Пелистер со отворени прашања, Алкалоид во дилема за правецот, Вардар и Охрид во битка за трофејот

Поминале повеќе од месец дена од мојата последна колумна, тука на „Читај Ракомет“ делот резервиран за мои думи околу најуспешниот спорт во државата Македонија.

Многу работи се случија, а ние (или јас!) не секогаш можеме да евидентираме во колумна, што следиме и размислуваме. Имам чувство, како пишаниот збор да го „губи здивот“, во однос на видео анализите или т.н поткасти, кои на Јутуб, како најнормална работа, во чекор со тоа што го овозможува технологијата, последната година-две, се намножија. Во секој сегмент. И ние ќе застанеме во редот, во посериозна форма. Наскоро.

Телефони, интернет, Инстаграм рилс, Ти-Ток, тешко се создава фокус за читање повеќе од десет реда текст. Од друга страна, оние кои напишале барем еден (поголем) текст, знаат дека не е ист изразот, тука на тастатура и пред камера. А и стомакот (пред пишување) реагира на друг начин. Да не зборуваме за потребата која ја чувствува човек…

Нејсе. Ми лежеше на срце или душа, па викам да го споделам, може не сум сам во впечатокот, чувствата или потребата за ваков одраз (или израз беше), кои ги имам.

Завршница на Купот на Македонија во машка и женска конкуренција. Настан кој, според мене, треба да биде празник на ракометот, со полна сала, неколку шанкови, музика на убаво време, насмеани лица (и разочарани секако!). Убава локација, фанови од сите страни од каде има учесник на завршниот турнир….Ајде другпат.

Денот кога ќе се подели титула. Една од оние двете (без намера да ги ставам на исто ниво!), кои служат, или за потврда на се што е сработено, или како утеха дека не било се толку лошо.

ОСТАВИ ГИ ДРУГИТЕ ДА БИДАТ НАЈДОБРИ, ТИ БИДИ КОРИСЕН ЗА РАКОМЕТОТ

Имајќи предвид квалитетот на екипите, и пред се меѓусебната израмнетост на четирите екипи, може да ни позавидат многу поразвиени земји. Па и Германија, каде Фуксе и Магдебург, вчера, на тамошниот фајнал фор,  играа со екипи од втора или трета категорија, што покажува дека целта е исполнета, па некоја „таква“ екипа да дојде на (нај)големата сцена, но и покажува многу сериозна ширина, во однос на квалитетот на екипите во првата, па и втората Бундес лига. Како потврда на се претходно споменато, вчера европскиот првак „се сопна“ во полуфиналето, а „лисиците“ едвај дојдоа до истото. Целата филозофија и убавина на ова натпреварување. Надополнето со се што НЕ видовме во Струмица, а го спомнавме погоре во делот за полна сала итн итн….

Реално очекувавме поголема неизвесност во полуфиналето. За вториот дуел некако и можеше да се очекува, дека во втора, трета фаза, Алкалоид „ќе падне“, имајќи предвид неколку фактори: одигра пред три дена сериозно квалитетен и напорен дуел, кој го загуби од Пелистер, има многу проблеми со отсуството на суспендираниот Мартин, повредите на Тино, Симба, а особено Брус Ли, па и на крај на краевите, во моментов е за нијанса (или две!) по неквалитетен, барем на хартија, во однос на Џомба, Мечка, Гигов и дузина легионери со репрезентативно педигре. Вардар, со цврста и гранитна одбрана и индивидуален квалитет на поединци (читај Малус!), кои се над нивото на овдешниот ракомет, на крајот и со солидна разлика, го „попрати“ тимот на Лазаров дома. Дома, каде имаат многу за мислење и преиспитување, за насоката по која сакаат или за насоката по која „друштвото“ ги принудува да се движат. Затоа што, вака, со наши деца, на кои им даваат шанса да се развијат, тешко ќе си „го мерат“ со останатите екипи од големата четворка, кои имаат двоцифрен број странски играчи. Се надевам дека ќе опстојат, но и дека Македонија (онаа ракометната де!) ќе ја цени и валоризира развојната компонента, која ја има Алкалоид, како нужна потреба, заедно со Бутел, Пролет и Тиквеш да бидат, поголеми или помали, „лостови“ за нашите играчи да „скокнат“ во, моментално побогатите (не по буџет само, туку и според фокусот, каде се троши истиот!) клубови во Македонија, но дај Боже и странство. Да ги остави другите да бидат „најдобри“, а тој (Алкалоид де!) да биде најкорисен.

КОГА ПОБЕДАТА ЌЕ ГИ ПОКРИЕ РЕАЛНИТЕ ПРОБЛЕМИ, СМЕТКАТА ЗА НАПЛАТА СТАНУВА УШТЕ ПОГОЛЕМА

Ако за второто полуфинале очекувавме, за она првото, во никој случај, барем јас не очекував, Охрид да се „прошета“ по терен и на, сеуште, актуелниот шампион, да му одржи лекција по ракомет, однос на терен, дисциплина, тактичка поставеност и СВЕ. Очекував оној триумф, со враќање од мртвите во Автокоманда да донесе нов импулс кај шампионите, ама не, како и многупати до сега (а тоа на 7 јуни лани беше најконкретен пример) Пелистер, со победа само ги покрива проблемите, оставени или создадени од луѓе кои или немаат визија или немаат сила во клубот, или едноставно не им е гајле.

Охрид, со многу цврста, но и хомогена одбранбена зона, која имаше комуникација, меѓусебна поддршка, но и добра тактичка поставеност, поддржана од Филиповиќ на голот, го принуди шампионот (или го остави можеби најкоректно) на едноцифрен број постигнати погодоци, а вториот дел веќе беше стартуван. Доволно плитка пивотот да нема простор за „оперирање“, доволно длабока да не може Фитиљ или Павле да бидат слободни во шутот од надвор и доволно хомогена и густа, секоја грешка на соиграчот да може да се „покрие“ соодветно. Она што помина „го собра“ голманот и завршена приказна. Техничките грешки, недисциплината и „вољниот моменат“ им се гратис на Битолчани, и за тоа „се јаде“ 50% од плата, затоа што нема друг начин да им се „оддолжи“ човек на група играчи кои со паметот веќе се во клубовите, со кои потпишале соработка за следната сезона или истиот (акалот де!) го пуштиле на пасење, после добро завршена работа и обновување на договорот и уште една година „товарење магарето“ во конзулска Битола.

Знам, после ова пак ќе бидам „на добар глас“ во мојот омилен град, ама додека пишам и имам свест, ќе се борам против странски (па и домашните нема да бидат поштедени!) играчи кои „лешинарат“, неквалитетни ракометари или луѓе, од кои ниту можеш да направиш „рол модел“ (пошто се или во кафеана или на кафе на Широк или кладилница) за децата кои доаѓаат. И тоа апсолутно не важи само за Битола. Таму ракометот е религија и затоа и мене ми е најважен. Скопје е големо, а ракометен Вардар или Алкалоид се „капка во морето“ од клубови и настани, а Охрид е на самиот почеток и „напред му е зимата“, во однос на притисокот на локалната, (не)ракометна, јавност.

ЦВРСТИ ЗОНИ, ЛУЦИДНИ НАПАЃАЧИ И ГОЛМАНИ КОИ (НЕ) РЕШАВААТ НАТПРЕВАР

Охрид-Вардар или Вардар-Охрид. Годинава одиграа три (според односот кон истиот) натпревари, со можеби, различни состави, особено Охриѓани, кои низ текот на сезоната донесоа засилувања во името на Јагуриновски, Борозан, Прибетиќ, Филиповиќ и секако, „јаготка на шлагот“, Јапонецот Јасухира. Не е ова истиот Охрид кој тесно загуби во „Борис“ на стартот на сезоната. Но, не е ни Вардар. Бразилецот Да Силва и особено Мечка Лазаревски се нови лица во составот, кои ги немаше есента, од различни причини.

Што да очекуваме или посакуваме?

Супер интересен натпревар, 6-0 зони, многу слични по формација, со нијанси кои не би требало да го одлучат натпреварот. Изненадување во однос на промена на зона е можна, со Лијапис или Тузолана како предни играчи на 5-1 формација. Не е нелогично, особено кај Охрид, ако се има предвид влијанието на Малус во нападот на „двократниот“. Вардар е за нијанса посилен во зона, Охрид е покомпактен и подвижен. Два голмани со сличен квалитет, каде никој нема предност. Напад со Малус, кој прав(и)еше што сака, барем со дефанзивците на Алкалоид, претходно Пелистер или во Европа. Потентна бековска формација со доза недисциплина во Хорига и Митровиќ, но и многу стабилност и промисленост во Да Силва и Боно. На „црта“, ако Мечка е како што треба, Скопјани се во блага предност. Нападот на Охрид, е приказна сама за себе. Делува како оној европските шампиони на Вигерт . Особено, сега со „самурајот“ во составот. Мојот омилен Стрмљан, со д-р Јагуриновски и Иванковиќ како една варијанта, каде овој третиот може и од „надвор“ и онаа по опасната (но и непрактична за два правци игра!) со Јасихура. Многу трпеливо, прецизно, технички и тактички дотерано. Знаат што сакаат, имаат дуел игра и одличен пренос на топка. Искусни крила и пивот кој повеќе работи за нив, отколку за себе, како нов тренд во ракометот. Борозан и Петриќ немаат пристап во игра каде титулата е влог, барем според мене.

Резимирам.

