите со исклучок на гостувањето на Пелистер во Охрид) значајни (од аспект на распределба на трофеите) натпревари периодов, а во втората за настапот на „тимот од Автокоманда“ во ракометна Европа, после +5 од првиот дуел со надеж ќе остане „жива“ во Европа и по крајот на април. Исто така, пишувам и за состојбата во мак ракометот и за подвигот на младите Битолчани и пласманот во Келн.

Стартува првото продолжение…

Од последното мое „јавување“ со колумна, стартуваше плејофот, со гостување на Алкалоид во „Јане“, но и во Битола и Охрид, како убава најава за европскиот супер-предизвик против норвешкиот Рунар. Респектабилно густ распоред на квалитетни и важни натпревари дури и за екипа со фудбалски ростер на играчи, во однос на бројност, особено ако се имаат во предвид проблемите со повредите кои тимот од Автокоманда ги има(ше) периодов.

А како се справи овој релативно млад состав на играчи со горенаведениот предизвик?

МАКЕДОНЕЦОТ МОРА ДА ГИ ПОЧИТУВА ОНИЕ КОИ НАПРАВИЛЕ НЕШТО ЗА ДРЖАВАТА

На стартот, во „Јане“ без поддршка од голмани, „испукувајќи“ се што има од својот арсенал, во однос на расположливи зони, Лазаров долго беше во игра, благодарение на двоецот Ѓоргиев – Стојковиќ, но на „нападoт од надвор“, со тешка артилерија, предводена од Борозан и Хорига, не успеа да одговори адекватно и загуби (пре)убедливо. Во игра беше и поради фактот, дека Сињор Милано експериментираше со зоната во која го немаше Аларов, како партнер на Мечка Лазаревски. Кога тие двајца се „споија“, „промајата“ во зоната на „двократниот“ исчезна и се беше полесно или потешко, зависи од која страна на реката Вардар функционираш и твориш.

Нејсе, мојот впечаток е дека Алкалоид играше многу посодржајно во напад, многу повеќе „работеше“ за секој погодок, наспроти индивидуалните решенија на Вардар, игра на сиров квалитет кој го имаат Борозан, Лазаревски, Хорига, Џомба Георгиевски и останатите.

За разлика од „Јане“, во „Боро Чурлевски“ беше друга приказна. На лице место, уште еднаш се уверив во љубовта на Чкембарите кон битолскиот спортски бренд, омразата кон скопјани и „нивната држава“, но искрено (не) ме изненади непочитувањето кон најголемиот спортист кој го имала Македонија последните сто години. Разбирам и ривалство и борба за титула и револт и алергија (или осип на кожата) кон доскорешната ракометна влада, која е инкорпорирана во клубот од Автокоманда, но мораме да имаме мера и граница, особено кон оние што нешто направиле за оваа држава. Па имал тој некој и „лимон“ карактер и амбиција да ги контролира работите во стилот на „узорот“ од Умаг.

📸: РК Еурофарм Пелистер

КОЛКУ КОШТА ДА СЕ ПЛАТИ, ФИТИЉ ДА КЛАВА ГОЛОЈ ОД НАША СТРАНА?

Што се однесува до самиот натпревар, во кој уште пред стартот на истиот судиите што „свирнаа“ или „не свирнаа“, беа главна тема, во ситуација на „лоши“ одбранбени зони на двете страни, слаби бројки на голманите, техниките грешки беа тие кои го носеа Пелистер до сигурна победа. Натпревар на кој Мистер Раул почна „да вади рогови“ и покажува фалинки, да презентира дилетантизам, во ситуација кога со „рацете во џеб“ и директ од кафеана сакаше да му се спротивстави на Кирил Лазаров. Покрај добрата атмосфера во тимот, која Мистер Раул очигледно знае да ја направи, и која не е неважна, не е на одмет овој Пелистер да почне да игра ракомет, надвор од индивидуалниот квалитет на поединци и тактика „ко му иде“. Алкалоид повторно подобро играше на поставен напад, тактички подобро подготвен, одлично користи транзиција и „трча во грб“ на противникот, но нема(ше) играч како Фитиљ на своја страна, за да може „да се прошета“ низ Битола. Убеден сум во тоа.

Прашање за Борзаш, Тајник, Хосни и останатите: Колку кошта да се плати, Фитиљ да клава голој од наша страна?

п.с Битолчани се пред промоција во однос на титулата, иако има уште „за орање нивата“. Но, ова што го видовме во Кавадарци, Охрид и дома со Алкалоид треба да го вклучи алармот, пред да биде касно, во случај на пораз во Автокоманда и победа на лутиот ривал во истата таа сала. Зависноста на тимот ВО ПОЛЕ од еден играч, и незаинтересираноста или не дај Боже, неквалитетот на останатите играчи ВО ПОЛЕ, не е состојба која е посакувана за (нај)големиот ракометен бренд во државата. Толку.

