Соработка помеѓу САМО РАКОМЕТ, и ЧИТАЈ РАКОМЕТ со огромнa поддршка од можеби единствениот кафе бар со тема книги, миленици и кафе, Books and Dogs, идеја која се крчкаше безмалку 1 година, конечно се оствари.

Без класична студиска атмосфера. Без крути новинарски прашања. Без потреба секоја тема да добие конечен одговор. САМО РАКОМЕТ, луѓе што го живеат и разговори што отвораат нови прашања.

Во првата епизода Виктор и Џорџ направија куса ретроспектива на изминатите ракометни настани. Ќе следуваат доста гости и доста актуелни теми, ќе има простор и за дебата, се со една цел, кревање на ракометот во Македонија на повисоко ниво.

Погледнете…

The post Некој крвари некој врата клати appeared first on Само Ракомет.

Тешко е да се следи сè. Но, од друга страна, тоа е и убавината на оваа наша ракометна приказна. За разлика од некои други спортови, македонскиот ракомет е присутен во Европа каде тој има свои претставници, свои амбиции и свои битки на сериозна сцена. А и дома има што да се види. Од локалните натпревари и личните фаворити, преку дербијата на „големата четворка“.

Охрид – Алкалоид, двомечот на Вардар со Висла Плоск, Пелистер во Лига на Европа итн..

Навистина тешко да се испрати, а камоли да се продуцира и прикаже на ТВ.

Добредојдовте на мојата најнова колумна посветена на МакедонЦкиот ракомет.

Стратуваше 6-тата сезона од проектот „Ракомет За Секое Дете“ – придружини се!

ОХРИД ЗАВИСЕН ОД ИНСПИРАЦИЈАТА НА СТРМЉАН, АЛКАЛОИД ЗАРОБЕН ВО СОПСТВЕНАТА НЕРВОЗА

Минатиот пат, пишував тука, на „Читај ракомет“ за предизвикот кој (ќе) го има еден од претендентите за (нај)висок пласман, после убедливиот пораз од Вардар во „Јане“. Малку време да се „врати“ екипата, да се подигне моралот, накратко, да се подготви тимот за уште еден дерби дуел. Овој пат, на домашен терен, против Алкалоид. Напоменав и во таа пригода дека, натпреварот е исклучително важен за двете екипи, од аспект на бодови, но и во однос на тоа, во каква форма се и двете екипи и најважно за подигање на атмосферата. Важно, затоа што и двете екипи не се за машала, барем во овој регуларниот дел.

Нејсе. Охрид се издигна над проблемите, и го совлада Алкалоид, во „Биљанини“, во натпревар кој не оправда предзнак дерби, во однос на квалитет, во однос на тоа колку се перчиме ние со лигата наша и квалитетот на истата, притоа, сфаќајќи дека товарот кој го носат овие дуели не е за потценување, а знаат тие кои играле вакви дуели дека сето тоа носи „рацете да се фатат, нозете да се тешки, а главата да не биде чиста“.

Што се однесува за самиот натпревар, Охрид го доби натпреварот на голманска позиција, каде Славиќ беше за нијанса поуспешен од младиот голмански пар на гостинската екипа, доволно за минимален триумф. Тука, сакам да го забележам деби настапот (на дерби дуел од висок калибар) на 18-годишниот Ѓорѓи Николовски, кадетски и младински репрезентативец на Македонија, кој заедно со малку по искусниот Галевски се сериозен капитал на Алкалоид. „Малиот“ има се што треба за да биде врвен голман, и иако мислев дека ќе му треба барем уште една сезона, за да биде конкурентен, младиот Кумановчанец веќе се наметнува како сериозна опција, користејќи ја ситуацијата во која клубот не успеа да ангажира голман од „страна“, но и  анемичноста на Кизиќ и благата стагнација на Галевски.

Во поле, Охрид, очекувано беше поцврст во делот на одбраната, против неинвентивно поставениот напад на Кралот, сегмент каде гостите имаат проблем со организација и недоволна уиграност на новите играчи и оние староседелците. Од друга страна, нападот на Охрид, како никогаш последните две години е сериозно зависен од Стрмљан како организатор, реализатор и асистент. Во ситуација кога Мартин Иваноски е повреден, а Карапалески, барем засега, не ги оправдува очекувањата на Ројевиќ, Охрид се соочува со ситуација да чека на еден играч да создава ситуација, прави разлика и го диктира темпото. Кај Алкалоид моментално, гледано од надвор, нема добра атмосфера, премалку тимски дух и насмевки, а кај одредени играчи очигледно недостига и самодоверба. Кога на сето тоа ќе се додаде и скромниот придонес на овогодинешните засилувања, станува јасно дека проблемот е многу подлабок од еден загубен дерби натпревар.

ЧУПИЌ Е СПРЕМЕН НА СЕ И ТОА СЕ ПРЕСЛИКУВА ВО КАРАКТЕРОТ НА ВАРДАР

Вардар во изминатите неколку дена имаше сериозна задача, против силен (и скап!) противник да ги врати шансите за пласман понатаму во Лигата на шампионите.

Бремето дека мора да ја победи Висла во „Јане“ веројатно си го направи своето. На двата натпревари Вардар одигра бледо прво полувреме, но истовремено покажа и неверојатен карактер, враќајќи се од негатива и одржувајќи ги натпреварите „живи“ до самиот крај.

Можеби не во Скопје, но во Полска Вардар достојно го промовираше македонскиот ракомет. И тоа во сегментот што во спортот често значи повеќе од се друго, а тоа е тимскиот дух, карактерот и борбата до последниот атом на силите. За мене, гледајќи што е подготвен да направи Чупиќ, само да победи, не ме изненадува ваквиот профил на тимот. Чупиќ е спремен да се истепа и со сопствениот брат, на клупата на шампионот, само да го извлече најдоброто од своите играчи. Во претходната колумна пишував и за неговиот однос кон „принцот од Јане“, како показна вежба за тоа кој е кој во клубот, како треба да изгледа хиеархиската поставеност и што значи дресот со „црвено-црна“ боја.