Вардар има габарит, снага и широк ростер, кој во напад може да „разбие“ од надвор но и да оди директно на човек, еден на еден, каде е многу силен, а Охрид има компактност и меѓусебна соработка во зона, а во напад, каде е многу трпелив и креативен, ќе напаѓа простор помеѓу, за нијанса по спорите играчи во зоната на противникот, со брзи нозе, супер техника и многу ракометно знаење. Голманите, можат, но не би требало да го одлучат натпреварот. „Двократниот“ е фаворит со 60-40, но секоја недисциплина и избрзаност на задната линија на Скопјани, тимот од градот покрај најубавото езеро немилосрдно ќе го казни. Мотивација не би требало да им недостасува на овие вториве, и во однос на прва титула во своите витрини, а ниту финансиска, верувам.

Наше е да уживаме и да анализираме.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Охрид посакува и верува, Вардар (не) дозволува Куп-трофејот да замине од Скопје appeared first on Само Ракомет.

Прашањето кое се наметнува е кој е авторитетот кој треба да ја продлабочи дисусијата по ова прашање, да направи детална анализа и да синтетизира одговор во вид на национална стратегија за наредните 5,10 ако не и 20 па и повеќе години.

На 23 февруари во Скопје во организација на САМО РАКОМЕТ а под покровителство на Ракометната Федерација на Македонија, се одржа втората по ред Ракометна Панел Дискусија.

Дискусија поделена во три тематски различни сесии.

ВТОР ДЕЛ Развој и промоција на ракометот и врската со училишниот спорт, или каде почнува создавањето на играч?

Кога и како почнува љубовта на младите кон ракометот. Зошто при изборот на спорт ракометот е на прилично ниско 5 или 6 то место? Како најпопуларниот спорт да стане прв избор. Во втората сесија панелисти беа Филип Миркуловски легенда на македонскиот ракомет, сега на функција Координатор на машки ракометни селекции во РФМ, Влатко Тасевски генерален секретар на РФМ, Горан Ѓоргоноски коорднатор на проектот Ракомет за секое дете и Елена Мицковска претседател на Федерацијата на училишен спорт.

Погледнете…

The post Имаме Лига на Шампиони а немаме база, Словенија нема Лига на Шампиони но има база… appeared first on Само Ракомет.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

Нема одмор за ракометот во овој период на годината, барем не за оние играчи кои играа на последното ЕП, или било кое континентално натпреварување. Нема пауза и за љубителите на ракометот. Европа, односно лигите низ Стариот континент, се веќе назад на терен, а таков е случајот со Македонија. Викендов, официјално заврши регуларниот дел од македонската суперлига, нашите претставници во европските купови одиграа по некој натпревар, а распоредот кој истите го имаат пред себе е сериозно густ.

МАКЕДОНСКИТЕ ЕКИПИ, ПАДНИ-СТАНИ ВО ЕВРОПА

Пелистер, со „стариот“ како нов тренер, во бледа игра, против силен противник, стартуваше со пораз, во пролетниот дел од ЛШ. Зависност од еден играч во поле, и неколку просечни странци, недоволно за нешто повеќе во елитното натпреварување, особено кога во Битола гостува, забревтан противник како Висла од Плоцк, екипа која годинава ќе „пука“ високо. Видовме изјави од типот „да имаше баба м….а, ќе беше дедо“, но реалноста на терен беше различна. Барем јас ја видов таква.  Вардар се „удави“ во Лисабон, иако стартот на натпреварот ветуваше друг епилог. Стручниот штаб, наметна ракомет кој треба да го условиме како модерен, трчаше во два правци, и… помина како што помина. Со 15 одбрани од голман, но и 22 технички грешки, прими 40 погодоци, и си ја искомплицира работата за пласман во следната рунда. Спортот е таков. Една ластовица не носи пролет, и во однос на пораз, а и во однос на триумф. Најважно е фактот дека Вардар има шанса за поправен, уште утре во „Јане Сандански“.  И на крај, Охрид, во купот, кој лани го освои Алкалоид, во два натпревари демонстрираше моќ и се пласираше во ¼ финалето. За жал, иако и не е неочекувано, оваа фаза Охрид ја помина без ТВ или било каков друг пренос. Зборувајте ми за промоција на ракометот. За ЕХФ и нивната зачмаеност и закоравеност.

📸 РК Алкалоид

ДЕРБИТО ОДАМНА ГО НАДМИНА ГАБАРИТОТ НА САЛАТА ВО АВТОКОМАНДА

Домашната лига е друга приказна. Приказна сама за себе. Квалитетна и, се надеваме, до крај неизвесна. Барем посакуваме да е така, иако резултатот од саботата, во скопска Автокоманда, не вика така. А таму, во една мала сала, недоволна, неадекватна и недостојна (според капацитет) дерби натпревар одиграа два конкуренти за највисок пласман. Претесна да ги прими сите љубители на ракометот. Претесна да биде подлога за (по)голема приказна за тимот кој ги има сите предуслови да ги освои неутралните љубители на ракометот во Скопје, па и пошироко. Претесна да создаде модел за нешто повеќе од спорт, да создаде настан, содржина за публика од 7 до 77. Штета.

А сега за тоа што го видовме на терен. Два екстреми во однос на политика на клубот. Екипа, која, во одбраната стартуваше без ниту еден Македонец во тимот, насочен кон победи и трофеи. Овде и сега. И тоа е нормално за голем спортски бренд, од кој се бара, повторно да ја покорува Европа и да биде апсолутен владар во домашната лига.

И на другата страна, една развојна екипа, со многу домашни играчи, која, сеуште пркоси на трендот, во однос на бројот на странски играчи во тимот и задоволување на апетитите на луѓето кои го водат и финансираат клубот. Прашање е до кога ќе издржат, ќе опстојат, на својот став, да бидат инкубатор на новите македонски репрезентативци, а на сметка на тоа, да „голтаат кнедли“ и им се заканува оваа година да бидат позиционирани на четвртата позиција или читај последни. Не е ништо ново ако кажеме дека Алкалоид е на раскрсница во однос на прашањето, повеќе квалитетни странски ракометари во ростерот.

📸 РК Вардар 1961

ВАРДАР НА ИНДИВИДУАЛЕН КВАЛИТЕТ ДО МНОГУ ВАЖНИ БОДОВИ

Накратко, видовме пресликана, од ЕП, 5-1 зона со Стојковиќ на преден кај домаќинот. Зона, која, во први 15 минути немаше поддршка од голман, но и немаше цврста и подвижна компонента на централната позиција, за разлика од оној натпревар со Португалија на ЕП, каде (не)среќно, во рана фаза, го загубивме најискусниот ракометар во тимот. Овој пат не беше така, Аларов не доби шанса, барем принудно, да одигра на таа позиција и резултатот беше, извлекување на предниот играч во зоната на една и друга страна и игра еден на еден на Маркоски во добар залет. Епилогот го знаеме. Влегувањето на Кизиќ и надреалниот учинок, на краток период, и паралелно со тоа, две корисни измени во нападот преку Велковски и Ѓорѓиев како и „симултанката“ на Борзаш, го врати Алкалоид во игра.

Вардар на другата страна, во одбраната со Јанковски и Хорига како централни бранители, и Милан Мечка Лазаревски, како повратник во тимот после повредата,  како тотален напаѓач, покажа дека е исклучително цврст, барем за „наши услови“, но и доминантен во дуел играта, на двата дел од теренот. На индивидуален квалитет, во игра еден на еден и два на два, лесно доаѓаше до погодок, против кревката и на одредени позиции, инертна зона на противникот. На моменти и прелесно. Алкалоид, благодарение на Кизиќ, побрзата игра на поставена зона со Ѓорѓиев, Иваноски и Митев и брзата транзиција после (не)примен гол одржуваше рамнотежа против, квалитативно подобрата „легија на странци“ и се одржуваше во живот буквално до последната минута од натпреварот.

📸 РК Вардар 1961

СТРАНЦИТЕ (ТРЕБА ДА) СЕ ДОДАДЕНА ВРЕДНОСТ, НО МАКЕДОНЕЦОТ Е ЛИДЕР НА ТЕРЕН И ВО СОБЛЕКУВАЛНА

Вардар не одигра на очекувано ниво, што покажува и фактот дека, Чупиќ, можеби и непланирано, во вториот дел, го активираше Лазаревски во два правци, што беше еден од клучните моменти. Популарниот Мечка, без разлика на моменталната натпреварувачка форма, која се очекува да оди во нагорна линија, и одредени грешки во зоната, покажа и докажа дека е „врховен командант“ на екипата, во секој сегмент и во секоја смисла на зборот, подигајќи ја борбената готовност на тимот. Во тој сегмент, можеби не како статистички, видлив податок или бројка која „боде очи“, но секако, како поддршка и стабилност за тимот, важна улога одигра и капитенот, Гоце Георгиевски.

Со должна почит и восхит кон високото ниво на квалитет, кој го демонстрираа Јака Малус и Дмитро Хорига, како играчи се доведени од надвор токму затоа, да го подигнат квалитетот на тимот. И така треба да биде, играчите од надвор да бидат додадена вредност, а не „навивачи“ од трибини.

Милан Лазаревски „сервираше“ ладна одмазда за Кралот и, по пензионирањето на Гоце Џомба Георгиевски и „војводата“ Стоилов, ќе биде уште едно од „децата“ на Металург, кој ќе го (пред)води „двократниот“, на терен, на трибина, во соблекувална.

Како карма што ги следи вардарци, играчите „од надвор“ да носат победи и титули, но лидерството, на терен и во соблекувална, да му припаѓа на Македонецот, кој и понатаму (ќе) го обликува карактерот на Вардар.

И не постои ништо лошо во битието на таа карма, едноставно, тие играчи се Македонци, Мејд ин Мацедониа, што дава нова верба, нова надеж и уште поголема љубов кон Вардар, како национален бренд, но и кон македонскиот ракомет, воопшто.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Мечка „сервираше“ ладна одмазда, Вардар на сиров квалитет до триумф во Автокоманда appeared first on Само Ракомет.

Данска го потврди статусот, Германија системот, Хрватска со Дагур го извади максимумот, а Македонија е таму каде што треба да биде, со задача да опстане, да се модифицира и да се надгради. За општо добро.