КОГА ТИМОТ НЕМА ВИСТИНСКА ЅВЕЗДА И ИСТИОТ ТОЈ Е НАЈДОБАР ИГРАЧ

„Биљанини извори“, како следна станица на „децата на Лазаров“, пак покажа или потврди уште еден факт. Тимска игра на супер високо ниво, при која „обичен“ (па и оние со изострен вид) гледач на ракомет, многу тешко ќе глорифицира одреден играч, како супер квалитет на тимот од Автокоманда, демонстрирајќи притоа како изгледа тим без ниту една голема ѕвезда, а токму тој, тимот, е најдобар играч. Се разбира Симба, во отсуство на ракометниот Брус Ли, покажа дека зрее во најдобар организатор во мак ракометот, отфрлајќи ги сите сомнежи околу моменталниот квалитет и  споредби со одредени играчи, на негова позиција, кои или играат во неконкурентни екипи или не добиваат минутажа во оние кои се борат за титулата.  Симба континуирано „расте“ и се подобро слуша и извршува тактички замисли на „шефот“. Подготвен е да носи екипа, и ако е нешто добро во лошата повреда на Марко Митев, тоа е принудната ситуација на Ѓоргиев да носи екипа и созрева во сериозен ракометен репрезентативец.

Што се однесува до самиот натпревар, ми се потврди тезата дека Охрид игра најлош ракомет во државата, од засега непознати причини, со многу странски (не)квалитетни ракометари во тимот. Навистина е неверојатно, како тренер како „стариот“, за кој имам супер високо мислење во однос на струка, ја донесе работата, „екипата да не му гине“, да се шетаат по терен и да чекаат да дојде јуни, да соберат арачот и да фатат магла. Немам информација, искрено, но овој тим заслужува минимум -30% од плата. Вакво однесување на странски играчи (па и македонски, да не останеме покуси) може да се толерира само во Македонија, која стана „крава музалка“ за скапи второ и треторазредни странски играчи.

📸: ГРК Охрид

МАКЕДОНСКИОТ РАКОМЕТ ВО ПАТ ПОЗИЦИЈА

Македонскиот ракомет се наоѓа во чудна ситуација. Четири клуба трошат сериозни (за македонски услови) средства на купување играчи, од кои три клуба купуваат едно чудо странци, а четвртиот пазари Македонци кои играат во останатите три клуба. Правилата викаат дека максималниот број на странски играчи во домашно првенство е осум, и од тоа најголем ќар ќе имаат добар дел просечни или млади македонски играчи и супер ветерани, кои ќе наплатат солидно, но и ќе бидат статистичка бројка. Тешко дека голем дел од нив ќе добијат шанса да играат и напреднат, но ќе бидат и тоа како задоволни со примањата, влегувајќи во комфорна зона, каде одговорноста е мала, а примањата солидни. Тоа ќе доведе до намален број квалитетни македонски играчи, кои знаат да понесат одговорност, да добијат и загубат натпревар. Позната дијагноза од македонската кошаркарска сцена!

И се додека на некој „добронамерник“ не му текне да ја тргне „високо“ поставената летвичка од 8 странци во домашната лига.

Тогаш го обравме бостанот!

. . . утре следува второто продолжение со наслов: АЛКАЛОИД ЌЕ „ТРЧА“ ДО ФИНАЛЕ, БИТОЛА ДЕМОСТРИРАШЕ РАКОМЕТЕН ТАЛЕНТ

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post „Патувањето“ на Алкалоид и македонскиот ракометен плејоф appeared first on Само Ракомет.

Веќе задутре, в среда, Алкалоид гостува во „Јане“ кај „двократниот“, во рамките на првото коло од плејофот. Тешка задача, во тежок период за освојувачот на Купот. Многу повредени играчи, неколку навредени играчи, замор и де фокус од домашниот ракомет, на сметка на успехот во Европа. Како благ аутсајдер, Лазаров, оди секогаш на победа, па така ќе биде и овој пат против еден одморен Вардар. Вардар, кој од декември нема одиграно саглам натпревар, како тест на можностите и одржување на тензија во тренажниот процес. Дали тоа може да биде предност или хендикеп за црвено-црните, ќе видиме во среда.

Алкалоид е во полуфинале на Европскиот куп на ЕХФ. Некаде на почетокот на сезоната, како гостин на поткастот кај Виктор од „Само ракомет“, заедно го поздравивме потегот на клубот од Автокоманда, да се повлече пред можноста да игра во Лигата на Европа и да се обиде да стигне далеку во Европскиот куп, и со самото тоа да им овозможи повеќе европски натпревари на младите македонски играчи. Остварениот резултат, со пласман во полуфиналето, но и можноста за освојување трофеј понатаму, ја потврди тезата и одлуката на клубот дека е повлечен вистински потег.