Ако за дуелот во Плоцк, можеме да кажеме дека одбраната и голманите не овозможија подлога за „брејк“, а нападот, транзицијата и упорноста беа на највисоко ниво, за што Чупиќ, секако има огромен удел, за поразот во Скопје, на „шефот“ можеме да му забележиме неколку сегменти, кои, можеби ќе донесеа подобро да изгледа тимот. По лошиот страт и проблемите во срцето на зоната, Чупиќ мораше да има алтернативна зона (5-1 на пример!), кој ќе ги ограничи Фазекаш и особено Косоротов, да го препознае навреме добриот ден на „нашиот“ Фадиљ, но и да го „седне на клупа“ Љевар, кој има неограничен кредит за трошење на Чупиќ. Со што го заслужи, не е јасно.

Се на се, да бидеме реални. Овој Вардар, барем според она што го прикажува во моментов, нема доволно квалитет за форматот и нивото на натпреварување какво што бара Лигата на шампионите. Недостига сериозна поддршка на голманската позиција, има и очигледни слабости на одредени играчки позиции и проблеми со недоволен фонд на играчи во ротација.

Со таков ростер, против вакви противници, тешко се фаќа чекор со европскиот крем. Борбеноста може да те врати во натпреварот, карактерот може да те одржи во игра до последната минута, но за да победуваш на ова ниво, потребен е и квалитет.

Вардар покажа дека има тимски дух. Следниот чекор е да покаже дека има и тим за Европа.

ПЕЛИСТЕР НЕ ИЗГЛЕДА ДОБРО, ЧЕРВАР (НЕ) ГО КАЖАЛ ПОСЛЕДНИОТ ЗБОР

На другата страна, Еурофарм Пелистер, во падни стани ситуација, што се однесува до играта во Европа, со „крпен“ тим од доминантно македонски играчи, кои секои три дена „крварат“ на терен, неколку играчи од странство кои се трудат да бидат нивна поддршка и дузина играчи, на заминување, за кои е платено фино обештетување и кои се „сериозна“ поддршка, ама од трибини.

Читам и слушам, дека Маго ди Умаго е на отстрел на битолска публика, која очекува(ше) повеќе, без некоја релна основа за нивните очекувања. Не ставајќи се во улога на адвокат на „стариот“, само ставам факти на маса, дека Лино во мај месец е назначен за тренер на вицешампионот, период од годината кога само супер половични играчи се достапни на пазарот. Но, тоа не ја оправдува одлуката да се донесат играчи од надвор, па макар биле и непроверени, а и недостојни на амбициите на клубот, амбиции кои истиот тој клуб, ги постави нереално високо.

Пелистер, сигурен сум ќе се обиде во декември да испазари уште некој играч (паралелно тимот ќе попрати уште неколку „засилувања“ од летниот преоден рок), со прашалник, кој е тој играч, кој е слободен во декември, а може да донесе екстра квалитет во пролетниот дел од првенството, кога „се бројат овците“ во домашното првенство. Затоа што, за Европа е веќе доцна.

Лино Червар не е човек на кој патот до успехот му бил поплочен со рози и секако дека не е првпат во ваква ситуација, да биде напаѓан и неразбран од пошироката јавност, но многу често излегувал како победник, што и да подразбираме под тој поим.

Да крене раце од борбата е нешто што неговиот ментален склоп не го препознава како опција.

П.С. Наскоро следува нов собир на националната гордост. Во рамките на квалификациите за ЕП, Македонија во оваа ЕХФ-недела ја очекуваат дуелите со Луксембург, на домашен терен, и Грција, на гостински.

РФМ и селекторот го промовираа Украинецот Горига како нов член на националниот тим, квалитет плус во момент кога добар дел од репрезентативците не ги играат најдобрите денови од своите кариери.

Дали Горига ќе донесе поголема ротација на бековските позиции и дополнителен квалитет во одбраната? Дали неговото доаѓање ќе значи и враќање на Фитиљ на средната бековска позиција? И, најважно, како ќе изгледа националниот тим со дузина играчи кои, барем според актуелната форма, се далеку од нивото на кое сме навикнати да ги гледаме?

За ова и за уште неколку дилеми околу националниот тим, во следната колумна на „Читај ракомет“.

Се гледаме во сала!

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Чупко, Маго и „несреќниот“ тим на Кралот – ова е чудесен, чудесен спорт appeared first on Само Ракомет.

Каков е учинокот на македонските екипи на европскиот фронт досега, е лесно да се одговори.

Раната елиминација на Тиквеш од ракометен анонимус, во анализата морам да ја елиминирам од причина што не ретко македонските екипи знаат да си заштедат од своите и така мали ресурси, со ваква стратегија. Имајќи впредвид каква видливост има купот во раната фаза можеби и сосема оправдано. Од друга страна па така мак ракометот губи на рејтинг и секако на својот углед. Но велам, таа одлука и тој перформанс не го земам в предвид.

Одиме понатаму. Нашите два најголеми клубови, Вардар и Пелистер одиграа досега 7 натпревари. Резултатот е освоен само 1 бод.

Пелистер покажа две лица, едното кое никој несака повторно да го види и другото за кое сонува секој навивач на Пелистер.

Два катастрофални порази кои изродија лавина реакции, и создаваат повторно клима на недоверба кон клубот, раководството и нивните одлуки. Дали Червар беше вистинскиот човек за амбициите на зелените?

И едно реми кое покажа дека има штоф. Но сепак начинот на кој Пелистер загуби бод, сепак зборува дека жиците се далеку од наштимани.

Вардар пак влезе со еден сосема поинаков наратив во оваа нова ера, своја и на ЕХФ Лигата на Шампиони, и покажа дека не е така далеку од целите. Но …тоа проклето но, кое со својата појава веднаш расчистува со дилемите, Вардар се уште не е подготвен.

Одлично изгледаше Варадр во поголемиот дел од натпреварите со Мелсунген и Нант, одлично полувреме на гостувањето во Полска, премалку за да се книжат бодови во Лигата на Шампионите. За таму требаат повеќе јунаци.

Сосема веројатно е дека работите се подобро сложени од лани, дека костурот се формира, но јасно е дека е потребно време. За разлика од ситуацијата во која е Пелистер, кој доколку не успее да направи сензации на преостанатите 3 дуели, ја завршува овогодинешната евро авантура, Вардар е покомотен. Па така тој оди во понатамошни натпревари од Лигата на Европа а со тоа и сезоната на сериозни натпревари за него ќе продолжи.

Во наредниов период ги очекуваме настапите и на Алкалоид и Охрид, последните 2 освојувачи на овој куп и тука за амбициите не треба да се дебатира. Но го очекуваме и Бутел со надеж дека нивниот пристап ќе биде поинаков од минатите сезони.