Нема ништо гнило во државата Данска. Барем во однос на нивната национална гордост, ракометот. Земјата која успеа да го победи фудбалот (барем ние така се „филмаме“) на локален терен е нов европски првак, обединувајќи ги сите титули во нашиот спорт, од олимписката, преку светската, а од пред некој ден и европската.

Традиционално, на моето последно писание за едно големо натпреварување, љубам да „фрлам поглед“ назад, на самиот почеток, кога сме пишувале за тоа што може да очекуваме, кој е кој, каде се нашите во таа приказна и каде ние, како нација сакаме да ги видиме. Но, и да погледнам напред, колку што ми дозволува окуларот.

Добредојдовте во мојата завршна колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржуваше во Скандинавија.

Оние што ме следат тука во овие редови, напишани за спортот кој го сакам, спортот кој ме задолжи и ме моделираше, знаат дека мојата почетна колумна беше во два дела, посветена на „сите останати“ и Македонија, како нашето најважно. Накратко, колку што може да се биде, ќе фрлиме опуљ (архаичен струшки израз за поглед!) на се што се случуваше.

ГИТСЕЛ Е ЛОКОМОТИВАТА, ГЕРМАНИЈА Е ПОСТОЈАН МЕДАЛИСТ, СИГУРТСОН Е ИСКУСЕН „ЛИСЕЦ“

Данска, ја потврди прогнозата за финале и уште еден чекор напред. Демонстрираше сила и доминација, но и ранливост. Дали некој ќе може да и се спротивстави следните 6-8 години? Се надеваме дека може, заради задржување тензија на големите натпреварувања. Гитсел е број еден. Ова е негово време. Ако се прашувавме, за време на турнирот, зошто игра по 58 минути, на веќе „добиени“ натпревари, јас лично мислам дека се работеше за желба да се соборат што повеќе рекорди, во однос на погодоци. Можеби е егоцентрично или ризично, но апсолутно никој не може да му забележи, после се што направи и во иднина, допрва ќе прави за својата земја, но и за светскиот ракомет. Тој е нашиот билет во комерцијалните спортови. Глобална ѕвезда, која може со себе да го повлече ракометот нагоре. Данска, со и без Матијас Гитсел не е иста селекција. Високиот ритам (на секое поле) и начинот на игра,  не му одат во прилог, но времето ќе покаже.

Германија го потврди напредокот. Зрее генерацијата која „хараше“ по јуниорските првенства, изминатите две до три години, сериозно поддржана од Волф, Гола, па и од нестабилниот, но супер квалитетен и атрактивен Кнор. Оваа селекција, гарантирам, ќе земе медали на следните 5-6 големи турнири, без исклучок.

Хрватска потврди дека ракометот не е само тактика и техника, туку дека има нешто и во обединувањето, сплотеноста, срцето и гордоста. Неверојатен набој, борбеност и меѓусебна поддршка, вредности што со децении ја красат најуспешната балканска ракометна селекција.

Но мора да се нотираме и моментот кога „големиот“ Дагур, како странец, застана на кормилото на „коцкастите“. Човекот го подигна националниот набој до крајни граници, како учебник што треба да се изучува, покажа врвни квалитети во менаџирање со ресурси, верба во јасна тактичка поставеност и создавање силна тимска атмосфера. Најважно – застана во одбрана на своите играчи, на тимот и на ракометот пред највисоките инстанции, со што ја доби нивната целосна доверба, наклонетост и почит.

Истите тие играчи беа подготвени да „(из)гинат“ на терен, за државата, но и за „шефот“.

Би било наивно да се помисли дека Сигуртсон своето шоу на прес-конференцијата пред полуфиналето го одигра случајно и исклучиво од чесни побуди за заштита на своите, и некои идни репрезентативци, од која било држава.

Не е толку стар, колку што е искусен лисец тој Дагур. Секоја чест!

Србија, сеуште не е за „велике ствари“, барем не засега, со 15  дена тренинг, под палката на „ел команданте“. Споменавме, пред ЕП, има голман(и) и пивоти за сериозни дострели, но бековите се тие кои го „водат орото“. Тука не беа ни комплетни, ниту конкурентни. Ако е нешто добро, големиот ракометен бисер, кој „цицаше“ ракомет во скопски Металург, го реализираше својот сон, а и сонот на Војводина (која го наплати тоа!), потпишувајќи договор со унгарски Веспрем. Србија со сигурност ќе го подигне нивото, на сите селекции (имајќи предвид дека Раул е задолжен за целиот процес), но дали ќе биде доволно во краток период да ја „прескокне“ Унгарија, како виза за СП во Германија, ќе видиме.

Видовме неспремна Шведска, и обезличена Франција, „здрав“ Исланд и потентни Швајцарија и Португалија. Фарски Острови на следните два собири, ќе ги гледаме во главна фаза, имајќи предвид возраста и фактот дека после Скипаготу, кој настапува за (нај)големиот Кил, и помалиот братучед, Митун, од најголемата фабрика во светот на ракометот, ГОГ Гудме, многу брзо ќе „кидне“ во Бундеслигата. Словенија, кажавме е морален победник, и сега е време да „продаде“ уште една дузина неафирмирани млади ракометари, како конечна победа за ракометот во таа земја, која демонстрираше школа на ракомет за секоја почит.

И толку.

КАДЕ СМЕ? ШТО ЗАСЛУЖУВАМЕ? КОГО ДОБИВМЕ? КАДЕ ВОДИ ПРАВЕЦОТ?

Каде е нашата Македонија во приказната наречена ЕП. Па таму каде што и е местото. Можеби и неколку места погоре од „заслуженото“.  Со лига во која пола екипи секој ден купуваат нови играчи, генерално од странство, а пола лига „душа бери“, чекајќи субвенција или социјална помош од државата, толку. Каде сеуште чекаме инфраструктура и топла сала, чекаме некој да ја едуцира или надгради нашата струка и рамото ни отече од „тапашње“ од „ја имате најдобрата лига во регионот“, без развојна компонента за „нашите деца“, пак толку!

Вистинското прашање е што доби ракометна Македонија од ова ЕП?

Кој играч е подобар од пред големиот собир, која зона ја „штиклиравме“ и потврдивме, кои двојби ги разјаснивме и конечно, кои се тие играчи, за кои оваа селекција е „готова прича“?

Накратко, го потврдивме Томовски како прва опција , во иднина и поддршка од Галевски, Гогов, малиот Николовски или некој четврт. Перспектива на солидно ниво.

Го добивме Игор Ѓорѓиев-Симба. Стабилен, конкретен, исполнителен. Капитен е на својот клуб, кој освои европска титула и веќе нема што да се чека. Симба, можеби не е прва опција, но ќе биде многу значаен за оваа селекција во следните 7-8 години.

Марко Стојковиќ. Марко (23), ракометниот џин, после се што му се случи, излезе и покажа дека е модерен прототип на пивот, без големи задачи во нападот, со поли валентност во одбраната, очекуваме да биде дел од процесот и успесите на националниот тим, заедно со Лазаревски, Карасманакис, Аларов и Ристевски. Одлична перспектива и сегашност.

Филип Кузмановски-Фитиљ. Може многу, има во себе капацитет. Го демонстрираше сето тоа.  Постои веројатност средината да почне (ако веќе не е така!) да го гуши, и да му наметнува или сугерира постапки. Качување на мрежа и скандирање „каде треба да одиме сите и кој е шампион“, не треба да му биде практика. Се согласувам со селекторот дека треба да најде нова средина, надвор од државата, иако праксата, односно минатиот труд ја демантираат оваа теза.

Иван Џонов е прва опција во оваа селекција. Пред се поради неговата поли валентност и игра на важна позиција во одбраната. Одигра солидно, но има уште простор за напредок во неговата игра. „Близнакот“ е тука, сметаме на него, но ќе мора да се избори за минутажа во својот Пелистер. Не за нас, туку за негово добро. Искуство, рутина, самодоверба и ќе биде одличен. Заедно со Стојковиќ и Џонов се на важна позиција од супер успешната 5-1.

Павле Атанасиевиќ. Каков потенцијал за „мејнстрим“ ракомет. Агресивен, борбен до болка, брз на нозе, одлична дуел игра, транзиција … Истото важи како и за Петар, мора да игра, мора да решава натпревари, да добива и губи. Мора да носи на грб екипа. Веднаш.

Кој е капацитетот на нашата селекција за следните 3-4 години?

Без „Б“ селекција тешко ќе можеме да кажеме. Малиот Митев, како еклатантен пример на новиот бран, не го видовме, а веќе е во сениори две години. За него нема назад во јуниори, а многу тешко ќе добие минути во сениори. Затоа, како и во клупскиот ракомет ни треба „ракометен лост“, во „ликот и делото“ на „Б“ селекцијата (во клупскиот ти треба “Б” тим, како испостава), кој ќе катапултира „А“ репрезентативци. За тоа требиТ пари и менаџирање со истите во однос рамките на националната селекција.

Нејсе.

Македонија, заврши како 14-та, обезбеди подобар шешир и доби противник по мерка, која и да биде селекцијата која ќе ги добие квалификациите за бараж, помеѓу Словачка и Украина. По мерка не значи дека е веќе пласирана на СП во Германија, но и дека нема од што да се плаши. Има континуитет, во однос на противниците, има селекција која влегува во своите најдобри години и игра реванш на домашен терен, за корекција на сите евентуални „глупости“ направени на гостински терен. А, последните циклуси, знаеме да одиграме под ниво, на гости, и против многу послаби противници. Веруваме во процесот, веруваме во момците, веруваме во тоа дека секој кој облекува дрес со националните бои во ракометот, е свесен за важноста Македонија да биде и да остане на големата сцена, за секој ладен и депресивен Јануари да биде тензичен и ракометно исполнет.