Првпат после 6 години една наша екипа ќе се бори за трофеј во Европа, а поминаа дури 24 години откако една мак екипа, со доминантно македонски репрезентативци ќе игра најмалку полуфинале од еден европски Куп. Последен пат, битолски Пелистер, во сезоната 2001/02 во финалниот двобој од тогашниот Челенџ куп (сегашен Европски куп на ЕХФ) против дански Скjерн, со Наумче, Јоновски, Митков, Темелков, Дивиот, Поповски, Николовски, Димитровски, Калајџиески и останатите, после „домашните“ +7, беше „збришан“ со -17 на реваншот. Само како мала дигресија.

РОМАНЦИТЕ ГО ПОТВРДИЈА СТАТУСОТ НА „ДОМАШНА“ ЕКИПА

Соочен со доста проблеми со повредени играчи, без ударната игла Марко Митев во нападот, Тино Карасманакис во одбраната, без „малиот“ Митев, сеуште недоволно залечените Костески  и Маркоски, малку повеќе заморен и видно нервозен, но и со поволен резултат од првиот меч во Романија, Алкалоид, внимателно го најави реваншот. Критикувајќи ја ЕХФ, начинот на функционирање на овој Куп во однос на ТВ правата и можноста за пренос, жалејќи се на жестокоста на противникот во дуел играта  и санкционирањето од страна на мешовитата судиска двојка, на првиот дуел; македонскиот претставник, повторно избра мудро, во однос на салата во која го одигра реваншот, пред се од спортски аспект. Полната „Автокоманда“ иако не понуди пријатни услови за следење на натпреварот од ваков ранг, ја оправда целта и се покажа како предност за домаќинот, во првите 15-20 минути од дуелот, период кој, реално одлучи која екипа ќе патува во полуфиналето. Романските екипи, слично како и во дуелот на ГРК Охрид со Турда, се покажаа како доминантно „домашни“, и релативно изгубени кога се во улога на гости. Од друга страна не не изненади „не гостопримството“ на Романците, затоа што убаво го паметиме оној натпревар на македонскиот национален тим против Романија, кога легендата Пепи Манасков беше погоден со паричка во глава, а противникот, буквално не претепа на терен.

Затоа се таму каде што се во машкиот ракомет!

Нејсе!

ТАКТИЧКИ ДОБРА ЗОНА, ГАЛЕЦ, МНОГУ ПРОМАШУВАЊА И ГОЛОВИ ОД ТРАНЗИЦИЈА

Алкалоид тактички доминантен, со висока но и фино поставена 6-0 зона, расположен Галец, потпомогнат од над 15 шутеви на гостинските играчи кои не успеаја ниту да ја погодат рамката на голот, со одлична транзиција и доминантно, повеќе „лесни“ погодоци од противникот, убедливо го доби натпреварот. Доста проблеми имаше Лазаров на централните позиции во зоната. Никола Марковски настапи со хронична повреда на половината, без Тино, па Лазаров одлучи да стартува со Савревски и Стојковиќ на 3 и 4. Не се снајде Баја Маре на стартот на мечот и после 4:0, и тајмаутот на гостинскиот тренер, гостите се решија за формација 7-6, на која Лазаров одговори со атипична 5-1 одбранбена формација со Стојковиќ и подоцна Џонов како „индијанци“. Супер изненадување, кое донесе уште повисока разлика на контото на македонскиот претставник. Дополнително, гостите, во првиот дел од натпреварот, доста наивно, сакаа да играат брзо против Алкалоид, екипа која е доминантна во таквиот тип на игра. Грешеа и повеќе од потребно, и му ја олеснија задачата на домаќинот. Останатите 35-40  минути беа само формалност, и можност за уживање на сите кои имаа привилегија да го следат натпреварот во живо. Да не останеме недоречени, нападот (оној поставениот) на Алкалоид беше предводен од Симба Ѓоргиев, играше многу стрпливо, но и покажа многу слабости, кои Баја Маре не беше на ниво за да ги искористи. Сепак, популарниот Симба беше играчот кој командуваше и од кој тргнуваше се во нападот, поддржан од одличниот Александар Петковски.

ПОЛУФИНАЛЕТО ВО „БОРИС“ ИЛИ „ЈАНЕ“, НА ПОТЕГ Е МАКЕДОНСКАТА РАКОМЕТНА ПУБЛИКА

Толку за пласманот на Алкалоид во полуфиналето. Честитки за клубот и сите инволвирани, со надеж дека во следната рунда ќе ги гледаме во „Борис“ или „Јане“. Но, исто така се надевам дека ракометно Скопје (па и цела Македонија), ќе се одважи и ќе покаже почит и поддршка на проектот кој, сакале или не да признаеме, е додадена вредност на мак ракометот.

Веќе задутре, в среда, Алкалоид гостува во „Јане“ кај „двократниот“, рамките на првото коло од плејофот. Тешка задача, во тежок период за освојувачот на Купот. Многу повредени играчи, неколку навредени играчи, замор и де фокус од домашниот ракомет, на сметка на успехот во Европа. Како благ аутсајдер, Лазаров, оди секогаш на победа, па така ќе биде и овој пат против еден одморен Вардар. Вардар, кој од декември нема одиграно саглам натпревар, како тест на можностите и одржување на тензија во тренажниот процес. Дали тоа може да биде предност или хендикеп за црвено-црните, ќе видиме во среда.