Едно е јасно, играњето на високо ниво во евро куповите е сериозна работа. Бара многу голем фокус, сериозни ростери и сериозни раководства и тренери.

Она што нас како секундарна карактеристика не интересира, е минутажата и импактот на македонските играчи во тие натпревари. Оти така ние јунаци за светско создаваме.

Како изгледаме досега ќе биде тема со која ќе се занимаваме во следниот подкаст

Со срце за Македонија.

ПС Македонија денес доби нов играч, Димитро Хориха ќе го облече светиот дрес. Нека му е со среќа !

The post Европска ракометна есен appeared first on Само Ракомет.

Или, дали некој несвесно или потрагичното сценарио би било, свесно, ги даси една по една ламбите?

Испровоциран од низа несреќни настани, ги запишувам следниве реченици со огромно количество на горчина, лутина и гнев.

РАКОМЕТОТ СПОРТ БРОЈ 1, АПСОЛУТНА ФЛОСКУЛА!

Намерно или не, поставувам прашање, а наведувам низа на примери, подредени без некаков критериум, просто онака како ги среќавам катаден.

Одамна на агрегаторот на вести, еден од поголемите во Македонија, на главната страна го нема ракометот, има фудбал и кошарка…

Често набројуваме кои се сали, Ракометот под неразјаснети околности ги изгуби. Почнувам со култната Кале, преку Јане, салите во Маџари, Центар … сите молкум стануваат или кошаркарски или профитерски гнезда.

По периодот на изградба на салите од една бивша влада, нема никаква инвестициска активност, За волја на вистината во добар дел од изградените сали одржување не постои па и тие се во очајна состојба. Настрана фактот дека во урбаните делови од Скопје, сали воопшто за ракомет нема!

Игнорантскиот однос на училиштата и очигледно подмитените професори е јавна тајна. Обидите на РФМ со караваните за промоција на ракометот се светла точка, која тивко тлее и не наоѓа плодна почва оти и да има деца, прво, нема каде да тренираат, види погоре, и второ нема кој да ги тренира.

Гасењето на светлата продолжува и преку таканаречениот јавен сервис во ликот и делото на Македонската радио телевизија, која прво немаше коли за преноси, па снема коментатори, за на крајот да ја снема и неа. Не, немојте погрешно да ме разберете, таа постои, но во една атрофирана форма за која ниту има лек ниту има доктор. Тажно !

Се навраќам и на таканаречената државна помош за малите клубови, која патем секој година е под знак прашалник бидејќи имало тема да се спонзорира само врвен спорт, па давам пример, мал клуб со три селекции со бруто 75 деца има помош од 800 илјади денари или ти прецизно 889 денари месечно одвоени за секое едно момче и девојче. Сериозна инвестиција !!!

Јагодката на шлагот ја нуди една нова странска инсталација, која под превезот македонски, полека несе со фантастично брзо темпо кукавички јајца, хибридни, па брзо се испилуваат и буткаат од гнездото се македонско на сметка на Чукарички, Лесковац, Ѕвезда, Брауншвајг 2 ра германска лига и Србија фудбал У4, 73 репризи на фудбалски натпревари и немам веќе срце да набројувам.

Овој текст можам да го наречам и отворено писмо до премиерот, владата на Македонија, министерот за култура, министерот за спорт, директорот на МТВ, директорот на АЕК и претседателот на РФМ и нема да погрешам.

Дали Македонија ни е на прво место? Дали здравјето на младите ни е важно? Дали размислуваме за нашата идина? Дали разбираме каква улога игра македонскиот ракомет во промоцијата на Македонија. Дали сме свесни дека ја сечеме гранката и тоа со моторна пила?

The post Умира ли ракометот во Македонија? appeared first on Само Ракомет.

Колку малите клубови се важни за регрутирањето и создавањето ракометни проспекти и колку државата всушност не ја разбира темата.

Разговараме со Тони Зафировски од Ѓорче, колку инаетот, упорноста, љубовта кон спортот и пред се идеологијата за создавање здрави индивидуи се предуслов за да постои РК Ѓорче Петров.

The post За “малите” клубови и нивната важност! appeared first on Само Ракомет.

Македонската ракометна Суперлига фати залет. Петтото коло вчера се затвори, а ние, во досегашниот тек од првенството, видовме два дерби дуели. И, како куриозитет, во двата учесник беше тимот на Охрид.

Имаше уште дузина дерби дуели од вториот и третиот ешалон, кои за мене се особено важни за следење и анализирање. Таму играат младите македонски играчи, таму добиваат шанса да се развиваат и да созреваат.

Сè на сè, првенство на контрасти. Од врвни екипи, развојни проекти, (не)употребливи странци и преплатени домашни играчи. Дополнително, во последните две кола видовме и екипи кои каскаат со организацијата, меѓу кои ги издвоивме дуелите во Куманово и Прилеп. За тоа, подолу во текстот.

А сега за супер амбициозниот проект од Охрид, тимот кој во првото коло беше тој што одигра подобро (за око) и беше, оправдано, незадоволен од освоениот бод против Битолчани, но и тимот кој синоќа во Скопје удри во ѕид.

Ракометен ѕид.

И ќе му треба време и памет да си дојде при себе. За разлика од ова второто, за првото тимот, стручниот штаб и управата немаат доволно простор, затоа што многу брзо во Охрид доаѓа уште еден клуб кој сезонава ја игра „така-така“, иако сè уште не се судрил со (нај)големите ривали.

Алкалоид немаше ривал по мерка во првите пет кола, но, од она што го видовме во регионалната лига, а особено од она вчера против Тиквеш, прашање е како ќе функционира тимот на Лазаров оваа сезона.

Мојата намера не е да ги омаловажувам Кавадарчани, особено што на клупата имаат тренер кој знае да создаде атмосфера и да направи почва играчите да „гинат“ за себе и за тој што ги предводи од клупата. Тиквеш има добри резултати сезонава, ако го изземеме сегментот Европа, каде нашите екипи и немаат некој особен мотив да продолжат понатаму, имајќи предвид дека европската куќа нема навика или практика финансиски да наградува успех и висок пласман.

Дали е оправдано тим од Луксембург да те елиминира, е тема за дискусија. Но, ако Тиквеш, а претходно и некои други екипи, „излетале“ од европските купови несакајќи, тогаш ние сме во заблуда кога зборуваме за некаков квалитет во „најдобрата лига на овие простори“.