Ако почнеме со тоа што треба се направи за базата, “отидовме” на 2000 зборови во оваа колумна.

Правецот е тој, треба да се надгради и модифицира, во од, за да даде резултати.

Убеден сум, ќе грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП РЕЗИМЕ: „Локомотивите“ Гитсел и Германија, лисецот Дагур и македонската гордост appeared first on Само Ракомет.

Заврши втората фаза од, можеме слободно да кажеме, досега најквалитетното Европско првенство во ракомет, барем од аспект на тоа што сме го гледале, слушале и коментирале. Иако пред стартот на шампионатот сите погледи, во однос на квалитет, беа насочени кон супер квалитетната Група 1, мораме да признаеме дека и Група 2 понуди врвен ракомет, надреална неизвесност и вистинско уживање за љубителите на оваа игра.

Буквално, ама буквално секоја селекција што се пласираше во втората фаза, во двете групи, беше во најмала рака конкурентна и до самиот крај, со свои математики, се бореше за секој одбранет напад, секој постигнат погодок, секој бод.

Епилогот е јасен: големиот фаворит Данска, две големи ракометни селекции: Германија и Хрватска и пријатното изненадување Исланд. Ако воопшто селекција со еден куп врвни ракометари може да се нарече изненадување. Но мора да се признае, Исланд одамна нема играно за медал на големите континентални смотри.

За тоа кој е кој во полуфиналето – малку подолу во оваа колумна.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на втората фаза и полуфиналните натпревари од  ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Напоменав неколку работи во мојата последна колумна, некаде на половина од втората фаза, околу неизвесноста и големиот број селекции што се во игра за полуфинале. Не ми излезе баш есапот, морам да признаам.

СЛОВЕНИЈА „ПРОДАВА“ РАКОМЕТ НА ГОЛЕМАТА СЦЕНА, ШВАЈЦАРИЈА ДОПРВА ЌЕ ЈА ГЛЕДАМЕ ВО ЗАВРШНИТЕ БОРБИ

Да почнам со, според мене, најголемото разочарување на турнирот, еден од домаќините, Шведска. Иако до последно беа во игра, „трите круни“, како најтрофејна селекција во ова натпреварување, пропуштија премногу зицери за пласман.

По поразот од Исланд и мини-дебаклот, Унгарија беше селекцијата што дефакто ги елиминираше (сите знаеме што се случи со Сита во последниот напад!). Го „баравме“ Феликс Клар во препознатлива форма и со вистинска поддршка од Џим Готфридсон, но по сè изгледа дека оваа Шведска или не е кадарна, што е тешко веројатно или, пак, дел од играчите не можат да се носат со притисокот што го носи улогата на фаворит.

„Боде очи“ фактот дека селектор на национална репрезентација од „голем ков“ како што е Шведска е и воедно тренер на клуб во Лигата на шампионите, како не вообичаена пракса и многу веројатно е дека Швеѓаните ќе мора да ја напуштат таа формула. Некој ќе замине, само уште не знаеме кој.

Разочарување на теренот, разочарување и на трибините каде што Шведска, дома, во Малме, не успева да наполни сала. Јас ги „гледав“ во полуфинале, со сè што поседуваат и со ждрепка од соништата… но тоа не се случи.

Словенија. Морален победник на овој турнир.

„Издишаа“ Јанц, Макуц и останатите, но го задржаа епитетот „најголема фабрика за средни бекови“ во светот на ракометот. Школа што ужива сериозна почит, особено во делот на техничката подготвеност на играчите.

Капа доле за Зорман. Капа доле и за сите тренери во младинските категории кои секојдневно, трпеливо и систематски работат со словенечките деца.

Два или три автобуси и цел македонски ракомет, од тренери, преку ракометни работници, па сè до луѓе од националната федерација и ресорните министерства, во „дежелата“, на скратен курс или малку подолго студирање и скенирање на состојбата.

Па препиши, мајка му стара!

Унгарија. Потребна ни е силна Унгарија, горе, во европскиот ракомет.

Над 500 милиони евра за 10 години, вложени во инфраструктура, тренери, академии, едукации, елитни екипи. Тоа не е случајност. Унгарија е важна, за регионот, но и за ракометот воопшто.

Имаат младост, имаат потенцијал, но имаат и добар дел играчи од „застарен модел“, профил кој тешко ги следи модерните текови на играта. Сепак, не им треба многу за да ја преминат линијата. Тоа го видовме и на ова Европско првенство.

Само нека ги држи ентузијазмот и континуитетот во инвестирањето во нашиот спорт.

Тие се Германија на југоистокот. Според вложувања, систем и по популарност на ракометот. Но, не и според нивниот статус во ЕХФ. И тоа го видовме на натпревраот со Шведска.

Швајцарија. Најмладата селекција на турнирот и Д-р Анди Шмит.

Човекот кој, слично како „нашиот“, од патики веднаш се фати за таблата. И тоа не било каква, туку таблата на националната селекција.

Добро ја паметам таа 2009-та, мислам дека беше, кога заедно со Франк Локе со својата Амицитија играа мајтап со нашата зона. Тогаш мислев дека е „нешто лично“, но подоцна, преку неговите настапи во Рајн-Некар Левен, сите се уверивме дека станува збор за доктор по ракомет и дека многу поголеми играчи, долги години немаа решение за најголемиот играч кој го дала земајата на чоколадите или часовниците.

Е сега, гледаме како му „везе“ и екипата.

Рака на срце, оваа Швајцарија е составена од еден куп Бундеслига-играчи, кои имаат конкретна улога во своите клубови. Толку млади, а веќе калени на највисоко ниво.

Тоа е трендот во Швајцарија: играчите релативно рано ја напуштаат домашната лига, а на нивно место доаѓаат нови клинци, кои добиваат минути, искуство и простор за развој.

Систем кој создава континуитет.

И нешто што очајно ѝ е потребно и на Македонија.

БЕЗ ЛИДЕР И ЦВРСТА ЗОНА, НЕМА ПОЛУФИНАЛЕ ЗА ГОЛЕМАТА ФРАНЦИЈА

Франција. Франција. Франција.

Страв и трепет во европскиот, па и во светскиот ракомет. Импонираше со физичка подготвеност, желба за контакт-игра (Бертран Жил и Дидие Динар ми доаѓаат пред очи), тимска хемија и лидерство (некој го спомна Никоа Карабатиќ!).

Голманите по ерата на Тити Омејер секогаш биле тема, но и со „спорни“ решенија Франција освојуваше титули. Сега, оваа Франција нема широка ротација и голем фонд на екстра играчи, нема препознатлива цврстина во одбраната, го немаше Ремили, а одамна „големиот Никола“ не „кине“ патики и не паѓа на глава по Герфлорот, како показна вежба за неговите соиграчи.

Оваа Франција ги има Мем, два екстра пивоти, Мим, Брие како проект за иднината, но нема ниту еден играч што во кризен момент ќе „крене рачна“ или ќе „удри на маса“ кога колата оди надолу. Хуго Деска е супер „луд“ тип, но не игра на фундаментална позиција за да има подлабоко влијание врз атмосферата.

Затоа Франција не игра во полуфинале.

Португалија е селекцијата која е пред Франција на табелата во групата 1. Зборувавме за браќата Кошта и тимот кој се создава околу нив. Играа падни – стани на ова ЕП, пред се поради невозможниот ритам, кој го наметнува системот, но и квалитетот на групата. На крај, за своја душа, го нокаутираа „големиот брат“ од Иберискиот полуостров. Ќе играат за петто место, како потврда дека се во самиот врв на европксиот и светскиот ракомет. Пред нив се уште вакви турнири.

На „опашката“ во  „групата на смртта“, Норвешка и Шпанија, како груба реалност во моментов. Имаат кавалитет, на одредени позиции, но за вмешување во борбата за медалите е потребно компетен состав. Лев бек и пивотмен, и еден супер „специјалец“ во одбраната и треба на „црвената фурија“. Норвежаните имаат структура, но ќе им треба време и квалитетни натпревари за Андерсон, Ховде и останатите.

ГЕРМАНИЈА ПРОТИВ ХРВАТСКА: ИСТИ СЕ, АМА НЕ СЕ ИСТИ

А сега накратко за полуфиналните борби.

Две селекции кои поминаа сличен пат и кои, од многу аспекти, силно наликуваат една на друга.

Селектори странци, „увезени“ од географски минијатурниот Исланд. Многу бекови во ротација, одлични шутери на сите позиции во задната линија. Одличен голмански пар на двете страни, со мала предност за Германија, поради присуството на Андреас Волф, голман со сериозен идентитет во ракометот.

Разликата се гледа во формациите што ги практикуваат.

Гисласон, барем засега, „не мрдна“ од 6-0. Сигурдсон, ладниот островјанин од северот, кој создаде врела атмосфера во тимот, екипа што гине за секоја топка и игра со самодоверба на највисоко можно ниво, не се откажува од 5-1 зоната со Мамиќ и Шушња како логична варијанта против селекции кои многу често (да не речеме постојано) напаѓаат класична 6-0 зона.

Дали ќе биде така и во полуфиналето – ќе видиме.

Се разликуваат и во делот на играта на „црта“. Германија и тука има предност во Гола и Фишер, како и во ширината на ростерот, односно повеќе играчи во ротација што можат да издржат висок ритам. Не менуваат премногу во однос напад-одбрана, и тука „панцирите“ повторно имаат мала предност, во однос на „коцкастите“ кои секако имаат две измени.

Исто така, го нема Срна, а тоа значи дека Циндриќ и Мартиновиќ ќе мора да бидат на врвно ниво, затоа што е премногу ризично Хрватите да очекуваат Мараш и Кларица да го решат натпреварот „од дистанца“.