Што се однесува до плејофот, супер квалитетен и донекаде интересен, каде што Еурофарм Пелистер, со победата дома над Алкалоид и обезбедувањето на првото место е фаворит за титулата, имајќи предвид дека, покрај тоа што има најдобро пополнет состав, ја има предноста или луксузот, да загуби во „Јане “ и „Автокоманда“. Алкалоид и Вардар пак, мора да добијат натпревар во Битола, како би се надевале на трофеј во првенството.

КУПОТ ТРЕБА ИЛИ МОРА ДА СЕ РЕФОРМИРА. ИЛИ НЕКА СЕ УКИНЕ

Заврши првата фаза од Куп натпреварувањето. Со години предвидливо, во првите фази неинтересно и нелогично, непотребно, покрај регуларното првенство, кое одлучува кој е најдобар во државата. Смислено како натпреварување кое треба да донесе изненадувањ(е)а, да допринесе за популаризација на ракометот во „малите“ места и таму каде што нема „суперлига“, да „однесе“ екипа од втор или, не дај Боже, трет шешир на завршен турнир, истото треба да претрпи реформа. Да претрпи реформа, за да може уште во оваа втора фаза шампионот да гостува во Гевгелија, како празник на ракометот на југот на Македонија, да може Аеродром да направи уште едно изненадување, совладувајќи го Радовиш или да може Прилеп да се надева на завршен турнир и да продолжи, засилено да инвестира во нашиот спорт.

п.с. скратен преоден рок во домашниот ракомет, без можност за носење странци во секој момент. За да не ги „бркаме“ оние кои цела година инвестираат во играчи (па макар и од странство) и да не стимулираме „сезонски работници“ во ракометот.

Се гледаме во среда во „Јане“!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Алкалоид „ги спакува“ Романците и посакува полн „Борис“ во полуфиналето appeared first on Само Ракомет.

Поради семејни причини, пред извесен период донесов одлука да се повлечам од трката. Земајќи ја во предвид темелноста на мојот приод кон било која обврска, приватна или деловна, се одлучив дека приоритет мора да дадам на едно тежишно поле, доколку сакам успех во полн капацитет. Им благодарам на сите кои изразија поддршка, а јас останувам на располагање и на идното раководство на ракометната федерација на Македонија, со целото мое знаење и искуство, да допринесам македонскиот ракомет да го задржи својот статус и да го издигнеме истиот на уште повисоко ниво.

Со одржување на денешното изборно собрание за претседател и ново раководство на ракометната федерација на Македонија, и официјално завршува една ера од раководењето со најуспешната спортска федерација во државата, од страна на голем стопанственик и вљубеник во ракометот. Влегувајќи во националната федерација, во едно друго време, кога државата, преку тогашната Агенција за млади и спорт, даваше минорна поддршка на нашиот спорт, цитирам: „со голем ентузијазам, како огромен љубител на спортот, темелен стратег и се надевам, добар визионер“, имаше задача, пред се финансиски и организациски да ја зајакне истата, да воведе дисциплина во функционирањето, настојувајќи цитирам: „ракометот повторно да заживее и во помалите градови“.

Навраќајќи се на годините пред Мукаетов, мораме да бидеме реални и да посочиме неколку ситуации. Условите на националните тимови, како еден сегмент за кој федерацијата треба да води грижа, се значително подобрени, како кај сениорите, така и кај младинските категории, што особено е важно за нашата држава. Вклучување во систем на квалификации, на дел од машките и женските јуниорски национални селекции, по подолг период на апстиненција, е нешто по што ќе остане запаметена оваа гарнитура. Лобирање и организација на голем број првенства во сите категории, машки и женски, како можност нашите селекции да бидат дел од истите, стекнувајќи искуство, е исто така важен дел од работата на досегашната гарнитура.

Постојано присуство на сениорската национална селекција на големите смотри е исто така белег на времето во кое владееше оваа гарнитура на чело со Живко Мукаетов.

Спомнав во едно мое поткаст излагање, по повод претстојните промени во националната федерација, дека би биле неискрени, некоректни па и нереални, ако кажеме дека се беше идеално во долгогодишното владеење на оваа гарнитура. Тоа е практично невозможно. Затоа, треба да се биде реален и да се потенцира дека, во одредени период, забелешките на клубовите и јавноста, можеби оправдано, беа насочени кон постојано менување на системот на натпреварување, без јасна цел или визија за тоа што треба како бенефит да донесат промените на истиот, потоа снижување на  границата на години за вклучување на децата во систем на натпреварување, развој на ракометот во малите средини, (не)доволно развивање на ПР и маркетинг секторот и како резултат од истото, недоволна присутност на дигиталните мрежи, како сурова реалност и потреба, се сегментите кои бараа поголемо внимание и посветеност.