Да се вратиме на Охрид и дуелот синоќа во „Јане“.

Дерби пред полупразни трибини, како аларм дека работата, во однос на интересот и фанатизмот кон тимот со црвено-црна боја, е сериозно дискутабилна. Никој не може да го оспори тоа што се случуваше во ЛШ против Нант, во однос на преполната сала, френетичните поддржувачи и играта за секоја пофалба.

И толку.

Но, што е со љубовта кон тимот кога доаѓа конкурент (барем на хартија) на шампионот во домашното првенство, ќе оставиме да процени публиката.

Вардар, со сè што прави изминатите две сезони, заслужува повеќе од скопската публика, но прашање е дали, настрана од спортскиот дел, прави нешто повеќе за да анимира публика која ќе го следи постојано.

Да се вратиме на синоќешниот дуел, кој личеше како игра на мачка и глушец, иако прогнозите кажуваа дека треба да очекуваме многу понеизвесен дуел.

Тимот на Иван Чупиќ, со супер гранитна одбранбена зона и хируршки поставен напад, не му даде шанса на Охрид ни да помисли дека може да „чепне“ бод во Скопје.

Во речиси комплетен состав, со Мечка и ракометниот Сократес во тимот, Чупиќ имаше многу поширока ротација, имаше сериозно мотивирана екипа, играчи кои постојано се трудат да ја оправдаат минутажата, имаше фокус, дисциплина…

Иван Чупиќ покажува и докажува дека изборот на играчи му е комплетно оправдан, покажа дека знае да ја држи „уздата“ и покажа дека нема комплекс на ниска вредност и не дава попуст за кој било играч, па макар се викал Јака Малус и имал статус на ѕвезда на тимот. Го видовме тоа, ние кои бевме во „Јане“, на два-три пати, кога Чупко, оправдано, „бришеше патос“ со „принцот од Јане“, како показна вежба за оние другите, кои треба да се свесни кој е тука шефот.

Ќе каже некој, што е тоа важно за она што го видовме на терен?

Но, таквиот однос и пристап ја држи екипата „будна“, обезбедува тактичка дисциплина, одржува тензија и извлекува максимална продуктивност од секој поединец.

Вардар, од една страна, стартуваше „модерно“ во напад, со четворица играчи на бековските позиции, форсирајќи игра каде фокусот беше да се нападне Зечевиќ, кој беше дел од централниот бедем на Охрид. Оваа варијанта, со четири надворешни играчи, дава можност во еден напад, преку дуел-игра и промена на повеќе играчи од различен профил, да се напаѓа одреден играч кој е „скениран“ како недоволно квалитетен од повеќе аспекти.

Ако Сократес и Принцот од Јане се одлични во дуел-играта и технички се перфектни, Љевар и Фараонот имаат други квалитети, да „разбијат“ надвор од девет метри.

И токму таа комбинација знае да биде незгодна, носејќи го противникот во недоумица во однос на поставувањето на одбраната, длабочината на зоната и профилот на играчите кои треба да ја „носат“ истата. Фараонот, кој дојде од Кил, ги надмина нашите очекувања, особено во делот на техничката подготвеност, па и дисциплината во играта. Неговите антрополошки карактеристики не беа спорни, имајќи ја предвид земјата од која доаѓа. Мојата констатација дека „нема да донесе многу памет на таа десна бековска позиција“, засега паѓа во вода и фер е да се призане дека, засега Мохаб е погодок. Како и голем дел од играчите кои Чупиќ ги донесе изминатава година.

Во ситуација кога Малус веќе не е тема на анализа, Да Силва, како ракометен Сократес, покажа дека, покрај неговите технички карактеристики и високото ниво на спортска интелигенција, има и одлична дуел-игра.

Толку за нападот на Вардар.

Што да каже човек за зоната на Вардарци?

Јанковски и Љевар, со Лазаревски и Мохаб, делуваат застрашувачки компактно, цврсто и уиграно. На таква зона, Валах и Гогов само треба да собираат „отпадоци“ и полушутеви, што и го видовме синоќа.

Вардар играше, речиси, перфектно. Висла нека му ја мисли на 8 Октомври, пред, тогаш, сигурни сме преполн „Јане“.

ВРЕМЕ Е ЗА РАКОМЕТ – РАКОМЕТ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ

На другата страна, Борис Ројевиќ стартуваше без скапо платениот Унгарец Мате, без веќе докажаниот, а синоќа индиспониран Анте Иванковиќ и без супер профилираниот Јошида (во напад). Стартуваше „наопаку“, а противникот се набилда со самодоверба, што многу често знае да биде клучно во вакви дуели.

На сметка на тоа, видовме колку, на двата дел од теренот, барем засега не може Зечевиќ и колку беше немоќен „ѕверот од Љубаништа“, на линијата од шест метри. Не дека другите блистаа.

Едноставно, комплетна безидејност, несигурност, анемичност, статичност. Нешто незабележано кога игра Охрид, тим кој лани, на сите полиња, одигра супер конкурентно, без разлика кој е од другата страна на теренот. Долга припрема, немоќ во дуел-играта, „лош“ пренос на топка, недоволно развлекување на гранитната зона, без излоација и без јунак кој може да направи разлика во однос на создавање шанса за себе или за соиграчите.

Охрид беше до таа мера исфрустриран и немоќен што, и во ситуација 7-6 формација, не можеше да создаде позиција за реализација.

Како ретко кога во минатото, во дуел на две екипи кои се конкуренти за највисок пласман, видовме дузина напади на гостите во кои тие самите се донесоа во ситуација, буквално, да ја префрлаат топката преку зоната, со цел навремено да се вратат на својата половина.

Сè на сè, иако Охрид оваа сезона донесе многу звучни имиња во ликот на Мате, Славиќ и Јошида, а впечатокот е дека очајно недостига Јасухира, да направи ракометна минијатура и кога не оди, да го одржи тимот во игра или да го докрајчи противникот. Недостига енергијата на „Пипо, мајсторе“ да ја крене екипата и кога не оди, иако синоќа Славиќ бранеше коректно и не беше главниот виновник за поразот. Фали, на централната позиција, Реј Моралес, тивкиот „убиец“ кој ги вршеше „вакантните работи“ во зоната.