Да го нотираме и Давид Мандиќ, крило кое игра феноменална одбрана на петка и, според мене е најкорисен (севкупно) на своја позиција на турнирот.

Кузмановиќ и Мандиќ ќе мора сериозно да го подигнат нивото ако сакаат ново финале.

ГИСЛИ, ОМАР И КОМПАНИЈА ВО НЕВОЗМОЖНА МИСИЈА?

Второто полуфинале е натпревар на две скандинавски селекции,од различен калибар.

Данска е домаќин, фаворит, земја која од секој аспект е поголема, помоќна и поетаблирана. Но Исланѓаните, оние што седат на клупите на три од четири полуфиналисти, одамна се мејнстрим. Ростерот на Снори Гудјонсон заслужува голем респект.

„Исланд е здрав. Исланд е здрав, како никогаш претходно на големите смотри.“
Го повторувам тоа до здодевност, и на ТВ, и во неформални разговори, и во кафе-муабети со луѓе што делат иста дијагноза.

Исланд има бекови од најмодерен ков. Играчи што владеат со клупскиот ракомет последните четири-пет години. Да, мислам на Гисли Кристијансон (кандидат за МВП!) и Омар Инги Магнусон, но и на Смарасон и Трастарсон. Два пивота создадени за модерен ракомет, голман од големата Барселона и традиционално опасни крила.

Од другата страна, прашањето не е кој игра во Данска. Тоа го знаат и врапчињата.

Данска ја темпираше формата како по книга, игра сè подобро и би било вистинско чудо ако не игра за златниот медал и ако на крајот не го освои истиот.

Вистинското прашање е: може ли Исланд да го издржи ритамот и ќотекот од централните дефанзифци Салсттруб и Халд?

А играта на „рибарите“ е токму таква. Досадни се во игра еден на еден, технички перфектни, трчаат многу. Селекција што може да парира во „трчај и шутирај“ на концептот на Данска, но и да понуди различен пристап во нападот на поставена зона, со подолги, потрпеливи напади.

Тешка задача за „малиот“ Исланд.
Но не и невозможна.

Ќе уживаме во завршните борби за одличјата, „како и досега!“, што би рекол еден наш истакнат лик на политичката сцена 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Исланд е „здрав“, Данска е моќна, Германија и Хрватска се исти, ама не се исти appeared first on Само Ракомет.

Просто е неверојатно, што се случува на европското првенство.

Нешто што нам ни наликуваше на оркестриран напад врз македонскиот ракомет, пред почетокот на првенството, со ефтината изјава зошто најдобриот судиски пар на светот последните десетина-дваесет години, нема да биде дел од судискиот корпус, прерасна во комплетна фарса, организациска и пред се судиска.

Па така од најбаналното, дека не можеа да ги повикаат Начевски и Николов и да ги тестираат в сала или било каде, до најбизарното, гледање видео анализа и недонесување одлука.

Дал да плачеме или да се смееме!?

Да одиме со ред.

Сјајот,

Одамна не сме гледале првенство со толку многу неизвеснот, атомски ракомет и безброј тимови во борба за подобар пласман. Натпревари во кои секој може да добие секој, просто се магнет за сите љубители на спортот. И ако секогаш постои по некое изненадување овојпат ги имавме десетина.

И ако теоретичарите на заговори или пак подобро носталгичните нарциси, упорно ни ја повторуваат тезата дека ракометот денес немал ѕвезди, токму ова првенство го затвара тоа поглавје и го разоткрива митот.

Гидсел, Питлик, Нилсен, Мем, Мартиновиќ, Волф, Кнор, Коштите, Макуц, Гисли, Инги, можам да набројувам без престан. Ако ги надодадам и еден грст голобради младичи, ракометот воопшто не треба да се плаши за својата иднина, играчка!

Проблем е онаа другата бирократската. Затворената во своите чемери, ЕХФ не гледа и не слуша подалеку од својот нос.

Бедата,

Врие ракометна европа по безброј теми. Ќе ги нафрлам.

Организацијата по незнам кој пат е во иста географска област киднапирана. Скандинавија како мека, ракометот станува игра за повластена група, погубно. Европските пространства се огромни, а само 15 земји досега биле домаќини, при тоа имајќи в предвид дека последните првенства се дисперзирани во повеќе земји.

Системот на натпревари докажано неефикасен и нефер. Згора на се се деновиве сме сведоци на огромен број на изјави од незадоволство, што поради деновите, што поради сатниците, се на се катастрофа.

Публика има само на неколку натпревари, зошто е прашањето а одговорот е најверојатно комплексен но можам да наслутам неколку причини. Се игра во зима, никој не сака да патува во зима, се игра во едни од најскапите земји, во време на криза сите штедат, се игра во една сала и евидентно е дека принципот на дневни карти функционира, па така данците кампуваат на своите седишта, на пример. Оттаму и циничниот предлог ракометот да се префрли на зимска олимпијада.

Крајно време е некој во таа ехф и ихф да ја протресе главата и да го извлече ракометот во мај или јуни, сликата ќе се измени драматично. Па дури и патување во факинг Шведска може да делува симпатично.

Силна забелешка и на темата стаклени шишиња во сала, дали следно ќе се служат и вино и кавијар?

И доаѓам до јаготката на … ќе речев шлагот, но судењето на ова првенство е се само не посластица.

Безброј не авторитативни судиски парови, судат кој во клин кој во плоча, претерана употреба на тн вар, носење очигледни одлуки на штета на неподобните тимови, за нивна несреќа и тв преносите, но и самите екрани во салите ги повторуваат спорните ситуации па на повеќето им е јасно во каква судиска фарса се претвори се. И да, ако нашиве беа исклучени поради физичка неспремност, за добар дел од другиве гарантирам место во секој подобар лесковачки ресторан, како скараџии се разбира.

Нема да простам и да ги наведам и со име и презиме џелатите на македонскиот ракомет, браќата Амар и Дино Коњичанин, кои без срам и перде со сите сили и средства им помагаа на португалците. И ако ова може да зазвучи како пристрасно патриотско и навивачко коментирање, ќе Ве замолам да го погледнете последниот напад на португалците кој започна во 58:08, по пеналот за Македонија и просто не завршуваше се до моментот до кој требаше португалците да постигнат гол. Рака кренаа некаде кон 59:15!

Дали ракометот се претвара во елитен спорт или во циркус за малкумина, е клучното прашање?

The post Сиот сјај и сета беда на европскиот ракомет! appeared first on Само Ракомет.

Почетна точка: 2012 – генерациски максимум

Европското првенство 2012 е логична и фер почетна точка за секоја анализа на македонската машка ракометна репрезентација. Петтото место во Белград не беше случајност, туку резултат на јасна генерација, силна хемија и момент кога Македонија реално припаѓаше во европскиот врв. Затоа, тој пласман го земаме како референтна вредност – 100%.

Сè што следи потоа го мериме во однос на тоа ниво.

Методологија – како го мериме „напредокот“

Анализата се базира на конечниот пласман на секое Европско првенство, при што процентуалниот учинок се пресметува со едноставна формула. На овој начин добиваме јасна, споредлива слика колку Македонија била блиску или далеку од своето најдобро европско издание.

Пласмани и процентуален учинок

• 2012 – 5 место → 100%
• 2014 – 10 место → 50%
• 2016 – 11 место → 45,5%
• 2018 – 11 место → 45,5%
• 2020 – 15 место → 33,3%
• 2022 – 22 место → 22,7%
• 2024 – 17 место → 29,4%
• 2026 – 14 место → 35,7%

Овие бројки јасно покажуваат дека Македонија по 2012 влезе во долг период на пад, со апсолутно дно на ЕП 2022.

Трендот низ годините: пад, па стабилизација

Периодот од 2012 до 2018 може да се опише како постепено лизгање надолу – без драстичен колапс, но и без вистински напредок. Европските првенства 2020 и особено 2022 веќе го покажаа вистинскиот проблем: губење на континуитетот, генерациска празнина и отсуство на системска стабилност.

Сепак, циклусот 2024–2026 носи важна промена. Две последователни подобрувања на пласманот, крунисани со 14. место на ЕХФ ЕУРО 2026, претставуваат прв јасен позитивен сигнал по 2018 година.

Ова не е враќање на нивото од 2012, но е крај на слободниот пад.

Фотографија од пречекот на Макеоднските репрезентативци на плоштадот во Скопје.

Споредба со европските репери

Кога Македонија ќе се стави во ист контекст со репрезентации како Словенија, Хрватска и Исланд, разликата станува очигледна:

• Словенија има јасен растечки тренд и системска стабилност.
• Хрватска осцилира, но секогаш останува во горниот европски дом.
• Исланд, иако со мал базен, никогаш нема драматичен пад како Македонија во 2022.

Македонија е единствената од оваа група што има екстремен врв (2012) и екстремен пад (2022). Тоа укажува дека проблемот не е во потенцијалот, туку во континуитетот и системот.

Добрата вест во 2026 година е дека сега Македонија е поблиску до Исланд, се разбира не географски, иако и тоа може да биде дискутабилно земајќи ги в предвид актуелните геополитички збиднувања, отколку до своето дно во 2022 година. Па може да се заклучи дека трендот добива име, стабилизација!

Заклучок

Ако анализата ја сведеме на суштината:

• 2012–2022: јасен и длабок регрес
• 2024–2026: умерен, но реален напредок

Пласманот на ЕП 2026 не е причина за еуфорија, но е причина за рационален оптимизам. Македонија повторно се движи нагоре и се оддалечува од европското дно.

Вистинскиот тест допрва доаѓа. Ако следниот циклус го задржи или подобри нивото од 2026, тогаш за првпат по долго време ќе можеме да зборуваме за вистински напредок, а не за краток блесок.