Нејсе.

Македонскиот ракомет мора да продолжи да се развива и понатаму да го потврдува статусот на спорт број 1 во државата. На тоа треба да работиме заедно, без его и суета, без разлика на тоа кој каква „титула“ има во ракометот. Долги години слушаме како ни треба обединување, во многу сегменти, па и во ракометот, но истото не го гледаме во секојдневното битисување. Македонија има кадар, има традиција, има луѓе кои константно, во текот на целиот период од независноста, вложуваат во ракометот, како во никој друг спорт во нашата држава.

Поттикнат од мојата љубов пред се кон државата Македонија, потоа кон спортот кој ми даде многу во мојот живот, а на основа на целото мое искуство и знаење, кои се акумулирале, работејќи на различни проекти, во различни сегменти, од базата и ракометните школи, турнири и кампови, преку координирање на младите категории, логистика и организација на натпревари во домашно првенство и европски купови, до делот со маркетинг и промоција во делот на спортот, а за доброто на овој прекрасен спорт, почнав да размислувам за начинот како да го ставам во функција на општото добро. Прифаќајќи го фактот дека доколку сакаме да ги менуваме некои работи, да ги подобриме или унапредиме, мораме да бидеме вклучени во системот, а не само од надвор да детектираме аномалии и да нудиме решенија.

За време на целиот мој досегашен работен век во ракометот, успеав да забележам повеќе сегменти кои можат да бидат подобри, на кои треба да се даде посебен акцент и да се поддржат, но и сегменти кои до сега функционирале на високо ниво и истите треба да продолжат да функционираат на исто ниво, и ако има простор да се надградат.

Имајќи предвид просторот кој го имам и вниманието на секој кој ќе ги чита овие редови, ќе нафрлам дел од нив, кои според мене се важни да се „стават на маса“ и за истите, заедно да дебатираме и да го најдеме најдоброто решение.

Систем на натпреварување, вклучувајќи ја темата за намалување на бројот на екипи во Супер-лигата, строги критериуми за учество во истата, силна Прва лига и воведување Втора лига за развој на млади ракометари. Млади категории и помлади пионери во систем на натпреварување. Активирање, но и сериозно реформирање на сегментите позајмица и двојна регистрација, како клучни за унапредување на делот на префрлање на еден ракометар од младинска во сениорска конкуренција. Едукација на тренерски кадар, како главна задача на националната федерација. Промоција и поддршка на ракометот кај децата од најрана возраст и канализирање на истите во школите низ Македонија. Формирање маркетинг сектор во склоп на самата федерација, со задача истиот да биде сервис на постојаните и барање нови партнери на најуспешниот спорт во државата, промоција на ракометот. Поддршка за формирање синдикат за тренери и играчи, како идни преговарачи за условите во кои работат спортистите и тренерите, поставување рамка и подобрување на условите, како истите би имале интерес да инвестираат во своја надградба. Предлог реформа на Куп натпреварувањето, за подигање на интересот и постигнување на целта на постоење на истото. Државната академија во функција на развој и надградба на најталентираните млади ракометари во државата. . .

Поради семејни причини, пред извесен период донесов одлука да се повлечам од трката. Земајќи ја во предвид темелноста на мојот приод кон било која обврска, приватна или деловна, се одлучив дека приоритет мора да дадам на едно тежишно поле, доколку сакам успех во полн капацитет.

Им благодарам на сите кои изразија поддршка, а јас останувам на располагање и на идното раководство на ракометната федерација на Македонија, со целото мое знаење и искуство, да допринесам македонскиот ракомет да го задржи својот статус и да го издигнеме истиот на уште повисоко ниво.

За МакедонЦкиот ракомет!

Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Ракометот да го задржи и унапреди својот статус на спорт број 1 во Македонија appeared first on Само Ракомет.

Македонскиот национален тим како 15 во светот го заврши својот настап на СП. Многу работи се напишаа изминатите денови на таа тема, но главниот заклучок е дека, впечатокот од комплетниот настап е многу подобар од бројката која стои покрај Македонија на табелата која означува пласман на селекциите од  9 до 24 место. 

Добредојдовте во мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ посветена на настапот на Македонија на светскиот шампионат, селекција против која „никому не му беше лесно“ и од која допрва ќе се „тресе“ европскиот и светски ракомет. Овојпат, заради обемноста на мојот пристап, колумната/анализата решив да ја напишам во две последователни продолженија.

Денес следува второто продолжение . . .