Охрид плаќа многу играчи кои влегуваат од клупа и, условно кажано, се замени на оние кои ја носат играта. Играчи кои синоќа беа додавачи и покажаа дека многу тешко можат да му помогнат на тимот, односно на Стрмљан, Иванковиќ, Јагуриновски и Мате, кога „колата ќе тргне низ брдо“.

Тоа треба да „им отвори очи“, ако до сега и самите не го заклучиле истото, но што да се прави кога македонскиот пасош во домашниот ракомет е на цена и диктира услови.

Останува надежта, како и кај Плеистерци од пред некој ден во првото коло од европските купови, дека се работи за лош ден и инцидент, кој не соодвестува со реланоста и дека истиот нема да остави подлабоки лузни врз атмосферата во тимот, довербата во шефот и најважно, врз самодовербата на секој поединец.

п.с. Дуелот во Битола е свесно избегнат од анализа, во оваа колумна. Странци на трибини, скратен ростер и јавашлук, како најава за тешката задача која (ќе) ја има Маго ди Умаго, на клупата на Пелистер. Н’танзи, со темна боја на кожата ќе треба да го организира нападот на Битолчани, да му даде на Фитиљ да игра на својата природна позиција и да ја држи тактичката поставеност на Червар под контрола?

Да го видиме и тоа чудо од играч кој од ПСЖ, преку Татабања, преку Ал Араби „слета“ на Широк сокак. Надолната линија и логиката не му оди во прилог, ама времето ќе покаже.

п.п.с. Во најдобрата лига на Балканот, публика масовно влета во терен и само една „искра“, помеѓу разочараните гостински, млади играли и истата таа публика, можеше да предизвика серизозен инцидент, за после да „лечиме наместо да спречиме“, а на друг натпревар синоќа, домаќинот реши да не ни ги прикаже последните, клучни седум секунди од натпреварот, и не остави да фантазираме во однос на регуларноста на (не)досудениот седмерец во корист на гостите.

Јбг. Ние чекавме Кочани да ни се случи за да се освестиме.

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Вардар перфектен на теренот, потфрли на трибините appeared first on Само Ракомет.

The post Шест причини, зошто Вардар повторно може да патува во Келн appeared first on Само Ракомет.

Срцето ми е повторно таму каде што му е местото…

Во ракометната Лига на Шампиони!

Прилично спротивно од моите политички ставови и премиси на темата со тн европска идеја, но како што не учеше големиот Даскал, светот мора да го разбираме само и само, како поле за културен, ја ширам тезата и спортски , натпревар помеѓу народите!

Македонија во континуитет има асови во ракавот, за следење на аманетот на Даскалот, еден од нив, ракометот.

Сликата од, нешто што можеби би било пандан на наш Дебар, мало планинско градче со лековити води и бањи, Мелсунген, во која доминираше црвено-црно, жолтата, сценографија со еден куп весели и распеани македонци, наспроти домашните, претпоставувам пациенти, ја потврдува тезата дека спортот е еден од најгласните и најголеми амбасадори. Весели лица, страст и песна, поддршка за своите и во добро и во зло, тоа сме ние македонците!

Вардар со шампионска ДНК на клупата во ликот, делото и телото на Иван Чупиќ, се врати онаму каде што по многу параметри таргетираше и потврдуваше дека припаѓа, во Лигата на Шампиони.

Но, секогаш присутно, а неопходно за да можеме, а сите и тоа го сакаме, да се мериме, тука веќе работите се поинакви.

И срцето на терен и топката скапоцена и трчањето и скокањето на глава, не се некогаш доволни за успех.

Итс шампионс лиг… врескаше Чупко на тајмаутот, иако длабоко во себе знаејќи дека кој не почуствувал тешко ќе разбере.

Огромен број вардарци беа восхитени од актуелната состојба, играм за Вардар во првото коло на Лигата на Шампиони!

И рака на срце и не изгледаше воопшто лошо тоа што го видовме. Недостасуваше само ротација. Да, на Вардар му недостасуваа Мечка и Педро како на морнар море, но му недостасуваат уште двајца тројца најмалку борци за сезоната што допрва започнува.

Свесен дека на гости кај Нант и Висла ќе биде ѓаволски тешко, Чупко беше подготвен на задавање на почетен и финален удар со победа кај германците да го обезбеди тој еден неоходен брејк за премин во главната фаза. Не успеа но и не не разочара.

Видовме колку е важен Јака, на кого Парондо пукаше со сета можна артилерија, која им е преостаната бидејќи главното отиде на исток, видовме дека во Љевар и Мо, Вардар добива одлични играчи, дисциплинирани и борбени, креативни и ефикасни, со мала предност за Леон кој гине и во двата правци. Видовме колку Васе созрева и колку може да биде ново сонце на македонскиот гол. Видовме дека легасито на Тимур страшно влијаело па едно скромно момче од Вождовац делува како гол машина. Видовме и колку второто исклучување, на повторно провокативно делегираната судиска двојка од нашиот смртен ракометен немезис, на единствениот евролигашки пикер во составот, ја нагриза цврстата одбрана. Видовме дека стабилни тренери недозволуваат двоцифрен број на загубени топки и видовме дека статистички овие два тиме беа прилично изедначени. Видовме и дека една нова наша надеж, Марко истрча на теренот и ги забележа првите секунди во ЛШ, бесценето!

Отскокнува листата на стрелците каде германците имаа 11 а македонците само 8 запишани, и токму во овој податок се обидувам да ја лоцирам причината за поразот.

Блиску а далеку, а време и натпревари нема многу. Веќе во четврток во Скопје доаѓа следниот и тоа како сериозен противник. Натпревар кој во многу ќе ја детерминира иднината на оваа сезона.

Ако од листата на повредени се вратат Мечка и Педро, и ако првите мачиња се фрлаат во вода, ако Јане се наполни и згрми и ако Чупко чврсто ги држи уздите јас типувам единица со +3 па нека пукнат сите наши душмани.

Да живее Вардар, Да живее МАКЕДОНИЈА !

ПС ми недостасуваат фотографии од натпреварот, за што е виновен Вардар, ми недостасува медиумска застапеност и промоција, за што е виновна МРТВ и ми недостасува искористување на големината на натпреварувањето во функција на сериозна популаризација на ракометот за што е виновна РФМ. За инсталираната Арена несакам ниту еден збор да потрошам.

The post THIS IS THE CHAMPIONS LEAGUE! appeared first on Само Ракомет.