Математиката е немилосрдна: од 22. место во 2022, преку 17. во 2024 и 14. во 2026, Македонија напредува просечно за 4 позиции по циклус, што без емоции и изговори го проектира пласманот на ЕП 2028 околу 11. место – сè под тоа би значело дека трендот е прекинат.

Дали е тоа доволно, или сме гладни за нешто повеќе?

The post Напредокот на Македонската ракометна репрезентација на Европските првенства (2012–2026) appeared first on Само Ракомет.

Волкот и „тешката артилерија“, Гитсел и компанија или Мем и најдобриот пар пивоти во светот на ракометот ИЛИ Шведска со Клар + Готфирсон, присутни  и фокусирани, Хрватска тактички добро поставена, Исланд и нивниот „Магдебург ракомет“ или Словенија на Д-р Блаж Јанц?

Хрватска и Швајцарија, синоќа, „го затворија“ единаесеттиот ден на актуелното Европско првенство во Скандинавија, кое полека влегува во средишната зона од втората фаза.

Што е јасно по комплетирањето на второто коло од главната рунда?

Гледаме ракомет каков што одамна немаме видено. Неизвесен, израмнет, суров и квалитетен. Се судираат концепции, стилови и филозофии, но едно нешто е заедничко: никој нема загарантирано полуфинале.

„Волкот“ од Германија повторно е „лош“ и не ги остава „овците на број“, Јанц држи лекции и инспирира, Португалија резултатски „атерира“, 19-годишниот Маркос Фис – фрапира, Гисли и „рибарите“ „модернизам“ демонстрира, а јас порака од  Франција до домаќините парафарзаирам: ќе се видиме повторно во борба за одличјата.

Добредојдовте во мојата колумна – „Читај ракомет со Горан Ѓоргоноски“, посветена на досегашниот тек од втората фаза на ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 јануари до 1 февруари, по којзнае кој пат, се одржува во Скандинавија.

Ракомет следам од својата 16-17 година, посериозно, колку што годините дозволуваат. Од времето кога Владимир Максимов ја предводеше „зборнаја“ до злато, кога Шпанија со Дујшебаев (ама Талант!) парираше, а Шведска низ сите тие години со Висландер, Олсон, Линден и Свенсон доминираше. Секое време си носи нови ѕвезди, квалитетни селекции и неизвесни завршници.

Но имам чувство дека ова ЕП е нешто посебно. За квалитет секогаш може да се расправа и дискутира, викаат, секој со своето време, своите идоли и свои приказни. Но кога станува збор за актуелното ЕП,  кои селекции конкурираат за висок пласман и колку целата ситуација околу првите две позиции во двете групи е неизвесна, мислам дека сме сведоци на раритет, можеби и преседан. Ситуација која, да бидам искрен, до некаде и не ја очекував.

ПА, ДОБРО БЕ, КАКВА Е ОВАА СИТУАЦИЈА ВО ГРУПАТА „1“!

Германија, Франција и Данска во два бода, а допрва следуваат дуелите на лидерот со вториот и третиот.

Германија има 6 бодови, има младост, има искуство и го игра ракометот кој по малку го подзаборвивме. Со високи играчи, кои знаат да „распалат“ од дистанца, со неколку други кои ќе работат за овие првите. Имаат супер „црта“ и најважно од се, го имаат „волкот лош“  – Андреас Волф. Да ги држи во игра, кога играчите во поле сеуште не се разбудиле, да ја крене екипата и да го уплаши противникот. Дали е доволно за полуфинале и две последователни победи против (нај)силните Франција и Данска?

Франција, и без соодветна поддршка од Мем и Пранди, долго ја контролираше играта и резултатот на дуелот со  Данска. Онаа Франција, која, како и секогаш, инпонира со физичка подготвеност, контакт игра и моли Бога оние на голот да бидат на просечно ниво. Загубија бодови, но им порачаа на Гитсел и компанија: ќе се видиме повторно, во директна борба за одличјата.

Данска не е веќе апсолутен фаворит за златото. Дури не знам дали е прв фаворит иако сеуште изгледа застрашувачки.  Се „отрезни“ на време, пред главната борба и супер мотивирана ја видовме во вториот круг. Емил Нилсен и толкава количина емоции, на едно место, досега не сме виделе. Гитсел „набријан“ со плафон, а „големиот“ Николај уплашен и нервозен. Големиот фаворит е размрдан и тоа е проблем за сите останати. Ќе биде вистински предизвик да ги добијат „експрертите“ двапати на едно големо натпреварување.

Португалија, како што најавив и на моето гостување на МТВ, очекуваме да паѓа, во однос на физичка подготовка, во однос на играта и својствено, на резултатите. Невозможна мисија е, на турнирски систем, со ограничена ротација, да се издржи дуел играта на Кико и Мартим, да се покрие „формата“ на Капдевиљ. Резултатот е тој.

Норвешка, искрено, пријатно ме изненади. На крилјата на Бергеруд, кој најавува враќање на (нај)високо ниво, имаат висина и пивоти во два правци, организатор во Грондал и перспектива во Патрик Андерсон. Ќе почекаат за нешто повеќе на големите смотри, но ако Сагосен остане „во игра“ наредените 4-5 години, со малку среќа, ќе ги гледаме во уште едно полуфинале.

Шпанија ја знаме како селекција која е секогаш незгодна, да се провлече, да тактизира и испорача резултат. Но, не и на ова ЕП. Премногу е. Премногу млади играчи, кои немаат километража на големите смотри, селекција која нема солидна одбрана, за големи работи. Исто како и Норвешка, ќе почекаат малку за враќање помеѓу оние кои ќе делат одличја. Дотогаш, ќе уживаме во вонсерискиот Маркос Фис. Каков потенцијал за следните 15 години. Играч околу кој, очекуваме, да се формира новата Шпанија. Заедно со заборавениот Петар Чикуша.

ШВЕДСКА И ХРАВТСКА СЕ ВЕЌЕ ВО ½ ФИНАЛЕТО? БАШ ДА ВИДИМЕ!

Очекувавме извесна ситуација, добивме борба за полуфинале до последна минута. Групата „2“, окарактеризирана како по неквалитетна, покажува одличен ракомет и незивеснот до крај. Четири селекции, на половина втора рунда, се со ист број бодови, а меѓу нив и Словенија, во која Домен Макуц го „положи испитот“, а Блаж Јанц ја потврди класата. Но, како да бидеме некоректни и да не ги спомнеме непогрешливите Новак, Јовичиќ и Кодрин, одличниот пивот Хоржен..Словенија, со сите проблеми, е морален победник на турнирот, демонстрирајќи техничка подготовка, зрелост и тактичка поставеност за респект. Со скромен учинок на екипите од оваа земја во Европа, последната деценија и нешто повеќе, фокусирајќи се на „домашен производ“, создавање услови во инфраструктура и кадар, „дежелата“ покажа и докажа дека е спортска и ракометна сила за пример. Хрватска, со многу бекови кои „растураат“ зона, малиот „генерал“ Циндра и Кузма на голот се пред уште едно полуфинале. Одиграа 5-1, машки, до крај, против неверојатните Исланѓани и тоа е за репсект. Оние Исланѓани, кои синоќа им одржаа лекција по „модерен ракомет“ на големите фаворити за полуфинале, „трите круни“. Триумф кој ја „префрла топката“ во нивни раце, во однос на тоа кој ќе игра полуфинале. Магнусон, Кристијансон, Смарасон и Тастарсон се доволна гаранција дека оваа селекција може да добие било кој во светот на ракометот. Шведска, без Феликс Клар на високо ниво, и поддршка на, некогаш најдобриот во светот, Џим Готфирсон, не е фаворит за медал. Полуфинале можеби, имајќи предвид групата, но се понатаму е само пуста желба. Зоната на „трите круни“ ќе одигра, Паличка и Апелгрен ќе се надополнат, задната линија е за респект, но без Клар и Готфирсон, нема медал.

Унгарија за крај, една од најракометните земји во светот. „Истура“ тешки милиони за ракомет, што е факт кој треба да го поддржиме и репектираме. Две силни екипи, со многу странци кои го „водат орото“ и премалку играчи кои решаваат натпревари на големата клупска сцена, факти поради кои постојано плаќаат висока цена. Од друга страна, „тешка екипа“, која не може да се вклопи во „модерниот“ ракомет, наметнат од Скандинавија и нивните правила. Засега, а и во наредниот период, само во најдобрите 12. За повеќе, ќе почекаме.

Нема веќе непорзени селекции на ЕП. Остануваат уште две кола до полуфиналето, и уште безброј непознати за тоа кој ќе биде учесник во истото.

Волф и „тешката артилерија“, Гитсел и компанија или Мем и најдобриот пар пивоти во светот на ракометот ИЛИ Шведска со Клар + Готфирсон, присутни  и фокусирани, Хрватска тактички добро поставена, Исланд и нивниот „Магдебург ракомет“ или Словенија на Д-р Блаж Јанц?

Ова е ЕП не нуди одговори, нуди магија, врвен ракомет и вистинско уживање!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post ЕП со безброј непознати. Врвен ракомет. Многу магија и уживање appeared first on Само Ракомет.

Синоќа заврши првиот круг од ЕП во ракомет, кое овој јануари се организира во Данска, Шведска и Норвешка. Многу често, ова е период од првенството, после кое едни се пакуваат и сумираат впечатоци, а други, веќе со „добра телесна температура“ влегуваат во полна форма.

Немилосрден е системот на европските првенства, го нотиравме тоа и во онаа најавна колумна. Го почувствува тоа и нашата Македонија, го почувствува Србија, Холандија па и Фарските острови. Едноставно, ваквиот, турнирски, систем на натпревари бара супер физичка подготовка, широк ростер на играчи, но и многу поважно сериозна психолошка подготовка, како на поединецот, така и на тимот во целина.