МЕЧКА – КОМПЛЕТЕН ПИВОТ, ТИНО, МАРКО И „ЦАР САМИОЛ“ НАДОАЃААТ

Дури петмина понесе во Хрватска Лазаров, што беше (пре)многу за секој вкус. Реално, пола од нив не „помирисаа“ напад, а дел од нив беа тука во мисија да се собира искуство за тоа што следува во иднина. Милан „Мечка“ Лазаревски помина најмногу минути во игра, имајќи предвид дека е „комплетен“ пивот и игра во два правци. Со својот нарав и карактер ја подига(ше) зоната и командуваше со истата. Дуел играта со бековите ја подигна на уште повисоко ниво, и само квалитетен тренинг и силна лига го дели од „крем де ла крем“ играчите. Пешевски одигра одличен турнир, со својот габарит од кој „не се гледа пола сала“, преставуваше проблем за секоја зона, но и проблем за Лазаров кога игра(в)ме со противник како Холандија. Пресметан ризик за супер опција во нападот и менување играч во одбрана. „Кулите близначки“ од Алкалоид, Стојковиќ и Карасманакис беа трн во око на пошироката јавност, која бараше други, поискусни, играчи, да бидат во тимот. Дали Талески и Аларов ќе беа, моментално, подобро решение, како поддршка на Лазаревски на централните позиции, ќе беа факторот Х, кој со Холандија ќе „добијат“ дуел со Стејнс или со Австрија ќе одиграа подобро на таа 7 на 6 на Пајовиќ, е тема за анализа. Но, едно е сигурно, „кулите близначки“ се иднината и тоа никој не може да го оспори. Во тоа „купче“ играчи кои надоаѓаат, не смееме да го заборавиме „Цар Самоил“ Ристески од Пелистер, уште еден ракометен бисер. Никола Марковски, најискусниот наш играч во поле, извонредно ракометно поткован, спортски интелигентен, мирен и сталожен, без еуфорија извршуваше доста „валкани“ задачи во зоната. Покрај годините, неговите инертни нозе (кои ги покрива со сериозна интелигенција во играта) се негови главни „непријатели“. Во секој случај, коректно и на висина на задачата.

ГАЛЕЦ И КИЗИЌ СЕ ИДНИНАТА, „Св. НИКОЛА“ МИТРЕВСКИ ПОКАЖА ВИСОКО НИВО И КОНСТАНТНОСТ

За крај, позицијата која е „пола екипа“, без која ниту еден „генерал“ не оди во војна, онаа ракометна, се разбира. Позиција која исто така беше тема на дебата, пред се поради „исклучувањето“ на Томовски, како голман кој долги години е дел од селекцијата. И ќе биде дел од селекцијата во иднина сигурни сме, затоа што е докажан квалитет, но моментот не е добар за него. Битолскиот ракометен бисер, еден од најголемите таленти во историјата на мак ракометот, го имаше своето деби на големите смотри, како момент кој треба да се нотира, за после 15 години, за Иван Галевски, како еден од најдобрите европски голмани се навраќаме назад на неговите почетоци. Галец има се што треба да има еден спортист, и „глас и стас“, и дрскост (спортска се разбира) и амбиција и фокус. Факторот време не можеш да го „купиш“ и треба да го помине истото, ама на гол, не на трибина. На трибина беше долго време нашиот втор (во оваа низа, не по статус во репрезентацијата) голман, Марко Кизиќ, ситуација која му се закануваше дека ќе го остави во просечноста и дека нема да „намириса“ репрезентација во својата кариера. Од минатото лето е во Автокоманда, добива шанса и истата ја зграби. „Освежен“ е и насмеан, со елан и амбиција да биде број еден во државата. Има се за да „рачуна“ на тоа дека уште 10 години ќе биде во црвено-жолтиот дрес. Одбрани солидно, и видлив е напредок кај него, особено во делот „подигната глава“ и самодоверба, како предуслов за успешен спортист.

И, на крајот Никола Митревски, во улога на „Свети Никола“, улога која од Пелистер ја пренесе во репрезентацијата. Дури и мајка ми дома, преку „малите екрани“ може да забележи какво воспитано момче е Никуч. Имав колумна за големиот „битолски капиталец“, одете на мојата „Читај Ракомет“ на ФБ и ќе ја најдете, таму е се кажано, за каков спортист се работи и најважно, како дошол до таму Никуч. Лазаров, иако пред некој месец, на квалификациите со Естонија и Литванија, го изостави од составот, согледувајќи дека без него, барем, засега оваа селекција не може, оправдано го стави во списокот на патници. Имајќи фактот дека влегува во петтата деценија од животот, покрај квалитет, беше видлива константност и сигурност на голот. Немам намера да трошам повеќе зборови за тоа кој е и што значи Никуч за мак ракометот.

Да резимираме.

НАПАДОТ НА СОЛИДНО НИВО, НА ОДБРАНАТА И ТРЕБА АЛТЕРНАТИВНА ЗОНА И НОВИ ЛИЦА

Нападот, кажавме неколку пати, одигра над очекувано, сегмент кој после ерата на Лазаров, го потенциравме како потенцијален проблем за македонскиот национален тим. Митев е клучен во тој напад, како „ударна игла“ но и како организатор кој го постави Кузмановски на вистинска позиција. Видовме каков резултат даде таа ситуација. Ротација на таа лева бековска позиција со, во иднина, играчки поискусен Павле и големиот талент, Дамјан Митев за уште посилен напад. Калајџиески треба хитно во супер лигата, за да видиме колку може во сениорски ракомет, како иднина на средната бековска позиција.