Она што не видовме, а е од круцијално значење за популаризација на ракометот како спорт, е ТВ пренос кој ќе доликива на вложувањата и квалитетот на екипите во лигата. Не ни се случува првпат, веројатно не е ни последен.

Е сега, кој е крив?

За тоа подолу во оваа колумна.

Првенствено, честит да ни е јубилејот 35 години независнсот, со надеж дека ќе дојдат генерации кои ќе имаат повеќе чувство и грижа за оваа наша Македонија. Тоа би биле вистински патриоти.

ЛИНО ГО ОДНЕСЕ НАТПРЕВАРОТ НА „СВОЈ ТЕРЕН“ И ОСВОИ БОД КАЈ ФАВОРИТОТ ОХРИД

Во преполна „Биљанини“, каде што визуелно доминираше сино-белата боја, а според гласноста која доаѓаше преку скромниот Јутуб пренос, „чкембарите“ го водеа орото, Охрид и Пелистер одиграа „меч за гурмани“ (знаеше да напише Витомир Долински, како дописник за Нова Македонија од Струга). Одиграа меч кој беше многу значаен, повеќе од психолошка страна, иако, со префрлање на бодовите во следната фаза, и резултатски не беше небитен. Меч во кој, после се што се случи последната година во двата клуба, Охрид, како домаќин и клуб со сериозно широк ростер на играчи кои можат да одржат и надградат ритам на игра, сепак беше благ фаворит. Во Битола последните 12 месеци се сменија тројца тренери и дузина важни играчи заминаа. Дојде Лино Червар, Мартин Серафимов и една група релативно млади и непознати (за пошироката јавност) играчи. Но, и се задржа главната оска Кузмановски-Митревски-Пешевски. Во таква ситуација, каде едните веќе заминаа, а вторите сеуште не „го положиле приемниот испит“ кај Лино, Пелистер, свесен за капацитетот на дел од екипата, (не)можноста од широки ротации и играчи на една рака кои можат да изнесат ваков натпревар, се одлучи да игра доста трпеливо, споро и до болка дисциплинирано. Формацијата 7-6 во нападот беше очекувана опција, со цел да се заштити Фитиљот од дуел игра, кој би ја форсирал доколку треба да создава разлика во нападот, во кој многу работи зависат токму од него. Не многу, премногу работи зависат од Фитиљ. Зона 6-0, кој ќе се трансформира во 5-1 (или обратно) исто така, имајќи предвид ростерот, беше очекувана опција. Но, најважно од се беше да се оневозможи игра во која ќе има многу трчање и висок ритам. Тоа, ќе беше погубно за битолчани.И успеа стариот лисец. Го однесе натпреварот на терен каде, големиот број играчи на противникот, младоста, желбата за трчање и постигнување погодок повеќе, беше сведена на минимум или беше опструирана. Во таква ситуација, кога се ова погоре ќе се собере, и додаде нервозата кај домаќинот од неможноста да ја игра својата игра, да ја валоризира, на терен, разликата во квалитет која ја поседува на хартија, крајниот резултат е реален и позитивен за Битолчани. Голема енигма е колку оваа екипа, со (не)доволно играчи (според Лино), кои можат да играат за дресот на Пелистер, ќе го издржи ритамот на три фронта?

ЖЕЛЕЗНА ДИСЦИПЛИНА И ИНДИВИДУАЛНИ ПОДВИЗИ, КЛУЧНО ЗА ОСВОЈУВАЊЕ БОД ВО ОХРИД

Клуч на натпреварот:Колективно. Клучно на натпреварот беше високата мотивираност на гостите, физичката подготвеност на дел од тимот да го „истера“ цел натпревар и секако, железна дисциплината во играта и добро познатата фраза на Червар – „лопта је злато, чувајмо је“. Индивидуално, голманите, на двете страни, не беа фактор на решавање и со идентичен придонес може да ги елиминираме. Филип Кузмановски игра како по ноти од стартот на сезоната, а и во Охрид беше вистински лидер. „Вработува“, поентира, влече полуконтра и помага во зоната на два и пет, кога ќе дојде зорт. Самоил одигра многу зрело, имаше многу тешка улога, иако промаши два зицери. Минутажата и довербата која ја добива, но и неговиот однос (како да има 32 години) може само да ја радува пошироката јавност. Како што ја радува и играта на Петар Атанасиевиќ, кој беше непогрешлив. Не видовме многу од Серафимов, Видомски со односот кон играта, но и прифаќање на улога на играч кој ќе чека некој друг да создаде ситуација, одигра солидно. Сепак, за мене пријатно изненадување беше играта на Хенингман, особено трпеливоста во нападот, на поставеност која не му е по воља. Со главна задача во зоната да игра преден, на 5-1, која ќе се „спушти“ во 6-0 во даден момент, и неколку реализации, словенецот, како никогаш до сега одигра корисно за екипа. Кај домаќинот, унгарецот Мате, статистички одигра добар натпревар, а неговата техничка подготвеност е изненадување за мене лично. Нов е во екипа и ќе му треба време. Колку сака да биде тимски играч, или ќе брка статистика, ќе видиме. Ројевиќ се обиде, со промена и внесување во игра на повеќе играчи да подигне ритам, но Пелистер не дозволуваше игра „трчај и шутирај“. Стрмљан доби голема минутажа, на сметка на Иваноски, а Љапис на моменти, како воспоставена практика, во дел од натпреварот играше на лево крило, повторно со цел, што помалку измени, брз центар, транзиција и слично.За обележување е стабилноста во реализација на ветеранот Гоце Ојлески, кој реализираше погодоци во серија, во клучни моменти.Севкупно гледано, вистински првенствен дуел за бодови, со многу борба и мотивираност, поддршка од трибините, со неколку тактички варијанти на двете страни и судиски пар кој има „грб“ да го издржи притисокот, од публиката, но и од клупите, и најважно не оштетувајќи драстично никого.