КОГА ПОБЕДАТА СТАНУВА НАЈТЕШКИОТ СЛЕДЕН ЧЕКОР – ПРОБЛЕМ КОЈ Е УНИВЕРЗАЛЕН

Првенство, кое не донесе големи изненадувања во однос на патниците во втората фаза, но ни донесе, парцијално, изненадувања (не само како резулатат!) на одредени натпревари, во некои од групите. Па така, Црна Гора, од еден одличен натпревар против Словенија, кој на крајот сепак го загуби (а можеше да им донесе сериозни шанси за втората фаза), во продолжение на првенството не успеа да се залечи (психички) и беше демолирана од Фарски и Швајцарија. Србија, после големиот триумф над Германците, не успеа да си ја заврши „домашната задача“ против Австрија, и „кумуваше“ на ликот на групата, после три кола да биде според очекувањата, каде Германија со два бода е во втората фаза. И на крај, Македонија, од натпревар во кој ништо не се очекуваше, до оној во кој бевме благи аутсајдери, а одигравме одлично, до последниот сериозно (и неочекувано!) тежок триумф, против реално послаба селекција. Епилогот е ист како и во „А“ групата, со тоа што Португалија го направи најголемото изненадување на турнирот, совладувајќи го ракометниот хегемон Данска, и на тој начин, од една страна пренесувајќи бодови во втората фаза, а од друга страна, ставајќи го еден од домаќините во ситуација дека нема право на грешка. Сепак, не е се розево во државата Данска!

Лично, мислам дека, и на Германија, и на Португалија, па и на Данска, овие поголеми или помали „киксеви“, им дојдоа одлично за „трезнење“ и подигање на фокусот, „чистење на дворот“ и хомогенизација. Го видовме тоа преку натпреварите на Германија со Шпанија, Португалија со Данска, а очекувам, да го видиме и преку натпреварите на Данска во втората фаза.

Од друга страна, забележлив е еден друг (обратен) феномен, на емотивна испразнетост на екипата/селекцијата, која направила подвиг, се издигнала над своите можности, и совладала (или одиграла нерешено) против, на хартија, посилен противник. Еклатантен пример се Србија и Македонија, кои после второто коло, и победите (де факто или морални) над Германија и Португалија, одиграа под очекувањата (не викам можности!). Разликата е во тоа што, Македонија ја совлада Романија, и освои важни бодови за тоа што следува во баражот за СП 2027, а Србија ја продолжи низата слаби пласмани, и ќе добие силен противник во баражот.

Што, да бидеме коректни, не е неважно!

Но има нешто за мене нелогично, но и разбирливо. Од психолошка страна. Имено, според мене, секој добар резултат треба да ја подигне самодовербата кај поединецот или тимот, и веројатно тоа е случај и кај примерите со Македонија и Србија, но и тоа подигање на самодоверба може да премине во „летање во облаци“ па истото да стане, практично, контрапродуктивно. Но, се „возам“ јас и на друга логика, каде тимот, сега со наметнати амбиции, за кои не верувал до крај дека можат да се реализираат, стануваат реалност, по што следува подигање на очекувањата, а тие (очекувањата де!) носат поголема одговорност и „врзување на рацете“. Затоа викаат, не е секој за врвен спортист, и дека тоа се супер луѓе. И тоа не само во однос на физички предиспозиции, туку и она што тука го обработуваме, а тоа е психолошката подготвеност.

Доаѓам до поентата во овој дел. Овие амплитуди, пред се во психолошка природа, но се рефлектираат физичката и тактичката, не се карактеристични само за одредена земја, народ, регион или континент. Тоа е универзален проблем, на кој треба да се работи и истиот да се превенира, во рамките на можностите.

Затоа, и ние самите, без разлика на функцијата која некој ја има или нема во општеството, дали е водач на група, или е „обичен“ коментатор на состојбите, на социјалните мрежи, треба да внимаваме на вокабуларот, да не врзуваме некои состојби или појави, за една одредена група, народ или држава, но и многу поважно, преку стручни соработници, во континуитет да работиме да го намалиме влијанието на овие појави врз резултатот. Без разлика дали се работи за ракомет или друг некој спорт, екипа или национална селекција.

ЛИЦЕТО ШТО ГО ВИДОВМЕ И ОПАЧИНАТА ШТО ЈА ПОЧУСТВУВАМЕ

Чуму сето напишано горе?

Македонија (не)успешно го заврши настапот на своето осмо по ред учество на Европските првенства. Зошто зборчето НЕ, и зошто во загради?

Затоа што, Македонија, тргнувајќи на едно ЕП, повторно замина без јасна цел, што значи чекор напред, а што неуспех. Тоа веќе не е инцидент, тоа е постојана практика, која веројатно му одговара на некој или на некои. Неважно!

Помеѓу рациото или здравиот разум и желбите, со победа како единствена опција на човекот кој е на чело на селекцијата, Македонија го покажа и лицето и опачината, во однос на тоа како екипата изгледаше на терен, а не во однос на тоа што покажа семафорот на крајот од натпреварот. Покажавме, во еден сегмент со Данска (иако не е мерило и вистински пример), и особено со Португалија (која подоцна покажа какви „мускули има) дека знаеме и можеме. Анализирана е Португалија и настаните пред и после самиот натпревар. И тоа, би сакале, да е нашето лице. Или, најубаво кажано, треба да се трудиме во иднина да биде нашето лице.

Сепак, впечатокот го „закисели“ натпреварот против Романија, минимална, тешка победа, чиишто околности оставија горчина. Нема да должам многу за тактичката поставеност, која беше идентична како против Португалија, но морам да нагласам дека во одбраната борбената готовност не беше иста, а во нападот дисциплината и фокусот не достигнаа нивото од претходниот натпревар.

Кога на тоа ќе се додадат неколку кадровски промени на одредени позиции, кои, при силата на приликата, се наметнаа како солидни, а ги немавме од старт на мечот со Романија, доаѓаме до причините зошто, и покрај тоа што резултатот, како бројка, како бодови и позиција, која како последица на резултатите, се овозможи за следниот бараж за СП 2027, што е еклатантен и неоспорлив успех, имаме мала доза „горчина“ во устата, од начинот на кој се заврши (за нас!) ова Европско првенство. Необјасниво, но присутно и реално.

Напомнувам дека мојата забелешка не се однесува на натпреварот со Португалија, ниту на шансата што ни се укажа, која поради лош прием на топка не беше искористена. Тоа е спорт, и тоа се случува, и како такво е целосно нормално.

ВЕРУВАМЕ ВО ПРОЦЕСОТ, НО И БУДНО ГО СЛЕДИМЕ ИСТИТОТ, СО КРИТИЧКИ ОДНОС КОН СОСТОЈБИТЕ

Да резимираме.
Македонија беше учесник на уште едно, деветто вкупно, Европско првенство во ракомет, заедно со уште 23 селекции. Завршивме на 14. место, некаде на средината, и тоа е апсолутно задоволително. Генералниот впечаток е позитивен, иако, како што кажав и претходно, останува мала доза резервираност околу шансата што ни се отвори – или ни беше овозможена од некого. Нејсе.

Добивме неколку нови имиња: Ѓорѓиев и Стојковиќ, но и Џонов и Павле Атанасиевиќ, кои го положија испитот. Се потврдија состојбите околу Кумановски и Томовски како лидери, како и Серафимов и Велковски – играчи кои знаат да се стават во функција на тимот. Ќе го почекаме Марко Митев, ќе се врати Лазаревски, ќе созреваат Иван Галевски и Самоил Ристевски, ќе се оправи Тино Карасманакис…

Селекторот, тактички, исто како и неговите пулени, од првенство на првенство созрева и расте. Ја има поддршката на нацијата, а што е уште поважно – и на државата и на федерацијата. Видовме нова зона 5–1, формација што ја најавувавме: со крилата кренати високо, кои заедно со бековите го чуваат противничкиот бек и крило; со агресивни халфови што не дозволуваат проток и залет, со антиципација што создава несигурност кај противникот.

Видовме обид да се минимизира влијанието на Пешевски, со играчи кои можеби не се толку опасни во напад, но играат во два правци – како насока кон иднината на ракометот. Видовме, барем против Португалија, дека знаеме да играме континуиран, „нацртан“, прецизен и трпелив напад. Дека играчите веруваат во себе и знаат да се вратат од „дебел минус“ против поквалитетни селекции.

Добивме нова зона, агресивна, интелигентна и опасна.
Џонов, Петар Атанасиевиќ и Стојковиќ се алтернативи за предната линија, додека Аларов, Стојковиќ, Карасманакис, Ристевски и Лазаревски ќе бидат поддршката од задната линија.

Веруваме во процесот, внимателно го следиме, но и конструктивно криткуваме.

Оти е за наше, општо добро!

п.с. Повтроно ќе (из)грее сонце над ракометна Македонија!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Веруваме во процесот, повторно ќе (из)грее сонце над ракометна Македонија appeared first on Само Ракомет.

Ракометна Македонија по 9-ти пат ќе партиципира на едно европско првенство. Машкиот национален тим, во друштво на 24 селекции, на крилјата на (не)реално високите амбиции на јавноста од една страна, и убава доза резервираност од страна на стручниот штаб на селекцијата на друга, ќе се обиде да ја исполни целта. А која нашата цел на претстојното ЕП?

Официјално, не знаеме. Македонија има воигран состав, играчи кои веќе неколку години со ред се на големите натпреварувања, дузина супер искусни играчи, „најдобра лига“ во регионот, буџет за исполнување на се што е планирано во однос на подготовки на националниот тим, супер победнички „воспитан“ стручен штаб…Од обезбедување место во повластен барабан, до поминување на групата, каде се наоѓаат Данска, Португалија, па и Романија. Тоа се нашите амбиции, скриени, јавно искажани или наметнати.