Зоната, се чини има многу поголем простор за напредок. Недостасуваа(т) алтернативни зони на стандардната 6-0, како дополнителен квалитет на тимот во иднина. Исто така, недостасува(ат) централни дефанзивци со искуство, кои ќе му прават друштво на Лазаревски, во ситуација кога на Маркоски му „истекува личната карта“. Ги спомнавме опциите погоре, и тие што, во моментов  можат, но и тие што надоаѓаат.

Завршувам дефинитивно.

СИСТЕМОТ НА ЛАЗАРОВ Е ТОЈ, ПРИЛАГОДЕТЕ СЕ ЗА ДА БИДЕТЕ „ВНАТРЕ“

Лазаров покажа дека со многу напорна работа, верба и наметнување победнички менталитет и самодоверба, кои ги има на претек, успеа да направи систем кој функционира (зборев за тоа минатата колумна). Неговата иднина како селектор на Македонија е беспредметно да се става на маса и да се дискутира за истата. Таа не беше доведувана во прашање во ’22, ’23 или ‘24 година, а не сега, па и во ситуација кога ќе има промени во врвот на РФМ. Сепак, македонските играчи, и оние кои се „внатре“, тие кои биле претходно, но и оние кои надоаѓаат, мора сфатат дека, системот, додека е Лазаров е тој. Профилот на играчи и карактерот на истите е тој,  менталниот склоп е тој. Ако сакаш да бидеш меѓу “одбраните” мораш да се прилагодиш и ставиш во функција на тимот. Тимот против кој никому не му беше и во иднина нема да му биде лесно!

Честитки за успешниот настап и благодарност за тоа што ја направивте горда Македонија!

Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Бројката 15 ги содржи токму двата броја кон кои ќе целиме во наредните години (втор дел) appeared first on Само Ракомет.

Кога официјалните ИХФ статистики објавија дека македонската ракометна репрезентација го освоила 15 тото место, и направила скок од доссегашното 27 место, не можев да се оттргнам од впечатокот што го имам во мојата меморија, врзано за оваа бројка. Имено бројот 15 означува „манифестација на хармоничност, синтеза на материјата и духот“. Добра метафора , нели? Натаму, бројот 15 истотака означува „силен проток на енергија, извор на сила и соработка“. Исклучителен опис на македонската ракометна репрезентација и освоеното 15 место, нели?

Мојата колумна за настапот на македонскиот национален тим на СП во Хрватска, во две последователни продолженија.

Македонскиот национален тим како 15 во светот го заврши својот настап на СП. Многу работи се напишаа изминатите денови на таа тема, но главниот заклучок е дека, впечатокот од комплетниот настап е многу подобар од бројката која стои покрај Македонија на табелата која означува пласман на селекциите од  9 до 24 место. 

Добредојдовте во мојата колумна „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ посветена на настапот на Македонија на светскиот шампионат, селекција против која „никому не му беше лесно“ и од која допрва ќе се „тресе“ европскиот и светски ракомет. Овојпат, заради обемноста на мојот пристап, колумната/анализата решив да ја напишам во две последователни продолженија, од кои првото продолжение ќе оди денес . . .

„Оваа Македонија има глава и опаш, ама има и свој лимит“ – беше еден од моите заклучоци во најавната колумна за ова СП. За овој првиот дел, сите видовме дека е така. Впрочем, не можеш ти во континуитет да одиграш на високо ниво, без (поголеми) амплитуди во играта, во однос на подеми и падови, да бидеш во игра, на речиси, сите натпревари, ако не било тоа така. Но, многу поважно од тоа, македонската јавност можеше да забележи дека не постои убаво исцртана граница, која ќе го покажува лимитот на оваа селекција. Тој е во моментов, непознат, а на истиот му се дава добра прогноза.

Слично или, да не речам, идентично како во таа 2009-та, на која постојано се навраќаме, јавноста овој „успех“ на машката ракометна селекција го прифати како освојување на одличје, но и со измешани чувства. Жалење за тоа дали можеше да се оди уште погоре во нокаут фазата, но и огромно задоволство од фактот дека шанса за таков пробив нагоре овие момци на Лазаров ќе имаат веќе на следните две големи смотри во ’26 и ’27-ма. На едно мое гостување на ТВ, најавив дека најдобрите игри и воедно пласман на оваа селекција, составена од две или три генерации, ќе биде за две години. Здравје…