ХИТНА РЕГУЛАЦИЈА НА ТВ ПРАВАТА ОД МАКЕДОНСКАТА СУПЕРЛИГА

Натпреварот се одигра, но пошироката јавност не го виде. И повторно се фрла со „дрва и камења“ по потенцијалниот бродкастер, во минатото националниот сервис, сега во новоформираната Арена Спорт Македонија. Револтот, опрвдан, но адресата можеби не е таа.Зошто?Колку што јас сум сфатил и научил, работејќи во Металург, е дека организатор на лигата е националната федерација. Истата таа е (или треба да биде, ако до сега не е уредено) сопстевник на ТВ правата од преносите во машката супер лига. Во таа ситуација РФМ треба да најде партнер, кој ќе има интерес да врши пренос, но РФМ мора да гарантира дека за тремините на одигрување на натпреварите (оние кои ќе одат директно на ТВ) ќе се прашува бродкастерот. Така е секаде во светот. Гледаме првенстава каде се адаптираат термини во однос на други континенти, финале на ЛШ фудбал кое се играло порано од вообичаебно. Ништо чудно и несекојндевно. Нормална раабота. Големите пари во светот, во моментов се добиваат од ТВ права. Ние сме далеку, но од некаде мора да се почне.Но, за да гарантира термини по желба на ТВ куќата која први пренос, МОРА да има колективен договор со сите екипи во супер лигата (како услов за партиципирање), дека тие истите ги предаваат правата за пренос, дека за секој дерби натпревар, кој ќе „оди“ во живо на ТВ, ќе се прашува тој што го врши преносот.А за да се согласат на колективен договор, екипитее кои сериозно вложуваат, мора да имаат некаков „фидбек“ во финанасика смисла. Знам, звучи далечно, но кога ќе се пресметаат преносите и минутите за реклама, цената на чинење на истите… За почеток, симболичен надоместок за секој натпревар во кој учествувала екипата, а се емитувал во живо на ТВ.Во секој случај треба да се почне да се регулира овој сегмент. Недозволиво е екипа, или поединец, како дел од истата, да не дозволува поместување на термин, со цел „светот“ да ги гледа дерби натпреварите од најдобрата лига во регионот.Затоа што едно врапче ми кажа дека преносот од Охрид бил возможен, доколку натпреварот се одиграл некој час порано. Тоа не е во инетерс на ракометот!

п.п.с Танески и Прилеп покажаа „мускули“, а Диме Димитриевски „глобтротерски“ инстикт, против Куманово. Кики Грчески, закрпи екипа и веќе освојува бодови, и тоа на гости. Во Струга, сепак ќе треба да помине ште малку вода низ Дримон, за да се врати таму каде што и е местото. Имаше свои минути, но немаше човек кој ќе ја дозаврши работата.

п.п.с. Садоу Н’танзи, големата надеж на француслкиот ракомет, освојувач на одличја со младинските селекции на „екпсертите“ е веќе на Широк сокак. Ако е здрав (во секоја смисла) очекуваме брзо да го положи „приемниот изпит“ кај Маго ди Умаго.

Горан Ѓоргоноски

Поранешен ракометен репрезентативец и основач на проектот Ракомет За Секое Дете

The post Лино го “задуши” Охрид – „меч за гурмани“ на црн екран appeared first on Само Ракомет.

Стартува најквалитетната ракометна лига во регионот. Червар, Лазаров, Ројевиќ или Чупиќ? Големи имиња, скапи ростери и сезона во која никој нема право на грешка.

Нешто помалку од 48 часа до првиот натпревар сезонава. Официјален. На кој ќе се додели првиот трофеј за сезоната 26/27. Дуел на кој ќе се сретнат најголемите фаворити за поделба на трофеите. Знам, на пола Битола сега им се превртува стомакот. И нормално. И мене би ме болело. Но, сето тоа е на хартија. Во пракса, епилогот во јуни никогаш претходно не бил понепредвидлив. Охрид како финалист во Купот од лани, и освојувачот на двојната круна, Вардар 1961, во Гевгелија ќе го играат Суперкупот. Натпревар создаден за популаризација на ракометот, промоција на истиот, натпревар – атракција. Ама и натпревар, кој веќе втора година по ред се организира „in the middle of nowhere“, за ракометни услови.

Ама за тоа, во некоја друга прилика.

Македонија, од година во година е се поактуелна во ракометниот свет. Особено за ракометните „крвопијци“, кои секоја година ги гледаме во ложите во Охрид, Скопје или Битола. Луѓе кои знаат кој е играчот од странство, како создаден за нашите врвни екипи. Но, и луѓе од крв и месо, кои како и многу други кои напорно работат, знаат и да погрешат. Нормално, на сметка (банковна) на нашите клубови, кои трошат добар дел буџетски пари. Вака или онака.

Македонија е вистинско ракометно ел дорадо. Барем според опаковката, во која е завиткан мак ракометот така изгледа. Внатре, во „кутијата“ ќе најдете се и сешто. Од најдобрите македонски ракометари, супер квалитетни странци, до ловци на уцени со македонски пасош и на крај, половична роба од надвор, која планира тука да го направи последниот крик и да собере уште некој динар.  

СТАРТУВА 6-тата СЕЗОНА НА ПРОЕКТОТ РАКОМЕТ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ

Епа, другари и другарки, со дијагноза на ракометна треска, стартува најинтересното првенство во регионот, македонската ракометна суперлига.

Лига составена од екипи на неколку нивоа. Да, знам дека сите знаете. Водечката четворка е позната надалеку. Покрај двете екипи кои во среда ќе се борат за првиот трофеј, тука се и Пелистер и Алкалоид. За широката јавност, нај интересни. Екипи кои ќе дрмаат во Европа, ќе играат во ЛШ и Лига Европа, можеби и ќе играат меѓусебно финале во оној третиот, по квалитет, европски куп. После back to back, за мак ракометот, тоа чудо е следно.

За нас кои малку повеќе следиме ракомет, вториот ешалон е подеднакво интересен. Прилеп, Тиквеш, а особено „двојката“, Бутел и Мулти Есенс, ќе бидат во нашиот фокус. Многу млади играчи од 16 до 20 и кусур години ќе добијат шанса, да играат за плејоф, но и да се судрат со супер скапи и силни екипи. Николоски и Костов од Бутел, Дамчевски, Георгиевски, Џигероски, Матески од Мулти Есенс, Лазов од Тиквеш, Крстевски и Шулески од Пелистер 2 и малку повозрасните Цветаноски и Маркоски од Прилеп.

Никола Матлиески, Кристијан Грчевски, Бранко Ангеловски, Наум Танески и војводата Столе Стоилов. Каква група тренери, на екипи од т.н втор ешалон. Со тешка задача, да имаат успех, ама и да создаваат нови ракометни ѕвезди, за оние од првиот ешалон.