5️⃣-то издание на Handball Camp 40×20 Macedonia од 05 до 11 Јули во Охрид

Македонија мора да размислува на чекор напред, но мора и да биде реална за силината на противниците во групата, но и системот на ЕП.

Добредојдовте на најавната колумна на „Читај Ракомет со Горан Ѓоргоноски“ за претстојното ЕХФ ЕУРО 2026, кое од 15 Јануари до 01 Февруари, по којзнае кој пат, ќе се одржи во Скандинавија. Негови домаќини ќе бидат Данска, Шведска и Норвешка. Ветуваме објективност, издржаност и интегритет. Посакуваме, читање до последен пасус, коментари, критики, полемики и пристојност.

Оваа колумна требаше да биде веќе „отпечатена“ и пуштена „во продажба“, но решив да почекам да заврши турнирот во Швајцарија. И не погрешив. Македонија со победнички ритам и многу прашалници (веќе) отпатува за Данска.

Три натпревари со противници од наш ранг и некое ниво подолу, му овозможија на Лазаров да испроба се што може и се што е неопходно. Добив впечаток дека селекторот, фокусирајќи се на дуелот со Португалија, со многу измени бараше постава кој ќе му даде минимум измени и конкурентност во два правци. Имајќи предвид играчите со кои Македонија напаѓа, тоа не е воопшто лесна задача.

Токму затоа, и оваа колумна својот фокус го насочува кон најважниот натпревар на нашата селекција на првенството, со желба момците да уживаат во дуелот против Данците и, пред сè, да останат сите здрави.

Да одиме со ред.

ШАНСАTA ПРОТИВ СИЛНАТА ПОРТУГАЛИЈА СТАРТУВА НА НАШАТА ПОЛОВИНА ОД ТЕРЕНОТ

Ако веќе заклучивме дека Македонија, како и на секое од претходните европски првенства, е во улога на благ аутсајдер, а ние како јавност бараме исчекор напред т.е. поминување група, кој е сегментот каде секој поголем или помал аутсајдер може да ја подобри својата конкурентност. Одговорот е во одбраната. Кога викам одбрана мислам на зоната, која треба да овозможи тактичко изненадување за противникот, мислам на борбена готовност и мотивација до крајни граници, но мислам и на интелигенција кога треба „со глава“ (не само со срце) да одговори на посилниот противник (од секој аспект). Дополнително тука, во пакет ги ставам и голманите, како нераскинлив дел од играта на „нашата половина“ од теренот. Апсолвиравме, и преку натпреварите во Швајцарија дека Македонија има солидни голмани, можеби и нешто над тоа, има искуство, има зрелост и има младост. Се е тука и се е на место. Данска ќе ја „поминат“, најверојатно Томовски и Галевски, а овој вториот би требало на тој натпревар да се здобие со дополнително искуство, во натпревар кој тактички нема да го анализираме. Ќе кажеме само да уживаат и да останат здрави сите. Затоа што тие (Данците де!) се во моментов фаворити во однос на било која селекција на планетата. Португалија ќе ја почне Митревски, кој (би требало) да ги знае своите довчерашни противници или соиграчи од португалската лига. Еден од нашите адути во најважниот натпревар на турнирот.

Спомна некој тактичко изненадување?

Лесно е да се каже, и јас стојам позади тоа дека, ако сакаме успех против противник со реноме на Португалија, мораме да имаме фактор на изненадување. Ако се има предвид дека нашата 6-0 зона се „одомаќини“, нашиот тим ќе мора да се обиде со зона 5-1 класична (плитка или длабока) или насочена на едниот или другиот бек. Ризично, имајќи предвид квалитетот на противничките играчи на „црта“, начинот на игра со изолација на една или друга страна на противникот, техничката подготвеност на бековите и дуел играта на браќата Кошта и „малиот“ Силва. Но, и прифатлив ризик, имајќи предвид дека нашата зона 6-0 (без Мечка) е доста проблематична на позиција три, па и четири во однос на дуел игра и позиција два, во однос на проигрување пивот. Џонов, Атанасиевиќ или можеби Стојковиќ се опциите за „индијанец“, но ситуацијата позади, со Маркоски, Аларов или младиот Ристески не е розова.

ТАКТИЧКИ РУЛЕТ ШТО МОЖЕ ДА ДОНЕСЕ ТРАНЗИЦИЈА И НАПАД НА „НЕСРЕДЕНА ЗОНА“

Резимирам во овој дел: Митревски ќе мора да даде свој импулс со „затворање“ на крилните играчи на помалиот брат од Иберискиот полуостров, нашите крила или барем тие што ќе играат на позиција 1 и 6 во зоната, ќе треба да се „дигнат горе“, да ја згуснат зоната, за таму во средината на истата да се создаде плодна почва за контакт игра, можност да се пресретне некое додавање кон Интуриза или Фраде, од страна на најдобриот млад играч на планетата, Кико Кошта, неговиот брат Мартим, кој е главна „хаубица“ на тимот или разигрувачот Силва.

Филозофски звучи, знам, но не и нереално. Ситуација која ќе ни овозможи да имаме транзиција, да го принудиме противникот да постави зона со браќата Кошта, Силва и две крила. Сериозно неповолна ситуација за селекторот Переира, но и предуслов да постигнеме „полесни“ погодоци. Португалија едноставно мора да менува минимум еден, но многу често и два играчи, затоа што ниту браќата Кошта сакаат, ниту Силва може да одигра зона.

Кога сме кај нападот на противникот, да напоменеме дека тоа е селекцијата која ја игра најдобрата 7-6 формација во светот на ракометот. Но, веројатно тоа ќе се случи само доколку мора.

Одиме со нападот.

ФОРМАТА НА БРУС ЛИ И БАЛАНСОТ СО ПИВОТИТЕ ОД РАЗЛИЧНА ПРИРОДА

Тешка задача ќе има нашиот напад против „модерните“ одбранбени играчи на Португалија. Не премногу високи, цврсти, подвижни Интуриза, Салвадор и Фраде, се играчите кои го сочинуваат столбот на одбраната на полуфиналистот од минатогодишниот мундијал. Релативно плитка, густа и насочена на чување на својот простор и играчот од противничката екипа, кој го загрозува голот, во тој исти простор. Без непотребни „излетувања“ надвор од 8 – 8.5 метри, и со доверба во човекот кој стои позади, во името на Густаво Капдевил, како единствена квалитетна опција на голот, по повредата на Диого Рема.

Селекторот Лазаров, свесен дека, во отсуство на Лазаревски (не е сега време да се дискутира зошто Мечка не тука), Пешевски е единствениот играч на линијата од 6 метри кој прави разлика во моментов, дека Пеше е проблем сам по себе за секоја зона, но и дека истиот тој „го немаме“ во нашата зона, бараше решение на „помало зло“. Младиот „Цар Самуил“ Ристевски конечно  е на големата сцена и видовме дека, барем на подготвителните натпревари, доби сериозна минутажа, како решение кое може да покрие два правци. Истото важи и за, некоја година, поискусниот Марко Стојковиќ, кој треба да овозможи игра без или максимум една измена. Можеме да очекуваме Лазаров да стартува со еден од двата млади и високи пивоти, а во даден момент да се користи Пешевски.

Сепак, најважно за нашиот напад е формата, после повредата, на Марко Митев. Очигледно е дека со секој натпревар е се подобар, но и дека е сеуште далеку од оној ракометен „Брус Ли“, кој може(ше), сам против сите, да добие натпревар. Зборуваме за Митев кој прави разлика, дуел игра еден на еден, многу важна во денешниот ракомет. Храбриот Марко, дрскиот Марко, луцидниот Марко, од кој полза ќе има и тимот. Особено Кузмановски, на кој нема да остане целиот товар на правење разлика во играта, потенцијална ситуација на нервоза и извор на технички грешки. Десната страна, со Серфимов и Велковски, не е чудотворна, но знае да „испрати“, реализира вишок, спроведе „играч повеќе“ и проигра пивот и крило. Покрај веќе споменатите Митев, Кузмановски, пивотите и двата десни бекови, на овие подготовки Македонија доби уште еден играч на кој може да се потпре, Игор Ѓорѓиев. Во многу различен од Митев, на таа средна бековска позиција. Игра за екипа, има „хитри“ нозе и одлична техника. Можеби на ЕП во 2022-ра не беше баш среќно решение против Словенија и Црна Гора, но овој Симба сега е веќе зрел играч, капитен на екипа со европски трофеј.

Да резимираме.

Зоната ќе биде многу важна за Македонија, против Португалија. Македонија има солидна висина во средината, има момци кои можат да одиграат и она што е исто така важно, има кој сето тоа да го „испрати“ со одбрана на голот. Тука е нашата шанса (без разлика на формацијата), да се обидеме да нападнеме од прв или втор бран, да не дозволиме да се променат Мартим Кошта и Силва, па да решаваме на несредена зона. Нападот, јасно е, ќе биде многу трпелив и досаден. И нека, нека биде, додека Митев и Фитиљ не пробијат или Жаре не добие употреблива топка. Фитиљ и Брус Ли одново и одново на Интуриза, кој игра во „шикишана“ лига на Блискиот исток, за создавање „играч повеќе“, исклучување и зицер ситуација на шест метри. Звучи како бајка, но Македонија, и на последните дуели во Винтертур, покажа карактер, покажа знаење, а очекуваме уште поголем борба за секоја топка, за секој погодок, за секоја одбрана.

Момците треба да го дадат својот максимум и доколку тоа е доволно за победа, одлично. Доколку не е така, останува нашата борба за што подобар пласман и место во горниот барабан, кој носи, условно кажано, полесен противник во бараж дуелот за следната голема смотра.

Среќно момци – Среќно Македонијо!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Меѓу рациото и желбите: каде е ракометна Македонија и кој може да ја сопре „големата“ Данска? (втор дел) appeared first on Само Ракомет.