„ФИЛИП ОД МАКЕДОНИЈА“ КАКО ВИСТИНСКИ КАПИТЕН, „БЛИЗНАКОТ“ МОРА ДО ПОГОЛЕМА МИНУТАЖА

Македонија, сеуште, додека го пишувам овој текст, после долги години, повторно го има најдобриот стрелец на едно првенство во името на Филип Кузмановски. „Филип од Македонија“ заслужи, со својата игра и однос, да биде „прв на тапет“ во оваа моја мини анализа. Беше единствен лев бек кој и пред првенството го ставивме во групата на „разбивачи“ или играчи кои можат да погодат од „надвор“. Но, исто така во добар дел од најавите и анализите, Филип беше посочен како играч кој ја има „најдобрата индивидуална полу контра“ во светот на ракометот. Лазаров му ја даде и улогата да „решава“ играч повеќе и иако нашата селекција не блескаше во овој дел, нашиот Филип високо котира на листата на асистенции. Баравме селекторот да го заштити Филип од сопствените „жолти минути“, а можеме да кажеме дека или селекторот беше супер успешен или Филип го најде лекот за истите. Едноставно, без забелешка на се што направи за тимот.

Павле Атанасиевиќ е играчот, кој носеше голем товар на грбот, менувајќи го со години стандардниот Талески, на таа позиција и коментарите поврзани со (не)присуството на Талески на СП. Доби шанса „на лажиче“, но покажа жар и потенцијал. Неговиот пристап и физички предиспозиции никогаш не биле спорни, но ќе мора да инсистира на поголема минутажа, да решава натпревари, за во иднина од него да можеме да очекуваме нешто повеќе од краткотраен блесок, еден потег и слично. Убеден сум дека имаше место за него, во одреден фаза во нашата зона, кога ни требаше агресивност, брзина и борбеност. Времето работи за него.

„БРУС ЛИ“ И „СИМБА“ ДВА РАЗЛИЧНИ ДЕЛОВИ ОД МОЗАИКОТ НАРЕЧЕН СРЕДЕН БЕК

Средните бекови, во името на Митев и Ѓорѓиев беа убава приказна на ова СП. Иако, на стартот јавноста (пре)многу очекуваше од „Брус Ли“, на кој противниците му „подарија“ многу внимание, одигра одличен турнир, уште повеќе потврдувајќи ја тезата дека тој ќе биде „моторот“ на „новата Македонија“. Храбар, одлучен, играч кој знае и многу често сака да одигра за себеси, многу придонесе за настапот на Кузмановски (кој долго време беше форсиран на среден бек), но од неговата одлична дуел игра ќар имаше и „цртата“, а и десните бекови. Искуство и трпение ќе треба да добие со секој нов натпревар. Од друга страна, популарниот Симба, трпеливо чекаше на секоја шанса, секоја минута, одигрувајќи без грешка, ставајќи се себеси во функција на останатите (пивотите пред се) свои соиграчи. Во иднина мора многу да работи на делот од играта каде треба да биде опасен по голот, од полу дистанца, како би си обезбедил себеси простор „за оперирање“ во зоната на противникот.

„СИДРОТО“ НА НАЦИОНАЛНИОТ ТИМ ВО ДВА ПРАВЦИ

Десната страна на нашиот тим, онаа бековската, со, официјално, три решенија во Велковски, Серафимов и Јагуриновски, беше најавена како позиција од која нема да очекуваме чуда, но и дел од тимот кој треба да „испрати“ игра, да валоризира „вишок“ создаден од левата страна или средните бекови, да „вработи“ пивоти и одигра многу важна улога во одбраната, на позиција каде противниците беа најсилни … И оправдаа богами. Трансферот во Алкалоид, на двајцата Мартиновци ги направи посилни од физички аспект, издржливи, но тактички поквалитетни. Нивната техничка перфектност никогаш не била доведена во прашање.

КОСТЕСКИ ИМПРЕСИВЕН, ЏОНОВ И ПЕТАР КОРИСНИ ЗА ТИМОТ

За крилата… Во ракометот секогаш потценети, а за нашата игра, многу важни. Бираше мудро Лазаров, но и со многу доверба спрема Костески, како тазе вратен на терен после повредата, младиот и уште доволно незрел „близнак“ од една страна и поли валентниот Џонов, бек во „кожа“ од крило, како втора опција. Не гледајќи во конкретна статистика, впечатокот е позитивен. За Костески во однос на напад, каде беше безгрешен и покажа одлични физички перформанси, поминувајќи доста време на терен, а за Џонов и Атанасиевиќ како „комплетни“ крила, кои играат на позиција пет во одбрана, одморајќи ги „главните“ играчи во нападот на Македонија. Кога може Данска да даде жртва со Киркелоке, може и Македонија со Џонов.

(продолжува утре)

МЕЧКА – КОМПЛЕТЕН ПИВОТ, ТИНО, МАРКО И „ЦАР САМОИЛ“ НАДОАЃААТ

Горан Ѓоргоноски

Авторот е поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Бројката 15 ги содржи токму двата броја кон кои ќе целиме во наредните години appeared first on Само Ракомет.