А Струга? Која направи екипа за плејоф, со Танкоски и Петров и новата аквизиција, кадетот Стефан Ѓоргиески. Каде ќе ја вметнеме ракометна Струга, која како феникс, за месец дена, од клуб во кој немаше „кој да го згасне светлото“, дојде во ситуација да ги полни ракометните таблоиди со трансфери. Катадневно. На арно нека е. И нека продолжи да ги враќа своите деца.

А сега малку за оние (нај)големите.

Накратко. Затоа што ќе имаме многу натпревари, за подетално да се занимаваме со истите.

Периодов, најмалку го гледав Пелистер. Скриен во Словенија, стариот лисец свесно крие асови во ракав пред првиот мега дуел против Охриѓани. Триумф во Битола против силниот Охрид ќе биде супер отворање. Очекувано, краток ростер на играчи му учествува на „маго“ во натпревари кои мора да се добијат. Кој не знае, Лино е тактички (пре)многу „захтевен“, за да може секој да игра кај него. Од овие што дојдоа, уште 2-3 ќе испратат до декември. И ќе донесат нешто по мерка на Лино. Лева рака сечам за тоа. Очекувам уште во сабота изненадување, на двете страни на теренот. Особено во одбраната. Дали ќе биде доволно, тешко е да се каже, но Партизан е добра насока. Мене лично ме интересираат Самуил, Калајџиески, браќата и Белистојаноски. Ако се наметнат кај Лино, ќе можат да играат кај кого сакаат во иднина. За Фитиљ и Никуч не му се секирам. Битола мора да биде трпелива, иако управата несмасно се расфрла со супер високи амбиции. Да се прашува Лино, и Бутел и Тиквеш би ги ставил во улога на фаворити, во споредба со неговиот Пелистер. За да може да ја мотивира екипата и да ја подготви „да гине“. Не се без шанси, но би им дал 12 месеци да се преструктуираат. До година, здрави и живи, ќе бидат многу непријатни. Дотогаш, треба да го истрпат шефот и да го подрасчистат дворот.

Алкалоид го гледав двапати. Во два различни натпревари. Тешка сезона за тимот на Кралот, кој, можеби очекувано, смени правец и донесе некој странец повеќе во тимот. Непосакуван исход, за мене, но егото е големо и некогаш знае и „главата да ти ја скрши“. Според мене, добар дел странци се потрошени како ќорци. Сухолезник со бајаги килограми плус не може(ше) да го следи ритамот, го чекаме Борозан да го следи. Вуко Борозан потпиша за Алкалоид. За таа развојна екипа!! Да беше први април и некако. Ама, како вика кај Жика на Балкан Кралот, некои созреваат на 30, некои на 40. Живи да сме па да видиме. Голман не се донесе, а се бараше под дрво и под камен. Но и вака Алкалоид е скапа играчка, и оправдание за потенцијалниот неуспех (што и да значи тоа), ќе нема. Загрижува атмосферата во клубот, барем од надвор. Загрижува втората операција на Тино Карасманакис и развојот на помалиот Митев.  Па и комплетното враќање, како лидер на тимот на Брус Ли. Радува Симба со својот континуиран напредок и Стојковиќ со веќе етаблирана улога во тимот. Макар и во ситуација кога нема кој друг да влезе на црта. Господ да му е напомош на тој што треба да наметне дисциплина во игра кога во напад ги имате Вуко, Борзаш, Цехте и компанија.

Охрид го гледав во Струга, и малку на „Крсте Андоновски“. Многу широк ростер. Да ме прашавте пред месец дена, ќе бев загрижен од фактот, како Борис ќе ги надополни Јашихира и Реј, заедно со Пипо мајсторе. Сега е малку подруго. Јапонецот од Нант е човек и пол, може и два. Иваноски и Карапалески, како два различни профили, заедно со Стрмљан се сериозен капитал. Талески, за инат од сите е корисен како којзнае кога претходно. Во два правци. Само да не се „расипе“. Мате е непознаница, чуден лик со голем потенцијал. Анте, Томи, Савревски и Славиќ, како клуч на сезоната. Екипа која ќе има и глава и опаш. Сигурно. Скапа екипа со многу играчи, што знае да биде тешко за менаџирање. Би го издвоил нашиот Саврески, кој беше на излезна врата, а секој ден е се покорисен. Знам, не е играч кој прави разлика, ама игра два правци и како ќе созрева ќе биде се подобар. Ќосески ја користи шансата, а Мартин Иваноски веќе знае каде „удара“. Екипа која може со големиот Вардар.

А тој, големиот Вардар, како секој нормален клуб, во февруари го затвори ростерот. Чупиќ, слично како Лино, повеќе криеше, отколку што покажуваше. И во Струга и во Охрид. Фадуиљ е репрезентативен калибар, ама и проблематичен, викаат овие што го знаат од Франција. Прегледност, дуел игра, кохонес, има се да биде поддршка на „принцот од Јане“, Јака Малус, најдобриот играч во лигата. Леон Љевар е ЛШ потенцијал, но не веднаш. За година-две. Малиот од Кил изгледа добро физички, но нема да донесе повеќе памет на таа десна позиција. Гогов уште во август покажа дека не смее да биде третиран како трет голман. Дека тимот нема потреба од два странци на голманска позиција. Гогов, е веќе на списокот за СП во Германија, ако вака продолжи. Се друго е не етично. И на крај. Двајцата кадети, во името на Поповски и Ѓорчевски. Добија шанса, и ја искористија. Немаме илузија дека ќе играат „големи“ натпревари, но во домашното првенство и регионалната лига ќе ги гледаме. Хендикеп е што ќе помине уште многу вода низ Вардар, за двајцата да носат екипа. А без тоа нема голем играч.

Арена Спорт Македонија ќе пренесува ЛШ, Лига Европа, можеби и Европска лига. НО и по еден натпревар од домашното првенство. Така се збори низ град. Ако е висина, ќе има ракомет на македонски, на претек.

За квалитет и неизвесност веќе е доста кажано.

Аирлија нова сезона.

Се читаме 😊

Автор: Goran Gjorgonoski

Поранешен македонски репрезентативец и координатор на проектот Ракомет За Секое Дете

The post За македонЦкото ракометно Ел Дорадо: Кој ќе се најаде, а кој ќе остане гладен? appeared first on Само Ракомет.